Κυριακή, 21 Ιουνίου 2009

Terminator: Salvation

Ως νήπιο ήμουν σε γενικές γραμμές ατρόμητο. Θα μου πεις, μιλάμε για τα έιτις που το πιο φρικιαστικό πράγμα ήταν ο τερατώδης τύπος στο Γκούνις, τα δόντια της Κάιλι Μινογκ, το φρύδι της Αλέξις -άντε και τα γυαλιά του Σαρτζετάκη. Έτερον εκάτερον. Ο καλλιτέχνης κρίνεται εντός του ιστορικού του πλαισίου.

Παρότι λοιπόν υπήρξα ξεψάρωτος σε θριλεράκια με κακοπροαίρετους εξωγήινους, αιμοδιψή βαμπίρ και ζοχαδιασμένους λυκάνθρωπους, βλέποντας τότες τον Εξολοθρευτή συνειδητοποίησα ότι ναι, ο μπαμπούλας υπάρχει και έχει τη φάτσα του Σβαρτσενέγκερ. Για εβδομάδες έκλεινα τα μάτια να κοιμηθώ και έβλεπα τον Άρνι-ρομπότ να σπάει την πόρτα, να μπαίνει στο σπίτι μου, να τα κάμει λίμπα και να τρέχω να κρυφτώ κάτω από το κρεβάτι ή μέσα στο ψυγείο. Το γελάς, αλλά έχω στιγματιστεί ως παιδί και έκτοτε αντιμετώπισα με πολύ μεγαλύτερη καχυποψία οτιδήποτε ρομποτικό από τον Σιθρίπιο και τους Τρανσφόρμερς ως τον αποχυμωτή της Μουλινέξ. Που για να κοιμάμαι ήσυχος, τον βγάζω ακόμα από την πρίζα τα βράδια -δεν ξέρεις τι γίνεται!

Και να που μετά από τόσα χρόνια, ο Εξολοθρευτής συνεχίζει να χτίζει πάνω στο εύρημα της σύγκρουσης ανθρώπων και ρομπότς -και μάλιστα ξοφλώντας τη χρωστούμενη υπόσχεση να μας αποκαλύψει τι διάολο συμβαίνει στο ζοφερό μέλλον από το οποίο μας κουβαλιούνται όλα αυτά τα δολοφονικά και απέθαντα ρομπότια! Που παράπονο το'χω να δω φουτουριστική ταινία που να 'μαστε όλοι χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι σε ένα μέλλον χωρίς προβλήματα: αν δεν πέσει ο μετεωρίτης πάνω μας κι αν γλιτώσουμε από τα νύχια του Γκοντζίλα, στα σίγουρα θα μας καταβροχθίσουν διαστημικά σκουλήκια ή θα μας την πέσουν τα άλιενς. Και αυτά είναι τα αισιόδοξα σενάρια.

Ο νέος Εξολοθρευτής ξεφεύγει από το κόνσεπτ "κακό-ρομπότ-κυνηγά-Σάρα-Κόνορς-και-όλο-της-το-σόι", καθώς εξελίσσεται στο μέλλον και η Λίντα Χάμιλτον είναι μία κακή ανάμνηση για όλους. Οι σκηνές της δράσης έχουν ικανές δόσεις εφετζίδικου κλαπατσίμπαλου και οι δύο βασικοί πρωταγωνιστές σε πείθουν για τις προθέσεις τους. Το (προσχηματικό) ηθικό ζήτημα του εξανθρωπισμού της μηχανής ξυπνάει την εμόσιοναλ ευαισθησία σου, αλλά η συγκίνηση δεν είναι και να σε φθάσει στο ζεβασόφτ.

Εντούτοις προς το τέλος, ένα "γουατς-δε-πόιντ;" το αναρρωτιέσαι. Ειδικά όταν βλέπεις τον (ψηφιακό) Σβαρτσενέγκερ σε ντεζαβού σκηνή και νιώθεις ότι πλησιάζει το απόλυτα προβλέψιμο τέλος όπου ρομπότ βαράει πρωταγωνιστή, πρωταγωνιστής πέφτει μεν αλλά δεν μασάει, ρομπότ πλησιάζει απειλητικά, πρωταγωνιστής κάνει κόλπο και στριμώχνει ρομπότ στην πρέσα, ρομπότ επιζεί, πρωταγωνιστής πετάει πιάνο πάνω σε ρομπότ, ρομπότ επιζεί, πρωταγωνιστής χύνει καυτό μέταλλο σε ρομπότ, ρομπότ επιζεί, πρωταγωνιστής ρίχνει τούρτα στην φάτσα ρομπότ, ρομπότ επιζεί, πρωταγωνιστής βγάζει ρομπότ από πρίζα, ρομπότ χάνει κόσμο.

Χορτάτος θα βγεις (δεν τίθεται θέμα), αλλά δεν θα κρατήσεις και την αναπνοή σου μέχρι το επόμενο σίκουελ. Και σίγουρα δεν θα χάσεις τον ύπνο σου.

Βαθμός: 6/10 (το στόρι ήθελε περισσότερο δούλεμα)

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts