Δευτέρα, 6 Ιουλίου 2009

Ένα Τρίκαλο, δύο Τρίκαλα, τρία Τρίκαλα.

Δεν ξεύρω σε ποια παραλία και σε ποιο νησί ξαπλώθηκες εσύ το ΣΚ, αλλά εγώ που είμαι ανάποδος άνθρωπας σκώθηκα και πήγα στα Τρίκαλα -πέρα στους πέρα κάμπους. Πρώτον διότι το Μένουμε Ελλάδα δεν είναι σύνθημα, αλλά ιδέα. Δεύτερον διότι μπορεί εσύ να ξημεροβραδιάζεσαι στην Ψαρού και στο Φισκάρδο, αλλά κάποιος πρέπει να στηρίξει τουριστικώς και την ηπειρωτική Ελλάδα. Τρίτον διότι σημασία δεν έχει ο προορισμός, αλλά η ταξιδιάρικη διάθεση, το πνεύμα το αλέγκρο.

Εντάξει, είχα κάτι βαφτίσια και πάω να στο παίξω Μάγια Τσόκλη αλλά με κατάλαβες.

Ευκαιρίας δοθείσης πάντως το έκαμα το σάιτ-σίινγκ μου, την έβγαλα την αναμνηστική μου τη φωτό, το αγόρασα το μεμοραμπίλιά μου να'χω να θυμάμαι όταν πάρω σύνταξη.

Κατ’αρχήν πήγα στα Μετέωρα –που είχα ξαναπάει ως νήπιο με τα γονιά, αλλά επειδής δεν ήταν και η Ντίσνεϋλαντ (θα ήταν ομολογουμένως σουρπρίζ να δεις στη μονή το Γκούφι αλαμπρατσέτα με το Ντόναλντ), σου τ’ομολογώ ευθαρσώς ότι είχα βαρεθεί τη ζωή μου και δεν το είχα πολύ-εκτιμήσει. Εικοσιτόσα χρόνια μετά, το μέρος εξέλαβε διαστάσεις βιωματικής εμπειρίας. Και ναι, τα λέω εγώ αυτά που εξακολουθώ να είμαι άθρησκος και που στη διαδρομή άκουγα Τσαλίκη.

Η Καλαμπάκα σου κάνει "τσα" μέσα από τα βράχια.

Ξεκίνησα από τη Μονή Βαρλαάμ, συνέχισα με το Μεγάλο Μετέωρο και επειδής έδωσα πώρωση ανέβηκα και στον Άγιο Στέφανο και στο Ρουσάνου. Οι έλληνες επισκέπτες ήμασταν οι εξής τέσσερις: εγώ και τρεις γριές που ανέβαιναν αγκομαχώντας με τις βεντάλιες και το παπούτσι μισοπατημένο στη φτέρνα. Από την άλλη υπήρχαν ορδές από αναψοκοκκινισμένους ρώσους τουρίστες (που αφημένοι στο λιοπύρι και στο σκαλοπάτι, παίζει και να αναπολούσαν τα γκουλάγκ στη Σιβηρία) και μερικοί ιταλοί με πατσοκοιλιές (ή μήπως πιτσο-κοιλιές;) που έφτυσαν ταλιατέλες για ν’ανέβουν.

Πέραν από την καθηλωτική μορφή των βράχων που σφυρηλάτησε ο χρόνος και την ασυγκράτητη δύναμη της βλάστησης που πνίγει το τοπίο, δεν μπορείς παρά να αφεθείς στη μυσταγωγία των μοναστηριών –μία υπερβατικότητα που επέτρεψέ μου να πω ότι διαφεύγει της στενά θρησκευτικής εμπειρίας. Δεν συναντάς το Θεό πάνω στους βράχους, αλλά θαυμάζεις το αποτέλεσμα της συνομιλίας της φύσης με τον άνθρωπο. Και ναι είναι γουάου.

Επάνω: υπέροχη πόιντλες φωτογραφία που τράβηξα στο Μεγάλο Μετέωρο. Κάτω: Γατόνι και πόδια χοντρής ερυθρόδερμης ημιλυπόθυμης τουρίστριας από το Βλαδιβοστόκ (το ότι δεν την βλέπεις μπορείς και να το θεωρήσεις τύχη).

Η σχετικά άνετη ανάβαση με σκαλοπατάκια που δεν πληγώνουν το τοπίο, οι φροντισμένοι χώροι εντός των μοναστηριών, η ήπια μουσειακή αισθητική και –βεβαίως- η ανθισμένη γλάστρα, ο μοσχοβολιστός βασιλικός, η νωχελική γατούλα, το σήμαντρο και το κελάρι με τα βαρέλια σού δημιουργούν ως σύνολο αυτό ακριβώς που οφείλουν: σεβασμό σε μία μακρά παράδοση που επιχειρεί να μετρηθεί με την αιωνιότητα του τοπίου. Στα μπέστ-οφ θα βάλω τη θέα από το Βαρλαάμ, τη σκοτεινή και απόκοσμη σιωπή του ναού στον Άγιο Στέφανο και το Μεγάλο Μετέωρο ως ολότητα και ως υπερπαραγωγή. Το οστεοφυλάκιο στο τελευταίο στο έχω και σε φωτό, να έρθεις να σκιαχτείς –μην περνάω όλες τις υπαρξιακές φρίκες του «τι-‘ναι-ο-άνθρωπος» μόνος μου.

-Πρέπει ν'ακούσεις τον αδελφό Ιερόθεο να λέει ανέκδοτα. -Τόσο καλός; -Τσακίζει κόκκαλα.

Δεν ξεύρω αν ήμουν απλώς σε καλό μουντ, αλλά και η Καλαμπάκα ωραιότατη μου φάνηκε: ευπρεπείς πλατείες, φροντισμένα παρτέρια, ευγενικός κόσμος. Εντάξει έχει την εικόνα νεόπολης, αλλά και μόνο που είναι απαλλαγμένη από ακαλαίσθητες πολυκατοικίες ένα πλας της το αναγνωρίζεις.

Τα δε Τρίκαλα αρπάζουν το κλισέ «πληκτική ελληνική επαρχιακή πόλη» και στο τρίβουν στη μούρη. Θέλεις το ποτάμι που διασχίζει την πόλη και της δίνει χαρακτήρα; Θέλεις η παλαιά πόλη (Βαρούσι) που σου καδράρει φρεσκοβαμμένο παραδοσιακό σπίτι με μετόχι / ξύλινο παραθυρόφυλλο / κεραμίδι και στο φόντο το φρούριο με το ρολόι; Θέλεις η κεντρική συνοικία «Μανάβικα» με τα ταβερνίδια που αραδιάζουν τραπεζάκια στα παραδοσιακά καλντερίμια (και σου βγάζουν τη γλώσσα με τις γκουρμέ επιλογές τους στο μενού); Θέλεις που σφύζουν οι πεζόδρομοι από νεολεϊστικες καφετέριες και μαγαζιά να ξεδώσεις το όποιο καταναλωτικό σου απωθημένο; Θέλεις που η πόλη έχει τεράστια πεζοδρόμια που σε καλούν να την περπατήσεις ή να την ποδηλατήσεις; Όλα αυτά.

Συν την κουλτούρα του χαλαρά με τα θετικά που ζηλεύεις και τα αρνητικά που τείνεις να υποβαθμίζεις εσύ ο ποντικός των πόλεων. Εκεί που δεν χρειάζεται να οδηγήσεις τρία τέταρτα μποτιλιάρισμα για να φθάσεις στη δουλειά σου (απλώς περπατάς ως τη δουλειά όταν με το καλό ξυπνήσεις), εκεί που δεν απαιτείται προγραμματισμός τουλάχιστον δύο ημέρες μπροστά για να βρεθείς με το παρεάκι (διότι απλώς πέφτεις πάνω του στο δρόμο ή περνάει κάτω από το σπίτι και σου χτυπάει), εκεί που δεν χρειάζεται να ανησυχείς για το πώς θα προλάβεις να πάρεις το παιδί από το φροντιστήριο (θα έρθει μόνο του), να βρεις να παρκάρεις στο σούπερμαρκετ (πας με τα πόδια), να κλείσεις τραπέζι στο εστιατόριο Σάββατο βράδυ (πλάκα με κάνεις;). Ίζι λίβινγκ.

Επάνω: Το θυμάσαι το ρολόϊ που είδες στο φόντο της προηγούμενης φωτογραφίας; Εκατόν οκτώ σκαλιά ακατέβατα για να σου βγάλω αυτή τη φωτό με θέα τα Τρίκαλα. Κάτω: Απιστεύταμπολ αλλά είναι ο Ληθαίος ποταμός στο κέντρο των Τρικάλων.

Τώρα επειδής σε ξεύρω τι παλιοκαθίκι είσαι και το βλέπω στα χείλη σου το ερώτημα για το εάν θα έμενα εκεί μόνιμα, η απάντηση είναι πως εξαρτάται. Ναι, αν είχα δύο κουτσούβελα και ήθελα να τα αμολάω στο δρόμο χωρίς να παίρνω λαξατονίλ από την ανησυχία. Όχι, επειδή φοβάμαι ότι η κουλτούρα του χαλαρά θα οδηγούσε στη συνολική μου απονεύρωση (έχω σχετική προδιάθεση, δεν λέω ότι συμβαίνει σε όλους) και θα με μετέτρεπε σε γκουρού του φραπεδοκαναπέ. Ναι, εφόσον μου εξασφάλιζες δουλειά εκεί. Όχι, αν μου στερούσες την επιλογή να επισκέπτομαι την Αθήνα για να μουσειάζομαι και να σινεθεατρίζομαι σε τακτά χρονικά διαστήματα. Το ότι με κάνει challenge η προοπτική πάντως είναι από μόνο του εντυπωσιακό, τέτοιος αστύφιλος που είμαι –πέραν του ότι θα βρεις το «αστύφιλος» αδόκιμο, ακούγεται και ως ανωμαλία. Χμ! Μάλλον είναι.

Το δια ταύτα είναι ότι πέρασα καλά. Και επειδής είμαι αγαπησιάρης άνθρωπας και θέλω να το μοιραστώ, σου έβγαλα και φωτό να σου τις δείξω.

1 σχόλιο :

  1. Ωραία εκδρομούλα έκανες πιγκουινάκο και μας ταξίδεψες τόσο μέσα από τις ομολογουμένως πολύ όμορφες φωτογραφίες όσο και με την ολ τάιμ κλάσσικ περιγραφή σου με το μοναδικό σου στυλ! Γουελ ντον! Άντε και στα επόμενα βαφτίσια σε κάποιο άλλο επαρχειακό μέρος! ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts