Παρασκευή, 28 Αυγούστου 2009

Ο αργοσύρτης


Οδηγείς τριαξονική νταλίκα ή υπεραστικό πούλμαν ή ημιθανές καμιόνι ή τον Χάλκ σε τρακτέρ. Και βγαίνεις σε δρόμο με στροφές και μία λωρίδα ανά κατεύθυνση. Δεν έχουν περάσει πέντε λεπτά και από τον καθρέπτη σου παρατηρείς μία ουρά χιλιομέτρων που έχει σχηματισθεί ουχί γιατί τους έχεις τάξει παγωτό, ούτε επειδής είναι οι followers σου στο twitter. Επί μισή ώρα τους πας καροτσάκι στον κορδελιασμένο δρόμο, δίνοντάς τους την ευκαιρία να θαυμάσουν το τοπίο, να μαζέψουν μαργαρίτες, να φωτογραφηθούν σε κάθε φουρκέτα, να αναπολήσουν τη ζωή τους, να πλέξουν στεφάνια από τις μαργαρίτες, να κυλήσουν όλη τη μπάντα του ραδιοφώνου και να ανα-προγραμματίσουν τους σταθμούς αλφαβητικά στις προεπιλογές, να φάνε τις γαμωμαργαρίτες.

Αλλά εσύ βράχος.

Ούτε σταματάς για λίγο σε καμία ακρούλα, μπας και αποσυμφορηθεί το χιλιόμετρο που σε ακολουθεί, ούτε μετριάζεις την ταχύτητά σου όταν επιχειρήσει κανένας χαροκαμένος να σε προσπεράσει, ούτε χαμπαριάζεις που ο από πίσω έχει γίνει φούξια, έχουν κιτρινίσει τα μάτια του και έχει αρχίσει να μιλάει σανσκριτικά.

Πάντα λοιπόν είχα την απορία, ποια η ψυχολογία σου. Τι σκέφτεσαι από μέσα σου; Λες «άσε τους μαλάκες να περιμένουν»; Είσαι μοιρολάτρης και υποστηρίζεις ότι «μισή ώρα νωρίτερα, τέσσερις μέρες αργότερα, αν το’χει γραμμένο το κισμέτ μας όλοι θα φθάσουμε»; Είσαι καβαφικός και σκέπτεσαι ότι «έτσι κι αλλιώς δεν έχει σημασία ο προορισμός αλλά η διαδρομή»; Νιώθεις ότι είσαι και πολύ μεγάλη φίρμα και θέλεις να ασχολούνται με την πάρτι σου; Όχι πραγματικά θέλω να ξέρω! Μου το χρωστάς άλλωστε. Διότι ήμουν πίσω σου εχθές και σου αφιέρωσα σχεδόν μία ώρα από τη ζωή μου.

Τετάρτη, 26 Αυγούστου 2009

Το διάφανο κέλυφος με τα αιωρούμενα μάρμαρα

Κι ενώ εσύ έριχνες τα μπάνια σου και βρέθηκα μόνος στη μεσαυγουστιάτικη Αθήνα, άδραξα την ευκαιρία να μουσειαστώ με την ησυχία μου -να μη σ'έχω να με ζαλίζεις. Φυσικά τέτοιος παλιάνθρωπας που είμαι, σου τ'ομολογώ ευθαρσώς ότι πέρασα το κατώφλι του Μουσείου της Ακρόπολης με τη χειροτερότερη προκατάλειψη του "ώχου-τι-τσιμεντο-γιου/εφ/οου-μας-βρήκε!", του "κάτω-τα-χέρια-από-τα-νεοκλασικά-βρωμοαλήτες!" και του "λεφτεριά-στον-Γαβρά!". Η αλήθεια είναι ότι όσες φορές είχα περάσει από εκεί κατά την περίοδο κατασκευής του κτηρίου, είχα σκιαχτεί με το συντριπτικό του μέγεθος και τις απειλητικές -θα-σου-βγάλω-το-μάτι- αρχιτεκτονικές προεξοχές.

Εντός διλέπτου από την είσοδό μου, η "μουχφ-σιγά!-μπλιαχ" αρχική μου διάθεση έπαθε μεταστροφή σε "γουάου-τι-λες-τώρα!-κλαψ-τέλειο-λέμε" ενθουσιασμό και άκρατη ελληνοπρέπεια σε σημείο του φέρτε μου μια φουστανέλα για να δείτε π'αγρικώ! Ο πρώτος εκθεσιακός χώρος περιλαμβάνει πολυάριθμα ευρήματα από τις πλαγιές της Ακρόπολης, ανάμεσα στα οποία μπορείς να ξεχωρίσεις τάματα για να βρει ο αρχαίος την υγειά-του, κουμπαράδες για το βίο ανθοσπαρτο της αρχαίας που έστρωνε κρεβάτι, σπασμένα πιάτα για το καλορίζικο της μεζονετούλας του αρχαίου με τον ημιυπαίθριο στο κέντρο κ.λπ.

Μία έξτρα-μπιγκ σκάλα σαν αυτές που κατεβαίνει μόνο μία Τζούντι Γκάρλαντ με το φτερό στο κεφάλι, σε οδηγεί στον πρώτο όροφο και στην αίθουσα των αρχαϊκών, όπου μαθαίνεις ότι πριν τον Παρθενώνα υπήρχε επί του βράχου ο ωραιότατος ναός του Εκατομπέδου, ο οποίος απαλλοτριώθηκε για να πέσουν τα μπετά επί Περικλέους. Εκεί θαυμάζεις τη μετόπη με τα λιοντάρια που κατασπαρράσουν τον ταύρο σε σπλατερ θέαμα με τα αίματα να τρέχουν (και το βαθύ κόκκινο χρώμα να διακρίνεται ακόμα).

Τα αγάλματα που νομίζεις ότι αιωρούνται μέσα στο χώρο, σου δείχνουν το πέρασμα από την ακινησία στην ανάσα και τον παλμό της κλασικής εποχής. Πάνω σε μία γροθιά παρατηρείς τα σημάδια από τη φωτιά με την οποία οι Πέρσες κατέκαψαν την Αθήνα: στιγμιότυπο από το γουέι μπακ της ιστορίας.

Στο ίδιο επίπεδο σού αναλύονται ένα-ένα τα λοιπά κτήρια του βράχου όπως το Ερεχθείο και ο Ναός της Νίκης. Σε ειδικό μπαλκόνι στέκονται αγέρωχες οι αδελφάδες Καρυάτιδες διεκδικώντας ρόλο σούπερσταρ-εκθέματος. Και μάλιστα ο τρόπος παρουσίασής τους, σου επιτρέπει να τις περιεργαστείς από ολούθε, να θαυμάσεις το περίτεχνο της κόμμωσης και την ανάλαφρη πτύχωση του χιτώνιου αλλά και να παρατηρήσεις τη συμμετρία των μορφών και το πρόταγμα των αντίθετων ποδιών από τις ακριανές του ανσάμπλ. Τη θλίψη θα σου γεννήσει η σχεδόν άμορφη από τη φθορά πίσω-δεξιά κόρη και βεβαίως το κενό για την έκτη την καλύτερη την πικροξενιτεμένη.

Το καλύτερο σε περιμένει στο ανώτερο επίπεδο: εκεί που ο Παρθενώνας ξεδιπλώνεται σε μία αίθουσα καθ'εικόνα και ομοίωσή του. Η ζωφόρος αναπτύσσεται περιμετρικά, οι μετόπες και τ'αετώματα βρίσκονται πλέον τόσο κοντά σου που σου επιτρέπουν για πρώτη φορά μία ευθεία επαφή με τα μάστερπισες του γκραντ-μετρ Φειδία. Το φως της Αττικής πλημμυρίζει την αίθουσα, η θέα προς το βράχο καλλιεργεί το εμόσιοναλ κόντακτ και η αρπαγή του μεγαλοντίλερ Έλγιν αποκαλύπτεται ως αδιάψευστο έγκλημα επί του μνημείου.

Το κτήριο εσωτερικά είναι σουπερτέλειο: παίζει με το φως και τα επίπεδα, διατηρείται στο μπαγκράουντ προβάλλοντας τα εκθέματα, μινιμαλίζεται με τις βασικές γεωμετρικές φόρμες, σου επιτρέπει πολλαπλές γωνίες θέασης με διάφανα δάπεδα και ανύπαρκτους τοίχους, σκηνοθετεί μία νέα πολυμορφική ανάγνωση του μνημείου και σε προκαλεί να ασχοληθείς μαζί του. Οι όποιες μου επιφυλάξεις για το περίβλημα και την αισθητική ασυμφωνία με τα σαράουντινγκς κάμφθηκαν όταν ατένισα από τα μπαλκόνια τους περιμετρικούς κήπους με τις φροντισμένες ελιές και τα διατηρημένα αρχαία επί των οποίων ακουμπά με προσοχή το κτήριο. Έφαγα και ένα γαλακτομπούρεκο στο καφέ θαυμάζοντας τη θέα, αγόρασα και μερικά αναμνηστικά από το σοπ, πότε ξαναπάμε;

Κυριακή, 23 Αυγούστου 2009

Πυρ και μανία

Το απόγευμα του Σαββάτου αντίκρυσα στην Αττική Οδό ένα τρέιλερ από τη συντέλεια του κόσμου. Ένας ψεύτικος ήλιος πίσω από μαύρο παραπέτασμα. Αποκαϊδια να χορεύουν στον αέρα. Δύσκολες αναπνοές, μουντές σκέψεις -ίδιες με τότε. Παραμένω αηδιασμένος. Εδώ και χρόνια.

Στα ρεπορτάζ της τηλεόρασης είδα τον πρωθυπουργό των μεγάλων πυργκαγιών να κοιτάζει από το ελικόπτερο τα χιλιάδες στρέμματα καμένης γης. Δεν θα συνεχίσω αυτό το ποστ γιατί δεν μπορώ να είμαι ούτε αστείος, ούτε κόσμιος.

Η αθλήτρια που την έλεγαν Βαγγέλη

Αυτή την εβδομάδα η πολυθρόνα μπροστά στην τιβί πήρε το σχήμα του πτηνού (ή μήπως το πτηνό το σχήμα της πολυθρόνας;). Το μεσημέρι έβλεπα τα πρωινά αγωνίσματα και τους προκριματικούς στο Σπορ+ (που επιτέλους βρήκε ένα λόγο ύπαρξης στο τηλεκοντρόλ μου) και συνέχιζα το απόγευμα και το βράδυ με τη μετάδοση της ΕΤ1 (που τώρα που το σκέφτομαι, επίσης βρήκε ένα λόγο ύπαρξης στο τηλεκοντρόλ μου). Το πτηνό -γνωστό πρεζάκι του στίβου- ήταν στερημένο από την περσινή ολυμπιάδα στα πεκίνα που ήταν ανάποδα οι ώρες και πάθαινε τζετλάνγκ με τις κούρσες ταχύτητες, οπότε καταλαβαίνεις ότι έβγαλε το άχτι του τώρα με το Παγκόσμιο που ήταν στη σέντραλ-γιουροπίαν-τάιμ που το βολεύει!

Πολύ άρεσε Μπολτ στο πτηνό. Δεν ξεύρω αν εκτός από μερέντα βάζει στο πρωινό του και νιτρογλυκερίνη, πτερύγιο στη φωτιά δεν βάζω για το πόσο καθαρός είναι από ουσίες κι οινοπνεύματα (ιμπρέσινγκ φακτ: του πήραν δείγμα αίματος για να το φυλάξουν στο ψυγείο και να το εξετάσουν μετά από μία δεκαετία για να δουν αν θα ανευρεθή τίποτις που είναι άγνωστο σήμερα -πόσο γκάτακα και sci-fi έχουμε γίνει όμως;) αλλά γουστάρω που τρέχει σα μανιακός και που είναι σουπερκουλ φάτσα. Α και χαίρομαι που αμερικανάκια βλέπουν πωπό Μπολτ στα μούτρα τους.

Επίσης πολύ μου παραξοφάνηκε πόσο δύσκολο είναι να διαπιστώσεις το φύλο κάποιου. Τρέχει σαν άντρας, μιλάει σαν νταλικέρης, έχει δικέφαλους πορτιέρη σε κλάμπ της παραλιακής, ξυρίζεται με μακ3, αλλά τη λένε Σεμένυα. Θα μου πεις δεν τη θέλεις για σχέση, οκτακοσάρα είναι. Αλλά όπως έλεγε και ο σχωρεμένος ο Αυλωνίτης: "τα σερνικά με τα σερνικά, τα θηλυκά με τα θηλυκά"!

Ως τώρα ήξευρα τσουτσουνάκια και πεταλουδίτσες: κατεβάζεις βρακάκι, βλέπει γιατρός, αποφαίνεται Σπορτ-Μπίλυ ή Μάγια-η-Μέλισσα. Αμ δε και άκου να μαθαίνεις: πρέπει να περάσει από γυναικολόγο, ενδοκρινολόγο, ψυχολόγο και να κάμει ένα σκασμό εξετάσεις τα αποτελέσματα των οποίων θα βγουν σε καμιά εικοσαριά μέρες. Μοντερνιές! Σε λίγο θα σε βάζουν να δίνεις και το ecdl. Είχε συμβεί και παλαιότερα με τη γερμανίδα Dora Ratjen (μπες εδώ και κόψε φάτσα), που τη λέγανε Χέρμαν και ήταν άντρας, αλλά τον ντύσανε οι Ναζί γυναίκα και τον στείλανε στους Ολυμπιακούς επειδής ήταν πολύ χολωσκασμένοι που οι γερμανίδες πρωταθλήτριες δεν μπορούσαν να πάρουν τον κώλο τους και να κατακτήσουν κάνα μετάλλιο. Αλλά η Dora η μικρή εξερευνήτρια καρφώθηκε μια μέρα που πήγαινε να πάρει το τρένο και την είδαν αξούριστη.

Καλές οι επιδόσεις, ωραιότατοι οι πρωταθλητισμοί, αλλά ψιτ, μην το καβουρντίζεις το φιστίκι! Και τώρα που είπα φιστίκι θυμήθηκα: ο ελληνικός στίβος (εκτός Περικλέτου) που είπαμε ότι ήταν φέτος το καλοκαίρι;

Παρασκευή, 21 Αυγούστου 2009

Που να πρωτοβάλει το χέρι της;

Σύρος - Τήνος, δύο τσιγάρα δρόμος. Άσχετα που δεν καπνίζω και που απαγορεύεται εξάλλου γιατί γίναμε ευρώπες και το τασάκι είναι τόσο μα τόσο vintage που σε λίγο θα το βρίσκεις αποκλειστικά στο γιουσουρούμ δίπλα στο Ρομάντζο με εξώφυλλο τη Ρίκα Διαλυνά. Όχι πες μου ειλικρινά, αφού ήμουν δίπλα ο παραθεριστής, να μην πάω στη Μεγαλόχαρη που είναι και σίζοναλ; Πραγματικά κοντά σού λέω: είσαι στην Ερμούπολη, μπαίνεις στο πλοίο, ψάχνεις το κάθισμα, το βρίσκεις μετά από 10 λεπτά, μαλώνεις με το γάλλο που κάθεται εκεί, συγκρίνετε τα εισιτήριά σας, το έχεις μεγαλύτερο, φεύγει ο γάλλος σιχτηρίζοντας τον Σαρκοζί του, με το που κάθεσαι ακούς την ανακοίνωση ότι φθάσαμε στην Τήνο, πας στο γάλλο και του λες "μον αμί, νου-γκρεκ ειμαστέ φιλοξενοί, παρέ εσύ θεσή και τουμπεκί" και αποβιβάζεσαι στο νησί ήσυχος που έκαμες το χρέος σου ως φιλόξενος λαός, ξένιος Δίας, μένουμε Ελλάδα, όχι σκουπίδια, όχι χαρτικά σε θάλασσες και ακτές.

Βρίσκεσαι στο λιμάνι της Τήνου, κοιτάς τριγύρω και το ίουκ σε χαστουκίζει από παντού. Κάτσε να σου μεταφέρω εικόνα. Λοιπόν βλέπω τρεις γριές. Βλέπω επίσης έναν πελεκάνο. Μία πινακίδα που λέει προς Μεγαλόχαρη. Α και ένα γρύλλο. Πάρε μολυβάκι και κάμε τις αντιστοιχίσεις μόνος σου.

Αποφάσισα να ακολουθήσω τις γριές διότι ο πελεκάνος μού φαινόταν μεν πιο αξιόπιστος αλλά συνάμα είχε και μία σύγχυση στο ράμφος -φοβάμαι ότι του είχαν τάξει άλλο νησί! Περπατήσαμε για κάποια μέτρα περιμετρικά στη θάλασσα, περνώντας μπροστά από μπόρινγκ σπίτια και αδιάφορα μαγαζάκια που πουλάγανε τίποτα που να θες να βάλεις σπίτι σου και καταλήξαμε σε ένα μεγάλο σταυροδρόμι με χιουτζ ανηφορικό δρόμο που καρφωνόταν στο λόφο της Μεγαλόχαρης. Ξαφνικά η μία γριά σωριάζεται κατάχαμα και παρότι επέμενα ως καλός πρόσκοπος και μικρός εξερευνητής να τη σηκώσω και να τη συνεφέρω (καθώς ήμουν ελλειμματικός στις καλές πράξεις της ημέρας και είχε προηγηθεί το πτι καραχέσιμο με το γάλλο), εκείνη να θέλει ντε και καλά να σωριαστεί ενώ οι άλλες δύο να με χτυπούν με τις τσάντες τους -πόσο έχει χαλάσει η τρίτη ηλικία στις μέρες μας, πε-μου!

Εντάξει στα Θρησκευτικά είχα κακό βαθμό, το αντιλαμβάνεσαι! Μου πήρε κάποια ώρα αλλά εντέλει την παρατήρησα τη μοκέτα που ήταν απλωμένη κάτω στο δρόμο και κατάλαβα ότι τη γιαγιά δεν την είχε βρει ο ντοβρουτζάς αλλά η θεία φώτιση. Στα τέσσερα και να ανηφορίζει μπουσουλώντας υπό τις προτροπές των άλλων δύο και με ρυθμό που θα ζήλευε η Ελένη Πετρουλάκη σε ασκήσεις για τη γράμμωση του πωπού.

Κατάθλιψη πρώτη: πολλές γυναίκες ανηφόριζαν μπουσουλώντας το δρόμο. Με τον ιδρώτα να στάζει στα χοντρά τους πρόσωπα, τα μαλλιά τους να πέφτουν πάνω στα μάτια τους, τα παπούτσια στα χέρια για να μην γδαρθούν οι παλάμες, τα σκουρόχρωμα φουστάνια να σέρνονται πάνω στο κόκκινο χαλί. Μη μου αρχίσεις τα περί αξιοθαύμαστου της πίστης και περί του σταυρού που κουβαλάμε, να-χαρείς! Γκροτέσκο θέαμα, θλιβερό, πασέ -και δεν το παρουσιάζει καν ο Μικρούτσικος. Ώρα Ελλάδος, Μεσαίωνας.

Φθάνω στην Μεγαλόχαρη-κόμπλεξ και θαυμάζω το πολύ εντυπωσιακό βοτσαλάκι-μωσαϊκό στην είσοδο, ενώ στέκομαι στο σοπ με τις λαμπάδες και με την περιέργεια αν έχει εκείνη τη διάσημη, την "ίσαμε-το-μπόι-μου". Δεν την είχε, διότι είμαι ένα ογδοντατόσο -που σημαίνει ότι φορώ τη λαμπάδα έξτρα λάρτζ- αλλά φαίνεται δεν κυκλοφορεί συχνά προσκυνητής στο μέγεθός μου.

Ανηφορίζω τη σκάλα του ναού και μπαίνω στην ουρά. Ο κόσμος είναι αρκετός, μπαίνουμε ανά δεκάδα. Φθάνει η σειρά μου και πλησιάζω την εικόνα. Ένας κύριος στέκεται δίπλα στην εικόνα με ένα πανί και τη σκουπίζει μετά από κάθε προσκηνυτή που τη φιλάει -πράγμα που πολύ το εκτιμάς με τη γρίπη να σούρνεται και ένα κάρο μικρόβια να κάμουνε διακοπές στις Κυκλάδες. Κοιτάζω την εικόνα, Παναγία δεν βλέπω. Τα τάματα την έχουν καλύψει εξ ολοκλήρου. Κοντοστέκομαι μπας και διακρίνω τουλάχιστον το πρόσωπο κάτω από το βαρύ πλουμιστό φορτίο, ο κύριος με το πανί με κοιτάζει με ύφος "πέσε-και-προσκύνα-χριστιανέ-μου" ή "φύγε-μάς-ζάλισες-άπιστε-τουρίστα". Επειδής καταλαβαίνεις ότι εικόνες δεν λατρεύω, δεν φιλώ και δεν προσκυνώ (τα έχουμε λύσει αυτά νομίζω από τις Εικονομαχίες), έριξα μία τελευταία φευγαλέα ματιά και παραχώρησα γρήγορα τη θέση μου σε ανθρώπους που φαίνεται ότι πραγματικά είχαν ανάγκη να την αγγίξουν.

Κατάθλιψη δεύτερη: Συνέχισα την περιήγηση στα μουσειάκια που βρίσκονται εκατέρωθεν του ναού στο Μεγαλόχαρη-κόμπλεξ, όπου εκτίθενται πρωτότυπα και αντίγραφα έργα μεγάλων ζωγράφων και γλυπτών σε αίθουσες μέσα στη μπίχλα, με ανεμιστήρες, απολύτως ακατάλληλες συνθήκες και φύλακες-θεούσες με ενιαίο φρύδι από το ένα αυτί στο άλλο -που δεν καταλαβαίνεις γιατί ο Θεός όλα εν σοφία εποίησε εκτός από το τσιμπιδάκι για το φρύδι. Δεδομένου ότι το χρήμα τρέχει από τα μπατζάκια, την εικόνα αυτή των εκθεσιακών χώρων τη λες και απαράδεκτη.

Αφού έβγαλα τις αναμνηστικές μου φωτό στη Φιάλη (το συντριβάνι που αφιέρωσε ο Αγάς Μουσταφάς όταν το 1845 έφθασε παράλυτος στο νησί και έφυγε ποδαράτος) και στο Μαυσωλείο της Έλλης, κατηφόρισα πάλι προς το λιμάνι όπου ο θρησκευτικός τουρισμός συνεχίζεται με μαγαζάκια που πουλάνε φυλαχτά, κομποσκοίνια, εικόνες, αγγελάκια, σταυρουδάκια, μανταλάκια.

Όπου κι αν δεν το έχεις ήδη πει το βοήθα-παναγιά-μου, έρχεσαι και το λες.

Αν με ρωτήσεις, θα σου πω ότι ο πραγματικά κρυμμένος θησαυρός δεν είναι η εικόνα που βρήκε η Οσία Πελαγία και με την οποία συνεχίζει να κάμει σουξέ το νησί κάθε δεκαπενταύγουστο, αλλά η εικόνα της ενδοχώρας, των υπέροχων ακτών και των παραδοσιακών οικισμών. Χιουτζ μιστέικ η θρησκευτική υπερπαραγωγή της Χώρας και σόρρυ δηλαδή.

Τετάρτη, 19 Αυγούστου 2009

Η Δήμητρα και η Κόρη

Ο στενός επαρχιακός δρόμος ανεβοκατέβηκε κάμποσες ραχούλες στην κατάφυτη κοιλάδα του Σαγκρίου (στη Νάξο είμαστε, συγκεντρώσου) και κάθε φορά που αναρρωτιόμουν που πάω ο καραμήτρος, πινακιδούλα με καθησύχαζε ότι ο ναός της Δήμητρας με περίμενε κάπου παρακάτω. Υπό άλλες συνθήκες δεν θα συνέχιζα σε τέτοιες ερημιές, αλλά ο τύπος στο ξενοδοχείο επέμενε ότι είναι μαστ, ο οδηγός του νησιού το εκθείαζε, έχω κι αυτό το κόλλημα με το αρχαιολογικό αξιοθέατο, με νιώθεις.

Εντάξει, δεν είχε και μέρος να κάνω αναστροφή.

Η περιπλάνηση τελείωνε μετά από κάμποση ώρα σε αποφασιστική πινακίδα που σου ανακοίνωνε ότι άντε βρε κουτό, έφθασες! Παρκάρω, οπλίζω τη φωτογραφική, βγαίνω από τ'αμάξι, κοιτάζω τριγύρω. Σπαρτά έβλεπα, χορτάρια έβλεπα, μια γελάδα έβλεπα, καλαναθρεμένα ζουζούνια έβλεπα, ναό δεν έβλεπα. Δεδομένου ότι ψυχή ζώσα δεν υπήρχε στον κάμπο και η γελάδα δεν φαινόταν πρόθυμη να δώκει πληροφορίες (παρότι της εξεδήλωσα τις ολόθερμες ευχαριστίες μου για τη γραβιέρα Νάξου), απεφάσισα να ακολουθήσω το λιθόστρωτο μονοπάτι.

Το οποίο και απεδείχθη πολύ μεγαλύτερο από το μικρό περίπατο του Πέτρου! Και νάσου οι σαύρες να πετάγονται στα περβάζια και νάσου τα καλαναθρεμένα ζουζούνια να πέφτουν τάχα τυχαία πάνω σου (τα άγγιξε το ίμπαλς;), τρόμαξα να φθάσω!

Στην κορυφή του λόφου αντίκρυσα επιτέλους το ναό.

Μυστηριακός και περίεργος. Αφιερωμένος στη Δήμητρα και την Κόρη. Εξολοκλήρου μαρμάρινος, τετράγωνος και με περίεργη καμπυλότητα στους κίονες (φαρδύτεροι στα άκρα τους), αφιερωμένος στις χθόνιες θεότητες, οι οποίες ήταν και αρμόδιες για την ευφορία της γης -που κοιτάζοντας τον κάμπο τριγύρω, παραδεχόσουν ότι τη δουλειά τους μια φορά την έκαναν!

Περιδιάβηκα το χώρο, έβγαλα μερικές φωτό, στάθηκα και κοίταξα το τοπίο με τη θηριώδη βλάστηση. Πρέπει λοιπόν να το παραδεχτώ: είχε ο αρχαίος γούστο! Δεν πήγαινε όπου-κι-όπου να ρίξει τα μάρμαρα και να σηκώσει τον κίονά του! Θα μου πεις δεν χρειαζόταν να υπολογίσει ούτε συντελεστή δόμησης, ούτε πολεοδομία, ούτε σχέδιο πόλης (που σε αυτό του μοιάζει και ο νεοέλληνας όταν θέλει να χτίσει τ'εξοχικά του). Εκεί που στοχαζόμουν, αναρρωτήθηκα επίσης (α) γιατί η καημένη η Κόρη δεν δικαιούται έναν ναό μόνη της να ρίξει ως θεά τις απλωσές της, (β) πώς τα χτίζανε ιν-δε-μιντλ-οφ-νόγουεαρ όλα ετούτα τα μπίλντινγκς και (γ) πώς γίνεται να κινείται αυτό το κλαδάκι πάνω στην πέτρα δίπλα μου.

Στο σημείο αυτό το κλαδάκι μού έβγαλε διχαλωτή γλωσσίτσα και ένα νέο παγκόσμιο ρεκόρ καταγράφηκε στο κατηφόρισμα του μονοπατιού.

Τρίτη, 18 Αυγούστου 2009

Melrose (re)Place(ment)

Είναι κάποια πράγματα που καλό είναι να τα αφήνεις θαμένα κάτω από τις επιστρώσεις χώματος που σοφά εναπόθεσε ο πανδαμάτηρ χρόνος. Υπάρχουν ας πούμε βιβλία που κάποτε διάβασες αλλά δεν θέλεις να ξαναδιαβάσεις και αντίστοιχα τραγούδια που δεν θέλεις να ξανακούσεις, ταινίες που δεν θες να ξαναδείς. Και τελοσπάντων μαγκιά είναι να ξεύρεις μέχρι που σε παίρνει για να μην ξευτιλίζεσαι. Ακολουθούν παραδείγματα γιατί σε βλέπω, με χάνεις. Ας πούμε αν είσαι η Ντέμπι Γκίμπσον, το καμπάκ δεν το σκέφτεσαι. Αν είσαι παραγωγός του Χόλιγουντ, το "Κροκοδειλάκιας 3" δεν το γυρνάς. Αν είσαι η Έλντα Πανοπούλου, τη Χαρούλα δεν την ξαναπαίζεις. Κομπρί;

Πες μου λοιπόν πόσο πειραγμένος πρέπει να'σαι για να θες να νεκραναστήσεις το αλήστου μνήμης Μέλροουζ Πλέις! Ω ναι, ξανά στις οθόνες σας από Σεπτέμβριο!

Κάτσε να σου φρεσκάρω τη μνήμη.

Αντέννα, μεσημέρι Σαββάτου. Έχεις φάει, χωνεύεις. Η δεινή διαφημίστρια, μπιζνεσγούμαν και παλιοθήλυκο Αμάντα Γουντγουορντ κατεβαίνει τη σκάλα του συγκροτήματος διαμερισμάτων που διαθέτει, χαστουκίζει τη δουλάρα υπάλληλο Άλισον γιατί πήγε να της κάμει μπαμπεσά στο γραφείο με έναν πελάτη, μαλλιοτραβιέται με την κατ'επάγγελμα ατυχήσασα Τζέιν γιατί πήγε να της κλέψει το γκόμενο, δίνει μία κλωτσά στη φωτογράφο Τζο (just for the fun of it) και ρίχνει μία βουτιά στην πισίνα γιατί την πιάσανε και οι ζέστες. Την ίδια στιγμή στο νοσοκομείο Μεμόριαλ, ο αδίστακτος γιατρός Πήτερ Μπερνς τραβάει το καλώδιο που κρατά στη ζωή τον ζάμπλουτο πατέρα της ερωμένης του Λέξι, η οποία όμως είναι κρυφοτσιμπημένη με τον ατίθασο Τζέικ, τον οποίον ζαχαρώνει και ο νοσοκόμος Ματ. Εντωμεταξύ το δολοπλόκο τσουλάκι Σίντνεϊ την πέφτει για ένατη φορά στον δρ. Μάικλ Μαντσίνι, γεγονός που εξοργίζει την ψυχοπαθή πρώην γυναίκα του Κίμπερλι η οποία παίρνει ένα αλυσοπρίονο και ξεκάνει το μισό καστ. Ρεύτηκες; Χριστός!

Στη νέα του βερσιόν, το Μέλροουζ θα κρατήσει την πισίνα, τη Σίντνεϊ, τον Μαντσίνι και τον τίτλο. Ένα μπουκέτο από φρέσκες λολίτες θα περιφέρονται ασκόπως από το κρεβάτι στην πισίνα και από το τζακούζι στην ξαπλώστρα, ανταλλάσσοντας ανέμπνευστες ατάκες και χαστουκίζοντας ενίοτε η μία την άλλη. Και μπορεί εκ πρώτης να μην ακούγεται πολύ κακή ιδέα για σήριαλ, αλλά και λίγο σενάριο θα το πεθυμήσεις μετά από τα πρώτα δυοτρία επεισόδια. Σόρρυ όμως, δεν νομίζω ότι προβλέπεται.

Και τελοσπάντων τίποτα δεν έμαθες από το μπόρινγκ περσινό λανσάρισμα του νέου (!) 90210 Beverly Hills: γίνεται μουσακάς χωρίς μελιτζάνα; Φέρε τη Χέδερ Λοκλίαρ πίσω και μετά το συζητάμε το πράμα.

Δευτέρα, 17 Αυγούστου 2009

Μουζέ ιντουστριέλ στη Σύρο

Ξεύρεις με τι πέφτω τ'ανάσκελα και γουργουρίζω όταν επισκέφτομαι έναν τόπο; Με το αναπάντεχο. Ουχί με τα όμορφα τοπία καρτ-ποστάλ, μηδέ με τα αξιοθέατα. Ντοντ-γκετ-μι-ρονγκ: καλά είναι κι αυτά, μια χαρά φωτογραφίζεσαι να'χεις να θυμάσαι. Αλλά εκείνο που πραγματικά με συγκινεί είναι το κάτιτίς που σου κάμει τσα πίσω από τη γωνία. Το μικρό αλλά σημαντικό. Το ειλικρινές και πρωτότυπο.

Σταμάτα, καταλήγω: το Βιομηχανικό Μουσείο της Ερμούπολης είναι και ειλικρινές και πρωτότυπο.

Θα σου τα πω γιατί τα διάβασα και τα είδα εκεί που πήγα στο νησί, δεν θέλω να σου κάμω τον καμπόσο. Η επανάσταση του '21 για εσένα είναι αργία, για τη Σύρο υπήρξε τζακποτ του τρίδυμου κρατικού λαχείου. Στην άνυδρη και αφιλόξενη νήσο κατέφθασαν πρόσφυγες από τη Χίο, τα μικρασιατικά παράλια, την Κάσο και την Κρήτη, μπολιάζοντας με κοσμοπολίτικες ιδέες τον τόπο και αναδεικνύοντας την Ερμούπολη σε κομβικό σταυροδρόμι των θαλάσσιων δρόμων της εποχής και μέγα διαμετακομιστικό κέντρο (πες γρήγορα και επαναλαμβανόμενα τη λέξη "διαμετακομιστικό"!). Μετά τα μέσα του 19ου αιώνα αλλάξανε οι διαδρομές κεφαλαίων και εμπορευμάτων, υποχώρησε η ιστιοφόρος ναυτιλία και άρχισε να αναδεικνύεται ο Πειραιάς. Το νησί γνώρισε μέρες παρακμής. Επειδής όμως πίσω έχει η αχλάδα την ουρά, η κεκτημένη των προηγούμενων χρόνων, ο συσσωρευμένος πλούτος και η τσαχπινιά του Συριανού χάραξαν νέα αναπτυξιακή πορεία και στράφηκαν στη βιομηχανία οδηγώντας σε μία πρωτόγνωρη άνθιση το νησί.

Την ιστορία μπορείς να τη διαβάζεις σε ένα βιβλίο ή στη γουικιπίντια. Αλλά η αφηγηματική δύναμη των αντικειμένων που άφησε πίσω του ο ανθρώπινος κάματος είναι πιο ισχυρή από τις λέξεις. Εργαλεία, σχέδια, μηχανές, φωτογραφίες, κατάλογοι με ονόματα και ηχογραφημένες διηγήσεις σού εξιστορούν ένα απροσδόκητο παρελθόν σε ένα απροσδόκητο μέρος.

Αλλά το αναπάντεχο έλαβε και άλλη μορφή. Εκεί που χάζευα τους εντυπωσιακούς χώρους και τα εκθέματα, βρέθηκα σε έκθεση φωτογραφίας με τίτλο "Τα αόρατα παιδιά". Και θέμα της όλα εκείνα τα νήπια που κατέθεσαν τη φρεσκάδα τους σε χώρους εργασίας σε αντιδιαστολή με εκείνα τα άλλα που ντυμένα ναυτάκια πόζαραν σε οικογενειακές φωτογραφίες δίπλα στη φόδρα της μαμάς, κάτω από το μουστάκι του μπαμπά.

"Γεια! Θυμάσαι που σου είπα πετάγομαι να δω το μουσειάκι κι έφθασα; Ε να μωρέ: εντέλει θα μου πάρει καμιά ωρίτσα παραπάνω στα σίγουρα! Πήγαινε εσύ για μπάνιο κι έρχομαι, οκ;"

Κυριακή, 16 Αυγούστου 2009

Κάνε μου λιγάκι αού!



Η αυγουστιάτικη πανσέληνος σε άλλους ξυπνάει το γουτσου-γούτσου-αγκαλίτσα και σε άλλους το αούυυυ-θέλω-αίμα. Προφανώς η Σακίρα κινείται ανάμεσα στις δύο κατηγορίες, δείχνοντας δόντι και πόδι ταυτόχρονα. Αλλά καθόλου δεν χαλιέσαι, διότι αν θέλει μια φορά η αρτίστα να σε δαγκώσει για να βγάλει τη λυκάνθρωπα από μέσα της, εσύ θέλεις εκατό.

Αν επιχειρούσε οποιαδήποτε άλλη να κάμει αντίστοιχο χορευτικό με στοιχεία νευρωτικού ζουλού και μπέλι-ντανς, θα την έλεγες γελοία. Το σακιράκι όμως το'χει το μουλτιέθνικ δρώμενο μέσα του, το τραγούδι είναι νόστιμο και η χαρακτηριστική βραχνάδα στη φωνή το κάμει ιδιαίτερο. Και επιπλέον κουνά τον πωπώ και την κοιλίτσα. Μιαμ, μιαμ.

Νά κάπως έτσι μπαίνει στο μάτι των λογής-λογής Μπρίτνεϊ, καθώς καταφέρνει να είναι λιγωτικά σέξι και ντισκοπόπ πρωτότυπη ταυτόχρονα.

Σάββατο, 1 Αυγούστου 2009

Το πτηνό ρεμβάζει!

Beached from Keith Loutit on Vimeo.

Άσε την κλάψα, μπήκε Αύγουστος! Που σημαίνει ότι αν δεν έχεις πάρει άδεια ακόμη, θα πάρεις, αν δεν έχεις φύγει ακόμα, θα φύγεις και αν δεν έχεις βγάλει τη μπέμπελη ως τώρα, θα τη βγάλεις. Εντζόι το ελληνικό καλοκαίρι στα καλύτερά του!

Άσχετο: σου είπα ότι αυτή τη στιγμή που μιλάμε, είμαι σε παραλία και ρίχνω τις απλωτές μου; Στο λέω. Αν δεις ράμφος στη θάλασσα, θα καταλάβεις.


Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts