Δευτέρα, 17 Αυγούστου 2009

Μουζέ ιντουστριέλ στη Σύρο

Ξεύρεις με τι πέφτω τ'ανάσκελα και γουργουρίζω όταν επισκέφτομαι έναν τόπο; Με το αναπάντεχο. Ουχί με τα όμορφα τοπία καρτ-ποστάλ, μηδέ με τα αξιοθέατα. Ντοντ-γκετ-μι-ρονγκ: καλά είναι κι αυτά, μια χαρά φωτογραφίζεσαι να'χεις να θυμάσαι. Αλλά εκείνο που πραγματικά με συγκινεί είναι το κάτιτίς που σου κάμει τσα πίσω από τη γωνία. Το μικρό αλλά σημαντικό. Το ειλικρινές και πρωτότυπο.

Σταμάτα, καταλήγω: το Βιομηχανικό Μουσείο της Ερμούπολης είναι και ειλικρινές και πρωτότυπο.

Θα σου τα πω γιατί τα διάβασα και τα είδα εκεί που πήγα στο νησί, δεν θέλω να σου κάμω τον καμπόσο. Η επανάσταση του '21 για εσένα είναι αργία, για τη Σύρο υπήρξε τζακποτ του τρίδυμου κρατικού λαχείου. Στην άνυδρη και αφιλόξενη νήσο κατέφθασαν πρόσφυγες από τη Χίο, τα μικρασιατικά παράλια, την Κάσο και την Κρήτη, μπολιάζοντας με κοσμοπολίτικες ιδέες τον τόπο και αναδεικνύοντας την Ερμούπολη σε κομβικό σταυροδρόμι των θαλάσσιων δρόμων της εποχής και μέγα διαμετακομιστικό κέντρο (πες γρήγορα και επαναλαμβανόμενα τη λέξη "διαμετακομιστικό"!). Μετά τα μέσα του 19ου αιώνα αλλάξανε οι διαδρομές κεφαλαίων και εμπορευμάτων, υποχώρησε η ιστιοφόρος ναυτιλία και άρχισε να αναδεικνύεται ο Πειραιάς. Το νησί γνώρισε μέρες παρακμής. Επειδής όμως πίσω έχει η αχλάδα την ουρά, η κεκτημένη των προηγούμενων χρόνων, ο συσσωρευμένος πλούτος και η τσαχπινιά του Συριανού χάραξαν νέα αναπτυξιακή πορεία και στράφηκαν στη βιομηχανία οδηγώντας σε μία πρωτόγνωρη άνθιση το νησί.

Την ιστορία μπορείς να τη διαβάζεις σε ένα βιβλίο ή στη γουικιπίντια. Αλλά η αφηγηματική δύναμη των αντικειμένων που άφησε πίσω του ο ανθρώπινος κάματος είναι πιο ισχυρή από τις λέξεις. Εργαλεία, σχέδια, μηχανές, φωτογραφίες, κατάλογοι με ονόματα και ηχογραφημένες διηγήσεις σού εξιστορούν ένα απροσδόκητο παρελθόν σε ένα απροσδόκητο μέρος.

Αλλά το αναπάντεχο έλαβε και άλλη μορφή. Εκεί που χάζευα τους εντυπωσιακούς χώρους και τα εκθέματα, βρέθηκα σε έκθεση φωτογραφίας με τίτλο "Τα αόρατα παιδιά". Και θέμα της όλα εκείνα τα νήπια που κατέθεσαν τη φρεσκάδα τους σε χώρους εργασίας σε αντιδιαστολή με εκείνα τα άλλα που ντυμένα ναυτάκια πόζαραν σε οικογενειακές φωτογραφίες δίπλα στη φόδρα της μαμάς, κάτω από το μουστάκι του μπαμπά.

"Γεια! Θυμάσαι που σου είπα πετάγομαι να δω το μουσειάκι κι έφθασα; Ε να μωρέ: εντέλει θα μου πάρει καμιά ωρίτσα παραπάνω στα σίγουρα! Πήγαινε εσύ για μπάνιο κι έρχομαι, οκ;"

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts