Τετάρτη, 19 Αυγούστου 2009

Η Δήμητρα και η Κόρη

Ο στενός επαρχιακός δρόμος ανεβοκατέβηκε κάμποσες ραχούλες στην κατάφυτη κοιλάδα του Σαγκρίου (στη Νάξο είμαστε, συγκεντρώσου) και κάθε φορά που αναρρωτιόμουν που πάω ο καραμήτρος, πινακιδούλα με καθησύχαζε ότι ο ναός της Δήμητρας με περίμενε κάπου παρακάτω. Υπό άλλες συνθήκες δεν θα συνέχιζα σε τέτοιες ερημιές, αλλά ο τύπος στο ξενοδοχείο επέμενε ότι είναι μαστ, ο οδηγός του νησιού το εκθείαζε, έχω κι αυτό το κόλλημα με το αρχαιολογικό αξιοθέατο, με νιώθεις.

Εντάξει, δεν είχε και μέρος να κάνω αναστροφή.

Η περιπλάνηση τελείωνε μετά από κάμποση ώρα σε αποφασιστική πινακίδα που σου ανακοίνωνε ότι άντε βρε κουτό, έφθασες! Παρκάρω, οπλίζω τη φωτογραφική, βγαίνω από τ'αμάξι, κοιτάζω τριγύρω. Σπαρτά έβλεπα, χορτάρια έβλεπα, μια γελάδα έβλεπα, καλαναθρεμένα ζουζούνια έβλεπα, ναό δεν έβλεπα. Δεδομένου ότι ψυχή ζώσα δεν υπήρχε στον κάμπο και η γελάδα δεν φαινόταν πρόθυμη να δώκει πληροφορίες (παρότι της εξεδήλωσα τις ολόθερμες ευχαριστίες μου για τη γραβιέρα Νάξου), απεφάσισα να ακολουθήσω το λιθόστρωτο μονοπάτι.

Το οποίο και απεδείχθη πολύ μεγαλύτερο από το μικρό περίπατο του Πέτρου! Και νάσου οι σαύρες να πετάγονται στα περβάζια και νάσου τα καλαναθρεμένα ζουζούνια να πέφτουν τάχα τυχαία πάνω σου (τα άγγιξε το ίμπαλς;), τρόμαξα να φθάσω!

Στην κορυφή του λόφου αντίκρυσα επιτέλους το ναό.

Μυστηριακός και περίεργος. Αφιερωμένος στη Δήμητρα και την Κόρη. Εξολοκλήρου μαρμάρινος, τετράγωνος και με περίεργη καμπυλότητα στους κίονες (φαρδύτεροι στα άκρα τους), αφιερωμένος στις χθόνιες θεότητες, οι οποίες ήταν και αρμόδιες για την ευφορία της γης -που κοιτάζοντας τον κάμπο τριγύρω, παραδεχόσουν ότι τη δουλειά τους μια φορά την έκαναν!

Περιδιάβηκα το χώρο, έβγαλα μερικές φωτό, στάθηκα και κοίταξα το τοπίο με τη θηριώδη βλάστηση. Πρέπει λοιπόν να το παραδεχτώ: είχε ο αρχαίος γούστο! Δεν πήγαινε όπου-κι-όπου να ρίξει τα μάρμαρα και να σηκώσει τον κίονά του! Θα μου πεις δεν χρειαζόταν να υπολογίσει ούτε συντελεστή δόμησης, ούτε πολεοδομία, ούτε σχέδιο πόλης (που σε αυτό του μοιάζει και ο νεοέλληνας όταν θέλει να χτίσει τ'εξοχικά του). Εκεί που στοχαζόμουν, αναρρωτήθηκα επίσης (α) γιατί η καημένη η Κόρη δεν δικαιούται έναν ναό μόνη της να ρίξει ως θεά τις απλωσές της, (β) πώς τα χτίζανε ιν-δε-μιντλ-οφ-νόγουεαρ όλα ετούτα τα μπίλντινγκς και (γ) πώς γίνεται να κινείται αυτό το κλαδάκι πάνω στην πέτρα δίπλα μου.

Στο σημείο αυτό το κλαδάκι μού έβγαλε διχαλωτή γλωσσίτσα και ένα νέο παγκόσμιο ρεκόρ καταγράφηκε στο κατηφόρισμα του μονοπατιού.

4 σχόλια :

  1. Χαχαχα, γέλασα με τη σαυρίτσα!
    Άλλες πληροφορίες για το ναό δεν είχες; Κρίμα που είναι έτσι παρατημένο, δνε έχει και πολλά αξιοθέατα το νησί εδώ που τα λέμε...
    Άντε, έλα να σε πάω στον Όσιο Πατάπιο της Μυκόνου και να πάμε μια βόλτα στη Δήλο να δεις και τα υπόλοιπα μνημεία των Κυκλάδων.
    Μάκια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. @mahler76, πόσες θυσίες πια για την τέχνη;

    @siganopapadia, σαυρίτσα ήτανε; Φίδι; Ιγκουάνα; Δεινόσαυρος; Δεν πρόλαβα να δω, θα σε γελάσω.
    (μη μου τάζεις εμένα αρχαίο, γιατί θα σου'ρθω να ξεύρεις!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Έλα γιατι στη Δήλο ξέρω μόνο απ εξω κι ανακατωτα τις ξέρες που βουτάω... τιποτις άλλο δε σκαμπάζω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts