Παρασκευή, 21 Αυγούστου 2009

Που να πρωτοβάλει το χέρι της;

Σύρος - Τήνος, δύο τσιγάρα δρόμος. Άσχετα που δεν καπνίζω και που απαγορεύεται εξάλλου γιατί γίναμε ευρώπες και το τασάκι είναι τόσο μα τόσο vintage που σε λίγο θα το βρίσκεις αποκλειστικά στο γιουσουρούμ δίπλα στο Ρομάντζο με εξώφυλλο τη Ρίκα Διαλυνά. Όχι πες μου ειλικρινά, αφού ήμουν δίπλα ο παραθεριστής, να μην πάω στη Μεγαλόχαρη που είναι και σίζοναλ; Πραγματικά κοντά σού λέω: είσαι στην Ερμούπολη, μπαίνεις στο πλοίο, ψάχνεις το κάθισμα, το βρίσκεις μετά από 10 λεπτά, μαλώνεις με το γάλλο που κάθεται εκεί, συγκρίνετε τα εισιτήριά σας, το έχεις μεγαλύτερο, φεύγει ο γάλλος σιχτηρίζοντας τον Σαρκοζί του, με το που κάθεσαι ακούς την ανακοίνωση ότι φθάσαμε στην Τήνο, πας στο γάλλο και του λες "μον αμί, νου-γκρεκ ειμαστέ φιλοξενοί, παρέ εσύ θεσή και τουμπεκί" και αποβιβάζεσαι στο νησί ήσυχος που έκαμες το χρέος σου ως φιλόξενος λαός, ξένιος Δίας, μένουμε Ελλάδα, όχι σκουπίδια, όχι χαρτικά σε θάλασσες και ακτές.

Βρίσκεσαι στο λιμάνι της Τήνου, κοιτάς τριγύρω και το ίουκ σε χαστουκίζει από παντού. Κάτσε να σου μεταφέρω εικόνα. Λοιπόν βλέπω τρεις γριές. Βλέπω επίσης έναν πελεκάνο. Μία πινακίδα που λέει προς Μεγαλόχαρη. Α και ένα γρύλλο. Πάρε μολυβάκι και κάμε τις αντιστοιχίσεις μόνος σου.

Αποφάσισα να ακολουθήσω τις γριές διότι ο πελεκάνος μού φαινόταν μεν πιο αξιόπιστος αλλά συνάμα είχε και μία σύγχυση στο ράμφος -φοβάμαι ότι του είχαν τάξει άλλο νησί! Περπατήσαμε για κάποια μέτρα περιμετρικά στη θάλασσα, περνώντας μπροστά από μπόρινγκ σπίτια και αδιάφορα μαγαζάκια που πουλάγανε τίποτα που να θες να βάλεις σπίτι σου και καταλήξαμε σε ένα μεγάλο σταυροδρόμι με χιουτζ ανηφορικό δρόμο που καρφωνόταν στο λόφο της Μεγαλόχαρης. Ξαφνικά η μία γριά σωριάζεται κατάχαμα και παρότι επέμενα ως καλός πρόσκοπος και μικρός εξερευνητής να τη σηκώσω και να τη συνεφέρω (καθώς ήμουν ελλειμματικός στις καλές πράξεις της ημέρας και είχε προηγηθεί το πτι καραχέσιμο με το γάλλο), εκείνη να θέλει ντε και καλά να σωριαστεί ενώ οι άλλες δύο να με χτυπούν με τις τσάντες τους -πόσο έχει χαλάσει η τρίτη ηλικία στις μέρες μας, πε-μου!

Εντάξει στα Θρησκευτικά είχα κακό βαθμό, το αντιλαμβάνεσαι! Μου πήρε κάποια ώρα αλλά εντέλει την παρατήρησα τη μοκέτα που ήταν απλωμένη κάτω στο δρόμο και κατάλαβα ότι τη γιαγιά δεν την είχε βρει ο ντοβρουτζάς αλλά η θεία φώτιση. Στα τέσσερα και να ανηφορίζει μπουσουλώντας υπό τις προτροπές των άλλων δύο και με ρυθμό που θα ζήλευε η Ελένη Πετρουλάκη σε ασκήσεις για τη γράμμωση του πωπού.

Κατάθλιψη πρώτη: πολλές γυναίκες ανηφόριζαν μπουσουλώντας το δρόμο. Με τον ιδρώτα να στάζει στα χοντρά τους πρόσωπα, τα μαλλιά τους να πέφτουν πάνω στα μάτια τους, τα παπούτσια στα χέρια για να μην γδαρθούν οι παλάμες, τα σκουρόχρωμα φουστάνια να σέρνονται πάνω στο κόκκινο χαλί. Μη μου αρχίσεις τα περί αξιοθαύμαστου της πίστης και περί του σταυρού που κουβαλάμε, να-χαρείς! Γκροτέσκο θέαμα, θλιβερό, πασέ -και δεν το παρουσιάζει καν ο Μικρούτσικος. Ώρα Ελλάδος, Μεσαίωνας.

Φθάνω στην Μεγαλόχαρη-κόμπλεξ και θαυμάζω το πολύ εντυπωσιακό βοτσαλάκι-μωσαϊκό στην είσοδο, ενώ στέκομαι στο σοπ με τις λαμπάδες και με την περιέργεια αν έχει εκείνη τη διάσημη, την "ίσαμε-το-μπόι-μου". Δεν την είχε, διότι είμαι ένα ογδοντατόσο -που σημαίνει ότι φορώ τη λαμπάδα έξτρα λάρτζ- αλλά φαίνεται δεν κυκλοφορεί συχνά προσκυνητής στο μέγεθός μου.

Ανηφορίζω τη σκάλα του ναού και μπαίνω στην ουρά. Ο κόσμος είναι αρκετός, μπαίνουμε ανά δεκάδα. Φθάνει η σειρά μου και πλησιάζω την εικόνα. Ένας κύριος στέκεται δίπλα στην εικόνα με ένα πανί και τη σκουπίζει μετά από κάθε προσκηνυτή που τη φιλάει -πράγμα που πολύ το εκτιμάς με τη γρίπη να σούρνεται και ένα κάρο μικρόβια να κάμουνε διακοπές στις Κυκλάδες. Κοιτάζω την εικόνα, Παναγία δεν βλέπω. Τα τάματα την έχουν καλύψει εξ ολοκλήρου. Κοντοστέκομαι μπας και διακρίνω τουλάχιστον το πρόσωπο κάτω από το βαρύ πλουμιστό φορτίο, ο κύριος με το πανί με κοιτάζει με ύφος "πέσε-και-προσκύνα-χριστιανέ-μου" ή "φύγε-μάς-ζάλισες-άπιστε-τουρίστα". Επειδής καταλαβαίνεις ότι εικόνες δεν λατρεύω, δεν φιλώ και δεν προσκυνώ (τα έχουμε λύσει αυτά νομίζω από τις Εικονομαχίες), έριξα μία τελευταία φευγαλέα ματιά και παραχώρησα γρήγορα τη θέση μου σε ανθρώπους που φαίνεται ότι πραγματικά είχαν ανάγκη να την αγγίξουν.

Κατάθλιψη δεύτερη: Συνέχισα την περιήγηση στα μουσειάκια που βρίσκονται εκατέρωθεν του ναού στο Μεγαλόχαρη-κόμπλεξ, όπου εκτίθενται πρωτότυπα και αντίγραφα έργα μεγάλων ζωγράφων και γλυπτών σε αίθουσες μέσα στη μπίχλα, με ανεμιστήρες, απολύτως ακατάλληλες συνθήκες και φύλακες-θεούσες με ενιαίο φρύδι από το ένα αυτί στο άλλο -που δεν καταλαβαίνεις γιατί ο Θεός όλα εν σοφία εποίησε εκτός από το τσιμπιδάκι για το φρύδι. Δεδομένου ότι το χρήμα τρέχει από τα μπατζάκια, την εικόνα αυτή των εκθεσιακών χώρων τη λες και απαράδεκτη.

Αφού έβγαλα τις αναμνηστικές μου φωτό στη Φιάλη (το συντριβάνι που αφιέρωσε ο Αγάς Μουσταφάς όταν το 1845 έφθασε παράλυτος στο νησί και έφυγε ποδαράτος) και στο Μαυσωλείο της Έλλης, κατηφόρισα πάλι προς το λιμάνι όπου ο θρησκευτικός τουρισμός συνεχίζεται με μαγαζάκια που πουλάνε φυλαχτά, κομποσκοίνια, εικόνες, αγγελάκια, σταυρουδάκια, μανταλάκια.

Όπου κι αν δεν το έχεις ήδη πει το βοήθα-παναγιά-μου, έρχεσαι και το λες.

Αν με ρωτήσεις, θα σου πω ότι ο πραγματικά κρυμμένος θησαυρός δεν είναι η εικόνα που βρήκε η Οσία Πελαγία και με την οποία συνεχίζει να κάμει σουξέ το νησί κάθε δεκαπενταύγουστο, αλλά η εικόνα της ενδοχώρας, των υπέροχων ακτών και των παραδοσιακών οικισμών. Χιουτζ μιστέικ η θρησκευτική υπερπαραγωγή της Χώρας και σόρρυ δηλαδή.

3 σχόλια :

  1. Δε με πήρες τηλ να σε δώκω το tip του νησιού που είναι το εκκλησάκι της Αγίας Πελαγίας ψηλά στο βουνό, ήρεμο, ήσυχο, χωρίς πατιρντί, χωρίς βαβούρες κλπ. Νεξτ τάιμ που λες κι εσύ!
    Βοήθειά σας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αμ πήγα ο τουρίστας ξυπόλητος στ'αγκάθια! Θα ξαναπάω όμως στην Τήνο, έχω αφήσει εκκρεμότητες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Εμενα μου αρεσε πολυ η Τηνος οταν ειχα παει
    κι ειχα παει και με γκομενο ο αθεοφοβος.
    Υπεροχο φαι
    απιστευτες παραλιες (αρκει να εχεις τζιπ γιατι αλλιως θα χρειαστεις αμορτισερ)
    και γενικα μπορει να μην ειμαι θρησκος αλλα η κατανυξη συναμα με τα ηθη και εθιμα που καλως η κακως συσχετιζονται με τον χριστιανισμο στην κουλτουρα μας, μου αρεσαν παρα πολυ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts