Τρίτη, 8 Σεπτεμβρίου 2009

Παίζαν οι μικρότεροι κλέφτες κι αστυνόμους κι ήταν αρχηγός η Αργυρώ.

Ο Λευτέρης από τον Aster-oid.

Χίλια διακόσα τόσα τραγούδια είναι λογαριασμός. Θα μου πεις και η Εύη Δρούτσα τα γράφει με το τουλούμι, το δέος δεν σε βρίσκει. Ναι. Με το Λευτέρη Παπαδόπουλο όμως συμβαίνει το κάθε τραγούδι να σε αφορά. Να σου διηγείται πράγματα, να σε βοηθά να εκφράσεις τον καημό σου, την πίκρα, τη χαρά, το καψούρεμα. Και επειδής το ξεύρεις καλά ότι το ελληνικό τραγούδι τα έχει τινάξει εδώ και χρόνια, κάτι τέτοιες συναυλίες αφιερώματα -όπως αυτή που οργανώθηκε εψές προς τιμήν του μεγάλου στιχουργού- λειτουργούν δυστυχώς και ως μνημόσυνα να'χουμε να θυμόμαστε. Γιατί μην ζεις μέσα στο ιλούσιον: η όποια σύγκριση ανάμεσα στη δύναμη του τότες και στην πλακίτσα του σήμερα είναι απλώς ατυχής.

Δεν περιμένεις να σου πω εγώ πόσο σημαντικοτεράστιος είναι ο Λευτέρης, το ξεύρεις. Εψές το βράδυ το επιβεβαίωσαν και οι παρουσιαστές-δημοσιογράφοι Χούκλη, Τσίμας και Τρέμη (διότι όταν το πει το Μέγκα, είναι είδηση) που επιμελώς πρόσεχαν να συνοδεύουν το χαρακτηρισμό "στιχουργός" με εκείνον του "ποιητή". Λες και είναι μικρό πράμα να είσαι στιχουργός και να σε τραγουδά ένας λαός επί πενήντα χρόνια -μόνο σε μένα φαίνεται εξαιρετικά περιττό το άγχος της τάχαμου αναβάθμισης με το χαρακτηρισμό "ποιητής"; Ο μεγάλος δημιουργός δεν χρειάζεται ταμπέλες.

Εντάξει δεν ήταν το τσάμπιονς λιγκ, ούτε η Μαντάνα, αλλά θα περίμενα περισσότερο κόσμο. Το Ολυμπιακό Στάδιο δύσκολα γιομίζει έτσι κι αλλιώς, ίσως να έπρεπε να επιλέξουν έναν πιο μαζεμένο χώρο. Θα λειτουργούσαν καλύτερα και τα τραγούδια.

Αρχίζει το παρέιντ, βγαίνει ο ένας πίσω από τον άλλο οι τραγουδιστές που ανέθρεψαν την μεταπολιτευτική Ελλάδα (α, και ο Χατζηγιάννης). Ξεκινάς δυνατά με τη Χαρούλα να σου υπενθυμίζει κάτι από την αυθεντικότητα του τότες που τραγουδούσε το "όλου του κόσμου οι Κυριακές λάμπουν στο προσωπό σου" και της Οδού Αριστοτέλους (στην οποία είσαι ταμένος μία ζωή να γυρνάς -και εσύ και η Χαρούλα), ακολουθεί η Ασλανίδου με το "τι σου κανα και πίνεις τσιγάρο στο τσιγάρο και τα θολά σου μάτια στο πάτωμα καρφιά" (δυστυχώς χωρίς τη Ρέα να κλαίει επί σκηνής), ο Μαχαιρίτσας -που πρώτη φορά μπορώ να πω ότι μου άρεσε, χωρίς να μεγαλώσει η μύτη μου- που τραγούδησε το πομπώδες "τα πολυβόλα σωπάσαν" και το "σίδερα μασάει ο κουταλιανός, πέτρες ροκανίζει ο κουταλιανός" (αθάνατε Καλαϊντζή!).

Το ρόλερκοστερ ανέβηκε με την Τάνια να χοροπηδάει να την αφήσουμε ήσυχη, άστε-την ήσυχη όλοι, τον Νταλάρα (προσοχή: ακολουθεί καλός λόγος για τον Νταλάρα, τα παιδιά να απομακρυνθούν από την οθόνη) να αποθεώνει το "αχ χελιδόνι μου" και το "έχω έναν καφενέ". Ό,τι και να λέω, όσα και να λες, ο Γιώργος είναι κεφάλαιο και σόρρυ. Καμπάνα η Αρβανιτάκη, έξοχος ο Μητσιάς (ελπίζω τα παιδιά να είναι ακόμη μακριά, είπα καλά λόγια ΚΑΙ για το Μητσιά), αξιοπρεπής η Γλυκερία, συμπαθητικός ο Ρέμος, άντε και η Πρωτοψάλτη (επειδή είσαι εσύ).

Για τον Τερζή με ξεύρεις ότι του'χω αδυναμία. Άτυχος ρε γαμώτι μου, γεννημένος σε λάθος εποχή, αναξιοποίητος. Πολύ κρίμα που η δισκογραφική του πορεία εξαντλήθηκε στις τρεισήμιση επιτυχίες που του έγραψε ο Θεοφάνους.

Δεν ξεύρω αν θα συμφωνήσει κάποιος από τους χιλιάδες που ήμασταν εκεί, αλλά η στιγμή που θα'χω να θυμάμαι φορ δε γιαρς του καμ, είναι όταν ο Διονύσης Σαββόπουλος ανέβηκε και είπε το "Σεβάχ το θαλασσινό" (θάλασσα, πικροθάλασσα γιατί να σ'αγαπήσω;). Χμ. Μη με ρωτήσεις γιατί. Ας ήσουν εκεί επιτέλους!

Επειδής σε ξεύρω τι κακός άνθρωπας είσαι και διαβάζεις το κατεβατό με μοναδικό σκοπό να πετύχεις τη στιγμή που θα βγάλω το φτυάρι, δις ιζ γιορ μόμεντ. Τι μου έκανε μουχφ; Πρώτον: ο Μητροπάνος έχει γίνει σκιά του εαυτού του και παρότι τον σέβεσαι ως παρουσία και τον αγάπησε η μαμά σου, νιώθω ότι ταλαιπωρείται ο άνθρωπος. Δεύτερον: αγαπάμε Πάριο, αλλά ας μείνουμε όλοι (οι φανς, η Σοφία) με τις αναμνήσεις μας. Τρίτον: ο τιν-άιντολ Χατζηγιάννης να παλεύει τον Πουλόπουλο και να ταβλιάζεται νοκάουτ. Απλώς καταλαβαίνεις με πόσο λίγο πρέπει να αρκεστεί η σημερινή γενιά. Τελείως ακατάλληλος να πει οποιοδήποτε άλλο τραγούδι εκτός από αυτό το ίδιο που σερβίρει με μικρές μετατροπές εδώ και τόσα χρονια. Χέρια ψηλά.

Στην αφίσα βλέπεις το όνομα της Φαραντούρη και του Κούτρα. Κάπου εκεί ολοκληρώθηκε και η συμμετοχή τους στην παράσταση, καθώς ουδέποτε τους είδε η σκηνή. Οι δεκάδες χιλιάδες τρελαμένοι φανς της Φαραντούρη που είχαν έρθει αποκλειστικά για τη Μαρία, ξεσπάσανε σε κλάματα, χτυπιόντουσαν στις κερκίδες, πετάγανε έξαλλοι σπασμένα καθίσματα, σημαδεύανε με λέιζερ-φακούς το Μητσιά και μπορεί να έπεσε και μπουνίδι με τους σεκιουριτάδες. Οι υπόλοιποι μία ανακούφιση τη νιώσαμε.

3 σχόλια :

  1. και στις 18 Σεπτεμβριου εχει αφιερωμα στον Καζαντίδη και μάντεψε: ο Γιωργος (the one and only) θα ειναι και αυτος εκει. Μην το χασετε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Έλα μην ακούω τέτοια: μία σαχλαμάρα είπαμε να περάσ' η ώρα και αμέσως απέκτησα φαν-κλαμπ κονκάρδα του ακατανόμαστου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Φιλενάδα, από όλο το κείμενο που διάβασες αυτό ήρθες και σχολίασες;;; Ευτυχώς ο Χρηστάκος δεν έχει δηλώσει ακόμα τις μουσικές του προτιμήσεις! χι χι

    Πάντως Πιγκουίνε, τα θέλει το ράμφος σου κι εσένα με τόσο εγκώμια στον ακατανόμαστο! ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts