Πέμπτη, 10 Σεπτεμβρίου 2009

Για κάνε μας τη χάρη, Χάρι!

Το κουσούρι τού να αποτελειώνεις αυτό που ξεκίνησες έστω κι αν στην πορεία έχεις σιχαθεί τ'αντερά σου και προτιμάς να σε καταπιεί δύσπεπτος ιπποπόταμος ή να σου τραγουδήσει ο Γιάννης Βογιατζής τα παλιά-κλασικά, αποκτά διαστάσεις καταναγκαστικού έργου στην περίπτωση του Χάρι Πότερ.

Πόσο ακόμα;

Είδα το πρώτο, μου φάνηκε εντάξει, δεν τρελάθηκα κιόλας. Είδα το δεύτερο, μου φάνηκε ίδιο με το πρώτο, είπα εντάξει, δεν τρελάθηκα κιόλας. Είδα το τρίτο, μου φάνηκε ίδιο με το δεύτερο, άντε εντάξει, δεν τρελάθηκα κιόλας. Από το τέταρτο και μετά έχω αρχίσει να τρελαίνομαι.

Έξι ταινίες έχω δει, μία εξέλιξη δεν την έχω νιώσει. Τουναντίον έχω φάει στη μάπα άπειρες σκηνές ανεγκέφαλου μπέιζμπολ με σκουπόξυλα, προβλέψιμους κακούς που δεν μπορούν να ξεφύγουν από τη μανιέρα του μπου!, τους φίλους του Χάρι που απλώς υπάρχουν για να μην τον πεις αντικοινωνικό, τους καθηγητές του Χάρι που κρύβουν μυστικά τύπου "είμαι στην πραγματικότητα σατανικός και δολοπλόκος, αλλά στο παίζω η θεία Λένα" (που αν θες πραγματικά να δεις ψυχανώμαλο καθηγητή, να σου δώσω τη διεύθυνση του δικού μου του σχολείου) και τον ίδιο το Χάρι που είναι και καλά ο εκλεκτός, ο ζούπερ, ο σημαδεμένος, ο ουάν-εντ-όνλι και δεν τον έχεις δει να καταφέρνει το τίποτε εδώ και τόσες κινηματογραφικές ώρες. Που δεν έχεις καταλάβει και τι θέλει να καταφέρει. Ή αν προσπαθεί να καταφέρει κάτι. Ή τελοσπάντων, γιατί;

Γιατί, γιατί, γιατί;

Η έκτη ταινία ήταν ένα ακόμη ντεζαβού με μόνη διαφορά ότι ο Χάρι άρχισε να χρησιμοποιεί ξυραφάκι και παίζει επιτέλους λίγο το μάτι του. Υποθέτω ότι η συγγραφέας είχε εδώ δύο επιλογές: να τα φτιάξει η Ερμιόνη με το Χάρι και να πούμε όλοι "χελόου, προβλέψιμοοοοοοοοο" ή να τα φτιάξει η Ερμιόνη με το Ρον και να πούμε όλοι "χελόου, μαλακίαααααααααα". Επειδή το "έλα, τι μου λες; γουάου!" δεν θα το έλεγες έτσι κι αλλιώς, η Ερμιόνη τα φτιάχνει εντέλει με το Ρον (χελόου, μαλακίααααααααα).

Οι σκηνές δράσεις επί της ουσίας δεν υπάρχουν, οπότε επί εκατόν πενήντα τόσα λεπτά περιμένεις απλώς να τελειώσει. Το κάνει βασανιστικά, σε ακριβώς εκατόν πενήντα τόσα λεπτά. Σου έχω και ακόμα πιο ντιστέρμπινγκ νιουζ: το έβδομο και τελευταίο βιβλίο θα γίνει δύο ταινίες που θα προβληθούν το 2010 και το 2011, διότι και πώς να αποδωθεί τόσο περιεχόμενο σε ένα απλό τρίωρο;

Σε ικετεύω. Στα πόδια σου πέφτω και σε θερμοπαρακαλώ: μη με αφήσεις να δω άλλο. Δέσε-με, στην ανάγκη χτύπα-με κιόλας.

Βαθμός: 3/10 (Κι αν δεν είμαι εκεί, Χάρι να μη σε λένε)

11 σχόλια :

  1. Είπες σε αυτό το ποστ ακριβώς τις σκέψεις μου για την ταινία. Τις έχω δει κι εγώ όλες και αν με ρωτήσεις ποιά ήταν η πρώτη, η δεύτερη, η τρίτη κλπ δεν θα μπορέσω να σου απαντήσω. Όλες το ίδιο μου φαίνονται και θυμάμαι μόνο σκόρπιες σκηνές από εδώ και από εκεί. Πολύ μπόρινγκ η τελευταία και με καθόλου δράση. Τις σκηνές με αυτό το άθλημα τις βρήκα και εγώ άκρως βαρετές και σαν να μπήκαν απλά για να μεγαλώσει η διάρκεια της. (Καλά και το σχόλιό σου για την Ερμιόνη, όλ δε μάνεϋ!)

    Αντιθέτως τα τρία LOTR ήταν κορυφαία κατά τη γνώμη μου. Ίσως διότι είχα διαβάσει τα βιβλία πρώτα. Για τον λόγο αυτό και παραγγείλαμε το πρώτο βιβλίο του Harry Potter για να του δώσουμε μια ευκαιρία. Είμαι περίεργη αν το βιβλίο περιλαμβάνει συμβολισμούς όπως το LOTR ή αν απλά είναι ένα παραμυθάκι με μάγους και ξωτικά! Ίδωμεν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Είχα δοκιμάζει να ξεκινήσω την ανάγνωση των βιβλίων όταν υπηρετούσα στα στρατά, όπου αν ήσουν τούρκος εισβολέας, σουρπράιζ: θα με έβρισκες στη σκοπιά με το Χάρι!

    Δεν ξεύρω αν έφταιγε το κράνος ή ο τρόπος γραφής της κυρα-τέτοιας, αλλά έναν πονοκέφαλο τον είχα πάθει. Τίποτα δεν έλεγε (επιβεβαιώνοντας την υποψία που είχα από παιδί ότι οι κινηματογραφικές ταινίες είναι κατά κανόνα καλύτερες από τα βιβλία). Δεν γελάω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Το βιβλίο έχει δανειστεί διάφορα στοιχεία από πολλά παλιότερα έργα. Θα έλεγα πως ξεφεύγει από το "απλό παραμυθάκι με μάγους & ξωτικά" αλλά οριακά. Γενικά, είναι καλούτσικο ως βιβλίο, αν και όχι τόσο καλό όσο πχ το LOTR.

    Οι ταινίες είναι όμως ΠΟΛΥ κατώτερες από το βιβλίο (σε αντίθεση με το LOTR που οι ταινίες ήταν λίγο κατώτερες από το βιβλίο).

    Βασικά, ακολουθεί το κλασικό μοτίβο του monomyth (όχι πως αυτό είναι απαραίτητα κακό, άλλωστε κι άλλοι διάλεξαν παρόμοιο δρόμο, πχ Star Wars):

    - Ο πρωταγωνιστής αρχικά ζει μια απλή και καταφρονεμένη ζωή.

    - Κάποια στιγμή τον βρίσκει ο γέρος σοφός του που του αποκαλύπτει πως στην πραγματικότητα τον περιμένει ένα δοξασμένο και ηρωικό πεπρωμένο.

    - Ξεκινά την εκπαίδευση για να μπορέσει να φτάσει στο πεπρωμένο του.

    - Ενώ όλοι του λένε πως δεν είναι ακόμα έτοιμος, αυτός διακόπτει την εκπαίδευση του και ξεκινά να τα βάλει με το κακό, με τη βοήθεια των φίλων του.

    - Ενώ αρχικά φαίνεται να χάνει τη μάχη, τελικά θριαμβεύει και κατατροπώνει το κακό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μπορεί να έφταιγαν τα παιδάκια στο σινεμά που δεν έβαλαν γλώσσα μέσα καθ όλη τη διάρκεια του έργου και ήθελα να βρίσω τους ανύπαρκτους γονείς που τα είχαν παρκάρει για να πάνε για καφέ προφανώς... μπορεί να φταίει που δεν είχα κέφια κι είπα να πάω να δω μια ταινία μόνη μου στο σινεμά να γιάνω... μπορεί να φταίει που τελείωσε γρήγορα το ποπκορν/κοκακολα λαιτ χωρις παγάκια και ήθελα απεγνωσμένα άλλη μια γύρα αλλά δεν κατέβαινα μη χάσω την πλοκή... πάντως το έργο δε μου άρεσε καθόλου και μάλιστα όταν επιτέλους τελείωσε έμεινα μ ενα τεράστιο ερωτηματικό... Τελικά ο τίτλος ήταν τόσο άκαιρος; Γιατί στην ευχή αναφερθήκαμε στον ημίαιμο πρίγκηπα μόνο 2 φορές σε όλη την ταινία; Τι έγινε και τελείωσε έτσι απότομα ούτε εγώ δεν κατάλαβα, μπορεί κάποιος να με βοηθήσει; (Αγαπητέ πτηνέ, την επόμενη φορά δείρε κι εμένα αν σου πω ότι θέλω να δω Χάρι)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. @georgeadams, αυτό είναι που λέμε "τεκμηριωμένη παρέμβαση" -το πτηνό έχει πέσει και υποκλίνεται. Γενικά μας αρέσει αυτό το μονομύθ-πράμα, αλλά θα μπορούσε κάπου-κάπου να γίνει και λίγο πιο ανατρεπτικό. Και τελοσπάντων ΕΡΧΕΣΑΙ ΩΣ ΕΔΩ ΚΑΙ ΔΕΝ ΡΙΧΝΕΙΣ ΚΑΝΑ ΣΠΟΪΛΕΡ ΓΙΑ ΤΟ ΛΟΣΤ???

    @siganopapadia, σπάνκινγκ στον πωπό του πτηνού να μην πηγαίνει να βλέπει του κεφαλιού του! Και τώρα που το λες, πράγματι ο ημίαιμος ήταν τελείως ντουλάπα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Καταπληκτικά, και το ποστ σου και τα σχόλια!
    Εγω διάβασα όλα τα βιβλία και τα καταευχαριστήθηκα, αλλά στις ταινίες σκυλοβαρέθηκα...
    Εδω που τα λέμε, βιβλία και ταινίες, τα έχω ένα τουρλού μέσα στο μυαλό μου.

    Πάντως, σοβαρά τώρα, για μένα η χαρά είναι το "να είσαι μέσα σ αυτή την ατμόσφαιρα" όπου τα κάρδα κουνιούνται, οι φίλοι σου είναι πάντα δίπλα σου, και οι καλοί κερδίζουν ΠΑΝΤΑ στο τέλος!
    Δε ζητώ τίποτε παραπάνω, άσε που δεν έχω την ικανότητα/το μυαλό πια, για να παρακολουθώ πολύπλοκές περιπετειες...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Συμπερασμα: Είσαι μαζοχόπουλο ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. @lemon, κι εγώ έχω σταματήσει να βλέπω πχιότητες γιατί διάβασα σε μία έρευνα ότι θα μου προκαλέσουν αλτσχάιμερ.

    @An-Lu, φφφφφφφ-ΝΑΙ, αλλά μ'αρέσει!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Αφού το ξέρεις και το ξέρω ότι θα δεις και τις επόμενες 2 ταινίες και θα τραβολογήσεις και εμένα μαζί, επιμένοντας ότι θα αξίζει να τις δούμε... γιατί κλαίγεσαι? Πρόσεχε γιατί το σπάνκινγκ δε θα το γλιτώσεις!

    Ο Χάρι είναι πάρα πολύ συνεπής σε αυτό που ήταν από την αρχή και μεγάλη μαγκιά της κυρά-τέτοιας που έγινε στα 60 της η πιο περιζήτητη νύφη (πολλά τα λεφτά λέμε)!!

    Μάλλον την επόμενη φορά θα πρέπει να πάρεις κι εσύ ένα σακουλάκι από αυτά τα καταραμένα ζαχαρωτά που σου δίνουν απλόχερα 1223564987445497547 θερμίδες ανά μπουκιά (και που σε απασχολούν μερικώς από την ταινία):-)

    Για πάμε για "Up" και "9" για να στανιάρουμε ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. @7Demons, οι πραγματικά πχιοτικοί άνθρωποι που γνωρίζουν τη βαθιά μου κουλτούρα, όταν διαβάζουν τον τίτλο δεν μπορούν να δεχθούν ότι αναφέρομαι στον Πότερ και ο νους τους πάει στη Μάτα.

    @mADman, κατά βάθος είσαι κι εσύ πειθαναγκαστικός και δεν θα αφήσεις ανολοκλήρωτο το σάγκα! (το πόσο πολλοί άνθρωποι είναι πρόθυμοι να με δείρουν για τον οποιοδήποτε λόγο είναι εντυπωσιακά ανησυχητικό!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts