Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2009

Φάε το τηλεκοντρόλ σου

Εφέτος η ελληνική τηλεόραση βάλθηκε να σου αποδείξει ότι άδικα τα πέταξες τα ευρουδάκια σου που πήγες και αγόρασες την σουπερντουπερ πλάσμα οθόνη σαραντατόσων ιντσών και την κότσαρες στο σαλόνι. Που δεν έπαιρνες καλύτερα μία αφίσα με τη Βάνα Μπάρμπα να την κρεμάσεις στον τοίχο να την χαζεύεις; Όσο ζάπινγκ και να κάμεις, το κακό εναλλάσσεται με το χειρότερο.

Κατηγορία πρώτη: σήριαλς

Το εξής ένα: Παπακαλιάτης. Που είναι βεβαίως κατηγορία από μόνο του. Λες "παπακαλιάτης" και καταλαβαίνεις ότι θα δεις τον αδελφό να ανταγωνίζεται με τον αδελφό για τα μάτια κοπελίτσας που είναι παρακόρη του πατέρα που αυτοκτόνισε γιατί έκρυβε από τη μητέρα δεσμό με ερωμένη η οποία θα την πέσει και στον γιο του θεος-σχωρέστον πρώην της που όμως είναι παντρεμένος αλλά ασφυκτιά σε έναν γάμο που δεν τον εκφράζει πια γιατί θέλουν άλλα πράγματα αυτός και άλλα η γυναίκα του. Φυσικά στο ενδιάμεσο θα δεις τους πρωταγωνιστές να χαριτωμενίζουν μεταξύ τους, να στοχάζονται με ένα ντρινκ στο ντιζαϊνάτο σαλόνι τους, να κουτρουβαλιάζονται από τις σκάλες και να μπλέκονται σε ερωτικά σχήματα μεταβλητής γεωμετρίας όπου χάνει ο γκόμενος τη γκόμενα και η γκόμενα το γκόμενο. Και μη χολοσκάς: όλο και θα πέσει κάνα λεσβιακό φιλί, θα φλιπάρει κάποιος χαρακτήρας γιατί του λερώθηκε ο καναπές και θα το ρίξει στα βαριά ναρκωτικά και ίσως αποδειχθεί ότι η μαμά ήταν που σκότωσε τον μπαμπά γιατί βαρέθηκε επιτέλους να κατεβάζει η ίδια το καπάκι της τουαλέτας.

Το κακό δεν είναι ότι ο Παπακαλιάτης συνεχίζει το ίδιο σήριαλ από εκεί που σταμάτησε το προηγούμενό του, φοδράροντας διάφορα σενάρια ξένων ταινιών και σειρών. Το κακό είναι ότι ο Παπακαλιάτης είναι το καλύτερο φετινό σήριαλ.

Διότι οι θαρραλέες προσπάθειές μου να δω το "Μ+Μ" (που δεν έτρωγα καλύτερα τα ομότιτλα σοκολατάκια;), τον "Δρ Ρούλη" (που δεν πήγαινα να με κοιτάξει στο εργαστήριό του ο Δρ Καλιγκάρι;), την "Παιδική Χαρά" (που δεν πήγαινα καλύτερα να κάμω τραμπάλα από μόνος μου στο πάρκο;), το "Μίλα μου Βρώμικα" (που μη με προκαλείς εμένα, γιατί έτοιμος είμαι να σου μιλήσω βρώμικα και δεν θες!) και το "Η Οικογένεια Βλάπτει" (που δεν είναι η οικογένεια που βλάπτει αλλά τα ανέμπνευστα σήριαλς) με ανάγκασαν να δώσω υπόσχεση στον εαυτό μου ότι φέτος το μόνο ελληνικό σήριαλ που θα δω θα είναι τα τέσσερα νέα επεισόδια των Τριών Χαρίτων. Και η διαδοχή στη ΝουΔου.

Κατηγορία δεύτερη: Ριάλιτι

Θέλεις να ψιλοκόψεις το ραπανάκι για να κερδίσεις την καλή σου; Θέλεις να αρμέξεις τη γελάδα και να ζήσεις το βουκολικό σου αίσθημα; Θέλεις να ξοφλήσεις το δάνειο και ν'αντικρύσεις με καθαρό μέτωπο την κενωνία; Θέλεις να σε ταπεινώσει ο Θεοφάνους; Να σου διδάξει τον πωπό η Βίκυ Καγιά; Να σου βρει τη χαμένη συνιφάδα η Βίκυ Χατζηβασιλείου; Να σου ισιώσει την ταβέρνα ο Μποτρίνι; Να σου λύσει το θεματάκι με τη Μαλάμω και τα τέσσερα εξώγαμα η Ανίτα; Να σου λυγίσει το κουταλάκι ο Γιούρι; Συντονίσου! Το ριάλιτι έχει περάσει από την πρωτόγονη εποχή του Τσάκα στη σύγχρονη εξειδίκευση του ό,τι-να-ναι. Θα ακουστώ σαν τη γιαγιά σου, αλλά δεν είναι σοβαρά πράματα αυτά γιαβρίμ. Κουράστηκα το κοινό.

Πολύ.

Βαρέθηκα τις μεσημεριανές επαναλήψεις και τα κουσκουσάδικα, τις μονοθεματικές ειδήσεις και τα στημένα παράθυρα, την Πετρούλα και την Αφρούλα (θε-μου όμως!), τον Χαρδαβέλλα και τα άλιενς, τα όργανα αδυνατίσματος και τα διαμαντένια κολιέ στο Μακεδονία τιβί. Βα-ρέ-θη-κα!

Και τελοσπάντων η Άννα Ανδριανού γιατί δεν κάμει τηλεόραση φέτος; (επίσης: που είναι η Μπήλιω;)

Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2009

Όλος ο Οκτώβρης σε ένα σι-πι (compact post)

Κάθε φτηνόπωρο αρχίζω τη σεζόν με τις καλύτερες των προθέσεων: θα πηγαίνω στο gym τέσσερις φορές την εβδομάδα (γιατί τρεις είναι τόσο beneath me), θα δουλεύω έξτρα ώρες για να μαζέψω περισσότερα τυράκια, θα γράφω στο πτηνό κάθε μέρα τα νέα μου, θα διαβάσω ένα ζίλιον βιβλία που δεν πρόλαβα να τελειώσω το καλοκαίρι, θα πάω σε πχιοτικές συναυλίες και ακαταβαλίστικες πολιτιστικές εκδηλώσεις, θα σαρώσω τους σινεμάδες και τα θέατρα, θα βλέπω όλες τις αμερικάνικες σειρές που παρακολουθώ (θα ξεκινήσω και μερικές καινούργιες για να μη σκουριάσω τα τηλεριφλέξ μου), θα ταξιδέψω στα εξωτερικά, θα τελειώσω κάποιο από τα άπειρα συγγραφικά projects μου που είναι στη μέση και αν προλάβω θα πάω και στη ΝΑΣΑ να μπω στο πρόγραμμα Απόλλων.

Μετά έρχεται ο Οκτώβρης και συνειδητοποιώ ότι (α) η ημέρα όντως αποτελείται από εικοσιτέσσερις ώρες -τις μέτρησα, (β) το gym είναι πράγματι απαραίτητο για να σηκώσω το φάιλοφάξ μου που ζυγίζει όσο και το ψυγείο, (γ) δεν είχα υπολογίσει στον αρχικό προγραμματισμό ότι κάποιος πρέπει επίσης να σιδερώνει, να πλένει, να μεγειρεύει, να καθαρίζει, να πηγαίνει τα σκοπίδια στους τρεις διαφορετικούς κάδους γαμώ-το-κερατό-μου. Που σημαίνει ότι μπήκαμε σε περίοδο περικοπών και διάψευσης των προεκλόγικών δηλώσεων. Κάτι σα να βάζεις τον Αλμούνια στη ζωή σου.

Ναι, προσπαθώ να σου δικαιολογηθώ γιατί χάθηκα τόσον καιρό και είσαι στα πρόθυρα να με δημοσιεύσεις στα γάλατα -αμπερ αλερτ: πτηνό αγνοείται.

Και εντάξει, μπορεί να μην έκαμα μέσα στον Οκτώβρη πολλά πράματα που να θέλεις να σου πω, αλλά ένα καλλιτεχνικό τοπ-φάιβ στο έχω σκαρώσει να πάρεις μία ιδέα. Θα αρχίσω αντίστροφα για να έχεις αγωνία και να ιδρώσεις.

Θέση Νούμερο Πέντε: Είδα τη Μου-φα Βέ-φα

Σου αρέ, μου αρέ, δεδομένο. Η Μέριλ Στριπ είναι σούπερ καλή και στα δραματικά της και στα κωμικά της και στα μουσικοχορευτικά της και στα κοινωνικοαισθηματικά της. Ας μη γελιόμαστε: και το Μπάτμαν να έπαιζε, σούπερ καλή θα ήταν. Όμως μία ταινία πέραν των ερμηνειών, πρέπει να έχει στόρι που να αξίζει να ειπωθεί. Και σόρυ δηλαδή, αλλά το Julie & Julia ήταν μπόρινγκ. Η Μέριλ Στριπ παίζει την ξενερουά μη-μου-άπτου αμερικάνα θείτσα μιλώντας σαν φραγκόκοτα και βγάζοντας μικρές κραυγές αγωνίας όταν μαρινάρει το κοτόπουλο, αλλά αυτό δεν στάθηκε ικανό να με κρατήσει ξύπνιο για εκατόν εισοσιτρία λεπτά ταινίας. Επειδής τόλμησα να θεωρήσω υπερβολικό τον τρόπο που έπαιζε (φτου-σου βλάσφημε θεατή), έψαξα στο youtube να βρω την αληθινή σουπερσταρ μαγείρισσα Julia Child την οποία υποδειόταν το Μεριλάκι και γουάου (ρισπέκτ ξανά στη Μέριλ και ταπεινοσυγνώμη) την κάνει ίδια όμως! Αλλά ως εκεί! Ένα ρεπορτάζ-ξενάγηση στη βίλα της Βέφας το αντέχεις, μία ταινία για τη συναρπαστική της ζωή μπορεί και να σε σκοτώσει. Και δεν ξεύρω για σένα αλλά όλη αυτή η μαγειρική που μας πυροβολεί καθημερινά, εμένα μου έχει προκαλέσει μία σοβαρή απώθηση στο φαγητό -που θα το πεις καλό, δεδομένου ότι δεν πάω και gym (βλ.παραπάνω).

Θέση Νούμερο Τέσσερα: Υποστήριξα το μουσειάκι της γειτονιάς

Όταν ένα μουσείο κάνει την ίδια ακριβώς έκθεση με διαφορετικούς τίτλους επί πέντε χρόνια και εσύ πηγαίνεις κάθε φορά απλώς για να διαπιστώσεις ότι αυτά τα σκίτσα τα έχεις ξαναδεί, θα το πεις μεγάλη επιτυχία του μουσείου και μεγάλη ανοχή εκ μέρους σου. Το Μουσείο Ηρακλειδών τον Έσερ τον έχει κάνει Θεό και ναι, το εννοώ με την παθιάρικη εκδοχή της Κατερίνας της Στανίση: τόσες αλλεπάλληλες αφιερωματικές εκθέσεις, ούτε ο ίδιος δεν θα ήλπιζε ότι θα του γίνουνε στο μακρινό Γκρίχελαντ. Παρόλ'αυτά εσύ πηγαίνεις διότι αφενός δεν έχεις βαρεθεί να διαπιστώνεις πόσο προχώ ήταν αυτό το τυπάκι ο Έσερ και αφετέρου τρομάζεις με την ιδέα του τι θα έκαμε αν είχε φωτοσοπ στην εποχή του (scary thought!). Πάρε μάτι και βγάλε άκρη. Αν μπορείς.

Θέση Νούμερο Τρία: Πήγα και στ'Αρχαιολογικό (όχι για να μη λες ότι δεν είμαι mainstream)

Τον τίτλο της έκθεσης "Γυναίκα στην Αρχαιότητα" τον βρήκα πιασάρικο, εξού και απεφάσισα να την επισκεφθώ σε ένα από εκείνα τα κυριακάτικα πρωινά που θέλεις να κάμεις μία βόλτα στην πόλη, να επισκεφθείς κάνα μουσείο και να καταλήξεις να πίνεις τον καπουτσίνο σου μασουλώντας ένα κούκι με γέμιση πραλίνα. Έλα που πήγα πρωί και έφυγα μεσημέρι. Η έκθεση σπουδαία δεν ήταν και στην πραγματικότητα δεν έκατσα εκεί παρά μισή ωρίτσα. Αλλά χώθηκα σε διάφορες άλλες αίθουσες του Μουσείου και γουργούρισα από χαρά βλέποντας ότι η παλιακή, σίξτις αισθητική των χώρων έχει λουστραριστεί και γίναμε Ευρώπες. Ειδικά στον επάνω όροφο, έχει πέσει θεαματικό λίφτινγκ και αισθάνεσαι επιτέλους άνθρωπας ο επισκέπτης! Φυσικά στο σοπ έχει ακόμα τα προϊόντα Αθήνα 2004 αλλά ούτε έναν κατάλογο για το Μουσείο καθαυτό. Πώς γίνεται αυτό γαμώτι μου;

Θέση Νούμερο Δύο: Αλμοδοβαρίστηκα και φέτος

Και θυμήθηκα γουατ σίνεμα ιζ. Να φανταστείς ότι δεν είναι από τις καλύτερές του ταινίες, δεν σου θυμίζει τον Πέδρο που ξεύρεις, δεν έχει (πολύ) σεξάκι και σασπένς, αλλά και πάλι οι "Ραγισμένες Καρδιές" είναι άνετα η καλύτερη ταινία που είδα φέτος. Κινηματογραφική ρε φίλε! Ταινία που δεν γουστάρεις να την κατεβάσεις από το νετ, ταινία που δεν θα στηθείς να την δεις το ποτέ στην τηλεόραση. Με μυθιστορηματικό στόρι που στριφογυρίζει τις ζωές των πρωταγωνιστών. Με ακραία δραματικούς χαρακτήρες που δεν σε φλομώνουν στην κλάψα. Με πάθος για τη στιγμή που συναντιόνται, που φιλιούνται, που αποκαλύπτονται, που πεθαίνουν. Ωραία πράματα, λέμε. Γιομάτα.

Θέση Νούμερο Ένα: Τραγούδησα στη Βροχή

Επειδής και που να τρέχεις τώρα με τέτοιον καιρό στο Γουεστ Έντ και στο Μπρόντγουεϊ, όταν έρχονται αυτά να σε δουν, την ευκαιρία την αρπάζεις. Θα μου πεις έχει ανοίξει ο ουρανός τις τελευταίες μέρες, μπορείς ανά πάσα στιγμή να τραγουδήσεις στη βροχή και τζαμπαντάν. Αλλά επειδής την κλακέτα προτιμάς να την αφήσεις στους ειδικούς, πηγαίνεις να χειροκροτήσεις τον Tim Flaven που μπορεί να πλατσουρίζει επί σκηνής πολύ πιο χαριτωμένα από ό,τι εσύ στην Πανεπιστημίου (εξακριβωμένο). Και επιτέλους, σταμάτα να ξινίζεις τα μούτρα σου με το που ακους τη λέξη "μιούζικαλ": θέαμα βλέπεις, δεν σου περνάνε βδέλες.

Κυριακή, 4 Οκτωβρίου 2009

Τώρα ήρθε η (πραγματική) ώρα του Καραμανλή

Πέντε χρόνια τώρα έχω βαρεθεί να ακούω ότι ο Καραμανλής θέλει, αλλά τα στελέχη του δεν μπορούν. Έχω βαρεθεί τους αναμασημένους λαϊκισμούς τους, τα λόγια τα παχιά, τα συνεχή σκάνδαλα, τις πολιτικές αστοχίες, την προφανή αδυναμία τους να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα.

Η κυβέρνηση του Καραμανλή παραιτήθηκε μόνη της. Δεν μπορούσε ρε παιδί μου να κυβερνήσει. Βαριόταν, δεν της έβγαινε, περνούσε πιο χωρατατζίδικα όταν ήταν στην αντιπολίτευση. Δε'ν'κακό! Τόσα και τόσα κόμματα υπάρχουν απλώς και μόνο για να ασκούν κριτική, δεν τους κρατάμε μούτρα.

Αλλά όταν ακούω σήμερα το βράδυ τα σερνόμενα γαλάζια στελέχη να λένε ότι χάσανε επειδή είπαν την σκληρή αλήθεια, επέτρεψέ μου να γελάσω: χα-χα-χα! Θύμησέ-μου πώς έγινε τόσο σκληρή αυτή η αλήθεια και για ποιανής κυβέρνησης υπαιτιότητα ομιλούμε; Α ναι. Της κυβέρνησης του "ξεκάθαρα" και "αμείλικτα".

Ναι, συγχαρητήρια για την ειλικρίνιά σας: οι δείκτες της οικονομίας έπιασαν πάτο! Αλλά αγαπητή αδέξια δεξιά, η πολιτική δεν είναι διαπιστώσεις, αλλά οραματισμοί και εμπνεύσεις. Η χειρότερη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης ουδέποτε είχε ιδέα για το τι ακριβώς θα έπρεπε να κάμει, με ποιους τρόπους και με ποιες πολιτικές.

Σήμερα το βράδυ οι ερασιτέχνες της Ρηγίλλης θα βρεθούν εκεί που έπρεπε να βρίσκονται εξαρχής: σπίτι τους.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts