Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2009

Being (Very) Boring Actually

Αν είσαι φαν το έχεις ήδη πιάσει το υπονοούμενο από τον τίτλο και βρίσκεσαι ήδη στα σχόλια για να με βρίσεις τέτοιος κακορίζικας παλιάνθρωπας που είμαι. Ναι, ήμουν εκεί και ναι, δεν τρελάθηκα. Βέβαια η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι γύρω μου χοροπηδάγανε χαρούμενοι, οπότε μπορείς και να το πεις προσωπικό το θεματάκι μου. Γιατρέ έχω αρχίσει να φοβάμαι: όσο κι αν δεν θέλω να το παραδεχτώ, δεν είμαι πια όσο 80s ήμουν -χαρτομάντηλο κάποιος;

Είναι βέβαιο ότι δεν θα με ταξινομήσεις στο φανατικό τους κοινό και ομολογώ ότι από τους τελευταίους τρειςτέσσερις δίσκους ζήτημα είναι αν μπορώ να σου ονομάσω τρία τραγούδια. Το παλιά όμως, μου άρεσαν και τους παρακολουθούσα και μπορείς ακόμα να βρεις στο ντουλάπι με τα βινύλια (που δεν τολμώ να ανοίξω για να μην με πάρουν τα ζουμιά, γιατρέ) το Actually μέσα στην προστατευτική του ζελατίνα -διότι καταλαβαίνεις ότι το λευκό σκονίζεται και λεκιάζει.

Ίσως φταίει που πήγα περιμένοντας κι εγώ δεν ξεύρω τι, αλλά όλα μου έφταιγαν. Καταρχήν ο χώρος: ένα χιουτζ κρύο πράμα που μπορεί εσύ που είσαι της μεταβιομηχανικής αρχιτεκτονικής να το βρεις μεγκαμίνιμαλ, εγώ θα το πω απλώς αποθήκη. Μα ειλικρινά δεν το καταλαβαίνω: χάθηκαν τα στάδια και τα ολυμπιακά αποτέτοια μέσα στην πόλη και έπρεπε να κουβαληθούμε όλοι στο πιοπέρα του Βενιζέλου; Εκεί να πας να κάμεις την αγκροτουρίστικα δυοχιλιάδεςδέκα φίλε. Διότι όταν πρόκειται για συναυλία, θέλω να έχω την επιλογή ενός τρένου, ενός λεωφορείου, ενός τραμ βρε αδελφέ! Και όχι τον κακό χαμό στο πάρκινγκ -που έχεις να θυμάσαι και από το δάσος του Τέραβάιμπ όταν ο λύκος δεν είναι εδώ.

Άσε που η ακουστική ήταν χειρότερη και από το μπάνιο μου -που όταν σολάρω στο ντουζ, ακούγομαι μαζί με φωνητικά από τους Κατσάμπα και παρά τα ευχέλαια που έχω κάμει στο χώρο. Ο pet-shop-bοy δεν είναι το πρώτο λαρύγγι έτσι-κι-αλλιώς, αλλά έχει αυτό το ιδιαίτερο, αναγνωρίσιμο στη φωνή του, το οποίο απλώς υπέθετες διότι ήταν τόσο κακό το ηχητικό αποτέλεσμα που έβαζες με το νου σου τους στίχους. Και νομίζω ότι αυτό είναι θεμελιώδες, διότι δεν ξεύρω πόσο ρετρό θα με πεις, αλλά όταν πηγαίνω σε μία συναυλία, συνεχίζω να περιμένω να ακούσω μουσική. Να νιώσω εμπειρία. Οπτική αλλά και ηχητική.

Για το support, το μέτρο επιτυχίας είναι να μην φθάσεις να εύχεσαι να του πέσει ο προβολέας στο κεφάλι για να σκάσει. Που -no Christmas present for bad little Penguin this year, Santa- το ευχήθηκα ολόψυχα. Ή που ήταν αυτός ο Tasman τόσο κακός που θα προτιμούσες κι εσύ τον Katman (ή τον Tarzan), ή που έχω μεγαλώσει εγώ τόσο πολύ και δεν ξεχωρίζω τη μουσική από το καρμπιρατέρ. Τρου: παίζει να συμβαίνουν και τα δύο.

Κι έπειτα, η αισθητική "και τι-κουτί, κουτί, και τι-κουτί, κουτί, τώρα οι πετσοπμπόϊς είναι σε κουτί"! Γκουχου, γκούχου. Λιγουλάκι δεύτερο. Ξεπερασμένο. Με χορευτικό για cheerleaders ομάδας βου κατηγορίας. Ανέμπνευστο, πώς να το κάμουμε; Για παράδειγμα στο Go West, ήταν ένας τυπάκος και μία τυπάκα πάνω σε δύο κουτιά και κάνανε απλές ασκήσεις αερόμπικ. Χελόου, είναι είκοσι χρόνια από την πτώση του τείχους και έχεις το απόλυτο τραγούδι με τα δυόμιση χιλιάδες σημαινόμενα, είναι χαζομάρα σου να διαφημίζεις τα Joe Weider αντί να χτίζεις υπερπαραγωγή εδώ. Και δεν μπορεί η Πέγκυ Ζήνα να έχει είκοσι χορευτές κι εσύ τρεις και μία κοντή. Είσαι λίγος, πώς να το κάμουμε;

Ναι, το ξεύρω, πρέπει να υποστηρίξεις τα νέα σου τραγούδια. Αλλά θε-μου, νομίζω ότι έκλεισαν τα μάτια μου σε εκείνο το slow δεκαπεντάλεπτο που κάμαμε την κοιλίτσα. Να τα πεις κι αυτά δεν λέω (μουχφ!), αλλά χωρίς να αφήνεις απόξω το Domino Dancing.

Όχι δεν ήταν όλα στραβά, σταμάτα! Η συναυλία είχε -ακόμη και για μένα, τον ανάποδο άνθρωπα- τις στιγμές της. Τα τραγούδια που θυμάσαι από τα τότες καταφέρνουν να λειτουργήσουν ανεξαρτήτως context και αυτό είναι που τα κάμει σημαντικά. Ειδικά αν προσθέσεις και την ανεβαστική διάθεση του κοινού που ρε παιδί-μου, γούσταρε.

Νομίζω όμως ότι είναι από εκείνες τις περιπτώσεις που ο γενικός ενθουσιασμός για τον καλλιτέχνη και η συγκίνηση του "κλαψ, κλαψ, μάς θυμήθηκε και ήρθε ρε συ ο παλιομπαγάσας" υπερκαλύπτει κάθε δεύτερη σκέψη περί κριτικής.

Τα credits για τις φωτό πάνε στον M-ad-man. Θενκ-γιου λέμε!

14 σχόλια :

  1. Καλά τα λες ... Κάποιοι άνθρωποι πρέπει να ξέρουν πότε πρέπει να αποσύρονται.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. να και κάποιος που έκραξε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δεν ξέρω αν η ηχητική στην Αθήνα ήταν τόσο χάλια όσο την περιγράφεις, στην Θεσσαλονίκη πάντως ήταν τέλεια! Ήταν μακράν η καλύτερη συναυλία που είδα ποτέ μου! Λάτρεψα τα σκηνικά, τα χορευτικά, τις αλλαγές στα κοστούμια, τα πάντα!

    Οι Pet Shop Boys είναι σταθερή αξία, καινοτόμοι σε όλα τους, κανείς δεν κάνει τέτοιο show και το θεωρώ προσβολή και μόνο να υπαινίσσεται κανείς ότι πρέπει να αποσυρθούν! Εδώ υπάρχουν ακόμα οι Rolling Stones που είναι στην πέμπτη ηλικία! Χαχαχα! Να πεις να αποσυρθούν αυτοί το καταλαβαίνω! :P

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Η αλήθεια είναι ότι όλα μοιάζουν πιο όμορφα στη Θεσσαλονίκη.

    :)

    (DaNaH, ίσως να φταίει που είχα περάσει τόσο πολύ καλύτερα στη Beyonce δύο εβδομάδες νωρίτερα. Ήμουν τόσο αναπάντεχα ενθουσιασμένος από τη συναυλία της που μου φάνηκαν οι Pet Shop Boys κατώτεροι των προσδοκιών.)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ο ήχος ήταν πράγματι κακός.
    Μου κάνει εντύπωση όμως το ότι δεν έχεις ούτε μια καλή κουβέντα να πεις για τη βραδιά.
    Τα 80s μάλλον τα βαριέσαι (γιατί πήγες?) αλλά και η μουσική του tasman νεότερη μεν - καρμπιρατέρ δε(άκυρο όπως και οι μπούρδες περί προβολέα).
    Μήπως τελικά δεν ξέρεις τι σου γίνεται?
    Έχω βαρεθεί τους μίζερους ανθρώπυς που μόνο χολή ξέρουν να βγάζουν.
    Όξωωω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Μην κάνει ένας άνθρωπας κριτική, αμέσως δεν ξέρει τι του γίνεται! Τέσπα. Χαίρομαι που συμφωνείς με τον κακό ήχο -νομίζω δεν μπορεί να διαφωνήσει και κανείς με αυτό. Για μένα κακός ήχος αυτομάτως ισούται με κακή συναυλία. Δεν άκουγα τραγούδια, απλώς χάζευα.

    Και άφτερ-ολ, υπάρχουν τόσες διθυραμβικές κριτικές στη μπλογκόσφαιρα που δεν νομίζω ότι κάμει και καμία σοβαρή διαφορά η δική μου η μιζέρια. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Γιατι να σε κραξουν αγορι μου σωστα τα λες.
    Πατάμε πάνω όλοι στις αδερφές για να κάνουμε αρπαχτούλες.
    Ε ναι κάποια στιγμή πρέπει να μάθεις να αποσύρεσαι, και γενικότερα εγω και τα τελευταία show Που έχω δει δεν είδα και τίποτα ιδιαίτερo. Αυτό που μου άρεσε πραγματικά ήταν η Playlist απο το Cubism tour.

    Αλλα τώρα απο την άλλη, οι συγκεκριμένοι έχουν βρεί την Ελλαδιτσα σα βόλτα στο ψιλικατζίδικο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Ήρθε η ώρα να σταματήσεις να πηγαίνεις όπου σε καλεί ο Σπύρος, σε λίγο θα κάνετε fun club να έρθει η Τίφανι για συναυλία!
    Αναμενόμενο δεν ήταν μωρέ; Εγώ πια ούτε 5 άσματά τους δε θυμάμαι, άσε που μου φαινόντουσαν από μικρή πολύ τετράγωνοι για τα γούστα μου.
    Όταν έρθουν οι Bon Jovi ενημέρωσέ με να πάμε παρέα, μέχρι τότε θα διαβάζω τα ντεκαντάνς της κάθε συναυλίας από σένα!
    (ο ανώνυμος πολύ μάγκας... δεν έρχεται να μας τα πει κι από κοντά να δούμε αν είναι τόσο ευγενικός συνέχεια...; )
    Τσίου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. @x-oyranoy, ωπ να που υπάρχει άνθρωπας που συμφωνεί! Διότι είχα αρχίσει να με κοιτάζω ύποπτα.

    @siganopapadia, ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΤΙΦΑΝΙ; I think we're doomed now. Η οποία Τίφανι έχει κάνει πολύ promising αισθησιακή φωτογράφιση προς τέρψη του φανατικού κοινού της και ναι, μπορεί να έχουν περάσει αρκετά χρόνια αλλά η σιλικόνη κρατάει τα πράγματα στη θέση τους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. AE (antidrastic-element)23 Νοε 2009, 8:29:00 μ.μ.

    TIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIII?!!!!! =O ...............................
    Piges na deis ti Be kai den eipes tipota?! Ntropi! =P =D

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. @AE, μην ανησυχείς και θα σου τα πω όλα (έστω και ετεροχρονισμένα).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. x-oyranoy αρπαχτες κανουν οι αδερφες στο gazi οχι οι pet shop boys...και αφου εχει την ιδια αποψη και η φιλεναδου απο εδω αντε εκει οχι σε τετοιες συναυλιες...εκει μπορει και να παρετε επιτελους ικανοποιηση!!!η συναυλια μαμουσε...!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Μήπως κάνει λίγο φανατισμό εδώ μέσα; Μιλάμε ακόμα για μία συναυλία ή να κλείσω το παράθυρο;

    Διορθώστε-με εάν νομίζω λάθος, αλλά ο καθένας έχει το δικαίωμα της γνώμης του -ειδικά σε θέματα που άπτονται της τέχνης. Σέβομαι εξαιρετικά πολύ τον όποιον τη βρίσκει στα μπουζούκια, στη Λυρική, στο χεβιμεταλάδικο, στη μπουάτ, στο εικοστό-πρώτο χιλιόμετρο της Εθνικής, στο σπίτι του ακούγοντας τη βρύση να στάζει. Εάν εσένα σού αρέσει, με γεια σου με χαρά σου.

    Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχω το δικαίωμα να μην συμμερίζομαι τη γνώμη σου.

    (και προσοχή με τις ταμπέλες)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts