Τετάρτη, 9 Δεκεμβρίου 2009

Τα είκοσι κινηματογραφικά γουάου της δεκαετίας

Ως γνωστόν, δώστου λίστα του μπλογκερά και άστον να την παίζει. Τώρα μάλιστα που τελειώνει και η δεκαετία, ως και η τελευταία υπεραιωνόβια της Πίνδου έχει ετοιμάσει λίστα με τις καλύτερες στιγμές της Άννας Ανδριανού, λίστα με τα πιο χρήσιμα tips του Αυτιά για τις συντάξεις, λίστα με τα πιο κάτσε-καλά σκάνδαλα που της κρέμασαν τη μασέλα κ.ο.κ. -αν της εξαντληθούν οι συνήθεις κατηγορίες, μπορεί και να προχωρήσει σε κατάρτιση λίστας για τα ψώνια ή λίστας φαρμάκων.

Και σε ερωτώ: θα μπορούσε το πτηνό να πει όχι σε αυτήν την πρόκληση;

Η απάντηση είναι πως θα μπορούσε. Αλλά επειδής τα γουστάρει τα κλισέ, θα κάτσει να σιάξει τις δικές του λίστες για να μπορείς κι εσύ να διαφωνήσεις και να πιαστείτε μαλλί με πούπουλο.

Η πρώτη λίστα που θα χαζέψεις σήμερα είναι η κινηματογραφική. Διότι ως γνωστόν, το κατέχουμε το άθλημα (ξεστραβώσου και δες πόσο μεγάλη την έχει το πτηνό, την κατηγορία "Σινεμά")!

Κάποιες από τις ταινίες που έχω επιλέξει, τις έχω γαρνίρει με φράσεις (κόπι-πέιστ μέθοντ) από τις κριτικές που είχα κάμει όταν τις είχα πρωτοδεί. Πατάς το λινκ στον τίτλο της ταινίας (γουερέβερ αβέιλαμπολ) και μεταφέρεσαι στην κριτική -που μπορεί να ανάγεται και μία πενταετία πίσω. Αυτά για να βλέπεις πόσα ένσημα έχω ως παλιοσειράς στο μπλογκεράδικο.

Ακολουθεί σεντονάκι.

20. Star Trek

Πολλά πράγματα μπορείς να μου προσάψεις, trekkie δεν θα με πεις. (...) Η μόνη από τις σειρές που έχω παρακολουθήσει με συνέπεια είναι το Next Generation. Με τον Κάπτεν Ζαν Λουκ Πικάρντ να έχει μία λύση για κάθε διαγαλαξιακό παρατράγουδο είτε επρόκειτο για ένα γιγάντιο δύστροπο καλαμάρι που περιφερόταν στο Δέλτα του Κενταύρου φτύνοντας μελάνι, είτε για ζοχαδιασμένες φυλές εξωγήινων από τον Αστερισμό της Κασσιώπης που πιάνονταν κεραία με κεραία για το αν τα μούσμουλα είναι πράσινα ή μενεξεδιά. (Χελόου; Δεν φυτρώνουν μούσμουλα στον Αστερισμό της Κασσιώπης!)
Κι έρχεται Αυτός (ο τζέι τζέι άμπραμς βρε γιαβρίμ, ο δημιουργός του λοστ -πόσο γκάου πίου είσαι;), παίρνει τους κουρασμένους χαρακτήρες, το σκουριασμένο σκάφος, το παλιακό στόρι, το σέβεντις σετάκι "μίνι"/"μπότα" της Ουχούρα, κάμει τα μάτζικ τρικς του και σου δημιουργεί το πιο απιστεύταμπολ χορταστικό μπλοκμπάστερ της χρονιάς.

19. Wall-E

Τα ζουμιά σε παίρνουνε, γαμώτο. Και μεγάλη μαγκιά θα το πεις να γυρίσεις ταινία ξέχειλη στο συναίσθημα και στο μήνυμα (όχι το "πάρε-να'χεις-ηθικοπλαστικό-μήνυμα", αλλά το "σου-κλείνω-το-μάτι-πονηρά-μήνυμα") με δύο ρομπότς, έναν πεντάχοντρο κυβερνήτη διαστημοπλοίου, μία κατσαρίδα, βουνά από σκουπίδια και ελάχιστους διαλόγους. (...) Ο Wall-E είναι ήδη κλασικός και ήρθε να παρκάρει μαζί με την i-pod αγαπημένη του Εύα στον κατάλογο με τα μεγαλύτερα αριστουργήματα της κινηματογραφικής ιστορίας. Το καρτούν γεννά το αύριο (κι αν δεν το΄χεις καταλάβει και προτιμάς ακόμα να βλέπεις σαχλαμάρες με τους μεγαλοστάρ του Χόλιγουντ, δεν θα κάτσω να προσπαθήσω να σε πείσω -σόρρυ!).

18. Ratatouille


Τώρα είναι δυνατόν από όλα τα πλάσματα του ζωικού βασιλείου, να διάλεξαν για σεφ ντελικάτου παρισινού ρεστοράν, έναν αρουραίο; Και να παρακολουθείς επί δύο ώρες το τρωκτικό να στριφογυρίζει ανάμεσα στα μπαχαρικά, τα λαχανάκια και τα μπρόκολα; Που κι αν έχεις δει μαγειρέματα στην οθόνη: από τη Βέφα να ανακατεύει τα μπιζέλια με την εγγόνα της, τον Όλιβερ να πετάει στο τσουκάλι με τις παπάγιες ένα μπούτι χοιρινό ως το Μαμαλάκη με τιράντα και τιρολέζικο καπέλο να σου φτιάχνει αυστριακό τσιζκέικ και να σου υπαγορεύει τη συνταγή λες και κάμει δέηση στην Παναγία την Παντάνασσα. Αλλά ένα ποντίκι πάνω από την κατσαρόλα, θα το πεις σε κόντρα ρόλο. Έλα όμως που πρόκειται για το εντυπωσιακότερο animation με το καλυτερότερο σενάριο που είδαμε εδώ και χρόνια! Έλα που το συγκεκριμένο τρωκτικό το θες σε κουκλάκι, αυτοκόλλητο, μπρελόκ και μαγνητάκι στο ψυγείο.

17. Changeling

Νεαρή σίνγκλ μάδερ (λεπτή σιλουέτα, γατίσιες ματάρες, σαρκώδη χείλη: μαντεύεις ποια παίζει) γυρίζει από τη δουλειά και ανακαλύπτει έντρομη ότι το 9χρονο αγοράκι της δεν είναι στον καναπέ να την περιμένει. Άμπερ αλάρμ. Το ψάχνει στη γειτονιά & στους δρόμους, απευθύνεται στην αστυνομία, ξεκινά προσωπικό αγώνα. Προς μεγάλη της χαρά, η αστυνομία τής ανακοινώνει ότι το παιδί της βρέθηκε, αλλά λες και τη δουλεύει το σύστημα, το νήπιο που της παρουσιάζουν δεν είναι δικό της αλλά ισχυρίζεται ότι την αναγνωρίζει ως μαμά του. Εδώ καις φλάτζα, καταρρέει η λογική σου και θέλεις να το κανελώσεις το βρωμόπαιδο. (...) Η ταινία της χρονιάς λέγεται "Ανταλλαγή" και είναι μία άσκηση ύφους από τον παππού Κλιντ Ίστγουντ (...). Υπέροχη σκηνοθεσία, υποβλητική μουσική, εξαιρετικό κάστινγκ, σουπερ φωτογραφία, τέλεια όλα. Σα να ζωντανεύουν πίνακες του Χόπερ.

16. 300

Ψάχνω με αγωνία τις κριτικές. Δανίκας, Ζουμπουλάκης, Μικελίδης. Καταβροχθίζω τα κείμενά τους. Αναμενόμενα. Πλήρως και βασανιστικά αναμενόμενα. Βουτηγμένα στον καθωσπρεπισμό μίας κινηματογραφικής ορθότητας. Μίας ορθότητας που τους επιβάλει να εκστασιάζονται με καθετί διανοουμενίστικα ευυπόληπτο, αρκεί να έχει τη σφραγίδα ενός Ταρκόφσκι, ενός Κισλόφκσι, ενός Τζάρμους ή έστω των αδελφών Κοέν. (...) Όταν τελείωσε, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν «διάολε, τι θα μπορούσα να πω (ή να γράψω στο μπλόγκ μου) για τούτη την ταινία;». Θα μπορούσα να επαινέσω την τεχνική της αρτιότητα. Την πιστή μεταφορά των εικόνων του κόμικ. Τις μελανές παλέτες χρώματος και το εξαίρετο εικαστικό αποτέλεσμα. Την υποβλητική μουσική. Τη στυλιζαρισμένη απόδοση των σκηνών της μάχης. (...) Υποκλίνομαι. Μπροστά σε ένα αληθινό αριστούργημα.

15. Brokeback Mountain

Το σύνηθες concept θέλει τον γελαδάρη να καθαρίζει λύκους, αρκούδες & ερυθρόδερμους, να κυνηγάει επικηρυγμένους ληστές, να πετυχαίνει μπουκάλια στον αέρα (ή έστω καμία μπεκάτσα), να κατατροπώνει τους Ντάλτονς, και να σώζει τη Λόλα απ’τη φωτιά. (...) Ε ναι λοιπόν, γελαδάρης [συμβαίνει να] αγαπά γελαδάρη, τραβάς κανένα ζόρι; Και αφού βαρέθηκα να ακούω αμφίθυμες κριτικές και macho τοποθετήσεις περί του τελευταίου πλήγματος στον ανδρισμό μας (κυρίως από ανθρώπους που δεν έχουν παρακολουθήσει την ταινία), απεφάσισα να πάω και να το δω για να αποκτήσω ιδία άποψη.(...)Δεν θα κάτσω να σου εξηγήσω τους δεκάδες λόγους για τους οποίους η εν λόγω ταινία θα πάρει το Oscar. Θα σου πω απλώς, ότι αν δεν συγκινηθείς στο τέλος, είσαι απλώς κρετίνος. Η ερμηνεία του Heath Ledger είναι συγκλονιστική. Η αγάπη μπορεί να μας συγκινήσει σε όλες τις μορφές και εκφάνσεις της, διότι είναι ισχυρότερη και υπέρτερη των ανθρώπων. Η παρουσία της, σε νοηματοδοτεί. Η απουσία της, σε συνθλίβει.

14. Sin City

Ο Frank Miller δεν αστειεύεται. Αφού ποδοπάτησε τον Batman και αναγέννησε τον (ως τότε αδιάφορο) Daredevil, απεφάσισε να δημιουργήσει το σκηνικό για μία βίαιη και ωμή αφήγηση, μακριά από τα φτιασιδώματα της mainstream κοινοτυπίας. (...) Ναι, είμαι fan του Frank Miller. Μου αρέσει το σκίτσο του. Μου αρέσουν τα ανατρεπτικά του σενάρια που σου κλείνουν το μάτι. Μου αρέσει η αφηγηματικότητα των καρέ του. Μου αρέσει που ενώ το παίζει αντιεμπορικός, πουλάει σαν τρελός! Μαγκιά του! Η ταινία; Άψογη! Σαν να διαβάζεις το comic. Πιστότερη προσαρμογή δεν έχω ξανα-ματαδεί! Λέξη-λέξη, σεκάνς-σεκάνς, σκίτσο-σκίτσο! (...) Έρχεται να επαναπροσδιορίσει τον ορισμό του film noir, προσγειώνοντάς το στον 21ο αιώνα. Το ερώτημα είναι: Γουστάρεις; Αναδιατυπώνω: Αντέχεις;

13. Η θάλασσα μέσα μου

O σκηνοθέτης Alejandro Amenabar δημιουργεί ένα αριστουργηματικό δράμα. Χωρίςυστερίες και περιττούς μελοδραματισμούς, παρουσιάζει την αληθινή ιστορία τουRamon Sampedro, του ανθρώπου που συγκλόνισε την Ισπανία με την σπαρακτική του κραυγή απόγνωσης. Άπαντες οι ηθοποιοί είναι υποδειγματικοί στους ρόλους τους, με κορυφαίο όλων τον Javier Bardem. Υποβλητική σκηνοθεσία με ενορχηστρωμένα ξεσπάσματα, δυνατοί διάλογοι ουσίας, σιωπηλή κορύφωση δραματουργίας. Και να μην το θες, αγγίζει τον ανθρωπισμό σου.

12. The Incredibles

Μία οικογένεια υπερηρώων -ο μπαμπάς Mr. Incredible, η μαμά Elastigirl και τα τρία τους παιδιά- έρχεται αντιμέτωπη με μία κοινωνία που τους φοβάται και τους μισεί επειδή τυγχάνει να είναι διαφορετικοί. (...) Εξαίσια αισθητική με ρετρό διάθεση, συμπαθέστατοι πρωταγωνιστές με καταπληκτικές δυνάμεις, φρενήρεις ρυθμοί δράσης, επαρκείς δόσεις χιούμορ και ένα πολύ συνεκτικό σενάριο που κρατάει αναπόσπαστο το ενδιαφέρον.

11. Dogville



10. Hable con ella



9. Match Point



8. 2046

[Η ταινία ξ]εκινάει με μία φράση που δεν έχω πάψει να ψιθυρίζω μέσα μου: «Όλες οι μνήμες έχουν τα σημάδια δακρύων.» (...) Το πάθος και ο ερωτισμός ακροβατούν με την τραγικότητα. «Ο έρωτας είναι θέμα συγχρονισμού.» (...)Ο ήρωας συνειδητοποιεί ότι ο δικός του έρωτας τον έχει προσπεράσει. Μαθαίνουμε από τα λάθη μας; Όχι. Είμαστε καταδικασμένοι να τα επαναλάβουμε. Να ζήσουμε με αυτά. Τιμούμε τα λάθη μας, γιατί δεν είναι εύκολο να αλλάξουμε τον εαυτό μας.

7. Shrek (2001, 2004, 2007)



6. Mulholland Drive (2001)



5. Finding Nemo (2003)


4. Big Fish


3. Pan's Labyrinth (2006)

Θλιμμένη παιδίσκη καταφθάνει σε αγροικία μετά της εγκυμονούσας μητρός της για να συναντήσει τον πατριό της, αλλά εμπλέκεται σε αλαφροΐσκιωτη ιστορία με φαύνους, νεραϊδούλες, σιχαμερούς βατράχους και λοιπά τερατόμορφα πλάσματα. Έλα όμως που παρά την επέλαση όλου ετούτου του μεταφυσικού, η ταινία καταφέρνει να ψιθυρίσει τις αλήθειες της κατευθείαν στην καρδιά σου και το σενάριο –θαρρείς κεντημένο ψιλοβελονιά- ξεδιπλώνει μπροστά σου ωσάν τη Σαλώμη, τα πολλαπλά πέπλα της αλληγορίας. Ό,τι καλύτερο είδα εφέτος. Χάρμα οφθαλμών, σου λέω!

2. Amelie (2001)


1. The Lord of the Rings (2001-2003)

Άρχοντας ο άρχοντας! Τα τρία χρόνια που το παρακολουθούσαμε σε συνέχειες η παραμύθα με τα δαχτυλίδια και τους μάγους ήταν συνυφασμένη με τα πιο όμορφα Χριστούγεννά μου.

Δεν ξεύρω αν συμφωνείς με τη λίστα (εδώ κι εγώ δεν είμαι βέβαιος ότι συμφωνώ με τη λίστα), αλλά θέλω να ζητήσω ταπεινά συγνώμη από το "The Reader", το "Ice Age", τον "King Kong", τα "Spiderman I & II" (το τρία πρέπει να μου ζητήσει εμένα συγνώμη), το "Volver", το "Oldboy", το "Spirited Away", το "The Dark Knight" και το "James Bond: Casino Royal" που έμειναν στην απέξω. Sorry παιδιά, ίσως στην επόμενη δεκαετία.

9 σχόλια :

  1. Ή είμαι το ίδιο άρρωστη με σένα ή απλά σινεφιλ. Μόνο 5 από τις 20 δεν έχω δει ;-)
    υγ Το Reader χώστο και βγάλε το Σρεκ πληζ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πρώτα απ'όλα μ'αρέσει ο Πινγκουίνος με σκούφο Αγίου Βασίλη!
    Οι ταινίες φοβερές, κι εγώ μόνο 3-4 δεν έχω δει αλλά όλες ήταν απίθανες, ειδικά τα καρτουνς!
    Ποια είναι η επόμενη λίστα; Θα κάνεις μία με τις μεγαλύτερες ψωνάρες να με βάλεις στο #1?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @An-Lu, το Σρεκ είναι αδιαπραγμάτευτο, αλλά με το σωστό μπαξίσι μπορώ να εξασφαλίσω μία θέση στο Reader, στέλνοντας το Έντερπράιζ where noone has gone before.

    @siganopapadia, τα καπέλα γενικά του πάνε του πτηνού γιατί αναδεικνύουνε το ράμφος του. Όσο για τα καρτούνς μην ανησυχείς καθόλου: και την επόμενη δεκαετία μαζί θα τα βλέπουμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Σε πολύ γενικές γραμμές συμφωνω.
    Βεβαια, το Brokeback Mountain και το Changeling θα μπορουσαν να λειπουν πολύ ανετα !!! Και η Νεκρή νυφη ή το The Nightmare Before Christmas του Burton να εχει τη θεση των Incredibles. Και να υπάρχει και καμια πιο underground ταινια, οπως το Waking Life που στο συνιστω ανεπιφυλακτα !

    αλλα περι ορεξεως....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Wall-e ναι
    η μαγεια του βωβου κινηματογραφου παλι πισω

    Star Trek
    Το οτι παιζει ο Chris Pine ειναι λογος για να χυσεις.

    Amelie
    αγαπαμε...

    ολες οι υπολοιπες ουτε για DVD

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Πολύ ενδιαφέρον post! Μέσες άκρες θα συμφωνήσω (το Dogville θα κάνω πως δεν το είδα ...)

    Σε προκαλώ όμως να κάνεις και ένα top-5 των καλυτερων Ελληνικών ταινιών της 10ετίας. Aν σου πέφτει δύσκολο μπορείς να κάνει το top-3.

    Για να σε δω Πίγκου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. @Lida, θα συμφωνήσω ότι το Brokeback και το Changeling είναι "μαχητές" επιλογές. Από την άλλη ας διαφωνήσω για τον Τιμ Μπαρτον: όσο και να τον συμπαθώ, φθάνει στην πηγή ο άτιμος αλλά δεν πίνει ποτέ νερό. Ενώ οι ταινίες έχουν τις προϋποθέσεις να σου κάνουν αίσθηση, καμία τους δεν είναι (για μένα) αριστούργημα. Και έχω βαρεθεί τον ζούπερ υπερτιμημένο Τζόνι Ντεπ και την ζούπερ τυποποιημένη Μπόναμ -Φούρκα- Κάρτερ. Για να μη σου πω ότι το "The Nightmare before Christmas" το βρήκα βαρετό.

    @x-oyranoy, μακάρι να ανακαλύπτανε τη μαγεία του βωβού κινηματογράφου και άλλοι σύγχρονοι δημιουργοί (και να βγάζανε το σκασμό επιτέλους)!

    @mADman, μη με προκαλείς εμένα! Μόνον αυτό σου λέω, μη με προκαλείς!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Γεια σου Πιγκουίνε μου, απολαυστική η λίστα σου, έχουμε όντως κοινές επιλογές, αλλά έχουμε και επιλογές διαμετρικά αντίθετες! Για παράδειγμα το 300 για μένα φιγουράρει στις 20 ταινίες της δεκαετίας για τις οποίες έκλαψα τα λεφτά μου! Γέλαγα κατά τη διάρκεια της ταινίας με το πόσο μεγάλη μ...α έβλεπα!
    Το Changelling και το Wall-E καλά είναι και τα δυο -δε λέω- αλλά επίσης ούτε κατά διάνοια στην 20άδα.

    Καλή Πρωτοχρονιά (πάω Λετονία και κρυώνω ήδη! Για σένα το πουλί των πάγων θα ήταν ό,τι πρέπει!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts