Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2009

Τα καλύτερά μου από τη χρονιά που πέρασε

Θυμάσαι την πρώτη σκηνή στο Match Point; Ένα μπαλάκι του τένις σκοντάφτει στο φιλέ, παίρνει ύψος και η εικόνα παγώνει, αφήνοντάς το μετέωρο. Θα πέσει από την πλευρά σου και θα χάσεις ή θα πέσει από την πλευρά του αντιπάλου και θα κερδίσεις;

Με ρωτάς για το 9, αλλά είναι δύσκολο να σου απαντήσω εάν η χρονιά ήταν καλή ή κακή για μένα. Πάντως αν η ζωή μου ήταν σήριαλ, θα έλεγα ότι φέτος έπαιξε έναν από τους πιο ενδιαφέροντες κύκλους επεισοδίων (έστω κι αν τον τελευταίο μήνα έχει κάμει κοιλιά): γνώρισα πάρα πολλούς ανθρώπους, ταξίδεψα αρκετά, άλλαξα δουλειά, επέτρεψα στον εαυτό μου να περάσει καλά, βελτιώθηκα στον τρόπο που με ζω. Αλλά και αποστασιοποιήθηκα, απογοητεύτηκα, χτύπησα το κεφάλι μου στον τοίχο να κάμει γκλιγκ-γκλονγκ (ακόμη χάνω λάδια). Όπως συμβαίνει με τις σειρές, το έτος με αφήνει σε cliffhanger (και δεν είμαι καθόλου βέβαιος τι σχέδια έχει ο σεναριογράφος για το next season -ελπίζω σε καλά guests).

Τελευταία μέρα της δεκαετίας σήμερα. Έχει και πανσέληνο. Θα έχει και έκλειψη!

Σαν χθες μου φαίνεται που περιμέναμε το μιλένιουμ, ρε πώς περάσανε δέκα χρόνια -κριπι συναίσθημα! Ας είναι! Επειδής η μέρα το επιβάλει, θα σου προσμετρήσω τις καλύτερες εντυπώσεις μου για το έτος που φεύγει (που μεταξύ μας είναι το εύκολο και σέιφ παρτ της αποτίμησης -για τα λοιπά θα πρέπει να φέρεις κάνα μπουκάλι κρασί και να κάτσουμε για ώρες στον καναπέ).

Η συναυλία

Δεν ήμουν φαν, δεν είχα παρακαλουθήσει την καριέρα της, ούτε είχα πολυσυνειδητοποιήσει πόσα τραγούδια της ξεύρω. Τ'ομολογώ κι ας με κακοχαρακτηρίσεις: έβγαλα εισιτήριο απλώς γιατί μου φάνηκε τρέντι (ποιος είσαι και τι έκανες στο πτηνό;). Η Beyonce ήταν απλώς σαρωτική. Μην το βγάλεις βούκινο και μου χαλάσεις το σοφιστικέ προφίλ μου, αλλά θα σου ψιθυρίσω στ' αυτί ότι μπορεί να ήταν και η καλύτερη συναυλία που έχω δει έβερ. Φωνή; Πιο καμπάνα και από το σήμα της Κοσμοτέ! Κορμί; Ερωτικολάγνο και ζουμερό! Θέαμα; Καταιγιστικό και ξεσηκωτικό! Δεκάρι!

Η νοσταλγία

Φαντάζομαι ότι αυτό είναι ένδειξη πως μεγαλώνω. Οι βρωμονομοτέλειες υπάρχουν εντέλει: όσο απομακρύνεσαι από τα παλιά σου, τόσο τα αποζητάς. Εντάξει, τη δεκαετία του 60 (ή και του 70 εδώ που τα λέμε) δεν την έζησα: οι πρώτες μνήμες μου δεν είναι Γιοκο Όνο αλλά Γιοκοτσόκο. Αλλά ένα περίεργο πράμα, έχω αρχίσει να νιώθω ένας από τους εκδρομείς του 60. Σε αυτούς που απευθύνεται ο αφηγηματικός Σαββόπουλος στις καλλιτεχνικές του παρεμβάσεις εδώ και μερικές εβδομάδες. Ο Διονύσης μου μίλησε δύο φορές εφέτος. Και τον άκουσα προσεκτικά σε αυτά που μου είπε. Η πρώτη ήταν σύντομη. Το φθινόπωρο σε εκείνο το αφιέρωμα στο Λευτέρη Παπαδόπουλο στο Ολυμπιακό Στάδιο, όταν βγήκε για λίγο κι αναστέναξε τον καημό του για τη θάλασσα, πικροθάλασσα. Τη δεύτερη πριν λίγες μέρες στο Παλλάς, όταν έκανε τον απολογισμό της γενιάς του. Και με βοήθησε στο δικό μου απολογισμό.

Το Μουσείο

Της Ακρόπολης ντε! Που αν δεν έχεις ήδη πάει, είσαι ΤΝΤ (totally not-trendy) και πολύ θα το φχαριστηθώ που θα πληρώσεις παραπάνω λεφτά γιατί την προσφορά με το εισιτήριο ένα ευρώ, μόλις την έχασες. Και είμαι βέβαιος ότι τα μάρμαρα θα σου κρατήσουν και μούτρα: αν πας και λείπει καμία Καρυάτιδα τάχα-μου για ψώνια στο Λονδίνο, θα είναι γιατί είσαι καφρούλης.

Το νησί

Κάτσε να μετρήσω. Μπορεί να πήγα και σε επτά-οκτώ νησιά φέτος, πέρσοναλ ρέκορντ με διαφορά: Kρήτη, Πάρο, Σίφνο, Τήνο, Κέρκυρα, Παξούς (bonus: Antipaxos και ξερός), Σύρο και μπορεί και κάτι να ξεχνώ. Και στις περισσότερες περιπτώσεις το "έσκισα" το μέρος. Δεν άφησα θάλασσα που να μην βουτήξω, ραχούλα που να μην φωτογραφήσω, μουσειάκι με παραδοσιακά υφαντά σε ξεχασμένο κουτσοχώρι που να μην επισκεφθώ. Θα θελα να κάτσω να σου τα γράψω αναλυτικά, αλλά μην βγάλω και το Λονλι Πλανετ άουτ οφ μπίζνες, κρίμα είναι!

Η τέχνη

Είναι γνωστό: το πτηνό την έχει μεγάλη, την κλίση στην πχιότητα. Εφέτος όμως το παράκανε: που το έχανες, που το έβρισκες, σε εκθέσεις να καδράρει με τα δάχτυλά του τους πίνακες από μακριά και να αγοράζει μεμοραμπίλια από τα σοπς. Τι του άρεσε; Ο Αχιλλέας Δρούγκας στην Πινακοθήκη (τέσσερα αστεράκια, σου το'χα πει να πας, εσύ του κεφαλιού σου!), το ανανεωμένο Βυζαντινό Μουσείο (πέντε αστεράκια και να φανταστείς ότι είμαι ο πιο μουχφ άνθρωπας σε ό,τι αφορά τη χριστιανοβυζαντινή αισθητική), η Έκθεση για τη Γυναίκα στην Αρχαιότητα στο Αρχαιολογικό (τρία αστεράκια, αλλά είναι τόσο ζούπερ το Αρχαιολογικό ως σύνολο πλέον που αν χαθείς στις αίθουσές του, βλέπεις εσύ τα αστεράκια!), η Έκθεση "Le Gout a la Grecque" πάλι στην Πινακοθήκη (ένα εξάευρω εδώ, ένα εξάευρω εκεί, με έχει γδύσει φέτος η Λαμπράκη-Πλάκα -τρία αστεράκια), η έκθεση για το Ανθρώπινο Σώμα στο Γκάζι (δύο αστεράκια -τα μόνα που έκοψαν φλέφα για την έκθεση ήταν τα εκθέματα), ο Τσόκλης στο Σχολείον (τρία αστεράκια -που φθάσαμεν! να μας αρέσει και ο Τσόκλης μη-χειρότερα!) και τόσα άλλα που δεν τα θυμάμαι. Και αν αυτά σου φαίνονται πολλά, που να δεις σε πόσα θα πάω το 10!

Το 10

Όχι αυτό με τη Μπο Ντέρεκ που απαυτώνεται με το Μπολερό (τι πήγες και θυμήθηκες;), ούτε το Δέκα Λεπτά Κήρυγμα (που αν έχεις-το-Θεό-σου πήγες και ανέδειξες δεύτερη πιο αγαπημένη οικογενειακή σειρά στα είκοσι-χρόνια-mega)! Όχι, όχι, όχι! Αναφέρομαι σε αυτό που σου ξημερώνει αύριο! Που είναι μεν διψήφιο και στρογγυλό, αλλά παραπέμπει συνήθως σε κακά κι ανάποδα: δέκα πληγές του Φαραώ, δέκα κακά της μοίρας σου, πάρε δέκα φάσκελα κ.λπ. Που αν τα συνδυάσεις με τη φάτσα του Αλμούνια και τις προθέσεις του Παπακωνσταντίνου, δέκα θα πάρεις. Φάσκελα!

Ήταν μία σκληρή χρονιά και φοβάμαι ότι γελάσαμε λιγότερο. Στα εκατό ποστς (φχαριστώ είπες;) που σου 'γραψα φέτος, ξεδίπλωσα τη δική μου εκδοχή της πραγματικότητας. Τα κείμενα άλλοτε αλλέγκρα, κάποιες φορές πιο αυστηρά. Φαινομενικά εύκολα στην ανάγνωσή τους, αλλά αν τα ψάξεις στις γραμμές, πιο δύσκολα και αυτοαναφορικά.

Τώρα που το έτος σβήνει, το μόνο που έχω να σου ευχηθώ είναι να είσαι καλά. Και ανεξαρτήτως αν θα αγκαλιαστείς με την τσόχα, είθε να πιάσεις σήμερα τα μεσάνυχτα το δέκα το καλό. Άντε!

υ.γ. Για να δούμε πού θα πέσει το μπαλάκι...

5 σχόλια :

  1. Στα νησιά λείπει η Μύκονος φέτος, ελπίζω του χρόνου να τη βάλεις στα must και να κάνει διακοπές το πτηνό με τη σουσουράδα!
    Η συναυλία ήταν φοβερή, συμφωνώ!
    Ο Σαββόπουλος, οκ... αλλά πάντα η Γαλάνη θα έχει την πρώτη θέση για μένα (είμαι και κουλτουριάρα, το βρωμόσκυλο)
    Άντε, καλή χρονιά και φέτος 200 τα ποστ παρακαλώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ξέχασες την Σαντορίνη ... Κι αν νομίζεις πως το νησί εχεί εμπορευματοποιηθεί (ουαου λέξη!) να' ρθεις να με ρωτήσεις να σου πω για απάτητες γωνιές και ερημικές ραχούλες as well as τα καλύτερα ορθάδικα στο νησί. Και δεν θα ξοδευτείς κιόλας (αν πας στα κατάληλα μέρη).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @Σιγανοπαπαδιά, το 10 θα έχει τη Μύκονο εφαλτήριο για ακόμα 5-6 νησιά. Το πτηνό βρίσκεται σε μεταναστευτική περίοδο.

    @Dellaporta, στη Σαντορίνη δεν έχω πάει ποτές. Που σημαίνει ότι θα ρθω να σε ρωτήξω, να μου χαράξεις διαδρομές.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Δε μας είπες τι έφαγες όμως. Και αυτά στα τόπια της χρονιάς δεν είναι;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Έφαγα ωραιότατο ραβανί στην κεντρική πλατεία της Σύρου, ανατολίτικο κεμπάπ στην Αλεξάνδρεια (όχι της Αιγύπτου, αλλά εκείνη που είναι δίπλα στο Αρχαιολογικό στα Εξάρχεια) και μιαμ μιαμ κοτόπουλο με μαστίχα στον Τζίτζικα και το Μέρμηγκα.

    (όντως φέτος ξέχασα να μνημονεύσω τις γεύσεις στα "καλύτερά" μου)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts