Παρασκευή, 30 Ιανουαρίου 2009

The Duchess

Παίζεις ταμπού και σου τυχαίνει -φτού!- να πρέπει να περιγράψεις την Κίρα Νάιτλι. Αλλά οι λέξεις "φουρό", "άμαξα", "μελόδραμα εποχής" και "φρυδούμπα" είναι απαγορευμένες. Σόρρυ, αλλά την καις την κάρτα.

Εξού και αν δεν είσαι υπερσυναισθηματική μεγαλοκοπέλα που στο ελεύθερο χρόνο σου κεντάς δαντέλες ακούγοντας Καλογιάννη, προτείνω να μην πας να δεις την ταινία "Η δούκισσα". Που μπορείς να την κατηγορήσεις και για παραπλανητικό τίτλο, διότι εγώ ας πούμε θεώρησα ότι θα αναφερόταν στη ζωή της γνωστής ελληνίδας λαϊκής καλλιτέχνιδος, αλλά εντέλει βρέθηκα να περιπλανιέμαι στους κήπους και τις κρεβατοκάμαρες της βικτωριανής Αγγλίας σε αληθινή (ή μήπως αληθινά μπόρινγκ;) ιστορία μίας αριστοκράτισσας παιδίσκης που στεφανώθηκε έναν ξενέρωτο δούκα. Που πόσες ακόμη αληθινές ιστορίες της βικτωριανής Αγγλίας θέλεις πραγματικά να μάθεις; Σε λίγο θα γυρίζουν ταινίες και για τον τελευταίο καντηλανάφτη της βικτωριανής Αγγλίας και θα παρακολουθείς τη διαδρομή του από φανάρι σε φανάρι στους δρόμους του Λονδίνου. Φασινέιτινγκ.

Η Κίρα είναι ίδια με όλες τις προηγούμενες ταινίες της. Έχει αυτή την ξυνίλα στο φρύδι, την ψυχολογία-ψιλοβαριέμαι και την αμετανόητη θέλησή της να ζήσει έναν έρωτα όλο τρέλα, σα να 'ναι η τελευταία της φορά. Ο δούκας θέλει σερνικό παιδί, αυτή γεννοβολάει το ένα κοριτσάκι μετά το άλλο, ο δούκας βρίσκει γκόμενα την οποία και σπιτώνει, η γκόμενα γίνεται φίλη της Κίρα, η γκόμενα την πέφτει στην Κίρα, η Κίρα την πέφτει σε νεαρό, ο δούκας την πέφτει στον ύπνο και πάει λέγοντας. Γιατί να με νοιάζουν τα γκομενικά του κάθε δυστυχισμένου ζευγαριού αριστοκρατών δεν έχω καταλάβει.

Πάντως η Κίρα νομίζω και βιτάμ να θέλει να πάρει από το μπακάλικο στην αληθινή της ζωή, με το φουρό θα κατέβει.

Βαθμός: 2/10 (δεν θα πεθάνουμε ποτέ, κουφάλα υποκόμη)

Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2009

Timbeeeeeeer!

Γενικά θα με πεις πρωινό τύπο. Χτυπάει ξυπνητήρι; Σηκώνομαι. Δεν αλλάζω πλευρά, δεν βγάζω σφυρί από το συρτάρι να το διαλύσω, δεν κουμπώνω με το μαξιλάρι τ'αυτιά μου. Απλώς σηκώνομαι. Εύκολα. Ενίοτε και πριν χτυπήσει.

Πλένομαι, πίνω το γαλατάκι μου, φρυγανίζω μία φετούλα μαύρο ψωμί την οποία γαρνίρω με τα μέλια και τις μαρμελάδες και μέσα σε κάνα μισάωρο είμαι στο αμάξι μου κι εντάξει μου. Βάζω τη Νανούκα να πει καμιά τσαχπινιά να περάσει η ώρα ή ψάχνω καμιά ανεβαστική υπερμπιτάτη μουσική να ανάψουνε τα αίματα. Ανοίγω και το παράθυρο να με πιάσει λίγο το πρωινό τ'αγιάζι, γιατί καφέ ως τώρα δεν σου'χω αναφέρει. Μη σου πω ότι οδηγεί το αμάξι μόνο του, διότι και η λακούβα με ξεύρει πια τόσα σουρταφέρτα στην ίδια διαδρομή.

Προχθές λοιπόν εκεί που προσπαθούσα να καταλάβω κάτι βαθυστόχαστα που έλεγε η Νανούκα για το ζώδιό μου και τις σεξουαλικές του επιδόσεις, παρατηρώ πως στη δεξιά λωρίδα -εκεί που είναι λεωφορειόδρομος και κάμει τζους για σένα τον γιωταχί- την έχει ξαπλάρει ένα πεύκο. Θα μου πεις, εντάξει κουράστηκε το πεύκο είπε να ξαποστάσει. Θα σε ρωτήσω -μου επιτρέπεις- πού πήγαινε το πεύκο καταμεσίς της Πατησίων. Θα μου απαντήσεις στο Χόντος για τα καλλυντικά του ή στο Πεδίον του Άρεως να δει τους φίλους του. Και τελοσπάντων λογαριασμό θα μας δώκει το κωνοφόρο; Ώριμο δέντρο είναι, όπου θέλει πάει. Πάσο.

Δύο μέτρα παρακάτω νέο πεύκο. Και μερικά πεταμένα κλαδιά στο πεζοδρόμιο.

Τι έγινε ρε παιδιά; Τελείωσε με τα βουνά ο ΣΚΑΪ και προχωρά σε δενδροφύτευση των δρόμων; Σουπεργουάου! Θα φυτευθούν δέντρα στην άσφαλτο και θα κάμουμε σλάλομ να έχει και περισσότερο σασπένς το πηγαινέλα. Νότ σο φαστ μπάστερ! Κάποια φάβα έχει ο λάκος.

Εκεί που προσπαθούσα να καταλάβω αν μας την έπεσε η φύση με τα τόσα που της έχουμε κάμει (σκέφτηκα ας πούμε εκείνα τα χιούτζ δέντρα του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών να σφαλιαρίζουν αθηναίους), συνειδητοποιώ ότι το παρκάκι (το μοναδικό παρκάκι που συναντώ στη γκριζοτσιμεντένια διαδρομή μου) έχει γίνει φλατ. Κομμένα δέντρα παντού, αναμαλλιασμένοι θάμνοι, εξαγριωμένοι κάτοικοι, μπάτσοι με ασπίδες, μπουλντόζες, πανώ που βρίζουν το δήμαρχο και τους εργολάβους που θέλουν να κάμουν πάρκινγκ εκεί που είναι το παρκάκι, αλλαφιασμένα πουλιά που έχουν μπερδευτεί και δεν ξεύρουν που να κουτσουλήσουν, μποτιλιάρισμα.

Εδώ κανονικά είναι το σημείο του εύκολου μελό, όπου θα σου αράδιαζα συναισθηματισμούς, στίχους του Ρίλκε και μερικές χριστοπαναγίες για το δήμαρχο. Αλλά επειδής ξεύρω καλά ότι έξυπνος άνθρωπας είσαι, και να σκεφτείς μπορείς και να νιώσεις και να ρίξεις τα φάσκελά σου, σου έχω μόνο δύο φωτό. Όχι δικές μου. Αλλά των παιδιών της γειτονιάς που έκατσαν και απαθανάτισαν την κατάντια σου. Και τη δική μου την κατάντια. Κι ας λέει η Νανούκα ότι φέτος το κρεβάτι μου θ'αναστενάξει.

Τρίτη, 27 Ιανουαρίου 2009

Εγώ πάντως δεν σηκώνομαι.



Ψηφίστηκε ως η καλυτερότερη διαφήμιση στην Αγγλία από το Digital Cinema Media, στη δείχνω για καθαρά καλλιτεχνικούς λόγους.

(Και να σκεφτείς ότι εκείνη ξεκίνησε με το I should be so lucky 20 χρόνια πίσω. Who is the lucky one now?)

Δευτέρα, 26 Ιανουαρίου 2009

Είδα Λοστ. Πονάει κεφάλι.

(μη διαβάσεις παρακάτω αν δεν έχεις δει τα νέα επεισόδια του Λοστ: φουλ στο σπόιλερ -όχι ότι θα βγάλεις κι άκρη)

Ασταδγιάλα επιτέλους, την τύχη μου για σήριαλ.

Υποσχέθηκαν οι σεναριογράφοι να σταματήσουν τα σουρταφέρτα με τα φλαζμπάκ και τα φλασφόργουορντ, αλλά τώρα κουνιέται και το παρόν. Και βγαίνει κα
ι σου λέει σε συνέντευξη ο δημιουργός ότι νίπτει τας χείρας του και δικό σου πλέον πρόβλημα να τοποθετήσεις χρονικά τα όσα βλέπεις να συμβαίνουν. Τι λες κύριος; Που δεν έλυνα καλύτερα μία εξίσωση πέμπτου βαθμού; Που δεν διάβαζα τα άπαντα του Σάρτρ ανάποδα; Που δεν έλυνα κάνα σουντόκου τετραδύσκολο;

Πάντως το πόσο μου είχε λείψει το Λοστ, το συνειδητοποίησα όταν ο Χιούγκο προσπάθησε να περιγράψει στη δόλια μάνα του το τι έχει συμβεί στους προηγούμενους τέσσερις κύκλους μέσα σε σαράντα δεύτερα. Αζ ιφ.

"Συγκρουστήκαμε σ'αυτό το τρελό νησί και περιμέναμε να μας σώσουν αλλά δεν ήρθε κανείς. Και υπήρχε ένα τέρας-καπνός και άλλοι άνθρωποι στο νησί, τους λέγαμε "άλλους" και άρχισαν να μας επιτίθενται (πάει ο πρώτος κύκλος). Και βρήκαμε κάτι καταπακτές και ένα κουμπί που έπρεπε να το πατάς κάθε 108 λεπτά αλλιώς... βασικά δεν κατάλαβα γιατί το πατάγαμε! (πάει και ο δεύτερος κύκλος) Αλλά οι άλλοι δεν είχαν σχέση με τις καταπακτές: ήταν μέλη της πρωτοβουλίας Ντάρμα. Και είναι τώρα νεκροί. (πάει και ο τρίτος κύκλος) Και μετά συνεργαστήκαμε με τους άλλους γιατί κάτι χειρότεροι τύποι από αυτούς έρχονταν με ένα πλοίο. Ο πατέρας της κοπέλας του Ντέσμοντ τους έστειλε να μας σκοτώσουν. Αλλά κλέψαμε το ελικόπτερό τους και πετάξαμε προς το πλοίο τους αλλά αυτό ανατινάχτηκε. Και δεν μπορούσαμε να γυρίσουμε στο νησί γιατί εξαφανίστηκε κι έτσι πέσαμε στο νερό. Και είχαμε μείνει μόνο έξι (πάει και ο τέταρτος κύκλος). Αλλά οι υπόλοιποι είναι ακόμα στο νησί (ναι, μπήκαμε στον πέμπτο κύκλο)".

Τι να πει κι η δόλια μάνα;

Πάντως εγώ τη βλέπω τη δουλειά, θα φάμε τα λυσακά μας ώσπου να τραγουδήσει ο Μπεν στους οσεάνικ σιξ το «Έλα να πάμε στο νησί, η μάνα μου εγώ κι εσύ». Που προσωπικώς δεν βλέπω την ώρα να γυρίσουν, για να ξαναδώ την Κέιτ με βρεγμένα μπλουζάκια να τρέχει στις ζούγκλες. Και για να χάσει ο Χιούγκο κάνα κιλό –για τα πρώτα πέντε λεπτά του νέου κύκλου νόμιζα ότι το είχα βάλει στο φλατ σκρήν και πάταγα επί ματαίω το κουμπάκι, αλλά εντέλει κατάλαβα ότι απλώς πάχυνε κι άλλο.

Νέα ερωτήματα που μου προστέθηκαν στο βουνό με τις απορίες των προηγούμενων κύκλων:

(α) Γιατί ο Λοκ χρονοταξιδεύει πριβέ και όχι με τους υπόλοιπους;

(β) Τι είναι αυτό που κάμει τον Ντέσμοντ τόσο ξεχωριστό; Μήπως ότι έσκασε δίπλα του ο χαμός όταν παρέλειψαν να πατήσουν το κουμπί στην καταπακτή; Μήπως γιατί έχει μία σταθερά εκτός νησιού (just call me Penny); Και γιατί μόλις τώρα θυμήθηκε την μοναδική εκείνη εξωχρονική συνάντηση με τον νερντ επιστήμονα και απεφάσισε να πάει στην Οξφόρδη;

(γ) Γιατί Σαν κορίτσι μου πας και μπλέκεις σαν την ηλίθια με τους μεγαλοκαρχαρίες; Δεν αρκεί το ταγιεράκι για να γίνεις μία αδίστακτη εκδικήτρια γλυκιά μου, θέλει και λίγο νιονιό. (εδώ έρχεσαι και αναπολείς τον Τζιν που την είχε σούζα)

(δ) Γιατί ο Μπεν έδωσε εντολή να κρατήσουν ασφαλές το πτώμα του Λοκ, διότι αλλιώς όλα είναι μάταια; Ένα πτώμα δεν είναι;

(ε) Γιατί ματώνει η μύτη της Σαρλότ; Βγαίνει εκτός χωρόχρονου ή απλώς κουτούλησε σε κάνα κορμό χαζεύοντας τον shirtless Σώγιερ; Δώστε του ένα πουκάμισο επιτέλους, λέμε! Ματώνει, ματώνει, χωρίς αυτόναν λιώνει.

(στ) Είναι πάντα έτσι κρίπι αυτό το μωρό ο Άαρον ή αμέλησε η Κέιτ να του δώκει μπεμπελάκ; Να φωνάξουμε το μωρό της Ροζμαρί να παίξουνε κουβαδάκια.

(ζ) Μήπως η Κλαιρ δεν έχει πεθάνει, αλλά απλώς χρονοταξιδεύει μαζί με τον πατέρα της (και πατέρα του Τζακ); Εγώ μία φορά δεν την είδα με τη γλώσσα έξω και τα μάτια γλαρά (εκτός από όταν της έκαμε ο Τσάρλι ερωτική εξομολόγηση). Γενικότερη απορία αυτή, αλλά είπα να την πω.

Αν έχεις κάποια ιδέα, πληζ σουτ μι.

Και ψιτ, μην το πεις πουθενά: όταν είδα την Αννα-λουσία συγκινήθηκα γαμώτι μου.

Σάββατο, 24 Ιανουαρίου 2009

Πραγματικά το καλύτερο πράγμα που θα μπορούσε να συμβεί

Ρισπέκτ στη συγγραφική βιρτουοζιτέ: γιόμισε συναίσθημα η Γουιστέρια Λέιν. Οι Απεγνωσμένες Νοικοκυρές πιάσανε τα 100 (επεισόδια) και οι σεναριογράφοι εισήγαγαν έναν χαρακτήρα που ποτές δεν είχαμε ξαναδεί. Απλώς για να τον πεθάνουν στο πρώτο δίλεπτο. Εεε γουάτ;

Σύμφωνα με τα όσα μας άφησαν να κρυφοκοιτάξουμε στα παρενθετικά φλασμπάκς, ο πλέον μακαρίτης χάντιμαν "κυρ-Μήτσος" επισκεύαζε τις στέγες, τις κλειδαριές και τα υδραυλικά τους (όταν ο Μάικ δεν είναι εδώ). Αλλά οι μικρές του επεμβάσεις στην καθημερινότητά τους, επηρέαζαν ταυτόχρονα τον τρόπο που αντιλαμβάνονταν τη ζωή τους.

Με απρόσμενα αποφασιστικό τρόπο.

Όπως ακριβώς μπορεί να σε επηρεάσει η χαμογελαστή καλημέρα της φουρνάρισσας την ώρα που σου τυλίγει τη φρατζόλα, η παρατήρηση της πωλήτριας στο μαγαζί με τα ρούχα ότι σού πάνε τα μενεξεδιά, το νεύμα του τροχονόμου ότι άντε, πέρνα κι εσύ πριν σταματήσω τη ροή από την πλευρά σου.

Κάθε μικρή συμμετοχή των κομπάρσων της ζωής σου, δίνει τη δική της ελαχιστομικρούλα ώθηση στο καθημερινό σου ρόλλερ-κόστερ, παρότι ουδέποτε το αντιλαμβάνεσαι ή σταματάς για να το εκτιμήσεις (μόσχαρε). Κι ας σου μιλάνε για τη σημαντικότητα της πεταλούδας στο χάος.

Όταν λοιπόν μία σιτκομ σειρά διακόπτει τη ροή των μαλλί-με-μαλλί μελροουζικών υπερβολών για να γιορτάσει τα εκατοστά της γενέθλια ήρεμα κι απλά αποτίοντας φόρο τιμής στο ελάχιστο, τότες στέκεσαι και σκέφτεσαι γουάου, παλιομπαγάσικα εξυπνοαμερικανάκια είστε η ντόπα μου.

Παρασκευή, 23 Ιανουαρίου 2009

Με χορούς λυτρωτικούς



Διασχίζεις το σταθμό του Συντάγματος μεσημεράκι καθημερινής.

Την ώρα δηλαδής που διασταυρώνονται οι αλλαφιασμένοι γιάπηδες με τους σχολασμένους δημοσιοϋπαλλήλους -οι πρώτοι κρατούν το οργκανάιζερ με τα δυόμιση χιλιάδες ποστ-ιτς, οι δεύτεροι πλαστικές σακούλες μαρινόπουλος. Και χόντος σέντερ.

Την ώρα που σπρώχνεται στις κυλιόμενες σκάλες το αγουροξυπνημένο φοιτηταριό με τις ξεχασμένες γριές που είχαν κατέβει από πρωίας να ταϊσουν τα περιστέρια που χέζουν τα μνημεία μας -οι πρώτοι κρατούν ένα ντοσιεδάκι με μανταλάκι στυλό, οι δεύτερες τα πορτοφόλια τους. Σφιχτά.

Την ώρα που εγκαταλείπουν την πλατεία και κατηφορίζουν προς τις αποβάθρες οι μποέμ λαπτοπάδες αφού είχαν για ώρες στρατοπεδεύσει στα μπρόουντμπαντ παγκάκια και οι σκασιαρχούντες ίμο αφού σκούπισαν με τα πισινά τους τα σκαλάκια της πλατείας κάμοντας οικονομία στα έξοδα καθαριότητος του Κακλαμάνη -οι πρώτοι κρατούν τα γιουεζμπί στίκερς, οι δεύτεροι τις μπούκλες τους. Με τρεις στρώσεις τζελ.

Έχεις την πρώτη εικόνα.

Σκέψου τώρα ότι από τα μεγάφωνα του σταθμού αντίς για τις γνωστές μπανάλ ανακοινώσεις ("οι ανελκυστήρες στο σταθμό Κατεχάκη είναι προσωρινά εκτός λειτουργίας"), ξεκινάει μπιτάτο χιτάκι. Και όου ντίαρ λορντ, πιάνονται αγκαζέ οι γιάπηδες με τις γριές, οι λαπτοπάδες με τους δημοσιοϋπαλλήλους, οι φοιτητές με τους ίμο κι αρχίζουν όλοι μαζί να χορεύουν. Και στήνεται πανηγυράκι από τα λίγα, έτσι στο πόδι και στο αυτοσχέδιο. Όπως οφείλουν να στήνονται τα πανηγυράκια.

Το κάμανε σε λονδρέζικο σταθμό την προηγούμενη Παρασκευή για λογαριασμό εταιρίας κινητής τηλεφωνίας. Βάλανε μερικές δεκάδες χορευτές να το παίζουν περαστικοί και την κατάλληλη στιγμή άρχισαν όλοι να κουνάνε τους πωπούς τους, συμπαρασύροντας τους ανυποψίαστους υπολοίπους.

Δες το αποτέλεσμα να γουστάρεις κι εσύ και δώκε χίλια δίκια στον Ανδρέα Μικρούτσικο που κάποτες επέμενε ότι το γέλιο είναι μεταδοτικό (ή μήπως έλεγε ότι το γελοίο είναι μεταδοτικό; -γιατί ισχύει κι αυτό!).

Μία αγέλη είμαστε. Ας σύρει κάποιος το χορό να πιαστούμε χέρι χέρι.

Πέμπτη, 22 Ιανουαρίου 2009

Είσαι παιδί μου πυροτέχνημα!



Αυτό το ξεσηκωμπιτάτο περιμένεις από την Helena, αυτό ξεύρει ωραιότατα να σου κελαηδάει (όταν βγάζει το λαϊκομάγαζο από πάνω της). Εξού και λατρεύουμε Helena.

Γιατί θα το πεις ταλέντο να σου αναδεικνύει τον πιο αφελοαφελή στίχο σε αισθησιακή εμπειρία, λες και πήρες μάτι σέντερφολντ του Πέντχάουζ. Σάλια παντού!

The Curious Case of Benjamin Button

Σκέψου τώρα να ετοιμάζεσαι να αποκτήσεις ροζαλί μωρουδέλι και να σου βγαίνει γερομπιζμπίκης με ρομπντεσάμπρ, γυαλούμπα, παντόφλα. Και μέρα με τη μέρα αντί να γηράσκει, εκείνος να το παίρνει αλλιώς και να νεανίζει. Να βγάζει η καράφλα του μαλλιά, να σβήνονται οι ρυτίδες λες και βλέπεις διαφήμιση της Λορεάλ, να πετάει το μπαστουνάκι και να καβαλάει την εντούρο. Κι ενώ όλοι οι υπόλοιποι φθειρόμαστε με τη γνωστή νομοτέλεια, εκείνος να αντίκειται σε κάθε φυσικό κανόνα και να αγνοεί τη λογική.

Και τί γίνεται όταν ο κόντρα-ζωή και κόντρα-ρόλος ερωτεύεται; Αύριο που η καλή του θα συμπληρώνει τα ένσημα για να βγει στη σύνταξη, εκείνος θα είναι παιδαρέλι -σκέψου και τα νεύρα της να κοιμάται με το νιάνιαρο! Να ψάχνει εκείνη τη μασέλα και εκείνος το πατίνι του.

Σου ακούγεται κουτό; Μπορεί και να'ναι. Αλλά αν δεχθείς το αρχικό απίθανο ασάμπσιον (κάμε μία παραδοχή, μην είσαι τζαναμπέτης), ο Φιτζέραλντ σου δημιουργεί μία ωραιότατη ιστορία σουρεάλ παραδοξότητας. Που να δεχθώ ότι μπορεί να μοιάζει πιότερο με άσκηση συγγραφικού κρεατιβιτέ παρά με μυθοπλασία αξιώσεων, αλλά όταν μεταφέρεις το στόρι στο σινεμά και βάζεις τον Μπραντ και την Κέιτ να διασταυρώσουν τις αντίστροφες ζωές τους με τον Φίντσερ να τους σκηνοθετεί, τότε δικέ μου έχεις χολιγουντιανό λουκουμάκι-να γλείφεις τα δάχτυλά σου- πασπαλισμένο στην αστερόσκονη!

Συμπέρασμα δικό μου; Μη χαραμίζεις τη νιότη σου μεγαλώνοντας (αγκού-αγκού!)

Βαθμός: 8/10 (δεκατρία όσκαρς δεν θα πάρει, αλλά σε πάω αν θες στοιχηματάκι ότι θα βουρκώσεις στο τέλος -ήζι μάνεϊ!)


Τετάρτη, 21 Ιανουαρίου 2009

Εσύ πόσο έβγαλες φέτος;

Εψές το βράδυ ο Τσίμας είχε ζούπερ θέμα από εκείνα που σε αναγκάζουν να θυσιάσεις τον πρώτο ύπνο, να παραγγείλεις διπλό καφέ το επόμενο πρωί -μπας κι αποφύγεις το κουτούλημα των συναδέλφων από την αυπνία- και να σιχτηρίσεις τα κανάλια που σου κοτσάρουν την κάθε ημιξανθιά σαλτιμπάγκα το μεσημεροαπόγευμα και πετάνε στ'αξημέρωτα την ενδιαφέρουσα την εκπομπή. Που πόση κουλτούρα να αντέξει και ο νυχτοφύλακας;

Η εκπομπή έκαμε μία συγκριτική ανάλυση του εκπαιδευτικού συστήματος της Φινλανδίας -που έρχεται πρώτο στις διεθνείς αξιολογήσεις- με το αντίστοιχο ελληνικό που πατώνει σταθερά (μήπως να στέλναμε και εκεί το Σάκη για μία καλύτερη θέση;). Ο φινλανδός ο πιτσιρίκος (που τον ξεχωρίζεις γιατί μοιάζει στον Νιλς Χόλγκερσον) βλέπει το σχολείο ως ένα χώρο διασκέδασης και επιμόρφωσης, όπου μπορεί κανείς να χορέψει, να αθληθεί, να ζωγραφίσει, να μάθει να φτιάχνει πουτίγκες και να διαβάζει βιβλία. Ο έλληνας ο πιτσιρίκος (που τον ξεχωρίζεις γιατί μοιάζει στη Μαίρη Παναγιωταρά) βλέπει το σχολείο ως ένα μίνι Γκουαντάναμο με μεσαιωνικά βασανιστήρια, σαλεμένους ψυχάκιδες δασκάλους, βρώμικες τουαλέτες, πραγματικά κακές τυρόπιτες και πολύ μπόρινγκ σέσιονς πλύσης εγκεφάλου. Όπου για να μην αποκτήσεις το βλέμμα του Γαλάτη όταν έξυνε το αυτί του με το κορδόνι του μπουφάν, αναγκάζεσαι να κάτσεις όσο πιο ατάραχος μπορείς στο θρανιάκι σου και να κάμεις φόκους στο παρδαλό σεντόνι του αντίκρι μπαλκονιού, στο σπουργιτάκι που κάθεται πάνω στο κάγκελο έξω από το παράθυρο, στη διευθύντρια με το καροτί μαλλί που περπατάει στο προαύλιο, στα παιδιά που παίζουν βόλεϊ έξω "-Καλογήρου, χαζεύεις; Για έλα στον πίνακα να λύσεις την άσκηση!" Τότε κάμεις φόκους στο πόσες ρυτίδες κάμει η φάτσα του μαθηματικού όταν σε εξευτελίζει δηλοσίως που δεν ξεύρεις να λύσεις μία βρωμοεξίσωση, κάμεις φόκους στην κατσάδα που σε περιμένει σπίτι, κάμεις φόκους στις ενοχές σου που δεν ήξευρες να ταυτοποιήσεις τον κερατά τον άγνωστο χ: κακή φωτογραφία θα βγει με τέτοιο φόκους, στο λέω -δεν θα'χεις να θυμάσαι για καλό τα παιδάτα σου!

Εξού και όταν ακούει τη λέξη "σχολείο" ο έλλην πιτσιρικάς πρασινίζει ωσάν την κάμπια, βγάζει φλύκταινες, πέφτει κάτω και χτυπιέται, ανεβαίνει ανάποδα τις σκάλες, χτυπάει το κεφάλι του στον τοίχο και βλέπει παραισθήσεις με ολοκληρώματα, παραγώγους και ανώμαλα ρήματα να τον χαστουκίζουν εναλλάξ.

Αφού περάσεις τα πέτρινα χρόνια του νονστοπ διαβάσματος, σιχαθείς τον εαυτό σου να δίνει εξετάσεις, πηγαινέρθεις στα φροντιστήρια και στα ιδιαίτερα, κουβαλήσεις σε άπειρες διαδρομές τα καλοταϊσμένα βιβλία με μπραντ την κουκουβά, έρχεται άουτ οφ δε μπλου μία ωραία ημέρα της ενήλικης ζωής σου που συνειδητοποιείς ότι (α) είσαι ΤΟ βίκτιμ του συστήματος, διότι το 95% των όσων είχες κάποτε παπαγαλίσει είναι τουλάχιστον άχρηστα στη ρηαλ-τάιμ ζωή σου, (β) αν είχαν βάλει σε μία προθεσμιακή κατάθεση τα γονιά σου όλα όσα ξόδεψαν για να κρεμάσει το καμάρι τους διπλώματα κι επαίνους ταπετσαρία, θα είχες αγοράσει τώρα μία ωραιότατη δίπατη μεζονέτα στο Πικέρμι με τζακούζι και δρύινα πατώματα και (γ) τη δουλίτσα σε μία επιχειρησούλα όπου βρήκες μία θεσίτσα και παίρνεις ένα μισθούλη, δεν θα την πεις και μεγάλη επιτυχία μετά από τόσα χρόνια μούτσος.

Τώρα κάτσε και πες μου ειλικρινά. Πραγματικά δεν έχεις καταλάβει γιατί νιώθεις καταπιεσμένος μία ζωή; Όντως δεν υποψιάζεσαι γιατί αντιλαμβάνεσαι τη γνώση ως καραβαρετή αγγαρεία και προτιμάς ζίλιον φορές να αράξεις με τη φραπεδιά και τη μανίτσα, αντί να πάρεις το παρεάκι και να πάτε σε καμία έκθεση ή να ανοίξεις κάνα βιβλίο; Δεν σε προβληματίζει καθόλου ότι δεν μπορείς με τίποτα να γιομίσεις με τυράκια την πιτούλα σου στο Τρίβιαλ;

Α και θυμήσου όταν θα ζητήσεις φέτος αύξηση 30 ευρώ, να πάρεις να επιδείξεις και τους βαθμούς σου της Β' Γυμνασίου στο διευθυντή σου. Εκεί που έβγαλες 18 και ένδεκα δωδέκατα. Δεν ξεύρω ποιος από τους δυο σας θα βάλει πρώτος τα κλάματα.

Δευτέρα, 19 Ιανουαρίου 2009

The Revolutionary Road

Ξεύρεις ποια είναι η μαγκιά; Πότε με κερδίζεις ως κοινό και ως άνθρωπα;

Όταν κάμεις πχιότητα, είσαι ντιπ, μου καις καμπόσα εγκεφαλοκύτταρα αλλά χωρίς να κόβω τις φλέβες μου από τη βαρεμάρα. Δύσκολο, αλλά για τα δύσκολα καμώνεσαι πως είσαι.

Είδα το Revolutionary Road και η λέξη μπόρινγκ είναι απίθανα λίγη. Αρχίζει η ταινία, σου δείχνει ζευγάρι φίφτις με μιντλ-κλας νοικοκυρά, σύζυγο-κουβαλητή (τύπου "Honey, I'm home") και δύο παιδάκια φυστικοβούτυρο. Στο ρελαντί φθάνουμε μετά από κάνα μισάωρο σε φαϊνή ιδέα της νοικοκυράς. -Βρε άντρα, δεν πάμε στο Παρίσι να μείνουμε; Στο Παρίσι; Ναι στο Παρίσι. Εσύ άντρα δεν χρειάζεται να δουλεύεις, θα δουλεύω εγώ κι εσύ θα κάθεσαι για να βρεις τον εαυτό σου. Ίουκ.

Ή είναι η τέλεια γυναίκα που κάθε άντρας ψάχνει για ν'αράξει ή είναι πραγματικά θεοβλαμμένη. Άνοιξε κάνα Κοσμοπόλιταν μίσες. Κι αντί ο άντρας να την ψάξει μην έχει κανένα καρούμπαλο από κουτούλημα στον απορροφητήρα, της λέει: "Αγαπουλίνα, τρομερή ιδέα. Λετς ντούιτ!" Ίουκ ίουκ.

Και μένεις εσύ ο θεατής να αναρρωτιέσαι: (α) Χάθηκαν τόσες πολιτείες και το Καναντά, που θα τρέχουν στα φίφτις με την οικοσυσκευή στις Ευρώπες; (β) Έχει πάρει κανείς τους το Σορμπόν ή θα τρέξουν ένα ταχύρρυθμο Αλουέτ; (γ) Είναι αυτό σενάριο ή μήπως πρόκειται για πράκτικαλ τζόουκ;

Επειδής η ώρα δεν περνάει, λες τουλάχιστον να τσακιστούν να πάνε στο Παρίσι, μπας και τους κουτσουλήσει κάνα περιστέρι στη Μονμάρτη και δεις και λίγη δράση. Αλλά που; Το ξανασκέφτεται εκείνος, ψιλοβαριέται κιόλας, του τη λέει και ένας ψυχάκιας γείτονας ότι είναι κότα, αποφασίζει να κάτσει στ'αυγά του. Ου να μου χαθείς, ξεφτιλισμένε.

Τότες η νοικοκυρά (που θα την επείς και desperate) παίρνει ανάποδες, αρχίζει τις χριστοπαναγίες, του πετάει και ένα βάζο και τρέχει στο δάσος (?). Όπου ελπίζεις σε ένα λύκο να την κάμει μεζέ, σε ένα δράκο να την κάμει κάρβουνο ή έστω στους επτά νάνους να την κάμουν ό,τι θέλουν. Αλλά που; Γυρίζει και από το δάσος, δράμα τα νεύρα σου. Μπόρινγκ λέμε: μείνε στο δάσος!

Έτσι συναρπαστικά πέρασε η πρώτη μιάμιση ώρα. Και τελοσπάντων μη σου πω και το τέλος, γιατί μπορεί να έχεις αυπνίες και να θες να πας να το δεις.

Ναι, παίζουν ωραία. Θα σου το πουν όσοι το είδαν, θα σου το πουν οι κριτικοί, θα σου το πω κι εγώ. Και η Κέιτ και ο Λίο. Σόου γουατ; Για να πάρουν αυτοί το όσκαρ, θα πέσουμε οι υπόλοιποι στα υπογλώσσια. Τι έγινε κύριε σκηνοθέτα, κύριε Μέντεζ μου; Πήραμε τις ηθοποιάρες και ξεχάσαμε να προσλάβουμε σεναριογράφο; Στόρι δικέ μου. Στό-ρι. Μιλάς; Μην ακούσω κιχ Μέντεζ! Παλουκώσου κάτω, δες ξανά το "Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ" με το Λιζάκι και γράψε 100 φορές στο τετράδιό σου "Δεν θα σκηνοθετήσω άλλες κουλαμάρες με θέμα την πτώση του αμέρικαν ντριμ. Άι σουέαρ, που να δω τη Μισέλ Ομπάμα ξανθιά."

Βαθμός: 3/10 (τρία= Λίο, Κέιτ, μπούλσιτ)

Κυριακή, 18 Ιανουαρίου 2009

Δανάη, κλείσε τα φώτα



Που να’ σαι αλήθεια το βράδυ αυτό
που είμαι τόσο, μα τόσο μόνος
και που μαζί μου παίζουν κρυφτό
πότε η θλίψη και πότε ο πόνος

Που να’ σαι αλήθεια το βράδυ αυτό
που με χτυπάει τ’ άγριο τ’ αγέρι
να ’ρθεις και μ’ ένα φιλί καυτό
να με γεμίσεις με καλοκαίρι

Ας ερχόσουν για λίγο
μοναχά για ένα βράδυ
να γεμίσεις με φως
το φριχτό μου σκοτάδι
και στα δυο σου τα χέρια
να με σφίξεις ζεστά
ας ερχόσουν για λίγο
κι ας χανόσουν μετά

Που να’ σαι, να ’ρθεις το βράδυ αυτό
σ’ αυτούς τους δρόμους που σ’ αγαπούνε
το ντουετάκι τους το γνωστό
τα βήματά μας να ξαναπούνε

Που να’ σαι να ’ρθεις το βράδυ αυτό
που ’γινε φύλλο ξερό η ελπίδα
να ’ρθεις κοντά μου να φυλαχτώ
από του πόνου την καταιγίδα

Τετάρτη, 7 Ιανουαρίου 2009

Twilight

Αν γουστάρεις βαμπιροκαταστάσεις, αίματα, νυχτερίδες, Καρπάθια, φέρετρα και γκοθιές, δύο πράγματα έχω να σε συμβουλέψω: πρώτον να το κοιτάξεις (καλό δεν θα το πεις) και δεύτερον αν σκόπευες να πας σινεμά στο Twilight, άστο που σου λέω γιατί θα χαλαστείς.

Ναι, η ταινία έχει ως θέμα βρυκόλακα και κορασίδα. Μόνο που αντί να της πιει το αίμα, κάθεται και της γράφει ραβασάκια, την σώζει διαρκώς από κακοτοπιές (από τροχαία, από συμμορία που θέλει να την βιάσει, από κακό βαμπίρ που είναι βουτηγμένο στα κλισέ κ.λπ. κ.λπ. -που με όλα όσα της τυχαίνουν, μια φορά γκαντέμω θα την επείς) και την κοιτάζει λιγωμένος ουχί από δίψα για αίμα, αλλά από εφηφικό ερωτοχτύπημα.

Μούφα ο μετροσέξουαλ βαμπίρ, ντροπιάζει το σινάφι λέμε! Μούφα και η κορασίδα που αντίς να τρέξει μακριά ουρλιάζοντας, κάθεται και του κωλοτρίβεται. Μη σου πω ότι υπάρχουν σκηνές που σχεδόν τον δαγκώνει αυτή-μη χειρότερα. Του χυμάει η λυσσάρα διότι το'χει βάλει αμέτι μου χαμέτι μου να γενεί βρυκολάκισσα. Γεγονός που αποδεικνύει πόσο λάθος είναι ο Σχολικός Επαγγελματικός Προσανατολισμός στις μέρες μας. Βρε καλό μου-βρε χρυσό μου, χάθηκε να γίνεις νηπιαγωγός, κομμώτρια, αστρονάφτισσα, καντηλανάφτισσα; Όχι, θα γίνω βαμπιρέλα. Άνεργη και ακαμάτρα μια ζωή θα'σαι, να με θυμηθείς που σου το λέω.

Μια φορά εσύ ο θεατής αίμα δεν θα δεις. Επίσης μπαλαμούτι δεν πέφτει. Να γελάσεις μπορεί / να τρομάξεις αποκλείεται. Δράση, κάτι ψιλά και προς το τέλος. Από την άλλη έχεις γουστόζικες φατσούλες, λαβστόρι-σιδερότυπο Σούπερ Κατερίνα, φιλάκια, χαδάκια και νόστιμα ενσταντανέ. Σα να λέμε και νουνού και light. Αποτέλεσμα; Το στόρι παραπέμπει πιότερο στην Κάντι Κάντι, παρά σε θρίλερ. Και επειδής λαμβάνει χώρα και σε σχολικό περιβάλλον (φωτογραφίζοντας ουσιαστικά και το κοινό στο οποίο απευθύνεται) είναι σαν να βλέπεις επεισόδιο νεανικής σειράς στη μεσημβρινή ζώνη του Σταρ. Κάπου ανάμεσα στις Μάγισσες και το Gossip Girl.

Και αν πιστεύεις στα βαμπίρ, να εύχεσαι να βρεθεί κάνα διψασμένο στο διάβα των παραγωγών, διότι το σίκουελ ήδη ετοιμάζεται. (νομίζω εδώ ήρθε η ώρα να τρομάξεις!)

Βαθμός (επανήλθε η βαθμολογία στις ταινίες-γουάου): 5 -τη βάση, για να περάσει τουλάχιστον την τάξη.

Τρίτη, 6 Ιανουαρίου 2009

She's still nuts, isn't she?

Κυλάει ακόμη το νερό στον Ιορδάνη ποταμό;

Σόρυ τα Φώτα δεν είναι πολύ μούφα γιορτή; Διότι αν έχεις ζήσει προσφάτως ένα λαμποστόλιστο Χριστούγεννο, μία καλή-χρυσή Πρωτοχρονιά, ένα ρεβεγιόν και μία γαλοπούλα, που να φτουρήσει και το Θεοφάνιο; Έχεις γκώσει, δεν θέλεις άλλο, σώνει να χαρείς ό,τι αγαπάς. Παλιά πέρναγε και κάνας φραγκοκίλερ μπόμπιρας να σου πει τα κάλαντα, έπεφτε κάνας πενηντάρης-νέος της εποχής (με τη χωρίστρα στο μαλλί και το χρυσό αλυσιδάκι στο στέρνο) να πιάσει το σταυρό, έδειχνε η τιβί εορταστικά προγράμματα, κάτι κουνιότανε. Τώρα πια τα Φώτα νομίζεις ότι είναι επαιτιακή ημέρα της ΔΕΗ που γιορτάζουνε οι λάμπες. Κι αν δεν ήτανε κι αργία, ούτε να τα φτύσεις.

Πάντως τώρα που το βλέπω σε ρετροσπέκτ καλά ήτανε, παράπονο δεν έχω. Ξεκουράστηκα, πέρασα καλά, έφαγα κι ήπια λάικ-δερις-νο-τουμόροου. Από ένα σημείο και μετά σταμάτησα να παρεμβάλλω φαγητό ανάμεσα στα γλυκά (δεν είχε νόημα) και το περπάταγα νον-στοπ τσουρέκι-τούρτα-μελομακάρονο. Νομίζω ότι αν σκάσω, θα πεταχτεί από μέσα μου ο Τσάρλι και το Εργοστάσιο της Σοκολάτας. Αφού τις νύχτες ακούω τα τριγλυκερίδια να τρίζουν όταν γυρίζω πλευρό στο κρεβάτι. Προχθές που είχε κρύο, βγαίνω από το αυτοκίνητο και αντί για χνώτο εξέπνεα άχνη ζάχαρη. Με νιώθεις, το βλέπω στην κοιλιά σου.

Και τελοσπάντων το καταλαβαίνεις ότι δεν ήθελα να ξεκινήσω να σου γράφω τίποτις γκρίνιες μέρες που'ναι, να μην με πεις γρουσούζη, γεροντοκόρο. Αλλά επειδής με όσα συμβαίνουν καλό να βρω δεν μπορούσα, άσε με να πω μονάχα τούτο: νομίζω ότι χτυπήσαμε παγόβουνο, έχει μουλιάσει η μοκέτα, πες στον πιανίστα να σκάσει και δώσε ένα σωσίβιο στο Λεονάρντο.

Ή όπως είπε εύστοχα η Λιάνα "η κοινωνία ροχαλίζει και υποκρίνεται ότι βρυχάται" (ρισπέκτ στη Λιάνα). Ή όπως είπε και ο Καρατζαφέρης "ούτε η λευκή περιστέρα δεν μπορεί πλέον να φωτίσει τον Καραμανλή τι πρέπει να κάμει, οι ελπίδες μας είναι στο Θεό" (ρισπέκτ και στο Θεό). Εντάξει δεν ξαφνιάστηκες με το χτύπημα κατά του αστυνομικού, το είχες προβλέψει (όχι από μόνος σου, στο είχε πει ο Πρετεντέρης που έχει μύτη). Αλλά ψιλομούδιασες γιατί δεν φοριέται πλέον το μπάτσοςγουρούνιδολοφόνος στέρεοτάιπ που όσο να πεις βολεύει για να ξεύρεις προς τα που να μουτζώνεις την εξουσία. Παιδί το ένα, παιδί και τ'άλλο. Φόνος ο ένας, φόνος κι ο άλλος. Και η πραγματική ηθική αυτουργός (η κυρακοινωνία) κωπηλατεί στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα. Με ύφος η Μαργαρίτα η Μαργαρώ, τριαλαρί-τριαλαρώ.

Εντωμεταξύ στο Βιλαμπάχο ακόμα τρίβουν και στο Ισραήλ ακόμα βομβαρδίζουν. Και ο Τσέχος ευρωπρόεδρας είπε ότι η ισραηλινή επίθεση ήταν αμυντική. Νομίζω ότι το ίδιο θα μπορούσαν να έχουν ισχυριστεί και τα σοβιετικά τανκς που μπαίνανε στην Πράγα κάποτες. Λέω εγώ τώρα.

Χαρούμενα Φώτα σού είπα; Που να κατέβει το περιστεράκι ουχί να τους φωτίσει, αλλά να αρχίσει τις ραμφιές.