Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου 2009

Fucking brilliant



Σου'χω τραγουδάκι που μυρίζει καινουργίλα. Όχι απλώς επειδής μόλις κυκλοφόρησε, αλλά και γιατί αποδεικνύει ότι οι PSB μπορούν να υπερβούν τα '80s και να βγάλουν τη γλώσσα τους στο τρέντι. Ευγενικό μήνυμα προς το λοιπό καλλιτεχνικό κόσμο (ημεδαπό κι αλλοδαπό): όταν λέμε "comeback", εννοούμε αυτό.

Τώρα τραγούδα μας.

Pet Shop Boys - Love etc. Lyrics

You need more You need more You need more You need more
You need more You need more You need more You need more
You need more

Boy it’s tough getting on in the world
When the sun doesn’t shine and a boy needs a girl
It’s about getting out of a rut, you need luck
But you’re stuck and you don’t know how, oh

(Don’t have to be) A big bucks Hollywood star
(Don’t have to drive) A super car to get far
(Don’t have to live) A life of power and wealth
(Don’t have to be) Beautiful but it helps
(Don’t have to buy) A house in Beverly Hills
(Don’t have to have) Your daddy paying the bills
(Don’t have to live) A life of power and wealth
(Don’t have to be) Beautiful but it helps

You need more
Than a big blank check to be a lover, or
A Gulfstream jet to fly you door to door
Somewhere chic on another shore

You need more You need more You need more
You need more You need more You need more
You need love
You need love
You need love

Too much of anything
Is never enough
Too much of everything
Is never enough

Boy it’s tough getting on in the world
When the sun doesn’t shine and a boy needs a girl
It’s about getting out of a rut, you need luck
But you’re stuck and you don’t know how, oh

(Don’t have to be) A big bucks Hollywood star
(Don’t have to drive) A super car to get far
(Don’t have to wear) A smile much colder than ice
(Don’t have to be) Beautiful but it’s nice

You need more
Than the Gerhard Richter hangin’ on your wall
A chauffeur-driven limousine on call
To drive your wife and lover to a white tie ball

You need more You need more You need more
You need more You need more You need more
You need love

I believe that we can achieve
The love that we need
I believe, call me naïve
Love is for free

(Don’t have to be) A big bucks Hollywood star
(Don’t have to drive) A super car to get far
(Don’t have to live) A life of power and wealth
(Don’t have to be) Beautiful but it helps
Beautiful but it helps
Beautiful but it helps

Δευτέρα, 16 Φεβρουαρίου 2009

Σε ποια χώρα ζεις εσύ;

Απλό και σύντομο κουίζ.

1. Ποιο περιοδικό έκαμε τις μεγαλύτερες πωλήσεις τον Ιανουάριο στην Ελλάδα;


Θα σε βοηθήσω γιατί δεν το'χεις: Ο "Αστρολόγος". Ρίλι. Κι εντάξει, το ψιλο-υποψιαζόσουν ότι ο κόσμος δεν πολυτσιμπάει να πάρει το "Αρχαιολογία" ή το "Popular Science", αλλά χάθηκε ένα Κοσμοπόλιταν, ένα Βότρ Μποτέ, ένα Τιβί Ζάπινγκ, το Σταυρολύνω;

2. Ποια τηλεοπτική σειρά σημείωσε τα μεγαλύτερα νούμερα;

Ο Λάκης ο Γλυκούλης (ναι, ξεύρω: εσύ βλέπεις μόνο Κανάλι της Βουλής). Μη μου ξινίζεις τα μούτρα. Πέρσι ήταν η Μαρία η Άσχημη. Πριν καμιά δεκαριά χρόνια το Λάβ Στόρι με τον υδραυλικό. Θες πραγματικά να συνεχίσω;

3. Και ποιο cd έχει καρφωθεί στην πρώτη θέση του ελληνικού top εδώ και τρεις βδομάδες;

Mazoo & the zoo 2. Κι αυτό μόνο επειδή τα Ζουζούνια δεν έχουν δισκογραφία αυτό το μήνα.
Εδώ έχει και ηχητικό ντοκουμέντο.



Άκουσες το άσμα; Για λύσε μου τις παρακάτω απορίες:

(α) Σε όρους βραβείων Αρίων, το κατατάσσεις στο ελαφρολαϊκό, στο ποπ ή στο έντεχνο; Ρωτώ, για να ξεύρω σε ποιον πιτσιρικά απευθύνεται: στον πολλά βαρύ καρντάση-πιτσιρικά που ακούει ζεμπεκιές, στον τρέντι πιτσιρικά που ακούει Καλομοίρα ή στον ψαγμένο και αλέγκρο πιτσιρικά που απαγγέλει Παλαμά;

(β) Αυτά τα κορτσούδια, τι θα κάμουν όταν εξαντληθούν τα ζώα; Σερνεται και ανεργία.

(γ) Ο τσοπάνης του άσματος γιατί καλοβλέπει "τις κατσίκες τις χαδιάρες"; Αν βρεις λεκέ στο τρίχωμα, έλα μετά να με πείσεις ότι δεν έχει υπάρξει ανάρμοστη σχέση με την κατσίκα-πιτσιρίκα.

(δ) Ρε πάνε καλά;

Μην πας να μου την πεις ότι στο παίζω πχιότητα. Κάθε άλλο.

Που και όλο το παρατράγουδο να μου χύσεις στη μάπα, παράπονο δεν θα ακούσεις από τα χείλη μου. Που την Έφη Θώδη να τραγουδάει το σκοπιε-σκόπιε-μι-σκοπ να μου βάλεις, δεν θα σου γκρινιάξω μα με τίποτα.

Να το δεχθώ το παρακάτω. Αλλά πόσο πιο κάτω όμως θέλεις να με πας;

Γιατί έχω αρχίσει και ψιλοανησυχώ.

[Αν δεν ήξευρες τις απαντήσεις στις τρεις ως άνω ερωτήσεις, δεν είσαι όσο Έλληνας νομίζεις και για να μας αποδείξεις το φρόνημά σου, προτείνω να πάρεις τον Βουλγαράκη αγκαζέ για να αυτομαστιγωθείτε παρέα στο Σύνταγμα. Ο καθένας για τους λόγους του.]

Κυριακή, 15 Φεβρουαρίου 2009

Il etait une fois... l'enfant

Αν νομίζεις ότι το χρονοταξίδεμα δεν υπάρχει, απλώς παρακολούθησέ με: εδώ μπροστά στα έκπληκτα μάτια σου θα γυρίσω στην παιδική μου ηλικία. Μιλάμε για πίσω δηλαδή -όχι αστεία. Και ένα και δύο και τρία, ταρατατζούμ, χαίρεται κι αντίο σας.

Φρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρ (μη διαμαρτύρεσαι για τα ηχητικά εφέ, είναι λόου μπάτζετ η παραγωγή)

Γου-α-ου!

Καλά πόσο άψογο, όμως; Είμαι εκεί σου λέω!

Είναι Σάββατο μεσημέρι που σημαίνει ότι δεν έχω σχολείο και μπορώ να φάω με δίσκο στο σαλόνι βλέποντας τα κινούμενα. Ο κόσμος δεν είναι τέλειος: έχουμε ψάρι. Μπλιαχ! Αλλά παρά τη φάτσα λαδολέμονο, είμαι χάπι. Και αν εξαιρέσεις τις ασκήσεις αγγλικών που έχω να κάμω, πω-ρε αισθάνομαι ξέγνιαστος. Τι ζούπερ φορμάτ μυαλού είν'τούτο; Δεν με πονοκεφαλιάζουν ζητήματα οικονομικά, συναισθηματικά, κοινωνικά, υπαρξιακά. Μονάχα θέματα όπως πού θα βρω τα αυτοκόλλητα στρουμφ που μου λείπουνε (να έστελνα γράμμα στην πανίνι;), πώς θα εξασφαλίσω ικανό χαρτζιλίκι για να πάρω όλα τα κόμικς που θέλω (και τη Βαβούρα και το Μπλέηκ και το Μίκυ Μάους και το Σούπερ Μίκυ και το Σπάιντερμαν) και πότε επιτέλους θα φάμε το παγωτό που έχουμε στην κατάψυξη. Επίσης δεν έχω ακούσει ποτέ τις λέξεις ίντερνετ, ντιβιντί και εσ-εμ-ες. Πριν με πεις χάπατο, θα σου υπενθυμίσω ότι ήμαστε στα έρλι έιτις. Ναι, δεν υπάρχει ούτε μέγκα, ούτε αντένας. Μόνο ερτ. Και ούτε καν ερτ τρία.

Σκάσε τώρα, αρχίζει. Θέλω ν'ακούσω και τη μουσική. Σους!



Το σημερινό επεισόδιο έχει ως θέμα του την αρχαία Ρώμη. Ο Πέτρος και ο Χοντρός είναι μέσα στην αρένα και ο Στριμμένος κατόπιν παρέμβασης του κακού Νάνου, αμολάει τα θηρία. Ευτυχώς ο Χοντρός καταφέρνει να τα βγάλει νοκ-άουτ και ο Καίσαρας τους χαρίζει τη ζωή. Ο Μαέστρος σχεδιάζει τους τεράστιους ρωμαϊκούς δρόμους και το πλαισιάκι με τα δύο τεράστια μάτια και τα μακριά χέρια πάνω δεξιά στην οθόνη, σε πληροφορεί ότι βρισκόμαστε στο 52 π.Χ.

Άκου να δεις!

Σίγουρα δεν το πολυκαταλάβαινα τότες, αλλά κάτι τέτοια σου διαμορφώνουν συνείδηση. Σου καλλιεργούν ενδιαφέροντα, σου εξάπτουν την περιέργεια και τη φαντασία.

Πίσω στο 2009 (κλαψ-κλαψ).

Σήμερα κατέβασα μία συλλογή με κλασική μουσική και εκεί που άκουγα τα κομμάτια, έφθασα στην Toccata & Fugue του Μπαχ. Είναι το κομμάτι των τίτλων με το εκκλησιαστικό όργανο. Το έχω ακούσει πολλές φορές έκτοτε. Και πάντοτε μου ξεκλείδωνει αυτόν τον συνειρμό με το ψάρι που βγαίνει από το νερό και γίνεται πίθηκος και άνθρωπος και συνεχίζει να περπατάει ώσπου επιβιβάζεται στο τρένο και μετά στο αυτοκίνητο και στο τέλος στον πύραυλο. Σήμερα αποφάσισα να το γκουγκλάρω.

Και βρήκα κι ετούτο.



Που το 'ξευρα και το τραγούδαγα το εναρκτήριο άσμα κι ας μην μιλούσα τότε γρι γαλλικά. Καταλάβαινα μόνο το "πλανέτ" και το "λ'αρμονί" που έλεγε στο τέλος. Θυμάμαι πόσο μού άρεσε. Ο Πιερό, η Πσι και το ρομποτάκι -Ντάλα νομίζω το έλεγαν. Και τώρα που το ξανασκέφτομαι, έρχομαι και επανεκτιμώ το ευρυματικό, φουτουριστικό του σενάριο, τις αναφορές στον Ασίμωφ, τα ηθικά ζητήματα για το μέλλον του ανθρώπου.

Ψάχνοντας έμαθα ότι μόλις την Τετάρτη που μάς πέρασε, χάσαμε τον Αλμπέρ Μπαριγιέ. Τον γάλλο δημιουργό όλων αυτών των σειρών (που ήταν συμπαραγωγές πολλών κρατών -τότες που τα κρατικά κανάλια των χωρών αντιμετώπιζαν με φροντίδα τα παιδιά και δεν τα εγκατέλειπαν στο φλατ κόσμο των πάουερ ρέιντζερς, της Ντόρας και του Μπομπ).

Ξαφνικά κατάλαβα γιατί κατέβασα από το ίντερνετ αυτή τη συλλογή κλασικής μουσικής, γιατί στη βιβλιοθήκη μου υπάρχουν τόσα βιβλία ιστορίας, γιατί μου αρέσουν οι ταινίες επιστημονικής φαντασίας.

Αλμπέρ, σε ευχαριστώ πολύ όμως.

Σάββατο, 14 Φεβρουαρίου 2009

Αγάπησέ με γαμώτο

Εδώ κοτζαμάν Σοφία Λόρεν αναρρωτιέται τόσα χρόνια τι'ν'αυτό που το λέμε αγκάπη, θα σου απαντήσω εγώ και στο πόδι; Δύσκολα μού βάζεις.

Έρωτας. Δεν ξεύρω να στον ορίσω, λυπάμαι. Θα σου πω όμως πως τον αντιλαμβάνομαι.

Ο έρωτας με φοβίζει.

Είναι δύσκολος, σε τροχίζει στις άκρες, ρουφάει τις στιγμές σου, σε στριμώχνει, σε ακυρώνει, καταργεί τις αντιστάσεις σου, σε απαιτεί, σε καταβροχθίζει. Κι ύστερα είναι ότι μπουκάρει στη ζωή σου τελείως απρόσκλητος: χτύπα βρε παιδί μου ένα τηλέφωνο, να βάλω το καλό μου το πουκάμισο, να ρίξω κόντρα ξούρισμα, να πετάξω μία πίτα κανάκη στο φούρνο! Και όχι μόνο έρχεται, αλλά φέρνει κι ένα κάρο γνωστούς του για αρμένικη βίζιτα μη χειρότερα: τη ζήλεια, το πάθος, την αμφιβολία, την προσμονή, την αγωνία, το βάσανο και το κακό συναπάντημα. Σε ποιο καταγώγι πάει και τους μαζεύει όλους αυτούς τους κατεστραμένους θα΄θελα να ξευρα!

Ο έρωτας με φοβίζει.

Γιατί μαζί με το θάνατο είναι τα μοναδικά πράγματα που μπορούν να σε φέρουν τα μέσα έξω. Να αντικρύσεις εσένα αλλιώς. Να γίνεις όσο καλύτερος ή όσο χειρότερος πραγματικά μπορείς να είσαι.

Ο έρωτας είναι εξάρτηση. Είναι ντόπα. Αν τον έχεις ζήσει έστω και μία φορά, θα με καταλάβεις.

Κι εμένα και τον Ζακ Μπρελ. Που τραγουδάει τον έρωτα, όπως δεν τον έχει τραγουδήσει ποτέ κανένας άλλος. Με σπαραγμό. Με απόλυτη παραδοχή. Και άνευ όρων παράδοση.

Μη μ'εγκαταλείπεις, μη μ'εγκαταλείπεις, μη μ'εγκαταλείπεις.

Jacques BREL Ne me quittes pas

Τρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2009

Οξεία μουρτζουφλίαση

Πριν με πεις τρελό τεμπελάκι που δεν σου έγραψα τόσες μέρες και που τα τελευταία ποστς είναι σινεκριτικές (=ευκολάκια κείμενα με μηδέν κατάθεση προσωπικού ταπεραμέντου), θα σου ξομολογηθώ ότι όντως είμαι τρελό τεμπελάκι, αλλά επίσης ότι ήμανε και κομμάτι χολοσκασμένος τις τελευταίες δύο εβδομάδες. Όχι μαζί σου καψερέ (αν και σου'χω κι εσένα μαζεμένα, ντοντ γκετ μι στάρτεντ με την πάρτι σου), αλλά με διάφορο άσχετο κόσμο.

Στοχαστικό ερώτημα: Είναι η ιδέα μου ή υπάρχει ένας διάχυτος εκνευρισμός, μία ωχουμούχου διάθεση, ένα ακατάσχετο ξίνισμα;

Μην είναι ο καιρός που παίζει ζάπινγκ (και έχει βαλθεί να βγάλει τρελή την ΕΥΔΑΠ ότι τάχαμου μάς σώνεται το νερό); Μην είναι η πανσέληνος που έχει κάμει τις εσωτερικές σου παλλίροιες να χορεύουν μποσανόβα; Μην είναι η αφρικανική σκόνη και τα αστραλιανά αποκαϊδια -που μία φορά αποφασίζω κι εγώ να πάω να πλύνω τ' αμάξι μου και πέφτει όλη η σαχάρα και το πλακώνει, προχθές τρόμαξα να το βρω με τον αμμόλοφο πάνω του! Δεν ξεύρω πως να το εξηγήσω.

Όχι πως είχες και καμία σπουδαία προσδοκία, αλλά το 2009 αποδεικνύεται πολύ μεγάλη απάτη για έτος. Είναι κι αυτή η ρημάδα η κρίση που έρχεται να σε χαστουκίσει καθημερινά με λογής λογής μαντάτα για τους τάδε που απολύθηκαν από τις πρεστίτζιους δουλειές τους ως σουπεριμπόρταντ ιντερνάσιοναλ ακάουντ εξέκιουτιβς και πλέον δουλεύουνε κονσοματρίς σε κωλόμπαρο έξω από τα Γιαννιτσά και για τους δείνα που χάσανε το τριάρι στο Γέρακα με τον τεραστιοαπέραντο ημιυπαίθριο από τα χρέη και μετακόμισαν σε κιμπούτς στο Τελ Αβίβ. Και δεν ξεύρω αν είναι απότοκο της διεθνούς συγκυρίας, αλλά έβγαλε και η Γαρμπή καινούργιο σιντί.

Και την πιο χαρωποευχάριστη διάθεση να έχεις, πέφτει το σούπερ ντόμινο της μιζέριας και σε πλακώνει. Είσαι εσύ ας πούμε μέσα στην καλή χαρά που κέρδισες το τρίδυμο κρατικό, που σου έκατσε επιτέλους η Ποπάρα ή που κέρδισες μία σι-αρ-τι σαραντάρα τιβί με ενσωματωμένο τον ψηφιακό δέκτη μαντεύοντας σωστά την αναγραμματισμένη λέξη "ανακούρκουδα" στο τιβί μάτζικ και έρχεται ο συνάδελφος με τη θλίψη στο μάτι να σου διηγηθεί τι έπαθε η θεία του η Δελπινίκη που της έπεσε ένα σαμοβάρι στο κεφάλι και την τρέχανε στα Μεμόριαλ για να της ξεκολλήσουν τη μασέλα από το αυτί. Ή σχολάς μιά μέρα νωρίτερα να πας να φας σαν άνθρωπας προλαβαίνοντας και την Τατιάνα, σου τυχαίνει στο δρόμο διαδήλωση και κλείσιμο δρόμων λόγω έργων (που τόσα χρόνια δεν σκέφθηκε κανείς να κάμει ένα γαμωέργο, σήμερα το μεσημέρι τριανταεπτά μπουλντόζες σκάβανε τη Δροσοπούλου) και γυρνάς τη διαδρομή γραφείο-σπίτι σε μπεν χουρ βερσιόν. Βγάζει και ο Αγγελόπουλος ταινία. Τυχαίο; Όχι πες: τυχαίο;

Γενικά αυτή η εβδομάδα έχει το απαλεύταμπολ μέσα της. Σηκώνομαι και χάρη σου κάμω που ντύνομαι για να βγω έξω.

Είναι που νιώθω και κουρασμένος, δεν έχω τις συνήθεις αντοχές. Δεν συγχωρώ εύκολα αυτήν την περίοδο, αναγνωρίζω λιγότερα ελαφρυντικά, μία ένταση τη νιώθω. Αλλά πες μου εσύ τι θα έκαμες στη θέση μου. Να σε κατηγορούν στη δουλειά ανοήμονες άνθρωποι για κάτι που δεν συμβαίνει παρά μόνο στο ψυχασθενικό μυαλό τους, να πέφτει πάνω σου με την όπισθεν ένα τσερόκι τη στιγμή που περπατάς αμέριμνος στο πεζοδρόμιο και να σου λέει ο ουγκάνθρωπας "μιλάμε δεν σε είδα καθόλου φιλαράκο!" (σκέψου και να μην ημουν ένα ογδονταδύο, θα είχα γίνει αλοιφή) και να σου κάμω όλα τα χατήρια, χαλί να γίνομαι να με πατήσεις κι εσύ να κάμεις μούτρα επειδής αλλάξανε τα φεγγάρια σου και την είδες Έλλη Στάη. Μπάστα μεγάλε -και δεν εννοώ τη Σάσα Μπάστα.

Ο κάθε άνθρωπας κουμαντάρει τα δικά του τα μυαλά, με γεια του, με χαρά του και όλη η μαγκιά του. Αλλά μία έκκληση θα σου κάμω και αν θες σεβάσου με. Πλιζ, συνάνθρωπα: μπορείς να μη μου πρήζεις τα ούμπαλα με τις παραξενιές, τους εγωισμούς και τα κόμπλεξ σου; Αν κάτσει ο καθένας να αραδιάσει το πέρσοναλ ντράμα του, δεν θα τελειώσουμε το ποτέ. Λίγα, λίγα για να μας προλαβαίνει και η Άννα Δρούζα -που πόσα προβλήματα να σου επιλύσει μέσα σε μιάμιση ώρα; Και για να μπορέσουμε να προκάμουμε με πιο ευχάριστη, καλοπροαίρετη διάθεση μπας κι αλλάξει όλη ετούτη η γρουσουζιά και κεντήσουμε καμιά επικοινωνία της προκοπής.

Και μετά από τα στοχαστικά ερωτήματα, σου αφιερώνω δύο σουπερ-στοχαστικά άσματα μπακ-του-μπακ για να πέσεις στην περίσκεψη και να σε πιάσει κι εσένα το κεφάλι σου.

Κυριακή, 1 Φεβρουαρίου 2009

Χορτασμένος θα πάω

Κοτόπουλο με σόγια τζίντζερ και μέλι με αχνιστό ρύζι. Πσσσ, τι είπες τώρα; Λουκουμάδες με μους φέτας, δυόσμο και σως ροδιού. Έλα σταμάτα, λιγώνομαι. Μιλφέιγ με φλωριντίνες, κρεμ μπρουλέ και καραμελωμένα βερύκοκα. Μιαμ, μιαμ, μιαμ.

Μην ονειρεύομαι, μην είμαι στον Παράδεισο; -πιανόμουνα στην πλάτη να ψηλαφίσω τα φτερά! Κυριακή μεσημέρι, όξω να γίνεται του Γιουσουρούμ κι εγώ στην Kuzina να έχω πρόβλημα μεγάλο, δεν μου φθάνεις θέλω κι άλλο. Και δεν ξεύρω για τα υπόλοιπα έξι θανάσιμα αμαρτήματα, αλλά τη λαιμαργία τη βίωσα και μ'άρεσε.

Σου είπα ότι έτρωγε δίπλα μου κι η Όλγα; Η Τρέμη ντε, ποια Όλγα και ποια Όλγα! Που ήθελα να την πιάσω και να τη ρωτήξω: Με εκείνη τη φιλενάδα τη Στάη μιλιέται ακόμα; Κάνα καλό ντιβιντί της έδωκε τελευταία ο Καμπουράκης;

Αλλά τρελός είμαι να αφήσω το πηρούνι; Άσε ρε!

Καμία αμφιβολία δεν έχω

Που είναι η γκρίνπις και η βε-βε-έφ όταν τις χρειάζεσαι γαμώτι; Διότι έχω σοβαρότατη καταγγελία να σου κάμω!

Το Σάββατο το βράδυ στο σινεμά "Νιρβάνα" στους Αμπελόκηπους είχαμε συγκέντρωση μυριάδων ξανθοφουντωτών μαλλιών ψεκασμένων με ποσότητες λακ που θα μπορούσαν να ανοίξουν τρύπα δυόμιση τετραγωνικών χιλιομέτρων στη ζώνη του όζοντος, να αλλάξουν τον προσανατολισμό των αποδημητικών πετροχελίδονων και να αφανίσουν διαπαντός τις ακρίδες από την αφρικανική ήπειρο. Κεραία δεν θα έμενε!

Και τι να λέει το κραγιόν, το τσαντικό, το τακούνι και η εσάρπα;

Μισή ώρα πριν ξεκινήσει η ταινία και η ουρά με τα Γκόλντεν Γκέρλς έβγαινε έξω από το "Νιρβάνα", σκαρφάλωνε τα σκαλάκια και περιστρεφόταν γύρω από τις ζαρντινιέρες του πεζοδρομίου -αγκαζέ η Ντόροθι με την Μπλανς στο ταμείο να αξιώνουν θέση κεντρική, στο διάδρομο και λίγο προς τα πίσω. Κοίτα γύρω σου γλυκιά μου! Σαν πόση μυωπία έχεις και δεν τον βλέπεις τον κόσμο πήχτρα; Λυπάμαι που θα στο πω και θα σ'απογοητεύσω, όλοι οι υπόλοιποι στην ουρά δεν περιμένουμε το τρόλεϊ.

Υπαίτια για όλο ετούτο το μες, η Αυτού Μεγαλειότης Ηθοποιάρα Μέριλ Στριπ που τελευταία φορά που την είδες ήτανε Ντάνσινγκ Κουίν στις Σποράδες και σουρτούκευε με τρεις καμπαλέρος. Καμία σχέση όμως. Εδώ θα την εβρεις συντηρητικιά καλόγρια και προϊσταμένη σε σχολείο, να παρακολουθεί καχύποπτα από το παράθυρο τους μαθητάς για να μοιράσει τιμωρίες και χαστουκάκια. Μπρρ! Twilight και σαχλαμάρες: ένα κρίπι βλέμμα της αρκεί για να ιδρώσεις πίσω από τ'αυτιά.

Αμφιβολίες, το μυαλό της βασανίζουνε πολλές, αμφιβολίες τρελές. Για τη σχέση του προοδευτικού και καλόκαρδου ιερέα (που τον λέμε Φίλιπ Σέιμουρ Χοφμαν και τον παραδεχόμαστε) με έναν έγχρωμο πιτσιρικά που φαίνεται να του έχει αδυναμία. Ισχύει; Μπορεί. Τα λιγοστα στοιχεία που επιμελώς σου δίνει η ταινία με το σταγονόμετρο, δεν είναι ικανά. Ή μήπως είναι; Η Μέριλ δηλώνει σίγουρη, ο ιερέας δηλώνει αθώος, η μαθητευόμενη καλόγρια και δασκάλα του πιτσιρικά δηλώνει ταραγμένη, η κυρία που καθόταν δίπλα μου (και στο διάλειμμα έβγαλε ένα κομμάτι σπανακόπιτα από την τσάντα της και το χλαπάκιασε) δηλώνει μπερδεμένη. Ανοίγουν τα φώτα, η κυρία με ρωτά αν τελικά το απαύτωσε το παιδί ο σάτυρος. Δεν είμαι βέβαιος, μάλλον θα πρέπει ο καθένας μας να κάμει τις δικές του υποθέσεις, της απαντώ -καθόλου ικανοποιημένη δεν την είδα.

Και θα μου πεις θα κάτσω να δω μία ταινία που θα μου γεννήσει ερωτήματα, χωρίς να μου τα απαντήσει ξεκάθαρα; Βεβαίως και θα την δεις. Όχι μόνο γιατί η πρωταγωνιστική τετράδα σπάει κόκαλα, αλλά διότι η θεατρικότητα του στησίματος, οι μετρημένοι διάλογοι και ο μινιμαλισμός των συμπεριφορών θα κάμουν κι εσένα συμμέτοχο. Στην αμφιβολία.

Βαθμός: 8 / 10 (δεν με νοιάζει καθόλου αν θα πάρει το Όσκαρ, η Μέριλ είναι η καλύτερη ηθοποιός των τελευταίων 20 χρόνων, τέλος)