Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου 2009

Έλα εσύ εδώ να πάω εγώ εκεί

Μπήκε Σεπτέμβρης και πριν καλά-καλά στεγνώσεις το μαγιώ, μούσκεψες την ομπρέλα. Σε είδα που το Σαββατοκύριακο βούρκωσαν τα μέσα σου που συνειδητοποίησες ότι χρειάζεσαι σκεπασματάκι το βράδυ, αλλά εντάξει μην κάμεις έτσι: φθινόπωρο είναι, δεν είναι βιασμός. Εστίασε στο μπράιτ-σάιντ οφ λάιφ (τουρού-τουρού-τουρού): μπορείς ας πούμε να πας στο Ζαχαριά να πάρεις κασετίνα, να γραφτείς σ' ένα σκασμό ακτίβιτις να γιομίσεις το φάιλοφαξ υποχρεώσεις, να κατεβάσεις εν ανάγκη το χριστουγεννιάτικο δέντρο και να ντυθείς αγιοβασίλης (κίνκι).

Το φθινόπωρο είναι η καταλληλότερη εποχή για νέα ξεκινήματα. Αυτό σκέφθηκε και η Μαρίνα Τσιντικίδου και απεφάσισε να πολιτευθεί με τη Νέα Δημοκρατία. Από που φαίνεται η μοντέλα; Από το λάθος τάιμινγκ. Εδώ έχει αδειάσει το κόμμα από στελέχη που φεύγουν, η Μαρίνα έρχεται.

Ο Γιούρκας Σεϊταρίδης από την άλλη επέστρεψε στον Παναθηναϊκό δηλώνοντας ότι είναι η ομάδα της καρδιάς του: όλοι οι παναθηναϊκοί είμαστε συγκινημένοι που οι παλιοί μας παίκτες επιλέγουν την ομάδα αυτή για να συνταξιοδοτηθούν.

Στον Αντέννα στερέψανε από ξανθές οπότε Πρωινός Καφές πάπαλα. Χαριτάτος ή Φούφουτος, δεν ξεύρω ποιος θα αναλάβει να χάσει από τη Μενεγάκη φέτος, αλλά μια φορά το κανάλι μάς διαβεβαίωσε ότι η Λίτσα Πατέρα παραμένει στο πόστο της. Ακόμα και με κινούμενα σχέδια να γιομίσουν την πρωινή ζώνη, θα βγει η Λίτσα αγκαλιά με το Σκουμπιντού να σου μιλήσει για τον ανάδρομο στα αισθηματικά σου.

Εντωμεταξύ η κουσκουσίαση έχει πλήξει πλέον όλες τις ζώνες της ελληνικής τηλεόρασης και πάσης φύσεως φρούτα στοχάζονται επί θεμάτων όπως πόσο του πάει το φούξια φουλάρι του Χάρη Σιανίδη και πόσο ταιριαστοί είναι στην επαναεπανασύνδεσή τους η Άντζελα με τον Τρούπη (ναι, είναι ξανά μαζί αυτή την εβδομάδα). Επειδής έχουν εξαντληθεί τα θέματα, οι εκπομπές έχουν αρχίσει να κουτσομπολεύουν η μία την άλλη ή -μη χειρότερα- να κουτσομπολεύονται αναμεταξύ τους οι συμπαρουσιαστές. Στο πρώτο μισό της νέας εκπομπής "Δέστε-τους" ο Μουτσινάς θα κουτσομπολεύει τον Τσαλίκη, στο δεύτερο ο Τσαλίκης το Μουτσινά, στο ενδιάμεσο μαγειρική.

Αχ, το φθινόπωρο είναι η καταλληλότερη εποχή για νέα ξεκινήματα. Ο Φώτης και η Μαρία πήγανε στο Σταρ, ο Γιωργάκης θα πάει στο Μαξίμου -α, σου είπα ότι αλλάζω κι εγώ δουλειά;

Πέμπτη, 10 Σεπτεμβρίου 2009

Για κάνε μας τη χάρη, Χάρι!

Το κουσούρι τού να αποτελειώνεις αυτό που ξεκίνησες έστω κι αν στην πορεία έχεις σιχαθεί τ'αντερά σου και προτιμάς να σε καταπιεί δύσπεπτος ιπποπόταμος ή να σου τραγουδήσει ο Γιάννης Βογιατζής τα παλιά-κλασικά, αποκτά διαστάσεις καταναγκαστικού έργου στην περίπτωση του Χάρι Πότερ.

Πόσο ακόμα;

Είδα το πρώτο, μου φάνηκε εντάξει, δεν τρελάθηκα κιόλας. Είδα το δεύτερο, μου φάνηκε ίδιο με το πρώτο, είπα εντάξει, δεν τρελάθηκα κιόλας. Είδα το τρίτο, μου φάνηκε ίδιο με το δεύτερο, άντε εντάξει, δεν τρελάθηκα κιόλας. Από το τέταρτο και μετά έχω αρχίσει να τρελαίνομαι.

Έξι ταινίες έχω δει, μία εξέλιξη δεν την έχω νιώσει. Τουναντίον έχω φάει στη μάπα άπειρες σκηνές ανεγκέφαλου μπέιζμπολ με σκουπόξυλα, προβλέψιμους κακούς που δεν μπορούν να ξεφύγουν από τη μανιέρα του μπου!, τους φίλους του Χάρι που απλώς υπάρχουν για να μην τον πεις αντικοινωνικό, τους καθηγητές του Χάρι που κρύβουν μυστικά τύπου "είμαι στην πραγματικότητα σατανικός και δολοπλόκος, αλλά στο παίζω η θεία Λένα" (που αν θες πραγματικά να δεις ψυχανώμαλο καθηγητή, να σου δώσω τη διεύθυνση του δικού μου του σχολείου) και τον ίδιο το Χάρι που είναι και καλά ο εκλεκτός, ο ζούπερ, ο σημαδεμένος, ο ουάν-εντ-όνλι και δεν τον έχεις δει να καταφέρνει το τίποτε εδώ και τόσες κινηματογραφικές ώρες. Που δεν έχεις καταλάβει και τι θέλει να καταφέρει. Ή αν προσπαθεί να καταφέρει κάτι. Ή τελοσπάντων, γιατί;

Γιατί, γιατί, γιατί;

Η έκτη ταινία ήταν ένα ακόμη ντεζαβού με μόνη διαφορά ότι ο Χάρι άρχισε να χρησιμοποιεί ξυραφάκι και παίζει επιτέλους λίγο το μάτι του. Υποθέτω ότι η συγγραφέας είχε εδώ δύο επιλογές: να τα φτιάξει η Ερμιόνη με το Χάρι και να πούμε όλοι "χελόου, προβλέψιμοοοοοοοοο" ή να τα φτιάξει η Ερμιόνη με το Ρον και να πούμε όλοι "χελόου, μαλακίαααααααααα". Επειδή το "έλα, τι μου λες; γουάου!" δεν θα το έλεγες έτσι κι αλλιώς, η Ερμιόνη τα φτιάχνει εντέλει με το Ρον (χελόου, μαλακίααααααααα).

Οι σκηνές δράσεις επί της ουσίας δεν υπάρχουν, οπότε επί εκατόν πενήντα τόσα λεπτά περιμένεις απλώς να τελειώσει. Το κάνει βασανιστικά, σε ακριβώς εκατόν πενήντα τόσα λεπτά. Σου έχω και ακόμα πιο ντιστέρμπινγκ νιουζ: το έβδομο και τελευταίο βιβλίο θα γίνει δύο ταινίες που θα προβληθούν το 2010 και το 2011, διότι και πώς να αποδωθεί τόσο περιεχόμενο σε ένα απλό τρίωρο;

Σε ικετεύω. Στα πόδια σου πέφτω και σε θερμοπαρακαλώ: μη με αφήσεις να δω άλλο. Δέσε-με, στην ανάγκη χτύπα-με κιόλας.

Βαθμός: 3/10 (Κι αν δεν είμαι εκεί, Χάρι να μη σε λένε)

Τετάρτη, 9 Σεπτεμβρίου 2009

Εσύ είσαι το πάρτι

Κάθεσαι βαριεστημένα και περιμένεις να ξεκινήσει η συναυλία. Κοιτάς τους γύρω σου μπας και βρεις κάνα γνωστό ή κάνα καλό γκομενάκι να χαζέψεις. Το ξεύρεις ότι θα φας καθυστέρηση γιατί ο καλλιτέχνης έχει να διαφυλάξει και ένα προφίλ, δεν μπορεί να βγει με το ρολόι στο χέρι. Θυμάσαι ότι δεν πήρες κάτι να μασουλήσεις, η καντίνα είναι πίτα στον κόσμο και σιχαίνεσαι τον εαυτό σου που θα πληρώσεις πέντε ευρώ τα πατατάκια, άσε που πρέπει να σταματήσεις επιτέλους να τρως σαχλαμάρες. Αποφασίζεις να μην το κουνήσεις ρούπι, μη χάσεις και τη θέση που έχει εξασφαλίσει ο πωπός σου.

Βαριέσαι!

Ξαφνικά ένας τύπος αρχίζει να χορεύει μόνος του. Και δες πόσο γρήγορα το φίλινγκ μεταδίδεται στο σόσιαλ ντόμινο. Αγάπη παντού! Κουλ.



Τρίτη, 8 Σεπτεμβρίου 2009

Παίζαν οι μικρότεροι κλέφτες κι αστυνόμους κι ήταν αρχηγός η Αργυρώ.

Ο Λευτέρης από τον Aster-oid.

Χίλια διακόσα τόσα τραγούδια είναι λογαριασμός. Θα μου πεις και η Εύη Δρούτσα τα γράφει με το τουλούμι, το δέος δεν σε βρίσκει. Ναι. Με το Λευτέρη Παπαδόπουλο όμως συμβαίνει το κάθε τραγούδι να σε αφορά. Να σου διηγείται πράγματα, να σε βοηθά να εκφράσεις τον καημό σου, την πίκρα, τη χαρά, το καψούρεμα. Και επειδής το ξεύρεις καλά ότι το ελληνικό τραγούδι τα έχει τινάξει εδώ και χρόνια, κάτι τέτοιες συναυλίες αφιερώματα -όπως αυτή που οργανώθηκε εψές προς τιμήν του μεγάλου στιχουργού- λειτουργούν δυστυχώς και ως μνημόσυνα να'χουμε να θυμόμαστε. Γιατί μην ζεις μέσα στο ιλούσιον: η όποια σύγκριση ανάμεσα στη δύναμη του τότες και στην πλακίτσα του σήμερα είναι απλώς ατυχής.

Δεν περιμένεις να σου πω εγώ πόσο σημαντικοτεράστιος είναι ο Λευτέρης, το ξεύρεις. Εψές το βράδυ το επιβεβαίωσαν και οι παρουσιαστές-δημοσιογράφοι Χούκλη, Τσίμας και Τρέμη (διότι όταν το πει το Μέγκα, είναι είδηση) που επιμελώς πρόσεχαν να συνοδεύουν το χαρακτηρισμό "στιχουργός" με εκείνον του "ποιητή". Λες και είναι μικρό πράμα να είσαι στιχουργός και να σε τραγουδά ένας λαός επί πενήντα χρόνια -μόνο σε μένα φαίνεται εξαιρετικά περιττό το άγχος της τάχαμου αναβάθμισης με το χαρακτηρισμό "ποιητής"; Ο μεγάλος δημιουργός δεν χρειάζεται ταμπέλες.

Εντάξει δεν ήταν το τσάμπιονς λιγκ, ούτε η Μαντάνα, αλλά θα περίμενα περισσότερο κόσμο. Το Ολυμπιακό Στάδιο δύσκολα γιομίζει έτσι κι αλλιώς, ίσως να έπρεπε να επιλέξουν έναν πιο μαζεμένο χώρο. Θα λειτουργούσαν καλύτερα και τα τραγούδια.

Αρχίζει το παρέιντ, βγαίνει ο ένας πίσω από τον άλλο οι τραγουδιστές που ανέθρεψαν την μεταπολιτευτική Ελλάδα (α, και ο Χατζηγιάννης). Ξεκινάς δυνατά με τη Χαρούλα να σου υπενθυμίζει κάτι από την αυθεντικότητα του τότες που τραγουδούσε το "όλου του κόσμου οι Κυριακές λάμπουν στο προσωπό σου" και της Οδού Αριστοτέλους (στην οποία είσαι ταμένος μία ζωή να γυρνάς -και εσύ και η Χαρούλα), ακολουθεί η Ασλανίδου με το "τι σου κανα και πίνεις τσιγάρο στο τσιγάρο και τα θολά σου μάτια στο πάτωμα καρφιά" (δυστυχώς χωρίς τη Ρέα να κλαίει επί σκηνής), ο Μαχαιρίτσας -που πρώτη φορά μπορώ να πω ότι μου άρεσε, χωρίς να μεγαλώσει η μύτη μου- που τραγούδησε το πομπώδες "τα πολυβόλα σωπάσαν" και το "σίδερα μασάει ο κουταλιανός, πέτρες ροκανίζει ο κουταλιανός" (αθάνατε Καλαϊντζή!).

Το ρόλερκοστερ ανέβηκε με την Τάνια να χοροπηδάει να την αφήσουμε ήσυχη, άστε-την ήσυχη όλοι, τον Νταλάρα (προσοχή: ακολουθεί καλός λόγος για τον Νταλάρα, τα παιδιά να απομακρυνθούν από την οθόνη) να αποθεώνει το "αχ χελιδόνι μου" και το "έχω έναν καφενέ". Ό,τι και να λέω, όσα και να λες, ο Γιώργος είναι κεφάλαιο και σόρρυ. Καμπάνα η Αρβανιτάκη, έξοχος ο Μητσιάς (ελπίζω τα παιδιά να είναι ακόμη μακριά, είπα καλά λόγια ΚΑΙ για το Μητσιά), αξιοπρεπής η Γλυκερία, συμπαθητικός ο Ρέμος, άντε και η Πρωτοψάλτη (επειδή είσαι εσύ).

Για τον Τερζή με ξεύρεις ότι του'χω αδυναμία. Άτυχος ρε γαμώτι μου, γεννημένος σε λάθος εποχή, αναξιοποίητος. Πολύ κρίμα που η δισκογραφική του πορεία εξαντλήθηκε στις τρεισήμιση επιτυχίες που του έγραψε ο Θεοφάνους.

Δεν ξεύρω αν θα συμφωνήσει κάποιος από τους χιλιάδες που ήμασταν εκεί, αλλά η στιγμή που θα'χω να θυμάμαι φορ δε γιαρς του καμ, είναι όταν ο Διονύσης Σαββόπουλος ανέβηκε και είπε το "Σεβάχ το θαλασσινό" (θάλασσα, πικροθάλασσα γιατί να σ'αγαπήσω;). Χμ. Μη με ρωτήσεις γιατί. Ας ήσουν εκεί επιτέλους!

Επειδής σε ξεύρω τι κακός άνθρωπας είσαι και διαβάζεις το κατεβατό με μοναδικό σκοπό να πετύχεις τη στιγμή που θα βγάλω το φτυάρι, δις ιζ γιορ μόμεντ. Τι μου έκανε μουχφ; Πρώτον: ο Μητροπάνος έχει γίνει σκιά του εαυτού του και παρότι τον σέβεσαι ως παρουσία και τον αγάπησε η μαμά σου, νιώθω ότι ταλαιπωρείται ο άνθρωπος. Δεύτερον: αγαπάμε Πάριο, αλλά ας μείνουμε όλοι (οι φανς, η Σοφία) με τις αναμνήσεις μας. Τρίτον: ο τιν-άιντολ Χατζηγιάννης να παλεύει τον Πουλόπουλο και να ταβλιάζεται νοκάουτ. Απλώς καταλαβαίνεις με πόσο λίγο πρέπει να αρκεστεί η σημερινή γενιά. Τελείως ακατάλληλος να πει οποιοδήποτε άλλο τραγούδι εκτός από αυτό το ίδιο που σερβίρει με μικρές μετατροπές εδώ και τόσα χρονια. Χέρια ψηλά.

Στην αφίσα βλέπεις το όνομα της Φαραντούρη και του Κούτρα. Κάπου εκεί ολοκληρώθηκε και η συμμετοχή τους στην παράσταση, καθώς ουδέποτε τους είδε η σκηνή. Οι δεκάδες χιλιάδες τρελαμένοι φανς της Φαραντούρη που είχαν έρθει αποκλειστικά για τη Μαρία, ξεσπάσανε σε κλάματα, χτυπιόντουσαν στις κερκίδες, πετάγανε έξαλλοι σπασμένα καθίσματα, σημαδεύανε με λέιζερ-φακούς το Μητσιά και μπορεί να έπεσε και μπουνίδι με τους σεκιουριτάδες. Οι υπόλοιποι μία ανακούφιση τη νιώσαμε.

Δευτέρα, 7 Σεπτεμβρίου 2009

Είναι ετούτο πρωτοβρόχι ή το πτύελο της απωπάνω μη-χειρότερα;

Μη λείψει κάποιος μια βδομαδίτσα, αμέσως να πέσει ο μετεωρίτης πάνω μας. Γυρνάς και έχει γίνει του Σύριζα. Επειδής βαριέμαι να γράψω τριανταπέντε ποστς, θα σου τα συνοψίσω σε σεντονάκι.

Πρωτοβρόχι νάμπερ ουάν: ο Κωστάκης απεφάσισε να πάει εκεί που όφειλε να είναι εξαρχής: σπίτι του! Θα μου πεις σιγά, εκλογές είχαμε και πριν δυοτρεις μήνες και δεν είχε ιδρώσει κανείς να αλλάξει πλευρό στην ξαπλώστρα. Και τελοσπάντων γιατί εκπλήσσεσαι; Αν πας να κάτσεις Σεπτέμβρη μήνα κάτω από τη συκιά, τα μούτρα σου θα γίνουν μαρμελάδα. Το ώριμο φρούτο πέφτει με φόρα και όταν ακούσεις το πλαφ! είναι πολύ αργά για να ανοίξεις την ομπρέλα. Τουλάχιστον θα γίνει λίγο τζέρτζελο, θα δεις τη Μιλένα Αποστολάκη με εικοσιεννιά διαφορετικά χέρκατς (τόσες μέρες απομένουν ως την κάλπη, η κομμώτρια δεν προλαβαίνει να ξετριχιάσει την τσατσάρα), θα απολαύσεις τη Λιάνα Κανέλλη σε αλλεπάλληλα εθνικοαριστερά ξεσπάσματα και αν είσαι καλό παιδάκι, θα δεις και τον Ψινάκη.

MADONNA / CELEBRATION from SGTV on Vimeo.

Πρωτοβρόχι νάμπερ του: Ναι είναι η Μαντάνα. Ναι αν έβγαζες κι εσύ 194 εκατ. δολάρια από την τελευταία σου τουρνέ (ποσό-ρεκόρ από σόλο καλλιτέχνη έβερ -χωρίς να υπάρχουν στοιχεία όμως για την περιοδεία της Καιτούλας Γαρμπή στην Αστραλία), ένα σελεμπρέισον θα το έριχνες. Ναι αυτό το άσχημο στο βιντεοκλιπ είναι η Λούρδη. Ναι η Σοφία Καρβέλα τα είχε κάνει αυτά όταν η Λούρδη ήταν απλώς μάρκα μορταδέλας. Ναι η Μαντάνα δείχνει το βρακάκι της όπως η Δέσποινα Βανδή στα βραβεία Mad. Ναι η διαφορά είναι ότι η μία εκ των δύο έχει ακόμη καριέρα. Όχι δεν την κάνεις για όσο είναι. Ναι είναι τόσο.

- Γουατ-δε-φακ; Έγινε ο Ζάχος πασοκ;

Πρωτοβρόχι νάμπερ θρι: ο Μίκυ Μάους αγόρασε το Σπάιντερμαν και πες μου πόσο γουάου νέο είναι αυτό; Δεν υπάρχει λέμε! Η Μάρβελ ανήκει εδώ και μία βδομάδα στη Ντίσνεϋ (εξού και τα ως άνω υβρίδια), οι μεταλλαγμένοι δεν έχουν καταλάβει πώς διάολο βρέθηκαν στη Λιμνούπολη, ο Σούπερ Γκούφι συναντά τον ανταγωνισμό κι εσύ ετοιμάζεσαι για χιουτζ χιονοστιβάδα από ταινίες, καρτούνς, κουκλάκια, μπλουζάκια, παιχνιδάκια, γαριδάκια. Μη χαίρεσαι όμως: στον πλανήτη χάπι, κανείς δεν κλείνει μάτι. Οι γνωστοί-άγνωστοι των Εξαρχείων ξεκίνησαν τους τραμπουκισμούς στη Wikipedia, αντικαθιστώντας το "d" με "f" στο επώνυμο του Donald Duck (σου-το-χω και σε πριντ-σκριν από κάτω, γιατί είναι συλλεκτικό). Ας ελπίσουμε όλοι για το καλύτερο.


Πρωτοβρόχι νάμπερ φουρ: στη Γιαπωνία έγιναν εκλογές και κέρδισε μετά από ένα ζίλιον γίαρς το σοσιαλιστικό κόμμα. Το πραγματικά εντυπωσιακό όμως είναι ότι η Miyuki, σύζυγος του νέου πρωθυπουργού Hatoyama (ναι βρήκες επιτέλους κάτι για να κάνει ρίμα με το Φουτζιγιάμα) είναι ίσως η πρώτη "πρώτη κυρία" στον κόσμο που έχει απαχθεί από εξωγήινους. Νο κιντιγκ. Σύμφωνα με τα λεγόμενά της στο αυτοβιογραφικό βιβλίο "Very Strange Things I've Encountered" (κάποιοι θεώρησαν εσφαλμένα ότι ο τίτλος αναφερόταν στον άντρα της), την ώρα που είχε γλαρώσει και ήταν έτοιμη για ύπνο, το πνεύμα της επιβιβάστηκε σε ένα τριγωνικό ούφο που τη μετέφερε στην Αφροδίτη. Και παρ'όλ'αυτά ο άντρας βγήκε πρωθυπουργός. Χμ. Πλάκα-πλάκα βλέπω να ανοίγει ο δρόμος και για άλλες αντίστοιχες εξομολογήσεις πρώτων κυριών: η Νατάσσα μπορεί επιτέλους να παραδεχθεί ότι έχει εγχειρήσει με τα ίδια τα χεράκια της τον Φρανκενστάιν, η Κάρλα Μπρούνι ότι ο Σαρκοζί μεταμορφώνεται κάθε βράδυ σε γκόμπλιν (και ενίοτε ξεχνά να αλλάξει μορφή και τη μέρα), η Μισέλ Ομπάμα ότι έχει δει το Γιέτι των Ιμαλαϊων κ.λπ.

-Θέλω έρθει επίσημη επίσκεψη Ελλάντα, συναντήσει Χαρδαβέλλα-σαν.

Ρε πού έχεις βάλει το αδιάβροχό μου γαμώτι; Δεν βλέπεις ότι το γυρίζει σε μπόρα;