Δευτέρα, 30 Νοεμβρίου 2009

Υπάρχει ζωή εκεί έξω;

Ποια είναι η καλυτερότερη αλληγορία που είδες φέτος στο σινεμά; Μην είναι γερμανική δύσπεπτη ταινία με το Γιόχαν να μαδάει μαργαρίτες μέσα σε μία μπανιέρα; Μην είναι κινέζικο κοινωνικό δράμα με τη εργάτρια Χο Τσι Μίνχ να διασχίζει τη στέπα σιωπηλά αναζητώντας το κλεμένο της ποδήλατο; Μην είναι ιρανικό μελό με την Αχτάρ να μένει ορφανή και μόνη στους δρόμους της Τεχεράνης, να χάνει το μπαλόνι της και να της σκίζεται και η μαντήλα; Τσου, τσου και τσου.

Το λένε District 9 και -αν το ολοκληρώσεις χωρίς να ξεράσεις- θα σε κάνει να σκεφτείς ένα ζίλιον πράματα. Το στόρι με δύο κουβέντες; Καταφθάνει πάνω από το Γιοχάνεσμπουργκ (και όχι πάνω από τη Νέα Υόρκη for a change) διαστημόπλοιο με υποσιτισμένους εξωγήινους, τους οποίους αποβιβάζουνε και συνωστίζουν σε μία φυλασσόμενη παραγκούπουλη. Όχι δεν πρόκειται για πράσινα, τρισχαριτωμένα πλασματάκια αλλά για εντομοειδή σιχάματα που τρώνε σκουπίδια και έχουνε προβοσκίδες. Επειδής όμως η εξαθλίωση στον καταυλισμό αυτό έχει φθάσει στο απροχώρητο (συμμορίες νιγηριανών τους πουλάνε όπλα και γατοτροφές), μία μεγάλη πολυεθνική αποφασίζει να τους μετακινήσει σε άλλο camp και αναθέτει την αποστολή σε έναν γελοίο χαρτογιακά που θα αγαπήσεις να μισείς -κυρίως για τη βλαχοξενική προφορά του.

Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας μεταφοράς (η οποία είναι από μόνη της αιχμηρό πολιτικό σχόλιο) το πλαν πάει κατά διαόλου, καθώς ο χαρτογιακάς εισπνέει ένα εξωγήινο αέριο και αρχίζει να μεταλάσσεται ο ίδιος σε σίχαμα, βγάζοντας νύχια και λέπια στο χέρι και βιώνοντας στο πετσί του την απόρριψη και τις ξενοφοβικές εμμονές της κοινωνίας που τον εξέθρεψε. Βέβαια εσύ δεν μασάς, γιατί το πλοκάμι το έχεις δει να βγαίνει και από το στομάχι της Σιγκούρνι. Μόνο που εδώ ο μεταλασσόμενος πρωταγωνιστής δεν γίνεται μοχθηρό άλιεν, αλλά θύμα του συστήματος.

Η ταινία καταφέρνει να συζητήσει με τον πιο θεόκουλο τρόπο σίριουζ μάτερς όπως η μετανάστευση, η γκετοποίηση, η ισοπέδωση των αξιών και άλλα τόσα με τα οποία έχεις ασχοληθεί κι εσύ στην Έκθεση της Τρίτης Λυκείου -όμως αν εκεί που ανέπτυσσες τη δοκιμιακή σου επιχειρηματολογία ως άλλος Παπανούτσος, κότσαρες και πέντε εξωγήινους, το ΤΕΙ Γιαννιτσών δεν θα το έβλεπες ποτές. Επίσης σου πετάει στα μούτρα κάτι που ψιλοϋποψιάζεσαι, αλλά δεν θες να παραδεχθείς: μεγάλε, όταν μετράμε στο γραφείο τα αναλώσιμα, δεν αναφερόμαστε μόνο στα μελάνια, τα στυλά και τα χαρτιά εκτύπωσης, αλλά και σε εσένα. Ναι, είσαι τόσο ασήμαντος. Αλλά προσπαθείς να ενδυθείς σημαντικότητα μέσα από τους ρόλους σου. Και το σύστημα είναι πρόθυμο να σου δώσει ρόλους και σου επιτρέπει να νομίζεις ότι είσαι κάποιος. Ωραία πράματα, ψαγμένα.

Αν πάντως όλο αυτό σου φαίνεται βαρύ, σου έχω εναλλακτική. Στο πιο λάιτ και εάν έχεις να συνοδέψεις το ανηψούδι στο σινεμά, υπάρχει για σένα έτερη ταινία με περίπου ανάλογο κόντεντ (σύμπτωση θα το πεις) σε εύπεπτο κινούμενο σχέδιο. Το λένε "Πλανήτης 51" και έχει ως θέμα αμερικανό αστονάφτη (τον Τσακ ντε!) που φθάνει στον πλανήτη 51 και τον αντιμετωπίζουν ως τον Ε.Τ. τον εξωγήινο. Ο αστρονάφτης τους φαίνεται τερατόμορφος, φοβούνται ότι θα τους μεταδόσει ασθένειες, θέλουν να του κάμουν πειράματα και ένας πιτσιρικάς αναγκάζεται να τον κρύψει. Δε'ν'κακό και είναι και ισπανικό που το στηρίζεις γιατί φθάνει πια τόση Disney, καιρός ήταν να πάρουμε ως Ευρώπη καμιά πρωτοβουλία.

Άσχετο, αλλά το έμαθες ότι αποδείχθηκε η ύπαρξη ζωής στον Άρη; Ναι, πέρασε δεύτερη είδηση διότι ο Σαμαράς είναι πιο σημαντικός από τα αρειανά μικρόβια, για κάποιο λόγο που προσωπικά αδυνατώ να κατανοήσω. Το είπε όμως η ΝΑΣΑ και όχι, δεν σου κάνω πλάκα.

Άντε, μένει να αποδειχθεί και η ύπαρξη ζωής στη Γη.

Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2009

Φοβιστική κοινωνία

Την Κυριακή παίζει ματσάκι. Θέλεις πολύ να το δεις διότι συμβαίνει και να έχει ενδιαφέρον (βαθμολογικό τουλάχιστον). Ναι θα το δείξει το κρατικό κανάλι και ο ΣΚΑΙ σε έξτρα ζούπερ διαδικτυακή κάλυψη να γουστάρεις τις τεχνολογίες σου. Αλλά μπορεί και να ήθελες να πας. Να πάρεις ρε φίλε το παιδί σου ή το παρεάκι και να πας να χαζέψεις μπαλίτσα -συνέβαινε παλιά. Αλλά επειδής το ασφαλιστήριό σου δεν καλύπτει τον τραμπουκισμό, θα κάτσεις σπίτι. Και επειδής ο Σωκράτης είναι υπεράνω συστήματος, ο εισαγγελέας θα μείνει απλώς στις συστάσεις για το απίθανο "σκοτώστε τους, δεν με νοιάζει με πόσους παίκτες θα μείνει".

Το παιχνίδι στο Καραϊσκάκη δεν είναι το μόνο ματσάκι αυτήν την Κυριακή. Όχι, δεν αναφέρομαι στο μπασκετάκι που επίσης παίζει, αλλά στη νουδού που αποφασίζει. Δεν ξεύρω για εσένα, αλλά εγώ κουράστηκα πολύ με το ξεδιάντροπο αλισβερίσι των μεγαλοπαραγόντων του κόμματος που συμφεροντολογικά υποστηρίζουν τον έναν ή την άλλη με τις προφανείς συμφωνίες κάτω από το τραπέζι. Και δεν με νοιάζει καθόλου αν θα βγει ο αποστάτης ή η κόρη του αποστάτη. Εκείνο που μου έκανε αλέρτ στα αντανακλαστικά μου ήταν άλλο: βγήκε ο Κωστάκης πριν κάνα δεκαήμερο και είπε ότι όποιος δεν σεβαστεί την ενότητα μετά την εκλογή του νέου αρχηγού, θα έχει να κάνει μαζί του! Τι λες ρε μεγάλε, αλήθεια; Δεν φθάνει που το άφησες καλοκαιρινό το μαγαζί, κάνουμε και μαγκιές; Εδώ δεν είναι η ΟΝΝΕΔ φίλε να πετάμε θρανία.

Προχθές θα ξεκίναγε η συζήτηση για το ασφαλιστικό. Ναι αυτό το θεματάκι που θα σε απασχολήσει στα εβδομήντα σου και που έχεις προεξοφλήσει από τώρα ότι το πληρώνεις γιατί είσαι ανώτερος άνθρωπας και θα πάρεις πίσω τα τέτοια σου σε σύνταξη. Και ενώ οι περισσότεροι δείχνουν τουλάχιστον πρόθυμοι να μπουν σε μία διαδικασία διαλόγου (γιατί το τικ-τακ άρχισε να γίνεται εντονότερο και την έκρηξη στα μούτρα σου τη βλέπεις να'ρχεται), η αριστερά αποδεικνύει ότι ο φασισμός δεν έχει χρώμα. Η ίδια αριστερά που έχει παύσει να προτείνει εδώ και χρόνια λύσεις, που επιμένει στον ίδιο ξύλινο, καταγγελτικό της μονόλογο, που είδε τα ποσοστά της να κατρακυλούν στις τελευταίες εκλογές! Αυτή η αριστερά αποφασίζει από μόνη της να θέσει τέλος στη διαδικασία, επειδή έτσι γουστάρει και με τη χρήση του πατενταρισμένου, φοβιστικού συνθήματος περί "αντεργατικών και αντιλαϊκών μέτρων". Ξέρεις, παλιά νόμιζα ότι οι άνθρωποι μεγαλώνοντας γίνονται πιο παράξενοι και συντηρητικοί και απομακρύνονται από τις κοινωνικές ευαισθησίες και τους ιδεαλισμούς της νιότης τους. Τώρα συνειδητοποιώ ότι το ίδιο συμβαίνει και με τα κόμματα. Κακογερνάνε γαμώτο.

Ο πιο συντηρητικός λόγος είναι ο απαξιωτικός λόγος.

Δεν ξεύρω αν παρακολουθείς τις εκπομπές του (Σταύρου) Θεοδωράκη για την κοινωνική βία ή το διάλογο που έχει αναπτύξει ο (Μίκυς) Θεοδωράκης με την τρομοκρατία. Είναι νομίζω αμφότερα η καλύτερη αποτύπωση της παρακμής μας. Τη βία δεν τη βλέπεις μόνο στο πρόσωπο της Κούνεβα ή στα περιττώματα που αφήσανε στο κατώφλι του Μίκυ, αλλά και στον τρόπο που συζητάμε μεταξύ μας, που οδηγούμε και παρκάρουμε, που συμπεριφερόμαστε στους γύρω μας, που τσαμπουκαλευόμαστε.

Διάβασα ένα βιβλίο του Fukuyama τελευταία -ναι, αυτού που είχε προβλέψει το "Τέλος της Ιστορίας" μετά την κυριαρχία του καπιταλισμού επί των πρώην σοσιαλιστικών κοινωνιών (και βεβαίως, διαψεύστηκε διότι η ιστορία δεν τελειώνει και ο καπιταλισμός δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι νίκησε). Το βιβλίο που διάβασα τιτλοφορείται "Trust" και στο προτείνω. Θεωρεί ότι το θεμέλιο της κοινωνικής ανάπτυξης και της οικονομικής προόδου σε μία κοινωνία είναι η εμπιστοσύνη μεταξύ των πολιτών της. Το πόσο δηλαδή εμπιστεύομαι εγώ εσένα και εσύ εμένα. Το πόσο εμπιστευόμαστε το κράτος και τους θεσμούς. Μάντεψε που τοποθετεί τις μεσογειακές κοινωνίες και κατ'επέκταση την Ελλάδα! Γιεπ! Χαμηλή κοινωνική εμπιστοσύνη που οδηγεί στο μίσος, τη διαφθορά, τα πελατειακά συστήματα, την αδιαφάνεια και την υπανάπτυξη.

Μέσα στο βούρκο της δυσπιστίας ζούμε φίλε. Και του εκφοβισμού.

Τρίτη, 24 Νοεμβρίου 2009

Νέα Σελήνη

Είσαι υποτονική κορασίδα σε αμερικάνικο βλαχοχώρι και το μόνο αγόρι που σου κάμει κλικ, σου βγαίνει βρυκόλακας και σου αρχίζει τα άχου μωρό μου, δεν μπορώ να το κάμουμε γιατί μπορεί κατά λάθος να σου ρουφήξω το αίμα (ατάκα που της αναγνωρίζεις μία πρωτοτυπία και μόνο που ξεφεύγει από την παλιά μανιέρα του "έχω πονοκέφαλο"). Αφού το αμόρε δεν φτουράει, το αγόρι αποφασίζει να φύγει και καλά επικαλούμενο λόγους ανωτέρας βίας -ενώ όλοι έχουμε καταλάβει ότι απλώς δεν γουστάρει την ξεψυχισμένη πρωταγωνίστρια και της φωνάζουμε μία λέξη: Hondos!

Η κορασίδα δεν το βάζει κάτω και την πέφτει σε έτερο αγόρι που επίσης της κάμει κλικ, διότι έχει σιξ πακ και εκτυφλωτικό δόντι (πάρε γυαλία ηλίου όταν πας στο σινεμά). Αλλά άκου να δεις πώς τα φέρνει η ρημάδα η ζωή: το αγόρι της βγαίνει λυκάνθρωπας. Ναι, από αυτό που κάμει ουυυυυυ στο βουνό, μαδάει στον καναπέ και κατουράει στις γωνίες. Η κορασίδα -που τα'χει παίξει με τόση γκαντεμιά- αποδέχεται ότι κάτι σε απλό άνθρωπα είναι δύσκολο να πετύχεις στις μέρες μας (τρου!) και αποφασίζει να δωσει μία λύση επιλέγοντας τη νυχτερίδα ή το λυκόπουλο, για να μην μείνει και στο ράφι.

Ακολουθεί ώρα πολύ που βλέπεις τους ήρωες να περπατούν. Ο βρυκόλακας περπατά μέσα σε κάτι διαδρόμους. Η κορασίδα περπατά στο δάσος. Το λυκόπουλο περπατά με τους κοιλιακούς έξω. Μετά όλοι συναντιόνται, τα τέρατα μαλώνουν, η κορασίδα τα παίρνει στο κρανίο που δεν είναι βαμπιρέλα, σου βγαίνει η ψυχή για να ολοκληρώσει κάποιος τη φράση του, την κατατονία την νιώθεις.

Με δεδομένο το αυτιστικό του σεναρίου, η Νέα Σελήνη θα μπορούσε να θεωρηθεί και συνέχεια της Παλαιάς. Και αναφέρομαι στη "Σελήνη αγαπάει Αλέξη", "Σελήνη πάει άσυλο", "Σελήνη θέλει Χόχο". Μην μπερδεύεσαι όμως: απ'όσο θυμάμαι ο Γιάγκος ήτανε Δράκος μόνο στο επώνυμο. Μπρρρ!

Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2009

2012

Δεν ξεύρω ποιο ενδεχόμενο είναι περισσότερο disturbing: να καταστραφεί ο κόσμος το 2012 ή να συνεχίσει να υπάρχει; Και τελοσπάντων, αν είσαι η ΝΑΣΑ και έχεις τίποτις inside information, πολύ θα το εκτιμούσα να με ενημερώσεις για να αγοράσω αυτήν την σαλονοτραπεζαρία που έχω βάλει στο μάτι που την παίρνεις τώρα και την πληρώνεις μετά από τρία χρόνια. Α και για να ζητήσω όλη την κανονική άδεια του 2012 από νωρίς.

Η ταινία κινείται επιτυχώς στον ένδοξο δρόμο της παγκόσμιας συνομωσίας που χάραξε πριν καμιά τριανταριά χρόνια η "Εναλλακτική Λύση Νο 3": o πλανήτης είναι στα πρόθυρα καταστροφής, οι αμερικάνοι ξεύρουν αλλά δεν λένε, οι φραγκάτοι έχουν κλείσει εισιτήριο επιβίωσης σε μεταμοντέρνα Κιβωτό (γιατί ως γνωστόν το Κολωνάκι δεν πεθαίνει), εσύ κι εγώ την κάτσαμε. Φίλε, δεν έχει σημασία το πως και το γιατί. Το έχουνε προβλέψει οι Μάγιας λέμε, συγκεντρώσου!

Κάθε φορά πάντως που βγαίνει ένα τέτοιο, λες σιγά-μωρέ, τα έχουμε δει αυτά ξανά και ξανά, πιο μπλοκμπάστερ δεν γίνεται. Κάθε φορά διαψεύδεσαι. Η γη ανοίγει κάτω από τα πόδια σου, τα κτήρια πέφτουνε πάνω σου, το τσουνάμι σε παίρνει και σε σηκώνει. Τα εφέ είναι πιο καταιγιστικά και χορταστικά από ποτέ, οπότε μία δραμαμίνη μπορεί και να τη χρειαστείς μαζί με τα ποπκορν. Σε μερικές σκηνές κρατιόμουν από την καρέκλα για να μην πέσω στο κενό. Ιουκ.

Βεβαίως η ταινία πάσχει από τις γνωστές ασθένειες του είδους: το σενάριο είναι αφελές, ο πρωταγωνιστής είναι πιο κωλόφαρδος και από το Ρεχάγκελ, ο Πρόεδρας των ΗΠΑ είναι σουπερπρότυπο ηθικής (και μαύρος) και κυρίως, δεν θα θυμάσαι τίποτα από όλα αυτά αύριο. Δεν πειράζει καθόλου όμως. Αν οι Μάγιας έχουν δίκιο, σύντομα θα έχεις ξεχάσει και που μένεις.

Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2009

Being (Very) Boring Actually

Αν είσαι φαν το έχεις ήδη πιάσει το υπονοούμενο από τον τίτλο και βρίσκεσαι ήδη στα σχόλια για να με βρίσεις τέτοιος κακορίζικας παλιάνθρωπας που είμαι. Ναι, ήμουν εκεί και ναι, δεν τρελάθηκα. Βέβαια η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι γύρω μου χοροπηδάγανε χαρούμενοι, οπότε μπορείς και να το πεις προσωπικό το θεματάκι μου. Γιατρέ έχω αρχίσει να φοβάμαι: όσο κι αν δεν θέλω να το παραδεχτώ, δεν είμαι πια όσο 80s ήμουν -χαρτομάντηλο κάποιος;

Είναι βέβαιο ότι δεν θα με ταξινομήσεις στο φανατικό τους κοινό και ομολογώ ότι από τους τελευταίους τρειςτέσσερις δίσκους ζήτημα είναι αν μπορώ να σου ονομάσω τρία τραγούδια. Το παλιά όμως, μου άρεσαν και τους παρακολουθούσα και μπορείς ακόμα να βρεις στο ντουλάπι με τα βινύλια (που δεν τολμώ να ανοίξω για να μην με πάρουν τα ζουμιά, γιατρέ) το Actually μέσα στην προστατευτική του ζελατίνα -διότι καταλαβαίνεις ότι το λευκό σκονίζεται και λεκιάζει.

Ίσως φταίει που πήγα περιμένοντας κι εγώ δεν ξεύρω τι, αλλά όλα μου έφταιγαν. Καταρχήν ο χώρος: ένα χιουτζ κρύο πράμα που μπορεί εσύ που είσαι της μεταβιομηχανικής αρχιτεκτονικής να το βρεις μεγκαμίνιμαλ, εγώ θα το πω απλώς αποθήκη. Μα ειλικρινά δεν το καταλαβαίνω: χάθηκαν τα στάδια και τα ολυμπιακά αποτέτοια μέσα στην πόλη και έπρεπε να κουβαληθούμε όλοι στο πιοπέρα του Βενιζέλου; Εκεί να πας να κάμεις την αγκροτουρίστικα δυοχιλιάδεςδέκα φίλε. Διότι όταν πρόκειται για συναυλία, θέλω να έχω την επιλογή ενός τρένου, ενός λεωφορείου, ενός τραμ βρε αδελφέ! Και όχι τον κακό χαμό στο πάρκινγκ -που έχεις να θυμάσαι και από το δάσος του Τέραβάιμπ όταν ο λύκος δεν είναι εδώ.

Άσε που η ακουστική ήταν χειρότερη και από το μπάνιο μου -που όταν σολάρω στο ντουζ, ακούγομαι μαζί με φωνητικά από τους Κατσάμπα και παρά τα ευχέλαια που έχω κάμει στο χώρο. Ο pet-shop-bοy δεν είναι το πρώτο λαρύγγι έτσι-κι-αλλιώς, αλλά έχει αυτό το ιδιαίτερο, αναγνωρίσιμο στη φωνή του, το οποίο απλώς υπέθετες διότι ήταν τόσο κακό το ηχητικό αποτέλεσμα που έβαζες με το νου σου τους στίχους. Και νομίζω ότι αυτό είναι θεμελιώδες, διότι δεν ξεύρω πόσο ρετρό θα με πεις, αλλά όταν πηγαίνω σε μία συναυλία, συνεχίζω να περιμένω να ακούσω μουσική. Να νιώσω εμπειρία. Οπτική αλλά και ηχητική.

Για το support, το μέτρο επιτυχίας είναι να μην φθάσεις να εύχεσαι να του πέσει ο προβολέας στο κεφάλι για να σκάσει. Που -no Christmas present for bad little Penguin this year, Santa- το ευχήθηκα ολόψυχα. Ή που ήταν αυτός ο Tasman τόσο κακός που θα προτιμούσες κι εσύ τον Katman (ή τον Tarzan), ή που έχω μεγαλώσει εγώ τόσο πολύ και δεν ξεχωρίζω τη μουσική από το καρμπιρατέρ. Τρου: παίζει να συμβαίνουν και τα δύο.

Κι έπειτα, η αισθητική "και τι-κουτί, κουτί, και τι-κουτί, κουτί, τώρα οι πετσοπμπόϊς είναι σε κουτί"! Γκουχου, γκούχου. Λιγουλάκι δεύτερο. Ξεπερασμένο. Με χορευτικό για cheerleaders ομάδας βου κατηγορίας. Ανέμπνευστο, πώς να το κάμουμε; Για παράδειγμα στο Go West, ήταν ένας τυπάκος και μία τυπάκα πάνω σε δύο κουτιά και κάνανε απλές ασκήσεις αερόμπικ. Χελόου, είναι είκοσι χρόνια από την πτώση του τείχους και έχεις το απόλυτο τραγούδι με τα δυόμιση χιλιάδες σημαινόμενα, είναι χαζομάρα σου να διαφημίζεις τα Joe Weider αντί να χτίζεις υπερπαραγωγή εδώ. Και δεν μπορεί η Πέγκυ Ζήνα να έχει είκοσι χορευτές κι εσύ τρεις και μία κοντή. Είσαι λίγος, πώς να το κάμουμε;

Ναι, το ξεύρω, πρέπει να υποστηρίξεις τα νέα σου τραγούδια. Αλλά θε-μου, νομίζω ότι έκλεισαν τα μάτια μου σε εκείνο το slow δεκαπεντάλεπτο που κάμαμε την κοιλίτσα. Να τα πεις κι αυτά δεν λέω (μουχφ!), αλλά χωρίς να αφήνεις απόξω το Domino Dancing.

Όχι δεν ήταν όλα στραβά, σταμάτα! Η συναυλία είχε -ακόμη και για μένα, τον ανάποδο άνθρωπα- τις στιγμές της. Τα τραγούδια που θυμάσαι από τα τότες καταφέρνουν να λειτουργήσουν ανεξαρτήτως context και αυτό είναι που τα κάμει σημαντικά. Ειδικά αν προσθέσεις και την ανεβαστική διάθεση του κοινού που ρε παιδί-μου, γούσταρε.

Νομίζω όμως ότι είναι από εκείνες τις περιπτώσεις που ο γενικός ενθουσιασμός για τον καλλιτέχνη και η συγκίνηση του "κλαψ, κλαψ, μάς θυμήθηκε και ήρθε ρε συ ο παλιομπαγάσας" υπερκαλύπτει κάθε δεύτερη σκέψη περί κριτικής.

Τα credits για τις φωτό πάνε στον M-ad-man. Θενκ-γιου λέμε!

Πέμπτη, 5 Νοεμβρίου 2009

Εσύ θα τη χτυπήσεις την ένεση;

Δεν ξεύρω αν στο είπα αλλά το καλοκαίρι με έτρεχα στα νοσοκομεία με γαστεντερίτιδα από συριανό πιτόγυρο -που θα το πεις λάθος διατροφική επιλογή για κυκλαδονήσι, αλλά το ψάρι δεν το τρώω και πόσα λουκουμάκια πια να σε χορτάσουν;

Φθάνω στην Αθήνα, αλλού πατάς, αλλού με βρίσκω: να ψήνομαι στον πυρετό και να ανακατεύεται το είναι μου ωσάν να είμαι αφημένος με ψαρόβαρκα στο Κάβο Ντόρο. Με το που με βλέπει η γιατρός στα εξωτερικά ιατρεία και συνδυάζει τις έννοιες "κυκλαδονήσι", "πυρετός", "αναγούλα", το μάτι της ταράζεται. Κάνει πεντέξι βήματα πίσω έντρομη και λέει "πάω να σου φέρω μάσκα".

Θες ο πυρετός, θες η παραζάλη, δεν ξεύρω πώς το σκέφθηκα εκείνη τη στιγμή, αλλά περίμενα να κουβαλήσει μία μουτσούνα πατρινό-καρναβάλι-για-πάντα. Μόνο όταν εντέλει επέστρεψε φορώντας και η ίδια μία γαλάζια ιατρική μάσκα, μου ήρθε ο συνειρμός της γρίπης. Ναι, αυτής της πολυδιαφημισμένης. Των χοίρων. Κι αισθάνθηκα ένα δέος. Θα με παίξουν τα κανάλια. Θα με πει η Τρέμη. Τριαντατριάχρονος ιδιωτικός υπάλληλος επέστρεψε από διακοπές στις Κυκλάδες προσβεβλημένος από την (φτού-φτου-μακριά-από-μας) γρίπη και του μαδάνε πέταλα σε κεντρικό νοσοκομείο. Με φαντάστηκα κλειδαμπαρωμένο σε ειδικό δωμάτιο να μου δίνουν το δίσκο με το φιδέ συρταρωτά από πορτάκι και να με εξετάζουν με διαστημικές στολές σαν να είμαι ο Ε.Τ. ο εξωγήινος. Να βγαίνει ο Κρεμαστινός στο παράθυρο του Χατζηνικολάου να καθησυχάζει το τηλεοπτικό κοινό, να στήνεται πρες κόνφερανς στο νοσοκομείο με ειδική τέντα για τους δημοσιογραφους και να γίνονται τουλάχιστον δύο γκρουπς υποστήριξής μου στο φέισμπουκ.

Βεβαίως πολύ σύντομα μίλησα για τον πιτόγυρο και η γκλάμουρ νοσηλεία μετατράπηκε σε ρουτινιάρικη εισαγωγή για να μου δώσουν καμιά αντιβίωση να ισιώσω, να μπορέσω να πάω σπιτάκι μου. Μου είπανε να βγάλω και τη μάσκα -αλλά την κράτησα για κάνα δίωρο, διότι πρώτον μου τόνιζε τα μάτια και δεύτερον, είχε φρικάρει τον παππού που νοσηλευόταν στο διπλανό κρεβάτι.

Γιατί τα θυμήθηκα αυτά μετά από τόσους μήνες; Διάβαζα για την έξαρση που περιμένουν μέσα στις επόμενες ημέρες ντε! Δύο εκατομμύρια έλληνες θα την πάθουν, τα στατιστικά δεν είναι μαζί σου. Και δεν ξεύρω αν θα μπει η γρίπη στη ζωή σου, αλλά έχεις πλέον δίλημμα ποιον δρόμο να διαλέξεις, η απόφαση ποια είναι η σωστή: να το κάνεις ή να μην το κάνεις το εμβόλιο; Όπου καταλαβαίνεις ότι αυτό θα διχάσει εκ νέου το λαό, θα προκαλέσει νέες συζητήσεις, θα δώσει λαβή στο Λιακόπουλο να αναπτύξει θεωρίες για σχέδιο εξωγήινων να καταλάβουν τον πλανήτη. Που και την ασπιρίνη θα πετάξω.

Ε λοιπόν, δεν το κάνω το εμβόλιο, κουφάλα φαρμακοβιομηχανία! Έχω φάει και συριανό πιτόγυρο, αντέχω.