Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2009

Τα καλύτερά μου από τη χρονιά που πέρασε

Θυμάσαι την πρώτη σκηνή στο Match Point; Ένα μπαλάκι του τένις σκοντάφτει στο φιλέ, παίρνει ύψος και η εικόνα παγώνει, αφήνοντάς το μετέωρο. Θα πέσει από την πλευρά σου και θα χάσεις ή θα πέσει από την πλευρά του αντιπάλου και θα κερδίσεις;

Με ρωτάς για το 9, αλλά είναι δύσκολο να σου απαντήσω εάν η χρονιά ήταν καλή ή κακή για μένα. Πάντως αν η ζωή μου ήταν σήριαλ, θα έλεγα ότι φέτος έπαιξε έναν από τους πιο ενδιαφέροντες κύκλους επεισοδίων (έστω κι αν τον τελευταίο μήνα έχει κάμει κοιλιά): γνώρισα πάρα πολλούς ανθρώπους, ταξίδεψα αρκετά, άλλαξα δουλειά, επέτρεψα στον εαυτό μου να περάσει καλά, βελτιώθηκα στον τρόπο που με ζω. Αλλά και αποστασιοποιήθηκα, απογοητεύτηκα, χτύπησα το κεφάλι μου στον τοίχο να κάμει γκλιγκ-γκλονγκ (ακόμη χάνω λάδια). Όπως συμβαίνει με τις σειρές, το έτος με αφήνει σε cliffhanger (και δεν είμαι καθόλου βέβαιος τι σχέδια έχει ο σεναριογράφος για το next season -ελπίζω σε καλά guests).

Τελευταία μέρα της δεκαετίας σήμερα. Έχει και πανσέληνο. Θα έχει και έκλειψη!

Σαν χθες μου φαίνεται που περιμέναμε το μιλένιουμ, ρε πώς περάσανε δέκα χρόνια -κριπι συναίσθημα! Ας είναι! Επειδής η μέρα το επιβάλει, θα σου προσμετρήσω τις καλύτερες εντυπώσεις μου για το έτος που φεύγει (που μεταξύ μας είναι το εύκολο και σέιφ παρτ της αποτίμησης -για τα λοιπά θα πρέπει να φέρεις κάνα μπουκάλι κρασί και να κάτσουμε για ώρες στον καναπέ).

Η συναυλία

Δεν ήμουν φαν, δεν είχα παρακαλουθήσει την καριέρα της, ούτε είχα πολυσυνειδητοποιήσει πόσα τραγούδια της ξεύρω. Τ'ομολογώ κι ας με κακοχαρακτηρίσεις: έβγαλα εισιτήριο απλώς γιατί μου φάνηκε τρέντι (ποιος είσαι και τι έκανες στο πτηνό;). Η Beyonce ήταν απλώς σαρωτική. Μην το βγάλεις βούκινο και μου χαλάσεις το σοφιστικέ προφίλ μου, αλλά θα σου ψιθυρίσω στ' αυτί ότι μπορεί να ήταν και η καλύτερη συναυλία που έχω δει έβερ. Φωνή; Πιο καμπάνα και από το σήμα της Κοσμοτέ! Κορμί; Ερωτικολάγνο και ζουμερό! Θέαμα; Καταιγιστικό και ξεσηκωτικό! Δεκάρι!

Η νοσταλγία

Φαντάζομαι ότι αυτό είναι ένδειξη πως μεγαλώνω. Οι βρωμονομοτέλειες υπάρχουν εντέλει: όσο απομακρύνεσαι από τα παλιά σου, τόσο τα αποζητάς. Εντάξει, τη δεκαετία του 60 (ή και του 70 εδώ που τα λέμε) δεν την έζησα: οι πρώτες μνήμες μου δεν είναι Γιοκο Όνο αλλά Γιοκοτσόκο. Αλλά ένα περίεργο πράμα, έχω αρχίσει να νιώθω ένας από τους εκδρομείς του 60. Σε αυτούς που απευθύνεται ο αφηγηματικός Σαββόπουλος στις καλλιτεχνικές του παρεμβάσεις εδώ και μερικές εβδομάδες. Ο Διονύσης μου μίλησε δύο φορές εφέτος. Και τον άκουσα προσεκτικά σε αυτά που μου είπε. Η πρώτη ήταν σύντομη. Το φθινόπωρο σε εκείνο το αφιέρωμα στο Λευτέρη Παπαδόπουλο στο Ολυμπιακό Στάδιο, όταν βγήκε για λίγο κι αναστέναξε τον καημό του για τη θάλασσα, πικροθάλασσα. Τη δεύτερη πριν λίγες μέρες στο Παλλάς, όταν έκανε τον απολογισμό της γενιάς του. Και με βοήθησε στο δικό μου απολογισμό.

Το Μουσείο

Της Ακρόπολης ντε! Που αν δεν έχεις ήδη πάει, είσαι ΤΝΤ (totally not-trendy) και πολύ θα το φχαριστηθώ που θα πληρώσεις παραπάνω λεφτά γιατί την προσφορά με το εισιτήριο ένα ευρώ, μόλις την έχασες. Και είμαι βέβαιος ότι τα μάρμαρα θα σου κρατήσουν και μούτρα: αν πας και λείπει καμία Καρυάτιδα τάχα-μου για ψώνια στο Λονδίνο, θα είναι γιατί είσαι καφρούλης.

Το νησί

Κάτσε να μετρήσω. Μπορεί να πήγα και σε επτά-οκτώ νησιά φέτος, πέρσοναλ ρέκορντ με διαφορά: Kρήτη, Πάρο, Σίφνο, Τήνο, Κέρκυρα, Παξούς (bonus: Antipaxos και ξερός), Σύρο και μπορεί και κάτι να ξεχνώ. Και στις περισσότερες περιπτώσεις το "έσκισα" το μέρος. Δεν άφησα θάλασσα που να μην βουτήξω, ραχούλα που να μην φωτογραφήσω, μουσειάκι με παραδοσιακά υφαντά σε ξεχασμένο κουτσοχώρι που να μην επισκεφθώ. Θα θελα να κάτσω να σου τα γράψω αναλυτικά, αλλά μην βγάλω και το Λονλι Πλανετ άουτ οφ μπίζνες, κρίμα είναι!

Η τέχνη

Είναι γνωστό: το πτηνό την έχει μεγάλη, την κλίση στην πχιότητα. Εφέτος όμως το παράκανε: που το έχανες, που το έβρισκες, σε εκθέσεις να καδράρει με τα δάχτυλά του τους πίνακες από μακριά και να αγοράζει μεμοραμπίλια από τα σοπς. Τι του άρεσε; Ο Αχιλλέας Δρούγκας στην Πινακοθήκη (τέσσερα αστεράκια, σου το'χα πει να πας, εσύ του κεφαλιού σου!), το ανανεωμένο Βυζαντινό Μουσείο (πέντε αστεράκια και να φανταστείς ότι είμαι ο πιο μουχφ άνθρωπας σε ό,τι αφορά τη χριστιανοβυζαντινή αισθητική), η Έκθεση για τη Γυναίκα στην Αρχαιότητα στο Αρχαιολογικό (τρία αστεράκια, αλλά είναι τόσο ζούπερ το Αρχαιολογικό ως σύνολο πλέον που αν χαθείς στις αίθουσές του, βλέπεις εσύ τα αστεράκια!), η Έκθεση "Le Gout a la Grecque" πάλι στην Πινακοθήκη (ένα εξάευρω εδώ, ένα εξάευρω εκεί, με έχει γδύσει φέτος η Λαμπράκη-Πλάκα -τρία αστεράκια), η έκθεση για το Ανθρώπινο Σώμα στο Γκάζι (δύο αστεράκια -τα μόνα που έκοψαν φλέφα για την έκθεση ήταν τα εκθέματα), ο Τσόκλης στο Σχολείον (τρία αστεράκια -που φθάσαμεν! να μας αρέσει και ο Τσόκλης μη-χειρότερα!) και τόσα άλλα που δεν τα θυμάμαι. Και αν αυτά σου φαίνονται πολλά, που να δεις σε πόσα θα πάω το 10!

Το 10

Όχι αυτό με τη Μπο Ντέρεκ που απαυτώνεται με το Μπολερό (τι πήγες και θυμήθηκες;), ούτε το Δέκα Λεπτά Κήρυγμα (που αν έχεις-το-Θεό-σου πήγες και ανέδειξες δεύτερη πιο αγαπημένη οικογενειακή σειρά στα είκοσι-χρόνια-mega)! Όχι, όχι, όχι! Αναφέρομαι σε αυτό που σου ξημερώνει αύριο! Που είναι μεν διψήφιο και στρογγυλό, αλλά παραπέμπει συνήθως σε κακά κι ανάποδα: δέκα πληγές του Φαραώ, δέκα κακά της μοίρας σου, πάρε δέκα φάσκελα κ.λπ. Που αν τα συνδυάσεις με τη φάτσα του Αλμούνια και τις προθέσεις του Παπακωνσταντίνου, δέκα θα πάρεις. Φάσκελα!

Ήταν μία σκληρή χρονιά και φοβάμαι ότι γελάσαμε λιγότερο. Στα εκατό ποστς (φχαριστώ είπες;) που σου 'γραψα φέτος, ξεδίπλωσα τη δική μου εκδοχή της πραγματικότητας. Τα κείμενα άλλοτε αλλέγκρα, κάποιες φορές πιο αυστηρά. Φαινομενικά εύκολα στην ανάγνωσή τους, αλλά αν τα ψάξεις στις γραμμές, πιο δύσκολα και αυτοαναφορικά.

Τώρα που το έτος σβήνει, το μόνο που έχω να σου ευχηθώ είναι να είσαι καλά. Και ανεξαρτήτως αν θα αγκαλιαστείς με την τσόχα, είθε να πιάσεις σήμερα τα μεσάνυχτα το δέκα το καλό. Άντε!

υ.γ. Για να δούμε πού θα πέσει το μπαλάκι...

Τετάρτη, 30 Δεκεμβρίου 2009

Οι δέκα ζουπερότερες τηλεοπτικές σειρές της δεκαετίας

Άμα σε ρωτήσω αν βλέπεις τηλεόραση, θα πεις τσου και με τα δίκια σου, διότι είσαι πολυάσχολος άνθρωπας και γνωστός κουλτούρας. Επιπλέον θα αρχίσεις να μου αραδιάζεις όλα τα επιχειρήματα περί αποβλάκωσης και θα ανακαλέσεις εκείνο το καλόπαιδο τον Γρηγόρη (όχι-δεν-λείπει-από-την-ελληνική-τηλεόραση) Αρναούτογλου να καλεί τους τηλεθεατές να πετάξουν την οικοσυσκευή τους από το μπαλκόνι μη-χειρότερα για να κερδίσουν πλούσια δώρα! Που να στεκόταν ο ίδιος ο Γρηγόρης από κάτω, να έβγαινα πρώτος εγώ και να σου έριχνα ολόκληρο το νεροχύτη, το θερμοσίφωνα, τη σαλονοτραπεζαρία, το πιάνο και ένα παλιό σαμοβάρι με μπορντούρα αγελαδίτσες να δει την Κλάρα να κελαηδάει.

Τι τα θες και τα θυμάσαι όμως; Εσύ έτσι κι αλλιώς την έχεις κλειστή γιατί είσαι ανώτερος άνθρωπας και παρακολουθείς μονάχα τις ειδήσεις με τη Σία Κοσιώνη -άντε και τον Γεωργουσόπουλο σε τσακίρ κέφι.

Βεβαίως οι στατιστικές άλλα λένε για την πάρτι σου (ότι και καλά το 2009 παρακολούθησες κατά μέσο όρο περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά), αλλά εδώ βγάζανε τον Κωστάκη καταλληλότερο πρωθυπουργό, έχεις σταματήσει να τις πιστεύεις. Και θα συμφωνήσω μαζί σου ότι η ελληνική τηλεόραση είναι στα χειροτερότερά της, αν συμφωνήσεις εσύ μαζί μου ότι η αμερικανική τηλεόραση τα τελευταία χρόνια κεντάει.

Δεν ξεύρω για σένα, αλλά εγώ αυτή τη δεκαετία ξόδεψα ώρες, ημέρες και βδομάδες παρακολουθώντας αμερικάνικες σειρές. Ναι, είδα και παπάρες. Αλλά επαιτιακό ποστ είναι, πικρόχολος δεν θα γίνω. Θα σου πετάξω τις δέκα καλύτερές μου για να έχεις κι εσύ να διαφωνήσεις.

Σκρόλαρε τη λίστα από το δέκα προς το ένα και τα λέμε σε λίγο από κάτω.

10. Nip / Tuck

9. Heroes
8. The Simpsons
7. Gossip Girl
6. Rome
5. Six Feet Under
4. Desperate Housewives
3. Gilmore Girls
2. Friends
1. Lost
Αναμενόμενα; Έλα μη μου πεις ότι δεν περίμενες το Lost στην πρώτη θέση ή τα Φιλαράκια στη δεύτερη! Είναι σχεδόν αυταπόδεικτα. Κρος γιουρ φίγκερς για την τελευταία σεζόν του Λοστ γιατί ο πήχης είναι θεοψηλά.

Τις Gilmores δεν τις περίμενες στην τριάδα, αλλά το πτηνό δηλώνει ερωτευμένο με τη Λόρελαϊ (η παρλαπίπα ζούπερ τύπισσα με το κόκκινο πουλόβερ στη μέση της φωτό για εσένα τον άσχετο!), οπότε δεν θα το παρεξηγήσεις.

Οι νοικοκυρούλες στην τέταρτη θέση συνεχίζουν ακάθεκτες και μάλιστα θαρρώ ότι η φετινή σεζόν τους είναι μακράν η καλύτερη (σίγουρα πιο ενδιαφέρουσα από εκείνο το χάλι με τη μαύρη γειτόνισσα και τον αλυσοδεμένο γιο στο υπόγειο).

Το Six Feet Under λίγο πιο κάτω, αλλά εξίσου ζουπερτέλειο με ειλικρινή συναισθήματα και αληθινοπραγματικές διαπιστώσεις. Δεν θα το πεις πουθενά, αλλά δεν το έχω ολοκληρώσει -να έχω κι εγώ καμιά εκκρεμότητα για το μέλλον.

Στην έκτη θέση η Ρώμη: δύο σίζονς ίσον ευκολάκι. Το καθάρισα μέσα σε ένα πενθήμερο και μου άφησε κουσούρι μία τρέλα με τη ρωμαϊκή ιστορία (την οποία έκτοτε ταϊζω όσο μπορώ με βιβλιαράκια -θύμησέ μου να σου προτείνω).

Την αναπάντεχη επιλογή θα τη βρεις στο νούμερο επτά. Δεν είναι deep, ούτε καν αληθοφανές και σίγουρα θα το έχεις ξεχάσει αύριο. Ένα μπάτσο trendy μικρομέγαλα που ζουν το δικό τους Beverly Hills στα '00s, με καμβά τη Νέα Υόρκη και με τον αντίχειρά τους κολλημένο στο κινητό. Μπρέντα, δεν είμαστε πια στη Μινεσότα.

Πολύ στεναχωριέμαι. Μόλις ένα σόου κινουμένων σχεδίων στη λίστα, τη στιγμή που στο σινεμά τα καρτούνς παίζουν παιχνίδι μόνα τους. Οι Simpsons εξακολουθούν να μπήγουν το μαχαίρι στο κόκκαλο, αλλά επέτρεψέ μου να πω ότι αισθητικά παραμένουν (μαζί με όλα τα Family Guy και South Park) σε εύκολες μανιέρες απαίδευτου σχεδίου. Ναι, οι διάλογοι είναι ευφυείς. Αλλά η τεχνολογία σού επιτρέπει σήμερα να δημιουργήσεις παπάδες.

Στις δύο τελευταίες θέσεις, οι πιο αδύναμες επιλογές. Το Heroes οφείλει να τελειώσει επιτέλους διότι επιβαρύνει τη θέση του, το Nip / Tuck βρίσκεται στη λίστα μόνο γιατί είναι εκνευριστικά διακριτό.

Α και κάτι τελευταίο. Δεν έχω δει τους Sopranos, δεν μου αρέσουν τα CSI, δεν είμαι ακόμη πεισμένος για τον Dexter (είμαι πίσω), δεν θυμάμαι καν γιατί έβλεπα το 24, δεν βρήκα καθόλου ενδιαφέρον το Prison Break, δεν γελάω με το 30 Rock, δεν έβαλα το Sex & the City γιατί θεωρώ ότι το γυναικείο κοινό καλύπτεται στη λίστα με το Gossip Girl (under 20) και τις Gilmore (above 20), δεν σκοπεύω να δώσω καμία ευκαιρία στο The Big Bang Theory.

Που έχω βάλει το τηλεκοντρόλ;

Κυριακή, 27 Δεκεμβρίου 2009

Τα είκοσι καλύτερα νταχτιρντί της δεκαετίας (10-1)

10. Beyonce - Single Ladies

Παίρνεις τρεις πληθωρικές γκόμενες, τους φοράς στενά κορμάκια και τακούνια, τις βάζεις να το κουνήσουν δυνατά, δεξιά-αριστερά και πάνω-κάτω σε ξεσηκωτικό χορευτικό και έτσι απλά έχεις το καλυτερότερο βιντεοκλιπ της δεκαετίας. Όχι ρε για κανέναν άλλο λόγο, αλλά επειδής είναι ασπρόμαυρο και καλλιτεχνικό.



9. Lady GaGa - Poker Face

Από το Radio Gaga των Queen περάσαμε πολύ σύντομα στο είσαι τελείως γκάγκα. Επόμενο ήταν να εμφανισθεί και η ομώνυμη Lady, η οποία πρέπει να έχει μελετήσει καλά το manual "How to become famous", εξού και σου αραδιάζει διάφορα τσιτάτα περί της σεξουαλικότητάς της να έχεις κι εσύ να ασχολείσαι. Όμορφη δεν είναι, αλλά κοίτα να την συνηθίσεις γιατί αυτό είναι το νέο πρόσωπο της ποπ.



8. Sonny J - Handsfree

Ένα ολόκληρο καλοκαίρι το είχα για ringtone, το σφύριζα στη θάλασσα, το άκουγα στ'αμάξι, το είχα κάμει προσωπικό soundtrack. Ναι, είναι αφιέρωση σε μένα! Και πέφτουμε κάτω όλοι μαζί να ρίξουμε ρισπέκτς στο σκηνοθέτη του βίντεοκλιπ για τη b-movie αισθητική και για τις κινηματογραφικές αναφορές του, στο χορογράφο για το θριλεροχορευτικό και στον Sonny J που πήρε και διασκεύασε ένα ξεχασμένο τραγούδι από το θεοπαλιά και το έκαμε ζούπερ επιτυχία στα clubs.




7. Duffy - Stepping Stone


Πόσο λάθος θα το πεις; Μιλάει σαν τον Ντάφι, χορεύει σαν τον Ντάφι, γελάει σαν τον Ντάφι και από πάνω τη λένε και Ντάφι. Μα χάθηκαν τα ονόματα; Μπορούσε ας πούμε να κάνει μεγαλύτερο σουξέ, αν την έλεγαν Γκούφι. 'Η Γιαγιά Ντακ. Τα ραδιόφωνα το έλιωσαν το Stepping Stone (αφού είχαν λιώσει πριν το Mercy), σε σημείο που τη σιχάθηκαν τα σκώτια σου εδώ και δυόμιση χρόνια. Αλλά χαλάλι! Ο ήχος είναι παλιακός χωρίς να είναι ρετρό, τα τραγούδια είναι κλασικά και μοντέρνα ταυτόχρονα και η Duffy έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα σε σχέση με την Winehouse: καταφέρνει να βγάλει τη δεκαετία νηφάλια.



6. Lady Gaga - Bad Romance

Στο παραπέντε της δεκαετίας η Lady ξαναχτυπά με ένα από τα δυνατότερα ποπάκια και τον προχώ στίχο "I want your disease" (που φαντάζομαι δεν αναφέρεται στα πάρτι μετάδοσης της γρίπης H1N1). Οι άναρθρες κραυγές, τα οοοοοΟΟΟοοοοο και τα γαλλικά έρχονται και προσθέτουν μία εσάνς κοσμοπολιτισμού. Το'χει η άτιμη!




5. Timbaland & One Republic - Apologize


Ο Justin είναι ο αδιαμφισβήτητος male artist της δεκαετίας. Συνεργάζεται με τους πάντες, ραπάρει με τη Μαντάνα, τον έχει τοιχοκολλημένο το κάθε κορτσούδι πάνω από το κρεβάτι του, χορεύει, τραγουδάει, συνθέτει, φτιάνει και ωραιότατο παστίτσο. H απιστία της Britney και ο χωρισμός τους, τον έκανε να γράψει το Cry me a River που έγινε μία από τις μεγαλύτερες εμπορικές επιτυχίες των τελευταίων ετών, πράγμα που αποδεικνύει ότι έχει και το κέρατο τα υπέρ του. Ναι, αυτή τη δεκαετία ο Justin χέστηκε στο τάληρο.



4. Christina Aguilera - Hurt

Δύο μικρά κοριτσάκια ξεκίνησαν από το Mickey Mouse Show -διότι δεν υπάρχουν τα Ζουζούνια στην Αμερική- με παιδικά τραγούδια και μικρομέγαλες φάρσες. Τη μεν Britney δεν θα τη βρεις στη δική μου λίστα με τα είκοσι καλύτερα (το Womanizer ήταν οριακό), η δε Christina θα μπορούσε και να την καταλαμβάνει όλη. Αρκούμαι εδώ στο πιο αισθαντικό "Hurt", αλλά έχω ήδη τύψεις που κράτησα απέξω το Beautiful και το Fighter.




3. Lady GaGa - Just Dance


Ξανά-μανά δαύτη; Ξανά! Αυτό είναι που λέμε "έχει γκαγκανιάσει η λίστα"! Για να δεις τι αισθηματίας είμαι, το συγκεκριμένο άσμα σού τ'αφιερώνω αγαπητέ αναγνώστα και σου κλείνω και το μάτι. Ό,τι και να σε βρει την προσεχή δεκαετία, just dance!



2. Madonna - Hung Up

Αν είσαι η Μαντάνα, time goes by so slowly. Η χαμαιλεοντική αρτίστα συνεχίζει να διαμορφώνει τα τρεντς, ανακατεύοντας μουσικές, αισθητικές και πρότυπα. Κι ας έχει γίνει το μπράτσο της σαν του Πύρρου Δήμα. Κι ας συνεχίζει να είναι μία μέτρια φωνή που θα κοβόταν στο δεύτερο λάιβ του X-Factor. Η Μαντάνα είναι πολύ πιο σημαντική για να κριθεί με τα παραδοσιακά κριτήρια της (όποιας) επιτροπής. Μαγκιά της! Το Hung Up είναι ίσως το κορυφαίο χορευτικό της κομμάτι (αλλά στο έχω πακετάρει με το άκρως ενδιαφέρον Love Profusion γιατί είναι γιορτές και είναι ωραίο να έχεις bonus).



1. Beyonce - Crazy in Love

Η δεκαετία που μας εγκαταλείπει είναι μαύρη. Και με την καλή και με την κακή έννοια. Μαύρος ο καπνός πάνω από το point zero στη Νέα Υόρκη, μαύρο το περσινό χριστουγεννιάτικο δέντρο στην Αθήνα, μαύρα τα μαντάτα στην τσέπη μας, μαύρο δαγκωτό πήρε η κυβέρνηση του Κωστάκη, μαύρα τα δάση και μαύρα τα πανιά μας. Αλλά και η ελπίδα χρωματίστηκε μαύρη στο πρόσωπο του Ομπάμα και η μουσική βυθίστηκε στους μαύρους ήχους, αναδεικνύοντας το R&B σε κυρίαρχο μουσικό ρεύμα της δεκαετίας. H Beyonce απλώς φυσάει και ακόμα κι αν δεν έκατσες να δεις τα προηγούμενα βίντεο της λίστας, επιμένω να δεις ετούτο ολόκληρο για να συμφωνήσεις μαζί μου! Αγαπητή Beyonce, παρακαλώ ανεβείτε στη σκηνή για να παραλάβετε το στέμμα σας.

Σάββατο, 26 Δεκεμβρίου 2009

Τα είκοσι καλύτερα νταχντιρντί της δεκαετίας (20-11)

Ιτς πάρτι τάιμ, φέλας! Που σημαίνει ότι θα κάτσω να σου κάμω λίστα με τα τραγούδια της δεκαετίας που μου άρεσαν, που με ξεσήκωσαν, που τ' άκουγα όταν διάβαζα για τις εξετάσεις στα μεταπτυχιακά στα early 00s, που μου κρατούσαν συντροφιά στη σκοπιά το δυοχιλιάδεσδύο, που τα'χα στ'αυτιά μου όταν ήμανε απ'τ'αξημέρωτα στο μετρό για να πάω στη δουλειά μου το δυοχιλιάδεσπέντε, που επενδύουν μουσικά τις ώρες που περνάω στο πισί μου για να σου γράψω εδώ και πεντέμησι χρόνια και που τ'ακούω στ'αμάξι όταν οδηγώ τη νύχτα και η Αθήνα μπιτάρει στο ρυθμό μου.

Δώσε!

20. Gwen Stefani - Sweet Escape

Στη θέση νούμερο είκοσι η Γκουέν που δεν σου είχε γιομίσει το μάτι όταν σου ανακοίνωσε ότι θα κάμει σόλο καριέρα, αλλά σου βγήκε τσίλικη κι ας είναι ίδια κοψιά με ένα ζίλιον άλλες τρελοποπούδες που τις ξεχωρίζεις πλέον μόνο από τη βαφή στην τούφα: και για να μην μπερδεύεσαι η Pink την έχει ροζ, η Avril Lavigne την έχει κόκκινη, η Άννα Παναγιωταρέα την έχει λευκή.



19. Greenday - Boulavard of Broken Dreams

Αυτό είναι ό,τι απέμεινε από τα ενδιαφέροντα ροκάκια της δεκαετίας του 90 και στο οποίο συναντιούνται δύο γενιές: ο στίχος "I walk alone" εκφράζει ταυτόχρονα τον emo σχολιαρέφηβο που ανεβοκατεβαίνει τα σκαλάκια του Συντάγματος προσφέροντας στόχο για τα περιστέρια και τον μπερδεμένο 30άρη που συνειδητοποιεί ότι δεν του φθάνουν τα λεφτά για να ροκάρει (ή να πάρει ταξί, εξού και τον έφαγε το περπάτημα). It was a decade of broken dreams, μεγάλε.



18. Alicia Keys - Fallin'

Δεν είναι το πιο ανεβαστικό τραγουδι έβερ, ούτε θα έρθεις στο τσακίρ κέφι. Αλλά έχει κάτι κλαψοψυχοπονιάρικο -τον Βασιλάκη Καϊλα μέσα του- που σε συγκινεί κι ας σε φέρνει στο λαξατονίλ αν κάμεις το λάθος να το ακούσεις στο repeat.



17. Kylie Minogue - Can't Get You Out of my Head

Τη δεκαετία του 80 η χαμένη κόρη της Κλάραμπελ από το ντάουνάντερ κάμει επιτυχία με το διεθνές σουξέ "Άστο-πιστολάκη, Λάκη, Λάκη, Λάκη" και όρκο παίρνεις ότι δεν θα τη θυμούνται ούτε τα καγκουρό σε μία δεκαετία (δήλωση που φέρεται να έκαμε και ο Μητσοτάκης). Εντούτοις, με το που γυρίζει το μιλένιουμ η κοντή αυστραλέζα συντονίζεται με την εποχή, φοράει ένα λευκό παντελονοχλάμυδο με σκισίματα και κουκούλα (παράνομο πλέον στην Αθήνα) και σου κουνάει το κεφάλι και τον πωπό ρομποτικά. Εντ γιου λαβ ιτ!



16. Shakira - Whatever, whenever

Πώς ορίζεται η λέξη παγκοσμιοποίηση; Είναι κολομβιανή που τραγουδάει στα αγγλικά, χορεύει μπέλι ντάνσινγκ, τα'χει με το γιο του Προέδρου της Αργεντινής, άλλοτε βάφεται ροκ κι άλλοτε έθνικ, πουλάει στην Ευρώπη, την ξέρουν στη Γιαπωνία κι έχει στη φωνή της τους αυλούς των Άνδεων. Όπως εύστοχα διαπιστώνει και η ίδια: γουατέβερ!



15. Coldplay - Viva la vida

Από το Βίβα Εσπάνια της δεκαετίας του 60 περάσαμε στο Βίβα Ρένα της δεκαετίας του 70 και στο Βίβα λα Ντίβα της δεκαετίας του 90. Επίσης θα θυμηθείς ότι υπάρχει το Βίβα λα βίτα λόκα και το Βίβα Ζαπάτα, αλλά επειδής όλα αυτά είναι πλέον φολκλορ, οι Coldplay είπαν να προσθέσουν κάνα βιολί για πχιότητα και να μας ευχηθούν μέρες που είναι. Να ζήσουμε!



14. Rihanna - Umbrella ft. Jay-Z

Τον βαθυστόχαστο τον στίχο δεν θα τον συναντήσεις στα χιτάκια της δεκαετίας αυτής, οπότε μην περιμένεις ήλιους ηλιάτορες και χρυσοπράσινα φύλλα στη μέση του πέλα-ου. Έχει όμως και το εύπεπτο τη γλύκα του, ειδικά αν συνοδεύεται από φρεσκαδούρα μελανούρι -να'χεις κι εσύ να κάμεις χάζι. Άντερ μάι οουμπρ-έλα-έλα-έλα-ε-ε-ε!



13. 50 Cent - In Da Club

Ο Έμινεμ άλλαξε το παιχνίδι αλλά οι μαύροι συνεχίζουν να τα σπάνε. Ο 50 cent μπορεί εδώ να αποτιμάται μετα βίας 0,332 ευρώ, αλλά σε πληροφορώ ότι το Γκράμι του σούπερ-σαξέσφουλ-μπίζνεσμαν το έχει στο τσεπάκι. Ως έφηβος ήταν βαποράκι ναρκωτικών, ως ενήλικας έμπλεξε με συμμορίες και τον γαζώσανε με επτά σφαίρες, ως ράπερ τον ανακάλυψε ο Έμινεμ και του άνοιξε την πόρτα. Σήμερα η περιουσία του είναι 440 εκατομμύρια ευρώ και θεωρείται ο πιο πλούσιος ράπερ. Πόσα κέρματα των 50 cents είναι αυτό;



12. Amy Whinehouse - Rehab


Αν είσαι η Όλιβ του Ποπάι με το μαλλί της Μαρτζ Σίμπσον και την κίνηση του Τιραμόλα, η αλήθεια είναι ότι κάπου πρέπει κι εσύ να εκτονωθείς. H Amy το Rehab το τραγούδησε μεν, δεν το επισκέφθηκε δε. Μια που αποκτήσαμε αυθεντικά ενδιαφέρουσα φωνή (με αναφορές στη σόουλ, τη τζαζ και το r&b), μια που τη χάσαμε! Αν έπρεπε να στοιχηματίσω ποιος από τη λίστα μου έχει εξασφαλίσει τη διαχρονικότητα, τα λεφτά μου στην κυρία.



11. Gorillaz - Clint Eastwood

Ποιο είναι το καλυτερότερο virtual γκρουπάκι έβερ; Αν απάντησες οι Archies, είσαι νοσταλγός του ροκεντρολ. Αν απάντησες ο Alvin & the Chipmanks, είσαι σαραντάρης, σταμάτα να παλιμπαιδίζεις! Αν απάντησες οι Gorillaz (και δεν έχεις ματακούσει τους Archies και τον Alvin), είσαι κάτω των τριάντα ετών και στο σωστό μπλογκ (που είναι πιπίνι-friendly). Oh yes, οι Gorillaz παίζει να είναι και η καλύτερη μπάντα της δεκαετίας. Καλά, δεν υπάρχει λέμε! (κυριολεκτικά)

Τετάρτη, 9 Δεκεμβρίου 2009

Τα είκοσι κινηματογραφικά γουάου της δεκαετίας

Ως γνωστόν, δώστου λίστα του μπλογκερά και άστον να την παίζει. Τώρα μάλιστα που τελειώνει και η δεκαετία, ως και η τελευταία υπεραιωνόβια της Πίνδου έχει ετοιμάσει λίστα με τις καλύτερες στιγμές της Άννας Ανδριανού, λίστα με τα πιο χρήσιμα tips του Αυτιά για τις συντάξεις, λίστα με τα πιο κάτσε-καλά σκάνδαλα που της κρέμασαν τη μασέλα κ.ο.κ. -αν της εξαντληθούν οι συνήθεις κατηγορίες, μπορεί και να προχωρήσει σε κατάρτιση λίστας για τα ψώνια ή λίστας φαρμάκων.

Και σε ερωτώ: θα μπορούσε το πτηνό να πει όχι σε αυτήν την πρόκληση;

Η απάντηση είναι πως θα μπορούσε. Αλλά επειδής τα γουστάρει τα κλισέ, θα κάτσει να σιάξει τις δικές του λίστες για να μπορείς κι εσύ να διαφωνήσεις και να πιαστείτε μαλλί με πούπουλο.

Η πρώτη λίστα που θα χαζέψεις σήμερα είναι η κινηματογραφική. Διότι ως γνωστόν, το κατέχουμε το άθλημα (ξεστραβώσου και δες πόσο μεγάλη την έχει το πτηνό, την κατηγορία "Σινεμά")!

Κάποιες από τις ταινίες που έχω επιλέξει, τις έχω γαρνίρει με φράσεις (κόπι-πέιστ μέθοντ) από τις κριτικές που είχα κάμει όταν τις είχα πρωτοδεί. Πατάς το λινκ στον τίτλο της ταινίας (γουερέβερ αβέιλαμπολ) και μεταφέρεσαι στην κριτική -που μπορεί να ανάγεται και μία πενταετία πίσω. Αυτά για να βλέπεις πόσα ένσημα έχω ως παλιοσειράς στο μπλογκεράδικο.

Ακολουθεί σεντονάκι.

20. Star Trek

Πολλά πράγματα μπορείς να μου προσάψεις, trekkie δεν θα με πεις. (...) Η μόνη από τις σειρές που έχω παρακολουθήσει με συνέπεια είναι το Next Generation. Με τον Κάπτεν Ζαν Λουκ Πικάρντ να έχει μία λύση για κάθε διαγαλαξιακό παρατράγουδο είτε επρόκειτο για ένα γιγάντιο δύστροπο καλαμάρι που περιφερόταν στο Δέλτα του Κενταύρου φτύνοντας μελάνι, είτε για ζοχαδιασμένες φυλές εξωγήινων από τον Αστερισμό της Κασσιώπης που πιάνονταν κεραία με κεραία για το αν τα μούσμουλα είναι πράσινα ή μενεξεδιά. (Χελόου; Δεν φυτρώνουν μούσμουλα στον Αστερισμό της Κασσιώπης!)
Κι έρχεται Αυτός (ο τζέι τζέι άμπραμς βρε γιαβρίμ, ο δημιουργός του λοστ -πόσο γκάου πίου είσαι;), παίρνει τους κουρασμένους χαρακτήρες, το σκουριασμένο σκάφος, το παλιακό στόρι, το σέβεντις σετάκι "μίνι"/"μπότα" της Ουχούρα, κάμει τα μάτζικ τρικς του και σου δημιουργεί το πιο απιστεύταμπολ χορταστικό μπλοκμπάστερ της χρονιάς.

19. Wall-E

Τα ζουμιά σε παίρνουνε, γαμώτο. Και μεγάλη μαγκιά θα το πεις να γυρίσεις ταινία ξέχειλη στο συναίσθημα και στο μήνυμα (όχι το "πάρε-να'χεις-ηθικοπλαστικό-μήνυμα", αλλά το "σου-κλείνω-το-μάτι-πονηρά-μήνυμα") με δύο ρομπότς, έναν πεντάχοντρο κυβερνήτη διαστημοπλοίου, μία κατσαρίδα, βουνά από σκουπίδια και ελάχιστους διαλόγους. (...) Ο Wall-E είναι ήδη κλασικός και ήρθε να παρκάρει μαζί με την i-pod αγαπημένη του Εύα στον κατάλογο με τα μεγαλύτερα αριστουργήματα της κινηματογραφικής ιστορίας. Το καρτούν γεννά το αύριο (κι αν δεν το΄χεις καταλάβει και προτιμάς ακόμα να βλέπεις σαχλαμάρες με τους μεγαλοστάρ του Χόλιγουντ, δεν θα κάτσω να προσπαθήσω να σε πείσω -σόρρυ!).

18. Ratatouille


Τώρα είναι δυνατόν από όλα τα πλάσματα του ζωικού βασιλείου, να διάλεξαν για σεφ ντελικάτου παρισινού ρεστοράν, έναν αρουραίο; Και να παρακολουθείς επί δύο ώρες το τρωκτικό να στριφογυρίζει ανάμεσα στα μπαχαρικά, τα λαχανάκια και τα μπρόκολα; Που κι αν έχεις δει μαγειρέματα στην οθόνη: από τη Βέφα να ανακατεύει τα μπιζέλια με την εγγόνα της, τον Όλιβερ να πετάει στο τσουκάλι με τις παπάγιες ένα μπούτι χοιρινό ως το Μαμαλάκη με τιράντα και τιρολέζικο καπέλο να σου φτιάχνει αυστριακό τσιζκέικ και να σου υπαγορεύει τη συνταγή λες και κάμει δέηση στην Παναγία την Παντάνασσα. Αλλά ένα ποντίκι πάνω από την κατσαρόλα, θα το πεις σε κόντρα ρόλο. Έλα όμως που πρόκειται για το εντυπωσιακότερο animation με το καλυτερότερο σενάριο που είδαμε εδώ και χρόνια! Έλα που το συγκεκριμένο τρωκτικό το θες σε κουκλάκι, αυτοκόλλητο, μπρελόκ και μαγνητάκι στο ψυγείο.

17. Changeling

Νεαρή σίνγκλ μάδερ (λεπτή σιλουέτα, γατίσιες ματάρες, σαρκώδη χείλη: μαντεύεις ποια παίζει) γυρίζει από τη δουλειά και ανακαλύπτει έντρομη ότι το 9χρονο αγοράκι της δεν είναι στον καναπέ να την περιμένει. Άμπερ αλάρμ. Το ψάχνει στη γειτονιά & στους δρόμους, απευθύνεται στην αστυνομία, ξεκινά προσωπικό αγώνα. Προς μεγάλη της χαρά, η αστυνομία τής ανακοινώνει ότι το παιδί της βρέθηκε, αλλά λες και τη δουλεύει το σύστημα, το νήπιο που της παρουσιάζουν δεν είναι δικό της αλλά ισχυρίζεται ότι την αναγνωρίζει ως μαμά του. Εδώ καις φλάτζα, καταρρέει η λογική σου και θέλεις να το κανελώσεις το βρωμόπαιδο. (...) Η ταινία της χρονιάς λέγεται "Ανταλλαγή" και είναι μία άσκηση ύφους από τον παππού Κλιντ Ίστγουντ (...). Υπέροχη σκηνοθεσία, υποβλητική μουσική, εξαιρετικό κάστινγκ, σουπερ φωτογραφία, τέλεια όλα. Σα να ζωντανεύουν πίνακες του Χόπερ.

16. 300

Ψάχνω με αγωνία τις κριτικές. Δανίκας, Ζουμπουλάκης, Μικελίδης. Καταβροχθίζω τα κείμενά τους. Αναμενόμενα. Πλήρως και βασανιστικά αναμενόμενα. Βουτηγμένα στον καθωσπρεπισμό μίας κινηματογραφικής ορθότητας. Μίας ορθότητας που τους επιβάλει να εκστασιάζονται με καθετί διανοουμενίστικα ευυπόληπτο, αρκεί να έχει τη σφραγίδα ενός Ταρκόφσκι, ενός Κισλόφκσι, ενός Τζάρμους ή έστω των αδελφών Κοέν. (...) Όταν τελείωσε, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν «διάολε, τι θα μπορούσα να πω (ή να γράψω στο μπλόγκ μου) για τούτη την ταινία;». Θα μπορούσα να επαινέσω την τεχνική της αρτιότητα. Την πιστή μεταφορά των εικόνων του κόμικ. Τις μελανές παλέτες χρώματος και το εξαίρετο εικαστικό αποτέλεσμα. Την υποβλητική μουσική. Τη στυλιζαρισμένη απόδοση των σκηνών της μάχης. (...) Υποκλίνομαι. Μπροστά σε ένα αληθινό αριστούργημα.

15. Brokeback Mountain

Το σύνηθες concept θέλει τον γελαδάρη να καθαρίζει λύκους, αρκούδες & ερυθρόδερμους, να κυνηγάει επικηρυγμένους ληστές, να πετυχαίνει μπουκάλια στον αέρα (ή έστω καμία μπεκάτσα), να κατατροπώνει τους Ντάλτονς, και να σώζει τη Λόλα απ’τη φωτιά. (...) Ε ναι λοιπόν, γελαδάρης [συμβαίνει να] αγαπά γελαδάρη, τραβάς κανένα ζόρι; Και αφού βαρέθηκα να ακούω αμφίθυμες κριτικές και macho τοποθετήσεις περί του τελευταίου πλήγματος στον ανδρισμό μας (κυρίως από ανθρώπους που δεν έχουν παρακολουθήσει την ταινία), απεφάσισα να πάω και να το δω για να αποκτήσω ιδία άποψη.(...)Δεν θα κάτσω να σου εξηγήσω τους δεκάδες λόγους για τους οποίους η εν λόγω ταινία θα πάρει το Oscar. Θα σου πω απλώς, ότι αν δεν συγκινηθείς στο τέλος, είσαι απλώς κρετίνος. Η ερμηνεία του Heath Ledger είναι συγκλονιστική. Η αγάπη μπορεί να μας συγκινήσει σε όλες τις μορφές και εκφάνσεις της, διότι είναι ισχυρότερη και υπέρτερη των ανθρώπων. Η παρουσία της, σε νοηματοδοτεί. Η απουσία της, σε συνθλίβει.

14. Sin City

Ο Frank Miller δεν αστειεύεται. Αφού ποδοπάτησε τον Batman και αναγέννησε τον (ως τότε αδιάφορο) Daredevil, απεφάσισε να δημιουργήσει το σκηνικό για μία βίαιη και ωμή αφήγηση, μακριά από τα φτιασιδώματα της mainstream κοινοτυπίας. (...) Ναι, είμαι fan του Frank Miller. Μου αρέσει το σκίτσο του. Μου αρέσουν τα ανατρεπτικά του σενάρια που σου κλείνουν το μάτι. Μου αρέσει η αφηγηματικότητα των καρέ του. Μου αρέσει που ενώ το παίζει αντιεμπορικός, πουλάει σαν τρελός! Μαγκιά του! Η ταινία; Άψογη! Σαν να διαβάζεις το comic. Πιστότερη προσαρμογή δεν έχω ξανα-ματαδεί! Λέξη-λέξη, σεκάνς-σεκάνς, σκίτσο-σκίτσο! (...) Έρχεται να επαναπροσδιορίσει τον ορισμό του film noir, προσγειώνοντάς το στον 21ο αιώνα. Το ερώτημα είναι: Γουστάρεις; Αναδιατυπώνω: Αντέχεις;

13. Η θάλασσα μέσα μου

O σκηνοθέτης Alejandro Amenabar δημιουργεί ένα αριστουργηματικό δράμα. Χωρίςυστερίες και περιττούς μελοδραματισμούς, παρουσιάζει την αληθινή ιστορία τουRamon Sampedro, του ανθρώπου που συγκλόνισε την Ισπανία με την σπαρακτική του κραυγή απόγνωσης. Άπαντες οι ηθοποιοί είναι υποδειγματικοί στους ρόλους τους, με κορυφαίο όλων τον Javier Bardem. Υποβλητική σκηνοθεσία με ενορχηστρωμένα ξεσπάσματα, δυνατοί διάλογοι ουσίας, σιωπηλή κορύφωση δραματουργίας. Και να μην το θες, αγγίζει τον ανθρωπισμό σου.

12. The Incredibles

Μία οικογένεια υπερηρώων -ο μπαμπάς Mr. Incredible, η μαμά Elastigirl και τα τρία τους παιδιά- έρχεται αντιμέτωπη με μία κοινωνία που τους φοβάται και τους μισεί επειδή τυγχάνει να είναι διαφορετικοί. (...) Εξαίσια αισθητική με ρετρό διάθεση, συμπαθέστατοι πρωταγωνιστές με καταπληκτικές δυνάμεις, φρενήρεις ρυθμοί δράσης, επαρκείς δόσεις χιούμορ και ένα πολύ συνεκτικό σενάριο που κρατάει αναπόσπαστο το ενδιαφέρον.

11. Dogville



10. Hable con ella



9. Match Point



8. 2046

[Η ταινία ξ]εκινάει με μία φράση που δεν έχω πάψει να ψιθυρίζω μέσα μου: «Όλες οι μνήμες έχουν τα σημάδια δακρύων.» (...) Το πάθος και ο ερωτισμός ακροβατούν με την τραγικότητα. «Ο έρωτας είναι θέμα συγχρονισμού.» (...)Ο ήρωας συνειδητοποιεί ότι ο δικός του έρωτας τον έχει προσπεράσει. Μαθαίνουμε από τα λάθη μας; Όχι. Είμαστε καταδικασμένοι να τα επαναλάβουμε. Να ζήσουμε με αυτά. Τιμούμε τα λάθη μας, γιατί δεν είναι εύκολο να αλλάξουμε τον εαυτό μας.

7. Shrek (2001, 2004, 2007)



6. Mulholland Drive (2001)



5. Finding Nemo (2003)


4. Big Fish


3. Pan's Labyrinth (2006)

Θλιμμένη παιδίσκη καταφθάνει σε αγροικία μετά της εγκυμονούσας μητρός της για να συναντήσει τον πατριό της, αλλά εμπλέκεται σε αλαφροΐσκιωτη ιστορία με φαύνους, νεραϊδούλες, σιχαμερούς βατράχους και λοιπά τερατόμορφα πλάσματα. Έλα όμως που παρά την επέλαση όλου ετούτου του μεταφυσικού, η ταινία καταφέρνει να ψιθυρίσει τις αλήθειες της κατευθείαν στην καρδιά σου και το σενάριο –θαρρείς κεντημένο ψιλοβελονιά- ξεδιπλώνει μπροστά σου ωσάν τη Σαλώμη, τα πολλαπλά πέπλα της αλληγορίας. Ό,τι καλύτερο είδα εφέτος. Χάρμα οφθαλμών, σου λέω!

2. Amelie (2001)


1. The Lord of the Rings (2001-2003)

Άρχοντας ο άρχοντας! Τα τρία χρόνια που το παρακολουθούσαμε σε συνέχειες η παραμύθα με τα δαχτυλίδια και τους μάγους ήταν συνυφασμένη με τα πιο όμορφα Χριστούγεννά μου.

Δεν ξεύρω αν συμφωνείς με τη λίστα (εδώ κι εγώ δεν είμαι βέβαιος ότι συμφωνώ με τη λίστα), αλλά θέλω να ζητήσω ταπεινά συγνώμη από το "The Reader", το "Ice Age", τον "King Kong", τα "Spiderman I & II" (το τρία πρέπει να μου ζητήσει εμένα συγνώμη), το "Volver", το "Oldboy", το "Spirited Away", το "The Dark Knight" και το "James Bond: Casino Royal" που έμειναν στην απέξω. Sorry παιδιά, ίσως στην επόμενη δεκαετία.

Τρίτη, 8 Δεκεμβρίου 2009

Σου δίνω τον σταρ, μου βρίσκεις την ταινία

Δεν ξεύρω αν το έχεις πολυκαταλάβει αλλά σε εικοσιτόσες μέρες δεν αλλάζει απλώς ο χρόνος: αλλάζει η δεκαετία λέμε και πόσο γουάου είναι αυτό;! Το περιοδικό Emprire για να το εορτάσει, έβαλε το χέρι βαθιά στην τσέπη και σου εξασφάλισε σουπερντούπερ φωτογράφιση με τους σινεαστέρες της τελευταίας εικοσαετίας κι εσύ παίρνεις μολύβι και χαρτί και αρχίζεις να τσεκάρεις τις γνώσεις σου, αναγνωρίζοντας τις ταινίες.

Χάζεψε και τα λέμε από κάτω.

Έφθασες; Καλά πόση ώρα σου πήρε; Μιλάμε αλλάζουμε δεκαετία, μη χαζολογάς!

Αν τα μόνα που αναγνώρισες είναι ο Χάρι Πότερ και το ToyStory, χαίρομαι που με διαβάζει και το παιδικό κοινό (δεν έπρεπε να κοιμάσαι τέτοια ώρα; ή να είσαι σχολείο;). Αν αναρρωτήθηκες τι δουλειά έχει η Κίρα Νάιτλι στη λίστα (που τρόμαξες και να την αναγνωρίσεις χωρίς φουρό και καπέλο), είσαι και επισήμως σόουλ-μέιτ του πτηνού και ταυτόχρονα καταδικασμένος να διαβάζεις αυτό το μπλογκ ως τα βαθιά σου γεράματα (αν τα φθάσεις βέβαια, διότι καραδοκεί η γρίπη, ο χρησμός των Μάγια και ποιος ξεύρει πόσα πρωταθλήματα του Ολυμπιακού ή πόσες απόπειρες διεθνούς καριέρας ακόμη από τη φάμπιουλουζ -κάτι από όλα θα σε βρει και σένα).

Αν τρόμαξες από το δεινόσαυρο (και αναφέρομαι στον T-Rex και όχι στον σιτεμένο, αυστριακό, ρεπουμπλικάνο μποντιμπιλντερά), ηρέμησε ήταν εφέ. Αν τρόμαξες από τη φάτσα του Μπεν Στίλερ, ηρέμησε το λέμε μπότοξ (και εν προκειμένω μπορείς να το πεις και απλώς χαζομάρα). Αν τέλος τρόμαξες από τον Άντονι Χόπκινς/Χάνιμπαλ, προφανώς δεν έχεις δει την Τζόντι Φόστερ στην "Άννα και το Βασιλιά" (way more scary).