Παρασκευή, 26 Μαρτίου 2010

Η μέρα που το πτηνό βαρέθηκε τα social media και έφαγε μπακαλιάρο σκορδαλιά

Προχθές έκανα ένα ταξίδι αστραπή στα εξωτερικά. Πιο συγκεκριμένα, κατηφόρισα από την Πατησίων προς τον Άγιο Παντελεήμονα και έπειτα στις εσχατιές κάτω από την Πλατεία Αττικής. Μην με παρεξηγείς, δεν στο παίζω βου-που (και με τι φόντα;), ούτε ξύπνησε μέσα μου το φρόνημα. Απλώς το ανοίκειο περιβάλλον με τις πακιστανοπολωνοσενεγαλέζικες ταμπέλες, τα ασφυκτικά ημιυπόγεια που βαριανάσεναν από τα μισάνοιχτα παράθυρα στο ύψος του γονάτου, οι βιτρίνες με τα παπούτσια δώδεκα ευρώ και οι παρέες στις εισόδους των πολυκατοικειών που είχανε τις μπύρες ως προέκταση του χεριού τους, με έκαναν για μια ακόμη φορά να αναρρωτηθώ ω, τι κόσμος μπαμπά! Που ήρθαν και εξυφάνθηκαν όλες οι ανισότητες του κόσμου στο πλεχτό ετούτης της πόλης (γουάου είπες;).

Σε πάω στο πίσω. Στο χιλιαεννιακόσιαογδονταπίσω. Θυμάσαι εκείνα τα ξύλινα τρένα του ηλεκτρικού που τριζοβολάγανε στις ράγες; Ένα τέτοιο είχαμε πάρει για να πάμε στην Πλατεία Αττικής. Που μέχρι τότες εγώ ως νήπιο μόνον την Ακρόπολη, το Ζάπειο και το Μουσείο Γουλανδρή στην Κηφισιά ήξευρα -και εκείνες οι καρφιτσωμένες κάμπιες, δεν στο κρύβω ότι μου φαινόντουσαν και λίγο σκιαχτικές. Όμως ο μπαμπάς ήθελε να πάει να επισκεφθεί την παλιά του γειτονιά και επειδής ήμουνα μπόμπιρας και δεν υπήρχε ίντερνετ (θέ-μου), με είχε πάρει από το χεράκι και είχαμε βρεθεί να περπατάμε δίπλα στις γραμμές που οδηγούσαν στο Σταθμό Λαρίσης. Ναι, ήτανε εικοστή πέμπτη Μαρτίου και ναι κρατούσα ένα πλαστικό σημαιάκι γιατί πριν είχαμε πάει στην παρέλαση. Δεν είχα ξαναβρεθεί σε εκείνο το μέρος. Και θυμάμαι ότι ήμουν πολύ τυχερός διότι είδα ένα σωρό αμαξοστοιχίες να βολοδέρνουν στο ρελαντί, δίνοντάς μου περισσότερο χρόνο να τις χαζέψω!

Που από τότες μού άρεσαν τα τρένα και νομίζω έτσι μου γενήθηκε η ιδέα του Υπερσιβηρικού. Αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία, θα σου την πω κάποια στιγμή.

Ως νήπιο δεν πολυκαταλάβαινα που βρισκόμουν, αλλά θυμάμαι ότι οι γειτονιές εκείνες μού ειχαν φανεί πολύ ήσυχες και κενές. Δεν μπορώ να στο προσδιορίσω ακριβώς και δεν ξεύρω να σου πω τι τους έλειπε. Ίσως ήταν που απουσίαζε η ζωντάνια της αγοράς και των καταστημάτων. Ίσως τους έλειπαν τα πολλά αυτοκίνητα που στη δική μας γειτονιά είχαν αρχίσει να εφαρμόζουν το ενστικτώδες ριφλέξ "πράσινο/κόρνα" και χαλάγανε τον κόσμο στα σταυροδρόμια. Ίσως να βοηθούσαν και μερικές καρφιτσωμένες κάμπιες για να γιομίσει το κενό, δεν ξεύρω.

Και τότες έβλεπες διαφορές. Αλλά το τώρα είναι μη-αναγνωρίσιμο.

Τι μουρμουρίζεις με τα σόσιαλ μίντια και τους μπακαλιάρους; Α ναι! Ο τίτλος του ποστ! Θα φθάσω και σε αυτό. Με βλέπεις να τελείωσα;

Εψές ήταν 25η Μαρτίου -που το κατάλαβες γιατί δεν πήγαμε στη δουλειά και η ΕΤ3 πρόβαλε την "Κυριακή στο Χωριό" σε επανάληψη. Είχε και ωραία μέρα, είπα να βγω μια βόλτα. Είχε ησυχία στους δρόμους, τα πουλάκια φαίνονταν ιδιαίτερα χαρούμενα που δεν θα πάθουν εγκεφαλικό με τα εφ-16, ας όψεται η κρίση. Που πέρσι τέτοια μέρα, είχα παρκάρει το τουτού μου κάτω από ένα δέντρο και το βρήκα σύσκατο (διαπιστώνοντας ότι όταν τα πουλάκια φοβούνται δεν τα κάνουνε πάνω τους, αλλά πάνω στο τουτού μου).

Σε αρκετά μπαλκόνια κυματίζανε ελληνικές σημαίες. (Παλαιότερα θεωρούσα ότι αυτός που διατυμπανίζει το φρόνημά του είναι φανατικός. Τώρα τείνω στην άποψη ότι είναι φοβισμένος.) Το βρήκα κάπως οξύμωρο και σίγουρα εντυπωσιακό: ενόσω η Ελλαδα πασχίζει να αποφύγει την χρεοκωπία, διασυρώμενη ως παρίας της διεθνούς κοινότητας, κάποιοι εξακολουθούν να νιώθουν εθνικά υπερήφανοι. Μη με αρχίσεις στα περί ιστορικής μνήμης, να χαρείς. Για το ιστορικό παρόν, σου ομιλώ.

Εν πάσει περιπτώσει τον μπακαλιάρο μου μία φορά τον έφαγα. Και επειδής είχα μεγάλο άγχος για το ξαλμύρισμα, τον είχα επί τετραημέρου να φτύνει άλατα. Τόσο ανάλατο μπακαλιάρο δεν έχεις ξαναφάει. Αν του έβαζες και κανέλα, θα γινότανε μπουγάτσα: γλύκισμα ήταν!

Και εκεί που χώνευα το ψάρι, σκέφθηκα ότι θα έπρεπε να γράψω ένα επαιτιακό ποστ. Το φαντάστηκα χορταστικό και περισπούδαστο: με Μπουμπουλίνες, Κολοκοτρωναίους και Μιαούληδες. Είπα να βάλω και συνοδευτική φωτό με εκείνον τον πίνακα της Εξόδου του Μεσολογγίου και να το παραλληλίσω με την τωρινή οικονομική κατάρρευση της Ελλάδας. Γουστόζικο θα ήταν! Θα έβαζα και μερικές φράσεις του Μακρυγιάννη, αξιοποιώντας τις σημειώσεις που είχα κρατήσει όταν διάβαζα τα Απομνημονεύματα -που εξαιρετικά κοπιαστικό τασκ είναι από μόνο του και μην το γελάς!

Άνοιξα το πισί. Έτριξα τα δάχτυλα.

Αλλά αντίς να ξεχύνονται οι λέξεις, τίποτα! Το κενό!

Είναι που είχα να γράψω καιρό;

Όχι. Είναι που έχω βαρεθεί να γράφω. Και να διαβάζω. Όλον αυτόν τον πληθωρισμό των λέξεων, τα εικονικά προφίλς, τα τουίτερς, τα φέιζμπουκς, τα μπλογκς, τα λινκντ-ινς. Μπλα, μπλα, μπλα, μπλα ήρθα και έγκωσα. Λόγω της δουλειάς μου άλλωστε εκτίθεμαι τόσο πολύ καθημερινά, που δεν μού έλειψε ποτέ το βήμα για να εκφράσω τις σκέψεις μου.

Κι όμως. Εκεί που πήγα να κλείσω το πισί αποφασισμένος να αφήσω το Μάρτιο του 2010 ως το μοναδικό (so far) μήνα, χωρίς κανένα ποστ του πτηνού, υπάρχει κάτι που με έκανε να σου γράψω.

Μία ξαφνική νοσταλγία.

Νοστάλγησα εκείνη τη βόλτα δίπλα στις γραμμές του τρένου. Ήμουν εγώ μικρός, ήταν και ο κόσμος αλλιώτικος.

Νοστάλγησα το τότες. Που ήταν πιο άδειο από σκέψεις, προβλήματα, απόψεις, τεχνολογίες.

Νοστάλγησα κι εσένα όμως. Που έχω συνηθίσει πλέον να σου μιλώ, ακόμη κι αν σε βαριέμαι ενίοτε ωσάν συζυγική αγγαρεία.

Μπήκε η άνοιξη, το κατάλαβες;

6 σχόλια :

  1. Έτσι είναι παλιόπουλο! Ακόμα και στην ξενιτειά, η χθεσινή μέρα ήταν ανοιξιατικη λιακάδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αντε και μας ελειψες μπαγασα..
    Νοσταλγησα τα παιδικα μου χρονια. Ουφ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Όλον αυτόν τον πληθωρισμό των λέξεων, τα εικονικά προφίλς, τα τουίτερς, τα φέιζμπουκς, τα μπλογκς, τα λινκντ-ινς...

    Εδώ χτύπησες διάνα! Ακριβώς έτσι νιώθω, θα μας πνίξουν τα κείμενα καμιά ώρα, κοντεύω να κόψω το ίντερνετ και να το ρίξω στο κέντημα (σοβαρολογώ!).

    Παρολαυτά, καλή άνοιξη :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. AE (antidrastic-element)28 Μαρ 2010, 12:47:00 π.μ.

    Kane oti katalavaineis, mono kouna to ftero kathe toso na kseroume oti eisai kala! ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Αγαπημένο μου πτηνό,

    κόψε τις μαλ... περί blogs, facebooks, twitters κ.λπ. και άρχισε ξανά να γράφεις μη σε πάρει και σε σηκώσει!

    Αυτά.

    I love u. But u already know that.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. @An-Lu, βγήκα να λιαστώ και μπορώ να σου πω ότι έχει ήδη αρχίσει να παίρνει χρώμα το ράμφος μου.

    @Ανώνυμε, μου έλειψες κι εσύ.

    @lemon, φοβερή ιδέα το κέντημα: μπορούμε να ξεκινήσουμε το κοπανέλι, να κάνουμε ένα μπλογκ αφιερωμένο στο εργόχειρο, να δημιουργήσουμε ομάδα Burda στο φέιζμπουκ κ.λπ. κ.λπ.

    @AE, ένα φτερό στο υπόσχομαι!

    @Mamouli, love u back.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts