Σάββατο, 3 Απριλίου 2010

Το πραγματικό μήνυμα της Ανάστασης


Σήμερα το πρωί (και όταν λέω πρωί, εννοώ πρωί) έκανα ένα τσεκάρισμα για το αν είμαι πλήρως εφοδιασμένος για το επερχόμενο διήμερο. Αυτό είναι μία από τις συνήθειες που έχω κληρονομήσει από τον μπαμπά μου: όταν πλησιάζει μία αργία, με κυριεύει ο πανικός ότι (α) θα ξεμείνω από χρήματα γιατί θα είναι κλειστές οι τράπεζες και μπορεί να έχουν βραχυκυκλώσει όλα τα ΑΤΜ στον ευρύτερο ελλαδικό χώρο (συμπεριλαμβανομένης της αυτοδιοικούμενης περιοχής του Αγίου Όρους), (β) ότι θα λιμοκτονήσω διότι θα έχω ξεχάσει να αγοράσω πατάτες, θα μου έρθει μία τρελή λαχτάρα για γιαχνί και θα προσπαθώ εις μάτειν να εντοπίσω ανοιχτό μανάβικο-ή-μαγέρικο αλλά όλα θα είναι διπλοκλειδωμένα και θεόκλειστα με αποτέλεσμα την πρώτη εργάσιμη, να με βρουν οι διασώστες σε ημιλυπόθυμη κατάσταση και να γίνω πρωτοσέλιδο στις εφημερίδες υπό τον τίτλο "Παιδάκι της Μπιάφρα εντοπίστηκε στο κέντρο της Αθήνας τουμπανιασμένο από την πείνα" και (γ) ότι θα ξεμείνω από βενζίνη διότι το πρώτο ανοιχτό βενζινάδικό θα είναι τετρακόσια χιλιόμετρα από το σπίτι μου και δεν θα έχω λεφτά για τα διόδια (κλειστές οι τράπεζες, χελόου;), ούτε κουράγια από την ασιτία για να φθάσω εκεί (γαμημένες πατάτες γιαχνί, σας θέλω κολασμένα).

Κάθε που φθάνει μία αργία λοιπόν (και δεν εννοώ την απλή Κυριακή για την οποία είσαι ψυχολογικά και σωματικά έτοιμος, αλλά την ύπουλη αργία που έρχεται να αναταράξει τον προγραμματισμό και τον ψυχισμό σου), τσεκάρω το ψυγείο, το πορτοφόλι μου, το ρεζερβουάρ, τα λάστιχα, το ντουλαπάκι με τα φάρμακα στο λουτρό, τις μπαταρίες στο τηλεκοντρόλ, τα υδραυλικά του σπιτιού, τα αποθέματά μου σε απορρυπαντικά, χαρτιά υγείας, καλαμάκια και ξηρούς καρπούς για να είμαι βέβαιος ότι δεν θα με βρει το κακό.

Σήμερα το πρωί (και όταν λέω πρωί, εννοώ πρωί) έκανα το τσεκάρισμα και συνειδητοποίησα έντρομος ότι δεν είχα κόμικς!

Για εσένα που δεν διαβάζεις το πτηνό καθημερινά (και πώς να το κάμεις αφ'ης στιγμής το πτηνό ΔΕΝ γράφει καθημερινά;) θα πρέπει να ξεύρεις ότι τα κόμικς είναι μία ιερή προσωπική στιγμή αυτοϊκανοποίησης που επιφυλάσσει το πτηνό για τον εαυτό του -και χωρίς να λερώνεται το χαλί. Και βεβαίως δεν εννοούμε τα κόμικς που βρίσκει ο απλός πιτσιρικάς στο περίπτερο(μπουφ!) αλλά τα αμερικάνικα κόμικς που μπορείς να προμηθευτείς μόνο σε ψαγμένα βιβλιοπωλεία του κέντρου της Αθήνας και εφόσον δώσεις το συνθηματικό στον γορίλα που βρίσκεται πίσω από την πόρτα.

Ναι, ναι, πλατειάζω και έχεις να κάμεις και Πάσχα, αλλά αν νομίζεις ότι το πραγματικό μήνυμα της Ανάστασης είναι κάτι απλό, είσαι πολύ γελασμένος. Συνέχισε να διαβάζεις (εντάξει αν ακούσεις βεγγαλικά, κάνε ένα μικρό διαλειμμα για τα χρόνια-πολλά).

Έπρεπε λοιπόν να αγοράσω οπωσδήποτε κόμικς! Πήρα το τουτού και κατέβηκα στο κέντρο καταγράφοντας το αμύθητο ρεκόρ των ένδεκα (11) λεπτών από το σπίτι μου έως την Ακαδημίας (που πόσο γουάου είναι αυτό;) και πάρκαρα απέξω από το βιβλιοπωλείο που σου υπενθυμίζω ότι βρίσκεται καταμεσίς του κέντρου της Αθήνας (και το ξεύρω ότι το να βρεις θέση εκεί σού ακούγεται υπερφυσικό, αλλά έχω πάρει και φωτογραφίες-πειστήρια και θα τις στείλω στον Χαρδαβέλλα να κάμει εκπομπή -σίγουρα υπάρχει κάποια ύποπτη συμπαντική συνομωσία πίσω από αυτό, αλλά γουατ-δε-φακ την εκμεταλλεύθηκα: μεταξύ μας νομίζω ότι το πείραμα στο CERN πέτυχε!).

Στο δρόμο της επιστροφής σταμάτησα σε ένα κόκκινο φανάρι (όχι για να δεις τι οδηγός είμαι!). Ο κλισέ πακιστανός με πλησίασε κρατώντας χαρτομάντιλα και το γυαλιστήρι για το παμπρίζ μου. Σε αυτές τις περιπτώσεις (α) κλείνω τα παράθυρα και ασφαλίζω τις πόρτες, (β) μαρσάρω επιθετικά για να τρομάξει και να φύγει, (γ) μετακινώ το αμάξι δύο μέτρα πιο κολλητά στο μπροστινό αφήνοντας τον πακιστανό πίσω μου, (δ) πλένω μόνος μου το παμπρίζ δείχνοντας με το δάχτυλό μου τους υαλοκαθαριστήρες και φωνάζοντας "ΈΧΩ ΤΕΤΟΙΑ!", (ε) φυσάω τη μύτη μου στα ευωδιαστά ζόφτεξ με άρωμα λεβάντα που βρίσκονται εργονομικά τοποθετημένα ανάμεσα στη θέση του οδηγού και του συνοδηγού ("πραγματικά δεν χρειάζομαι τα χαρτομάντιλά σου ντουντ") και (στ) κάνω ότι είμαι πάρα πολύ απασχολημένος (βγάζω το φάιλοφαξ και κιτρινίζω ημερομηνίες, μιλάω έντονα στο κινητό για τις μετοχές μου στη Γουόλ Στρητ, ανοίγω ένα εξελάκι στο λάπτοπ και παίζω με τις μακροεντολές, λύνω τον κύβο του ρούμπικ, ανακαλύπτω εμβόλιο για ένα μεταδοτικό νόσημα που θερίζει πίσω στο Ιζλαμαμπάντ κ.λπ.) ώστε να με προσπεράσει και να μην νιώσω το παρακαλητό του βλέμμα πίσω από το τζάμι.

Πώς είπαμε ότι τιτλοφορείται το ποστ; Α ναι!

Λοιπόν αγαπητέ (και πεινασμένε για αρνί) αναγνώστα, όλα τα παραπάνω τα έκαμα παλιά। Μέχρι που προσφάτως σε μία στιγμή στοχασμού, συνειδητοποίησα ότι μία μικρή βοήθεια από εμένα μπορεί να γλιτώσει αυτόν τον άνθρωπα από την πείνα. Μπορεί να του αγοράσει ας πούμε μία φραντζόλα ψωμί. Και να τον αποθαρρύνει από το να παραβατήσει, ζημιώνοντας κάποιον άλλον. Ή ίσως εντέλει και εμένα τον ίδιο.

Και ξεύρεις ποιος μου το δίδαξε αυτό; ο Πήτερ Πάρκερ (ναι, ο Σπάιντερμαν και ναι, διαβάζεις ακόμη το ίδιο ποστ)!

Όταν είχε πρωτοαποκτήσει τις δυνάμεις της Αράχνης, ο Πήτερ Πάρκερ έκαμε αυτό που θα έκαμε οποιοσδήποτε στη θέση του (αλλά μόνο ο Λιάγκας έχει καταφέρει): θέλησε να βγάλει λεφτά ως σόουμαν! Σε κάποια φάση της πρώιμης αυτής του περιόδου, ο Πήτερ έπεσε πάνω σε έναν ληστή τον οποίο μπορούσε να καταδιώξει και να συλλάβει εύκολα (μιλάμε για το Σπάιντερμαν!), αλλά εκείνος αδιαφόρησε. Ο ίδιος ληστής μερικές ημέρες αργότερα σε μία άλλη καταδίωξη, σκότωσε τον άνθρωπο που ο νεαρός Πήτερ αγαπούσε και εκτιμούσε περισσότερο από οποιονδήποτε στον κόσμο: το θείο Μπεν! Πράγμα που οδήγησε τον Σπάιντερμαν στο ηρωηλίκι, και έδωσε σε εσένα και σε εμένα ένα πολύτιμο μάθημα ζωής: θα πρέπει να κάμεις το καλό και να το ρίχνεις στο γιαλό, διότι ποτέ δεν ξεύρεις από τι μπορεί να πεθάνει ο θείος σου. Εντ οφ στόρι.

Άνοιξα το παράθυρο και έδωσα μερικά κέρματα. Μου ευχήθηκε χρόνια πολλά. Ένιωσα λίγο πιο άνθρωπας.

Φαντάζομαι ότι ο κακόβουλος εσύ, θα έχεις ένα ζίλιον κριτικές να μου κάμεις:
Ναι, δεν δίνω σε όλους τους πακιστανούς και παραδέχομαι ότι ενίοτε γίνομαι Πήτερ Πάρκερ πρώτης περιόδου (αλλά ποτέ Λιάγκας).
Ναι, το ξεύρω ότι δεν είναι τρόπος αυτός να βγάζει κανείς το ψωμί του -αλλά ας μην την πιάσουμε αυτήν τη συζήτηση γιατί δεν είμαι βέβαιος εάν υπάρχει "ηθικός" και "ανήθικος" τρόπος να βγάζει κανείς το ψωμί του όταν μιλάμε για την επιβίωση.
Ναι, ίσως και να έπρεπε να μείνει στο Ιζλαμαμπάντ, αλλά λετς-φέις-ιτ: είναι εδώ και πεινάει. Εκτός κι αν έχεις να του δώσεις ένα εισιτήριο επιστροφής με τις Πάκισταν-Airways, θα πρέπει κάτι να φάει.

Δεν ξεύρω ποιο είναι το πραγματικό μήνυμα της Ανάστασης (και εδώ είναι που αισθάνεσαι απατημένος από την παραπλανητική ταμπέλα και ετοιμάζεσαι να μου εκσφενδονίσεις λαμπριάτικα αβγά -καρουμπαλάκι στο πτηνό;), αλλά ξεύρω ότι έχει στα σίγουρα να κάμει με τις λέξεις "αγάπη" και "άλλος".

Τι είπες; Η Ανάσταση είναι η Αγάπη για τον Άλλο;

Καλή σκέψη. Χρόνια σου πολλά.

5 σχόλια :

  1. Καλή Ανάσταση σου εύχομαι.
    (Και άλλα θέλω να πω, όπως, χαίρομαι που σκέφτεσαι όπως σκέφτεσαι, και που υπάρχουν τέτοια άνθρωποι, κλπ τέτοια, αλλά δεν τα λέω γιατί γραμμένα χάνουν την αξία τους και φαίνονται υπερβολικά και μελό!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Επίσης, Ανάσταση και Αγάπη είναι να απαντάς στα τηλέφωνα της φίλης σου που εδώ και καιρό σου αφήνει μηνύματα...

    Όσο για τον Πακιστανό, λυπάμαι αλλά την ξέρεις την άποψή μου, η χώρα μας δε μπορεί να σηκώσει άλλους ξένους, καλά πράγματα δεν κουβαλάνε μαζί τους, κουλτούρα και πολιτισμός μηδέν, τι να λέμε τώρα... Τουλάχιστον όταν οι γονείς μου και χιλιάδες πολίτες είχαν ΔΙΩΧΘΕΙ από την Πόλη και ήρθαν εδώ να ξεκινήσουν από την αρχή δε βγήκαν σε φανάρια, δε λήστεψαν κανένα, δε ζητιάνεψαν και στάθηκαν στα πόδια τους μόνοι τους.

    Αυτά

    ...με Αγάπη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. δεν το είχα σκεφτεί ποτέ έτσι, γουάου! Η αγάπη για τον άλλο..χάου φιλοσοφίκ :) Χρόνια σου Πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Η αγάπη για τον άλλο!
    μεγαλη κουβεντα !
    και σιγουρα δεν εκφραζεται με μερικα ψιλά στον Πακιστανο στο φαναρι.
    ετσι μονο οι τυψεις εκφραζονται: οι τυψεις που ΔΕΝ τον αγαπαμε και ΔΕΝ κανουμε κατι ουσιαστικο για αυτον.
    Μην με παρεξηγησεις, δεν σε κατηγορώ : και εγω σαν και εσενα ειμαι κλιεσμενος στο μικροκοσμο μου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts