Τετάρτη, 26 Μαΐου 2010

Γιατί το Lost είναι η καλύτερη σειρά από συστάσεως κόσμου

Για δες πώς έρχονται τα πράγματα!

Μετά από μία πενταετία συναρπαστικής κορύφωσης όπου ορκιζόμουν ότι το Lost είναι το καλυτερότερο τηλεοπτικό μυθιστόρημα από συστάσεως κόσμου, έφθασα να βλέπω την έκτη σεζόν με το μουφχ στη μούρη. Από το πρώτο κιόλας επεισόδιο με το ναό και το παράλληλο σύμπαν άρχισα να κλωτσάω. Διότι εντάξει, είχες αποδεχθεί τις συνεχείς υπεκφυγές του Lost και μάλιστα επί πέντε συναπτά έτη, είχες βιώσει ωσάν το χάνο τη μετάβαση από την περιπέτεια στην επιστημονική φαντασία και από εκεί ακόμα παραπάνω, στη μεταφυσική. Και το είχες μεν καταπιεί όταν σου είπε ότι "it's all about the characters" αλλά συνέχιζες να σνιφάρεις με ηδονή τις μυθολογικές του τζούρες. Κι εκείνο έδειχνε πάντα πρόθυμο να σε εφοδιάζει με καινούργιες.

Είχες φθάσει λοιπόν στην έκτη σεζόν με το τέλος να πλησιάζει αναπόδραστο. Και άκου να δεις θράσσος: ενώ εσύ ήσουν πνιγμένος στα ερωτήματά σου (ατελείωτες οι λίστες), εκείνο σφύριζε αδιάφορο λες και δεν του καιγόταν καρφί για την πάρτι σου! Χεσμένο σε είχε και συνέχιζε να υπεκφεύγει και να σου ανοίγει νέα μέτωπα, ενώ εσύ ο κακομοίρης πάσχιζες εις μάτειν να κλείσεις κάνα παλιό.

Αλλά η κακή σεζόν από το πρώτο επεισόδιο φαίνεται. Και δεν στο κρύβω, τον νευρικό κλονισμό και τον σεναριακό εκτροχιασμό τον ένιωσα από τη στιγμή που τους είδα ξανά στο αεροπλάνο. Σκηνή πρώτη, ο Τζακ με τον Ντέσμοντ σε διπλανές θέσεις. Ωχ, είπα! Και έμελε να μείνει το ωχ συνεχής και αδιάληπτη διαπίστωση. Στο παράλληλο σύμπαν γίνονταν boring πράγματα με συμπτώσεις στα όρια του γελοίου, ενώ στον πραγματικό χρόνο του νησιού ο Jacob το έπαιζε ακριβοθώρητος μετα-ποιμένας, ο ΜΙΒ (Man in Black) περιφερόταν ασκόπως στις ζούγκλες, το παρεάκι έκαμε σουρταφέρτα στο ναό, στο φάρο, στην παραλία, στο υποβρύχιο, στο Πασαλιμάνι για μαριδούλα και κανείς διάολος δεν φαινόταν να ασχολείται με εσένα τον τηλεθεατή που ξεροστάλιαζες για καμιά ψωροαπάντηση. Ειλικρινά στο λέω όταν φθάσαμε στο επεισόδιο με την ιστορία του Ρίτσαρντ (που for the record ήταν το πρώτο της έκτης σεζόν που μου άρεσε κάπως) αποφάσισα να σταματήσω να γκρινιάζω και να αποδεχθώ το αναπόφευκτο: το σήριαλ πήγαινε ντουγρού στα τσακίδια. Θα μου πεις σιγά! Σήριαλ είναι! Εδώ προς τα εκεί οδεύει η χώρα, θα ασχοληθούμε με ένα τηλεοπτικό hype και θα βαλαντώσουμε επειδής ξεφούσκωσε με κρότο; Αλλά ξεφούσκωσε;

Για δες πώς έρχονται τα πράγματα!

Εγώ που γκρίνιαζα από την αρχή αυτής της σεζόν, που έσκουζα και διαμαρτυρόμουνα, εγώ που σιχτήριζα και τσαντιζόμουνα, να έρχομαι τώρα να σου το υποστηρίξω. Όχι να το υπερασπίσω απλώς. Να αναδιπλωθώ στην αρχική μου θέση.

Το Lost είναι το καλύτερο τηλεοπτικό μυθιστόρημα από καταβολής κόσμου.
(Ακολουθούν spoilers. Που πάει να πει ότι εάν δεν έχεις δει το τελευταίο επεισόδιο και σέβεσαι τον εαυτό σου και τη γνώμη μου όταν σου λέω ότι αξίζει να το δεις, δεν συνεχίζεις από εδώ και κάτω)

Είναι προφανές ότι δεν είχανε ιδέα. Στην πρώτη σεζόν έριξαν απλώς μερικά πυροτεχνήματα -την πολική αρκούδα, τον απειλητικό καπνό και την εν γένει αίσθηση ότι το νησί αποτελεί μία παραδοξότητα που καθιστά ιάσιμες κάποιες ασθένειες και κρύβει ξεχασμένα μυστικά μέσα στη ζούγκλα του. Το έβλεπες στα μισότρελα μάτια της Ρουσσώ ότι κάτι κακό ελλοχεύει πίσω από τους θάμνους και έτρεμες τις σκιές και τα φαντάσματα που δεν ήσουν καθόλου βέβαιος ότι οφείλονταν σε ψευδαισθήσεις. Οι σεναριογράφοι σου υπέδειξαν ως βασικό κλειδί του μυστηρίου τους Others. Ωραία και καβαφική η έμπνευσή τους: Εχθρός είναι πάντοτε οι Άλλοι. Και ποιοι είναι οι Άλλοι; Εκείνοι που δεν είναι Εμείς. Μερικές τέτοιες ηθελημένες ή αθέλητες σεναριακές επιλογές, μαζί με τις ηθικά διφορούμενες συμπεριφορές των ηρώων (π.χ. του κατά συνθήκην εκτελεστή Σαϊντ, του εθισμένου στις ουσίες Τσάρλι, του σχηματικά εγωπαθή Σώγιερ, του καταπιεστικού φαλλοκράτη Τζιν κ.λπ.) έδωσαν μερικά από τα πιο ενδιαφέροντα cases ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης που έχουμε δει στην τηλεόραση.

Υποβοηθούμενα βεβαίως από τα flashbacks. Που λειτούργησαν ως βασικός πυλώνας της αφήγησης, χτίζοντας αναγνωρίσιμους χαρακτήρες που καθένας τους είχε να σου διηγηθεί μία ολάκερη ζωή και να σε κάμει με έναν τρόπο να ενδιαφερθείς γι'αυτήν. Κομμάτια ενός ανθρωποκεντρικού παζλ χαρακτήρων που ξεκινά από μία κλασική περιπέτεια σύγχρονων Ροβινσώνων και μετεξελίσσεται σε ένα εγκεφαλικό παιχνίδι διαπροσωπικών σχέσεων και συμπεριφορών.

Και ύστερα ήλθε η καταπακτή.

Όπου έχεις ένα κουμπί. Και σου λένε ότι πρέπει να το πατάς κάθε 108 λεπτά, αλλιώς ο κόσμος θα καταστραφεί. Ειλικρινά, τι θα έκανες; Είσαι έτοιμος να υποταχθείς σε μία μοιρολατρική λογική ή νομίζεις ότι όλα είναι θέμα επιλογών; Ωραία ερωτήματα. Σημαντικά. Το Lost αποκτά βάθος, παραδίδοντας τους ήρωές του σε ένα πείραμα κοινωνικής ψυχολογίας.

Στη δεύτερη σεζόν εμφανίζονται περισσότεροι επιζώντες από την μοιραία πτήση της Οσεάνικ και σου συστήνονται οι Others με αρχηγό τον δαιμονικά εγκεφαλικό Μπέντζαμιν Λάινους -που αποδεικνύεται ένας ατόφια μυθιστορηματικός χαρακτήρας με προβληματική παιδική ηλικία, συσσωρευμένο μίσος και δυσλειτουργική συμπεριφορά που προκαλεί κυρίως μπερδέματα και προβλήματα. Και το στόρι αποκτά μία πιο αυθεντικά περιπετειώδη ταχύτητα με τη σύγκρουση ανάμεσα στους Επιζώντες της Πτήσης και στους Others να κορυφώνεται και τον Λοκ να αποφασίζει να μην πατήσει το κουμπί. Μόνο για να αποδειχθεί ότι όλα συμβαίνουν για κάποιον λόγο.

Υπάρχει άλλη σειρά που να έχει εντάξει στην αφήγησή της με τόσο επιτυχημένο τρόπο παραδείγματα της Θεωρίας των Παιγνίων (όπως το δίλημμα του φυλακισμένου); Η δεύτερη και η τρίτη σεζόν βρίθουν από περιπτώσεις διαπραγματεύσεων και tradeoffs: ο Μάικλ δέχεται να σκοτώσει προκειμένου να εξασφαλίσει για τον ίδιο και το παιδί του το εισιτήριο της ελευθερίας, ο Τζακ καλείται να σώσει τη ζωή του Μπέντζαμιν Λάινους προκειμένου να σώσει τη ζωή της Κέητ και του Σώγιερ και ο Τσάρλι αποφασίζει να κάμει τη μεγαλύτερη θυσία για να δώσει μία ευκαιρία σωτηρίας στους υπόλοιπους.

Η σκηνή με τον Τσάρλι να πνίγεται και να κολλάει το χέρι του στο φινιστρίνι με το μήνυμα που έχει καρφωθεί έκτοτε στο μυαλό σου, είναι ταυτόχρονα συναρπαστική, συγκινητική και ευφυής. Είναι το Lost στα καλύτερά του.

Και πες μου πόσο γουάου ανατροπή είναι τα flashforward. Του βγάζεις ή δεν του βγάζεις το καπέλο που σταματάει να σου διηγείται το παρελθόν και αρχίζει να σου περιγράφει το μέλλον; Ένα μέλλον όπου οι λεγόμενοι Οσεάνικ Σίξ προσπαθούν να συμβιβαστούν με μία ατελή πραγματικότητα. Γνωρίζουν ότι έχουν αφήσει εκκρεμότητες και ότι δεν μπορούν να διαφύγουν της μοίρας τους όσο κι αν υποκριθούν, όσο κι αν προσποιηθούν ότι όλα είναι οκ. Αυτό δεν συμβαίνει και στην αληθινή ζωή; Μπορεί να ξεγελάσεις τους γύρω σου, μπορείς να προσπαθήσεις να ξεγελάσεις και τον εαυτό σου. Αλλά όταν υπάρχουν αλήθειες που κρύβεις, όταν έχεις σκελετούς στην ντουλάπα, όταν έχεις προδώσει αυτούς που αγαπάς, όταν έχεις ξεγλιστρήσει λάθρα από κάτι που δεν κατάφερες να ολοκληρώσεις, δεν μπορείς να βρεις την προσωπική σου γαλήνη και πληρότητα. Αλλά ο Λοκ αναλαμβάνει να τους φέρει προ των ευθυνών τους και να τους οδηγήσει όλους πίσω στο νησί.

Κορυφαίο επεισόδιο της τέταρτης σεζόν είναι αναμφισβήτητα εκείνο υπό τον τίτλο The Constant. Όταν η σειρά για πρώτη φορά υπαινίσσεται ότι το μόνο που μπορεί να υπερβεί την υπερβατικότητα του μεταφυσικού (=προσέγγιση του Λοκ) ή την κανονιστική αυστηρότητα των φυσικών αρχών (=προσέγγιση του Τζακ και αργότερα του Φάραντεη), η μόνη ισχυρότερη και συνεπέστερη σταθερά όλων είναι η αγάπη. Το συναίσθημα. Ο Ντέσμοντ συνειδητοποιεί τον εαυτό του, αυτοπροσδιορίζεται και πραγματώνεται μέσα από την αγάπη του για την Πένυ. Κορυφαία δραματουργική επιλογή που επιβεβαιώνει τη συγγραφική δεινότητα των δημιουργών. Ακόμη κι αν τίποτα άλλο δεν επρόκειτο να λειτουργήσει σωστά στη συνέχεια, ήδη εκείνη τη στιγμή το Lost κατακτούσε επάξια τον χαρακτηρισμό του αριστουργήματος.

Κατ'εμέ όμως (ευτυχώς) λειτούργησαν πολλά πράγματα σωστά στη συνέχεια.

Η πέμπτη σεζόν υπήρξε καίρια στην έκβαση της σειράς. Οι ήρωες άρχισαν να ταξιδεύουν στο χρόνο καταλήγοντας στη δεκαετία του '70, όπου έπρεπε να αποκαταστήσουν (ή να προκαλέσουν) το επονομαζόμενο incident. Το γεγονός δηλαδή εκείνο που προκάλεσε την ανάγκη στη συνέχεια να πατάει κάποιος το κουμπί προκειμένου να αποφεύγεται η έκλυση της καταστροφικής δύναμης. Το σχέδιό τους ήταν να αποτρέψουν τη ροή των γεγονότων που οδήγησαν εξαρχής στην πτώση της Οσεάνικ. Να αποφύγουν τον πόνο και τα πάθη που η πτώση προκάλεσε. Μπαίνω στον πειρασμό να προβάλω εδώ τις προσωπικές μου ερμηνείες. Να μιλήσω δηλαδή για την αγωνία του ανθρώπου να αποκαταστήσει μία λαθεμένη πορεία, επιζητώντας τη λύτρωση. Την απόγνωση του έκπτωτου που πολύ θα ήθελε να μην χρειαστεί να βασανίζεται με τα επίγεια πάθη της θνητότητας. Anyway, θα επανέλθω στις ερμηνείες παρακάτω.

Τα χωροχρονικά πηγαινέλα μπορεί να βραχυκύκλωσαν τον τηλεθεατή και να απώθησαν το ηλικιακά μεγαλύτερο κοινό (που ίσως αισθάνθηκε αποξενωμένο λόγω της επέλασης του sci fi στοιχείου), αλλά υπηρετήθηκαν με συνέπεια χτίζοντας ένα δυνατό φινάλε απώλειας με τραγικές φιγούρες τον Σώγιερ και την Τζουλιέτ. Αλλά παρά τις προσπάθειες, η ιστορία δεν αλλάζει. Το αεροπλάνο έπεσε. Και οι ήρωες έμελε να υπομείνουν το Γολγοθά τους.

Και ερχόμαστε στο προκείμενο.

Στο τελευταίο επεισόδιο του πέμπτου κύκλου, το Lost ανακατεύει τα χαρτιά και ξαναμοιράζει την τράπουλα. Και ανεβαίνει ένα επίπεδο παραπάνω. Με μία και μόνη σκηνή. Με δύο φιγούρες σε μία ακρογιαλιά. Με δύο δυνάμεις που μόνο σκιωδώς μας είχαν απασχολήσει τα προηγούμενα πέντε χρόνια και που έρχονται τώρα να καταλάβουν την κεντρική θέση στην αφήγηση. Ο πληκτικός Jacob που αξιώνει σεβασμό και θέτει κανόνες και ο Man in Black που επιζητεί να μάθει και προσπαθεί να παραβεί τους κανόνες.

Οι Others υπήρξαν πρωτόγονοι, ανιμιστές και άρα ευκολότερα διαχειρήσιμοι. Οι Dharma ήταν το επόμενο εξελικτικό στάδιο με όπλο τους την επιστήμη και τον τεχνολογικό πολιτισμό. Εντούτοις και οι δύο απέτυχαν να χαλιναγωγήσουν τις δύο ακραίες φιγούρες ή να κατανοήσουν το διακύβευμα της ισορροπίας μεταξύ τους. Οι οποίες δυνάμεις μάλιστα αποδεικνύεται ότι διατηρούν μία στενή συγγένεια μεταξύ τους. Αν το καλοσκεφτείς, δεν σε εκπλήσσει. Τους γέννησε η θάλασσα και τους άνδρωσε η Γη. Αλλά η φανερή της κλίση σε εκείνον που έμελε να την προδώσει, την ανάγκασε να εξοπλίσει τον άλλον με αξιακές αρχές και κανόνες. Θα μπορούσαμε να συζητάμε για ώρες για το επεισόδιο "Across the Sea" αλλά ετούτο το ποστ είναι ήδη μακροσέντονο και έχω να σου πω κι άλλα.

Το παιχνίδι είναι πλέον προφανές και ο MIB καταφέρνει να σκοτώσει τον Jacob χρησιμοποιώντας το δόλο, το μίσος, τη ζήλεια, το φθόνο. Στο πρόσωπο του Μπέντζαμιν Λάινους. Που είναι και Dharma και Other, άρα ο ιδανικός εκτελεστής. Αποτυχημένος σε όλους του τους ρόλους. Ως γιος, ως πατέρας, ως αρχηγός.

Κι ύστερα ο MIB βαδίζει σχεδόν θριαμβευτής και πρακτικά ασταμάτητος προς την έξοδο. Δίνει τελεσίγραφο στους ανθρώπους που συνεχίζουν να κρύβονται στο ναό, παρασύρει ξανά κάποιους σε έναν όψιμο ανιμισμό, απευθύνεται σε χαλεπά ένστικτα και εναλλάσσεται μορφές και ρόλους προκειμένου να υποκρύψει τις πραγματικές του προθέσεις. Είναι όμως αυτοκαταστροφικός και πλανάται οικτρά ότι μπορεί να ξεφύγει και ο ίδιος. Δεν μπορείς να παίξεις με τους κανόνες, δεν μπορείς να βγεις από το πλαίσιο.

Μπορείς όμως να το υπερβείς.

Και ενώ θα δεχθώ και θα προσυπογράψω ότι τα περισσότερα επεισόδια της τελευταίας σεζόν ήταν μάλλον κατώτερα των προσδοκιών, θα αναγνωρίσω την ανυπέρβλητη δύναμη της υπέρβασης. Έστω κι αν αυτή ήλθε ως σχηματική αναφορά, έστω κι αν υπέπεσε ενίοτε στο τέλος σε εύκολους συναισθηματισμούς. Το μάτι του Τζακ κλείνει, αλλά η συνείδησή του μεταφέρεται εκεί όπου μπορεί να κάνει την πραγματική υπέρβαση. Και να φτιάξει μία πραγματικότητα πληρότητας με θεμέλιο την αγάπη που κέρδισε. Ένα τέλος ίσως όχι τόσο μεταφυσικό, αλλά περισσότερο θρησκευτικό με την κλασική έννοια του όρου.

Τώρα είσαι έτοιμος να γκρινιάξεις. Και να πεις, εντάξει όλα αυτά αλλά εγώ θέλω να μάθω γιατί το άγαλμα ήταν αιγυπτιακός θεός, γιατί δεν μπορούσαν να γεννηθούν παιδιά στο νησί, γιατί ο Γουίντμορ μπήκε σε τοσο κόπο και έκαμε μία τρύπα στο νερό, γιατί υπήρχε ο Ρίτσαρντ και σε τι εξυπηρέτησε την πλοκή, γιατί ο MIB δεν μπορούσε να φύγει, γιατί, γιατί, γιατί και γιατί. Και θα σου απαντήσω με όλη την ειλικρίνια που διαθέτω ότι πραγματικά δεν με νοιάζει. Για κάποια μπορώ να εικάσω απαντήσεις, για κάποια άλλα θα πρέπει να σκεφτώ πολύ και ίσως δεν καταλήξω πουθενά.

Αλλά και μόνο το ότι υπάρχει μία τέτοια σειρά που ανέπτυξε τόσες ιδέες και σε έβαλε σε τόσες σκέψεις, που επιδέχεται τόσες αναλύσεις και διαφορετικές ερμηνείες, που μπορείς να την δεις ξανά και να είναι διαφορετική για σένα, που προκάλεσε με τη συγγραφική βιρτουοζιτέ όλους τους κανόνες τις γραμμικής αφήγησης, που προσπάθησε να παίξει ταυτόχρονα εντός και εκτός έδρας, με επιστημονικούς και μυθολογικούς όρους, ναι, θα σου πω ότι είναι μεγάλο επίτευγμα και θα τολμήσω να πω διαχρονικής αξίας.

Ασε με να σου πω ότι το Lost είναι εδώ για να μείνει. Και ότι όταν καταλαγιάσει η έξαλλη αντίδραση των όσων περίμεναν μία απλή ορθολογική λύση (τύπου καλός σκοτώνει κακό, ο κόσμος δεν καταστρέφεται, χάπι έντ), τότε όποιος έχει τη διάθεση να το ξαναμελετήσει θα το εκτιμήσει πολλαπλάσια. Και όλα αυτά από την αμερικανική τηλεόραση. Ρισπέκτ.

20 σχόλια :

  1. βασικά το LOST γαμάει διότι χωρίς αυτό, δεν θα υπήρχε αυτό το βίντεο
    http://www.youtube.com/watch?v=G-DShnvNNv0

    ρισπέκτ ρεεεεεεε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Tzes said:
    Respect στο σεντόνι απο πανω και στην μεγαλειώδη ανάλυση σου.
    Αυτο που σκέφτηκα μετα το τέλος ήταν μακαρι να είχαμε δει μια 6ή season αντάξια του τέλους.
    Όταν κοπάσει η καταιγίδα και ηρεμήσουν τα νερά θα δούμε την Ιθάκη.
    Όσο γραφικότατο κι αν ακούγεται!
    Remember and let go...
    Τπτ άλλο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δεν κατάλαβα τίποτα από το ποστ διότι πολύ απλά δεν έχω δει ούτε ένα επεισόδιο από αυτή τη σειρά (κράξτε με!)

    Πάντως από διάφορα σχόλια άλλων φίλων είδα ότι δεν άρεσε σε κανέναν το τέλος, εσύ πάντα κάνεις την ανατροπή και έχεις ένα δικό σου σκεπτικό (που είναι και σωστό).

    Όταν κάνεις σχόλια για το ghost whisperer θα έχω έτοιμες απαντήσεις! Μέχρι τότε σας φιλώ από το βλαχονήσι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. @mahler76, χα χα χα χα χα χα χα.

    @Tzes, συμφωνώ ότι η 6η σεζόν ήταν άνιση και κινήθηκε σε πολύ χαμηλότερα των προσδοκιών επίπεδα. Διότι συνέβησαν πράγματα που δεν σε ενδιέφεραν διότι προσπαθούσες να καταλάβεις το big picture και θεωρούσες (μάλλον δικαίως) τα πηγαινέλα των πρωταγωνιστών ως waste of time. Εντούτοις οι πραγματικοί fans όταν δουν το πράγμα πιο ψύχραιμα, νομίζω θα συμφωνήσουν μαζί μου. Ή αυτό ή που θα συνεχίσουν να σιχτηρίζουν αιωνίως γιατί περίμεναν ένα κλασικού τύπου τέλος που θα απλούστευε τα πράγματα. Το θάρρος των δημιουργών είναι ότι επέλεξαν να μην απλουστεύσουν τα πράγματα -και είναι μία επιλογή που για εμένα λειτουργεί.

    @Σουσουράδα, εννοείται ότι πτηνό προς πτηνό θα σε κράξω! Ξεκίνα να βλέπεις, είναι συναρπαστικό και γλαφυρά αφηγηματικό και πολυεπίπεδο. Όσο για το τέλος, τα διαβάζω κι εγώ τα αρνητικά σχόλια και τις ακούω τις αντιδράσεις, αλλά ενώ τις κατανοώ (κάποιοι αισθάνονται προδωμένοι), δεν τις συμμερίζομαι. Για να δούμε εάν σε βάθος χρόνου θα επιβεβαιωθώ ή θα διαψευσθώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Δε θυμάμαι να έχω ξαναδιαβάσει κάτι με το οποίο να συμφωνώ τόσο πολύ, όσο με το κείμενο σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. @georgeadams, μπορεί και να είσαι από τους λίγους που συμφωνούν, αλλά χαίρομαι πραγματικά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Το post σου το έχω ανοιχτό από χθες στον browser μου και λόγω του μεγέθους δεν είχα κουράγιο να το διαβάσω. Μόλις το ολοκλήρωσα και άξιζε η ανάγνωση! Μέσα σε ένα ποστ με ταξίδεψες πάλι στις 6 σεζόν του LOST και με έκανες να θυμηθώ γιατί λάτρεψα κι εγώ αυτή τη σειρά. Γιατί και εγώ καθ'όλη τη διάρκεια της 6ης σεζόν είχα αυτή την έκφραση, πώς την είπες, α ναι "μουφχ"! Σε γενικές γραμμές ήταν απογοήτευση, αλλά σκεπτόμενη τις προηγούμενες σεζόν δεν το μετανιώνω καθόλου που παρακολούθησα τη σειρά που όχι μόνο με καθήλωσε για έξι χρόνια αλλά μας ένωσε με άλλους ανθρώπους με τους οποίους κάναμε ατέλειωτες συζητήσεις κατά τις οποίες εκφράζαμε τις απόψεις μας, τις υποθέσεις μας, τις θεωρείες μας. Και όπως είπες και εσύ, μας έκανε να σκεφτούμε και όχι απλά να καθόμαστε παθητικά μπροστά στην οθόνη! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Πιγκουίνε, το ποστ σου αυτό είναι σαν το τελευταίο επεισόδιο του lost! Δεν μου έλυσε καμία απορία, αλλά το λάτρεψα με τη μία!
    :D

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Tzes said:
    Καταλαβαίνω οτι θέλησαν να αφήσουν στην άκρη τα μυστήρια κ την "επιστήμη" και να το πάνε σε άλλο επίπεδο. Σε απλά καθημερινά πράγματα όπως Θεός-αγάπη-αυτοθυσία.
    Κ θα συμφωνήσω μαζί σου απόλυτα.

    Θα είχα ξενερώσει τη ζωή μου αν π.χ. μας έδειχναν στο τέλος ένα μαύρο πλάνο ή ότι όλα μπορούν να αλλάξουν ή τη γή να καταστρεφεται ή Aliens ή τον Walter με μια θεωρία πως μπορούν να αλλάξουν όλα (η συνέχεια στο Fringe :P).

    Whatever Happened, Happened. Life goes on. And afterlife too...

    Άλλα θα μπορούσαν να το κάνουν πολύ καλύτερα.
    Χώρις όλα αυτα τα πέρα-δώθε, τις ανούσιες συζητήσεις και την ακύρωση κανόνων.

    Δε με νοιάζει να πάρω απαντήσεις, πιθανότατα να είναι πολύ καλύτερα έτσι.
    Όλα αυτά όμως πιστεύω έκαναν το κοινό να περιμένει με αρνητική προδιάθεση το τέλος.

    Όπως είπε κάποιος δεν είδαν το φυστικοβούτυρο στο βάζο.

    Είμαι χαρούμενος που εγώ το βλέπω!

    @mahler: 1000 like
    Dude i managed to get fater on a desered island. Dude.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Πιγκουίνε έ γ ρ α ψ ε ς!!!


    Για όλα όσα ανέφερες και για τις ώρες που πέρασα μπροστά στην τηλεόραση που άξιζαν όλες και για την αγωνία που ένιωσα όλες τις φορές, απλά ΛΑΤΡΕΥΩ LOST!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. @Danah, περιέγραψες με τον πλέον εύστοχο τρόπο (και μάλιστα σε μερικές αράδες) αυτό που προσπάθησα να πω με το μακροσέντονο. Το Lost υπήρξε η αφορμή για μία μακρά συζήτηση ενός σκεπτόμενου κοινού. Και αυτή του ακριβώς η επιτυχία είναι που το καθιστά αριστουργηματικό.

    @philos, έπρεπε να σε αφήσω σε cliffhanger προς τα μέσα του ποστ και να σου δημιουργήσω μερικά ερωτήματα ακόμα! Πέραν της πλάκας, έχω κάποιες απαντήσεις αλλά είναι υποκειμενικές. Επιφυλάσσομαι για μελλοντικό ποστ. Λολ.

    @Tzes, μαζί σου! Συμφωνώ ότι ο έκτος κύκλος είναι προβληματικός και κατ'εμέ θα μπορούσε να είναι πολύ πιο συνοπτικός (ώστε να έχουν αποφευχθεί τα πολλά πηγαινέλα). Νομίζω ήταν ζήτημα κακής εκτίμησης των δημιουργών, οι οποίοι υποτίμησαν το αίσθημα της ανυπομονησίας του κοινού και συνέχιζαν να ξεδιπλώνουν το στόρι με βραδείς ρυθμούς και υπεκφυγές. Και δυστυχώς, τα πρώτα επεισόδια λειτούργησαν απωθητικά με αποτέλεσμα να τσαντιστούν πολλοί εξ ημών (και εγω ως ένα σημείο) συμπαρασύροντας στη δίνη της αρνητικής κριτικής και το τέλος. Σίγουρα συμφωνώ ότι δεν θα μου άρεσε ένα τέλος με Aliens ή τον Walter ή τον Jacob & τον ΜΙΒ στην ακρογιαλιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. @sofi-k, εκατόν είκοσι μία συναρπαστικές ώρες που άξιζε να αφιερώσουμε στην οθόνη. Και είναι καλό που δεν το μετανιώνουμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. H μεγαλύτερη απάτη της τηλεοπτικής ιστορίας με το χυδαίο νεοεποχίτικο τέλος της μας είπε λίγο πολύ ότι είμαστε όλοι ηλίθιοι και μόνο η πίστις σώζει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Θα διακινδυνεύσω μια ερμηνεία της ευχάριστης εντύπωσης που άφησε το Lost σε κάποιους που το παρακολούθησαν πιστά μέχρι τέλους:
    Είναι πολύ δύσκολο να παραδεχτεί κάποιος πως αφιέρωσε οικιοθελώς 121 ώρες από τη ζωή του για κάτι που τελικά δεν άξιζε.
    Σε όσους άρεσε αυτό το ταξίδι, τότε καλά έκαναν και το παρακολούθησαν. Όσοι όμως το έβλεπαν ψυχαναγκαστικά ελπίζοντας, αν όχι στην αποκάλυψη μιας υπέρτατης αλήθειας, τουλάχιστον σε κάποιες πειστικές απαντήσεις στο τέλος, πρέπει να παραδεχτούν πως απλά έχασαν τον χρόνο τους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. @Ανώνυμε, διαφωνώ. Αλλά καταλαβαίνω αυτό που λες. Και ακόμα κι έτσι να'ναι, δεν του βγάζεις το καπέλο του απατεώνα που μπόρεσε να στήσει τέτοιο πράμα; Δες πόσοι άλλοι το προσπάθησαν και έφαγαν τα μούτρα τους (έχεις δει Heroes; Ή το Θάνατο του Τζων Αυλακιώτη; Χεχεχε!).

    @pantsik, μου λέγανε κάποτε για τη Βυτίνα και τι ωραία που είναι! Έτυχε λοιπόν μία μέρα και κανονίστηκε εκδρομούλα. Ξεκινήσαμε από το πρωί, τραγουδάγαμε στο αμάξι, σταματήσαμε για φαγητό, περάσαμε από το Λεβίδι και ψωνίσαμε παραδοσιακά γλυκά, κάναμε μία στάση στο δάσος και περπατήσαμε, είδαμε το Μουσείο Υδροκίνησης στη Δημητσάνα. Όταν εντέλει φθάσαμε στη Βυτίνα, η εντύπωση που μου έκανε ήταν mixed (αν και τώρα μετά από τόσα χρόνια την έχω εκτιμήσει πολύ). Εντούτοις δεν μετανιώνω ούτε στιγμή αυτό το ταξίδι.

    Που πε-μου, πόσο εύκολη την έχει την αλληγορία το πτηνό;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Ίσως η πιιο ολοκληρωμένη ανάλυση που έχω δει!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Αγαπητό πτηνό οφείλω να σε συγχαρώ για την ανάλυση! Μόνο εσύ απ' όλους όσους γνωρίζω θα μπορούσε να βρει τόσα (καλά κρυμμένα) νοήματα σ' αυτή τη σειρά, διαγράφοντας το οποιοδήποτε ανικανοποίητο ενδιαφέρον του για τα μυστήρια πάνω στα οποία βασίστηκε όλη η επιτυχία της.

    Θα σου πρότεινα μάλιστα να μεταφράσεις αυτό το post στα αγγλικά (η καλύτερα να το κανεις ένα version στα ιερογλυφικά :-P) και να το στείλεις στους παραγωγούς και σεναριογράφους του lost (που πρόσφατα παραδέχτηκαν ότι είχαν στο μυαλό τους μόνο το σκελετό της ιστορίας για 1 season και δεν είχαν την παραμικρή ιδέα για το πως θα γεμίσουν 6 seasons) για να έχουν ένα κοινωνιολογικό άλλοθι να παρουσιάζουν!

    Η σειρά κατά τη γνώμη μου πήγε όπως πήγε (...) στην προσπάθειά τους αφενός να τηρήσουν το συμβόλαιό τους με το κανάλι και αφετέρου να μην επιβεβαιώσουν τις ικασίες των θεατών για το story που από την αρχή ήταν εμφανές αλλά με το τόσο μυστήριο και πλοκή (καθώς και την επίμονη άρνηση των δημιουργών σε κάθε εύστοχη μαντεψιά) έλεγες πως "δε μπορεί ... κάτι άλλο παίζεται".

    Αυτό το "άλλο" μας παίδευε χρόνο το χρόνο, ρίχνοντας σε μία αέναη λούμπα και τις 2 πλευρές (θεατές και δημιουργούς) με τους πρώτους να συνεχίζουν να ικάζουν προσπαθώντας να ενώσουν τα κομμάτια και τους δεύτερους να συνεχίζουν να παίζουν κρυφτό (ψάξε ψάξε, δε θα με βρεις), κάνοντας σεναριακές τρίπλες προς το άγνωστο. Το οποίο ήταν γνωστό εξαρχής σε όλους αλλά τι να κάναμε; Έπρεπε να βγουν οι 6 seasons βλέπεις...


    To cut a long story short νομίζω ότι η σειρά θα παραμείνει στη μνήμη μας ώς "love-to-hate", με μία τρομερά ιλιγγιώδη εξέλιξη απο τον 1ο μέχρι και τον 5ο κύκλο και ένα παταγώδες ξεφούσκωμα του χτισμένου στο υπέρτατο peak (πρωτοφανές για σειρά) ενδιαφέροντος στον 6ο κύκλο. Και δεν το λέω αυτό κρίνοντας την ιστορία σαν ιστορία, αλλά το πως χτίστηκε κατά τη διάρκεια των κύκλων και τι προσδοκίες δημιούργησε. Η ίδια ιστορία θα μπορούσε να κλήσει σε 1-2 κύκλους α-ν-ε-τ-ό-τ-α-τ-α!.

    Ωραία η παραβολή σου με τη Βυτίνα και όλα αυτά τα Καβαφικά. Αλλά για σκέψου το και λίγο αλλιώς. Αν σ' αυτό το ταξίδι το κύριο μέρος της παρέας ήταν Βυτίνα people και στα είχαν κάνει τσουρέκια σε όλη τη διαδρομή με το πόσο wow είναι η Βυτίνα, το πως θα περάσετε όταν φτασετε, πόσο τέλεια θα είναι όλα κλπ, εντέλει η Βυτίνα αυτή καθ' αυτή ισως και να μη σου άρεσε και τόσο (ούτε και μεταγενέστερα)...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Και για να κρίνω και την ιστορία as such (και μη με πεις υπερόπτη), θα πω ότι τελικά δε με ενδιέφερε και τόσο πολύ η ιστορία ενός τσούρμου losers που στο after-death state προσπαθησαν να βρουν την εσωτερική τους γαλήνη και ισορροπία για να προχωρήσουν.

    Η μαγκιά είναι να παλεύεις για την ισορροπία και την ευδαιμονία σου όσο ακόμα είναι στο χέρι σου. Να έχεις το θάρρος να βγάλεις τους σκελετούς από την ντουλάπα σου και να τους αντιμετωπίζεις όσο ακόμα έχει νόημα (αν και θέλει μεγάλα @@ αυτό!). Και η αγάπη θα είναι και εκεί παρούσα και πολύ πιο ουσιώδης. Και όλη σου η ζωή θα είναι ένα ωραίο ταξίδι. Στην πραγματικότητα όμως! Όχι σε ένα νησί που υπάρχει εξαιτίας ενός φελού (Θεέ μου)!!!

    Επιμένω (αλλά είναι προσωπική μου άποψη και βίωμα) ότι το Six Feet Under τα είπε πολύ καλύτερα όλα αυτά (και αυτό σε 6 κύκλους αν θυμάμαι καλά) χωρίς μυστήρια, χωρίς sci-fi shit, χωρίς σεναριακές ευκολίες, με πολύ σοβαρότητα, ενίοτε σοκάροντας με την ωμότητά του και κυρίως με σεβασμό στον θεατή. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι το επέλεξε και ο Χριστόφορας για να πάρει στοιχεία για το 4 (xaxaxa). Επιπλέον θεωρώ ότι πετυχαίνει και real impact στο θεατή, να συνειδητοποιήσει πράγματα για τον εαυτό του και να διαμορφώσει μια νέα στάση ζωής. Όποιος το έχει δει νομίζω ότι θα συμφωνεί.

    Anyway, βαρέθηκα και επισήμως πλέον τα πάντα γύρω απο το Lost και δε θέλω να ασχολούμαι περισσότερο με κριτικές και αναλύσεις. Ο καθένας έχει βγάλει τα δικά του συμπεράσματα, κρατάει τις στιγμές-σκηνές-επεισόδια που γούσταρε (και όλοι νομίζω θα συμφωνήσουμε όσον αφορά το "The Constant", άντε και το "Tricia Tanaka is dead" xaxaxa) και προχωράει παραπέρα. Απλά έγραψα τα παραπάνω σχόλια επειδή μου έκανε μεγάλη εντύπωση το πόσο διαφορετικά έγραψε σε εσένα η σειρά, χωρίς καμία διάθεση αντιπαράθεσης.

    Πότε ξεκινάει το True Blood ξανά είπαμε;

    Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. @mADman, συμφωνώ σχεδόν σε όλα όσα λες. Είναι βέβαιο ότι οι σεναριογράφοι δεν είχαν ιδέα όταν πρωτοξεκινούσαν το σήριαλ. Επίσης είναι κοινός τόπος η διαπίστωση ότι η έκτη σεζόν ήταν εξαιρετικά (μη σου πω συντριπτικά) κατώτερη των προσδοκιών και ότι αποτέλεσε ένα τεράστιο ξενέρωμα με τα pointless σουρταφέρτα. Και δεν με πειράζει τόσο που δεν έδινε απαντήσεις (το είχα συνηθίσει), με εκνεύριζε που τα επεισόδια είχαν μέτρια έως κακά storylines (πάρε αυτό το χάπι δώστο στον Σαϊντ / κάτσε να σε πάω στους παρένθετους γονείς άγνωστη ξανθιά, με το ταξί που μόλις έκλεψα και παρότι με κηνυγάει η αστυνομία / καθίστε στο κλουβί Losties γιατί το λέω εγώ ο Γουίντμορ και θέλω το καλό σας). Και στον πρώτο κύκλο, σουρταφέρτα είχαμε αλλά δες πόσο καλές ιστορίες σου απέδιδαν. Η φάση με το ναό ή το παράλληλο σύμπαν δεν λειτούργησαν διότι είχαν βαρετές ιστορίες να σου πουν (ή και καθόλου ιστορίες να σου πουν).

    Αλλά εν πάσει περιπτώσει θεωρώ ότι το τέλος ήταν αξιοπρεπές γιατί μετακύλησε την ιστορία στη μόνη ικανή διέξοδο των σεναριογράφων που (νομίζω πως) ήταν η υπέρβαση. Μία διέξοδο που άφησε όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά και μετέθεσε τη συζήτηση σε φιλοσοφικό επίπεδο! Κοινώς πάρε να'χεις!

    Anyway, ανεξαρτήτως της κριτικής που ασκείται, εμένα ξέρεις τι μου άρεσε και γούσταρα; Που τόσον καιρό το συζητούσα με τους κολλητούς μου (ονόματα δεν λέω) και μας παίδευε και μας προβλημάτιζε και σιχτηρίζαμε που δεν καταλαβαίναμε αλλά το διασκεδάζαμε...

    Για το Six Feet Under μαζί σου στο μάξιμουμ. Για το True Blood, μετράμε μέρες λέμε!

    Και μη μου βάζεις ιδέα για τα ιερογλυφικά! ΛοΛ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Dear bird!
    Προσπαθώ σγα-σγα να καλύψω τα κενά από τη διδαχθείσα ύλη! Δεν έχω δει ούτε ένα επεισόδιο Lost αλλά το ότι σου αρέσει τόσο πολύ είναι υπέρ του! Με αρέσουν αι παράξεναι ιστορίαι, γι'αυτό και τρελάθηκα με Twin Peaks! Γι'αυτό και θα επιδιώξω να το εξερευνήσω :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts