Τετάρτη, 28 Ιουλίου 2010

Σόρρυ κύριος, τι ώρα είναι;


Το πτηνό επέστρεψε από τις παραλίες (ευτυχώς για λίγο) και απεφάσισε σήμερα το πρωί να πεταχτεί μέχρις το Μολ, μπας και βρει κανένα τσίλικο μπλουζάκι που θα αναδεικνύει το τρόπικαλ μαύρισμά του ή καμία βερμουδίτσα να την ασορτάρει με τη χαβανέζικη σαγιονάρα του. Και εντάξει το ξεύρω ότι είναι πολύ αργά για εκπτώσεις και ότι σε λίγο βγάζουμε τα σχολικά και τα χριστουγεννιάτικα, αλλά τόσο δευτεροτρίτο πράμα στα ράφια δεν δικαιολογείται! Πουκαμισάκια από εκείνα που φοράγανε οι πολιτικοί κρατούμενοι στα γκουλάγκ και έπεσε πάνω τους το παραπέτασμα, εμπριμέ παντελονάκια τύπου ντύνομαι Πίκος Απίκος και πάω για ρεπορτάζ στη Φρουτοπία, παπουτσάκια που βλέπεις το Νιλς Χόλγκερσον να φοράει το ξυλοτσόκαρο και τον ε-λές και φάσιον άιτεμ. Επειδής όμως έκαμα τον κόπο και κουβαλήθηκα μέχρις εκεί, έριξα τα πχιοτικά στάνταρντς μου -σε σημείο που έγλυφαν το πάτωμα- και πήρα καναδυοτρία ρουχαλάκια που μου φάνηκαν κάπως αξιοπρεπή, να έχω βρε αδελφέ να συναλλάζω.

Σχετικά ικανοποιημένος από τον εαυτό μου που δεν έφυγα μήτε με άδεια χέρια, μήτε με του κουτρούλη το γάμο σε τι-σέρτ, στήθηκα στο σταθμό της Νερατζιώτισσας να πάρω το τρένο. Στο βαγόνι μου μπήκαν και πέντε παιδάκια, θα'τανε έντεκα-δώδεκα χρονών. Τα τρία ήταν στο σκούρο μπαλαμώ, τα δύο στο ξανθό αλβανο-ανατολικοευρωπαϊκό, όλα μία παρέα. Αφού μπουκάρανε θορυβωδώς, αρχίσανε το μπίρι-μπίρι, χαχανίζανε, πλακωνόντουσαν, τραγουδούσαν Παϊτέρη, κρεμιόντουσαν από τις χειρολαβές ωσάν την τσίτα σε παροξυσμό, κοροϊδεύανε τις χοντρές κυρίες, φτύνανε και γενικά το γλεντάγανε με την ψυχή τους.

Σε κάποια φάση το ένα μπαλαμώ που κουράστηκε από το διπλό σπαγγάτο και την τετραπλή πιρουέτα με το κεφάλι κάτω-τα πόδια πάνω, σήκωσε με στυλ τα κόκκινα ψευτογυαλιά ηλίου του και αναρωτήθηκε:

"Τι ώρα είναι ρε;".

Τα πέντε μούλικα ύψωσαν το βλέμμα τους στην ηλεκτρονική ένδειξη που κρέμεται από την οροφή του βαγονιού και αναγράφει τον επόμενο σταθμό και την ώρα.

[Νέα Ιωνία / 13:55]

"Είναι τρεις!" αποφάνθηκε το μπαλαμώ (Και με αποφασιστικότητα που με έκαμε κι εμένα να ξανακοιτάξω το ρολόι μου. Αλλά όχι. Ήταν 13:55, η ηλεκτρονική ένδειξη ήταν ορθή!).

"Πω-ρε, πήγε τρεις;" είπε με πραγματικά μεγάλη βαριεστημάρα ο μπαλαμώ νούμερο δύο.

Σιγή.

"Ρε λέει δεκατρείς και πενηνταπέντε!" είπε με κάποια διστακτικότητα ο ένας από τους δύο ξανθωπούς αλβανο-ανατολικοευρωπαϊους μπόμπιρες.
"Τι λες μωρέ μαλάκα; Τρεις είναι!" είπε κοφτά ο μπαλαμώ και τον έσπρωξε.

Σιγή και πάλι.

Προφανώς επειδής έπεσε αμφιβολία, ο μπαλαμώ νούμερο δύο απεφάσισε να λάβει τη βοήθεια του κοινού και απευθυνόμενος σε έναν κύριο που στεκόταν παραδίπλα, ρώτησε: "Κύριος, τι ώρα είναι;"

"Είναι δύο παρά πέντε!"

Ο μπαλαμώ νούμερο ένα δίνει μία καρπαζιά στον αλβανο-ανατολικοευρωπαϊο μπόμπιρα. "Είδες βρε μαλάκα που έλεγες βλακείες ότι είναι δεκατρείς και πενηνταπέντε;"

4 σχόλια :

  1. Πότε θα αδειάσει άραγε ο τόπος από όλα αυτά τα αλλοδαπά;

    Τουλάχιστον βρήκες ασορτί κάλτσα με τα σετάκια σου ή έμεινες με το τισερτ και τη σαγιονάρα;

    (αν βρεις κανένα μαγιό σαν της Τσιτάρα ενημέρωσέ με να πάω κι εγώ για ψώνια!)

    Καλημερούδια αγαπημένε μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. @Σουσουράδα, τα ασορτάρισα όλα και είμαι ο τρέντις τύπος που κυκλοφορεί στα νησιά εφέτος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Να σαι καλά, με έκανες και γέλασα σήμερα που χω πονοκέφαλο απ το πρωί, αχ, πόσο μου χει λείψει ο ηλεκτρικός, μα ποσο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαχαχαχα, το ξαναδιάβασα και θυμήθηκα τη σκηνή!
      Που σε χάνω, που σε βρίσκω, στα θεοπαλιά ποστάκια είσαι!
      Ελπίζω να σου περάσει γρήγορα ο πονοκέφαλος (μήπως να έπαιρνες το τρένο; θα σου έκαμε καλό!)
      :)

      Διαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts