Παρασκευή, 30 Ιουλίου 2010

Το πτηνό στη Μονεμβασία!

Εφέτος απεφάσισα να κάμω ρόουντ τριπ στη νότια Πελοπόννησο, που σημαίνει ότι επισκέφθηκα ένα σκασμό μέρη και έχεις να ακούσεις δύομιση τόνους ταξιδιωτικές εντυπώσεις.

Μετά από ένα (ολίγον) κουραστικό ταξίδι από Αθήνα μέσω Σπάρτης, βρέθηκα στη Μονεμβασία, που όπως ξεύρεις –διότι δεν είσαι και τίποτις αγεωγράφητος- βρίσκεται στις νοτιοανατολικές ακτές της Λακωνίας. Κατ’αρχήν να σου πω ότι έμεινα στη Γέφυρα και για να μην αναρωτιέσαι, όχι δεν εννοώ σε χαρτοκιβώτιο ως κλοσάρ κάτω από κάποια γέφυρα: έτσι λέγεται ο σύγχρονος οικισμός που βρίσκεται στην ηπειρωτική άκρη του περάσματος για τη Μονεμβασία. Επειδής με ξεύρεις τι κουτσομπόλικο πτηνό είμαι, να σου πω ότι ρωτώντας την κυρά Τασούλα που καθόταν σε ένα πεζουλάκι περιμένοντας το γιο της να έρθει να την πάρει, έμαθα ότι ο οικισμός αυτός δημιουργήθηκε από μικρασιάτες που αναζητώντας ένα ήσυχο μέρος να στήσουν το κονάκι τους, έφθασαν μέχρις εδώ. Ίσως δικής τους έμπνευσης να είναι και το τοπικό αμυγδαλωτό, που θα φας οπωσδήποτε γιατί είναι αφράτο και χιονισμένο με ζάχαρη άχνη (μιαμ-μιαμ). Εγώ τα δικά μου τα πήρα από το ζαχαροπλαστείο του Χαραμή, όπου η ευγενέστατη κυρία μού προσέφερε και δύο να δοκιμάσω (καταλαβαίνεις ότι στο πρώτο που ήταν πεντανόστιμο, το έπαιξα αβέβαιος).

Η Γέφυρα έχει όλα όσα χρειάζεσαι. Ξέμεινες από μπικικίνια; Υπάρχει τράπεζα! Θέλεις να λαδώσεις τ’ αντεράκι σου; Πληθώρα τα ταβερνίδια και τα καφέ! Σου’ρθε η παραζάλη; Φαρμακείο διευρυμένου ωραρίου παρακαλώ, με όσες ασπιρίνες θες! Απεφάσισες να πάρεις ένα κινητό ή να κάμεις μία σύνδεση βρε αδελφέ, έτσι για να σου βρίσκεται; Ναι, έχουμε και Γερμανό! Άσε που τα δύο ωραιότατα παντοπωλεία που επισκέφθηκα, είχαν φρεσκότατο φρούτο λακωνικής παραγωγής, αλλά και όλα τα βασικά που χρειάζεσαι στας διακοπάς σου! Ως και μία βουτιά μπορείς να την ερίξεις, καθώς υπάρχει μία παραλία για τη δύσκολη την ώρα που δεν έχεις τουτού να πας πουθενά αλλού. Και μεταξύ μας, όταν πέσει το σούρουπο και με το βράχο να δεσπόζει φάτσα κάρτα, το μέρος έχει και μία γραφικότητα ον ιτς όουν!

Ο οικισμός καταλήγει σε μία γέφυρα που είναι και το μοναδικό πέρασμα προς το βράχο της Μονεμβασίας –εξού και το τοπωνύμιο (μόνη εμβασία, χελόου!) και ακολουθώντας τον περιμετρικό δρόμο φθάνεις στην πύλη της καστροπολιτείας, η οποία σημειωτέον είναι κρυμμένη και δεν φαίνεται από την πλευρά της Γέφυρας! Τώρα εσύ ο τουρίστας έχεις τρεις επιλογές για να φθάσεις από τη Γέφυρα μέχρις εκεί: (α) αν είσαι ακαμάτης άνθρωπας μπορείς να πας με το αυτοκίνητό σου και να το αφήσεις κάπου επί του δρόμου αυτού (παρότι θα σε προειδοποιήσω ότι τα καλοκαίρια η σειρά των παρκαρισμένων αυτοκινήτων φθάνει σχεδόν στη γέφυρα, οπότε δώρο άδωρον –καλά να πάθεις που βαριέσαι να πάρεις τα πόδια σου!), (β) αν είσαι του ΚΤΕΛ, υπάρχει δρομολόγιο από τη Γέφυρα μέχρι την πύλη της καστροπολιτείας, με δρομολόγιο ανά μισάωρο και κόστος ένα ευρώπουλο (η διαδρομή είναι ίσαμε δυόμιση λεπτά, γεγονός που καθιστά το κόμιστρο κάπως χοντροτσιμπημένο, αλλά είσαι στας εξοχάς και συγχωρείς), (γ) αν είσαι της ρομαντζάδας, μπορείς να το κόψεις στο περπάτημα, που θα σου το προτείνω στρόνγκλι, διότι είναι ωραιότατη προμενάντ και δεν θα σου πάρει πάνω από είκοσι λεπτά στο ρελαντί. Να υποσημειώσω ότι εάν σε βρει το βράδυ, έχε μαζί σου ένα φακό, μία δάδα ή μία χοντροκώλα πυγολαμπίδα διότι ο δρόμος που φαίνεται ευκολάκι την ημέρα, τη νύχτα με το κατασκόταδο (Δεν φωτίζεται! Υποψιάζομαι για να μην αλλοιώσει τον όγκο του βράχου. But still, θα μπορούσε και να είναι ωραία μία έξυπνη φωταγώγηση...) μπορεί και να σε βγάλει σε τίποτις βράχια και να σε αναζητά η ακτοφυλακή.

Η καστροπολιτεία είναι ζούπερ εντυπωσιακή, καθώς νομίζεις ότι μπήκες στη χρονοκάψουλα και σε στείλαμε στο μεσαίωνα. Από την πύλη ακολουθείς το κεντρικό δρομάκι («Μέση Οδό» το λέμε) και θαυμάζεις τα ωραιότατα μπίλντινγκς, πολλά εκ των οποίων έχουν αναπαλαιωθεί και φροντιστεί! Παρατήρησα τις περίεργες, παραμυθένιες καμινάδες και τους χυμένους τοίχους που μου θύμισαν τα οικήματα του Γκαουντί στο Πάρκο Γκουέλ, αλλά μπορεί και να με πεις αλλοπαρμένο. Πάντως μην παραλείψεις να αγοράσεις το κατιτίς σου από τα γκιφτ σοπς (εγώ πήρα έναν ιππότη μινιατούρα που κραδαίνει μία σπάθα μη-χειρότερα) και να καθίσεις στο «Ενετικό» για καφεδάκι με θέα! Επίσης σου προτείνω να δοκιμάσεις την κουζίνα της κυρά-Ματούλας, που σου σερβίρει τα μαγειρευτά της στην ταράτσα!

Καλό το ντερλίκωμα, αλλά επειδής θα θέλεις να κάμεις και το σάιτ-σίινγκ σου, θα σου προτείνω να επισκεφθείς κατ’αρχήν την Αρχαιολογική Συλλογή που βρίσκεται στο πρώτο μεγάλο άνοιγμα που θα συναντήσεις (πλατεία δεν το λες, αλλά θα το καταλάβεις από ένα μεγάλο καμπαναριό) και η οποία στεγάζεται σε ένα οίκημα που χρησιμοποιήθηκε από τους Ενετούς ως δημόσιο κτήριο και αργότερα, ως φυλακή. Όπου θα δεις λοιπόν κίονες (εντάξει, έχεις ξαναδεί και καλύτερους), θα διαβάσεις ψιλο-ενδιαφέροντα μπλαμπλά και κυρίως, θα εστιάσεις σε έναν πολύ γιουζφουλ χάρτη της Μονεμβασίας (βρίσκεται στο κέντρο της αίθουσας, δεν μπορεί θα σκοντάψεις πάνω του) όπου σου υποδεικνύονται όλα τα σημεία ιστορικού ενδιαφέροντος, να ξεύρεις προς τα πού θα ξεχυθείς.

Ιδιαιτέρως απόλαυσα την περιμετρική βόλτα στο τείχος που περικλείει την καστροπολιτεία και το οποίο στο νότιο κομμάτι του μπορείς να το σκαρφαλώσεις (σχετικώς) άνετα, εκτός αν φοράς τακούνι ή είσαι ο άνθρωπας που έφθασες εδώ με το τουτού σου και βαριέσαι ως είδαμε, να πάρεις τα πόδια σου (γιατί είπαμε ότι άφησες τον καναπέ;).

Σε κάτι τέτοια μέρη, το πιο εύστοχο που μπορείς να κάμεις είναι να αφεθείς σε εξερευνητικούς περιπάτους, οπλίζοντας τη φωτογραφική σου ώστε να είναι έτοιμη για κάθε γραφική γωνιά και κάθε κιουτ δρομάκι που πετάγεται μπροστά σου! Η περιήγησή σου θα σε βγάλει λογικά στην Παναγία τη Χρυσαφίτισσα αλλά και το Πόρτομπέλο που από κάτω βρίσκεται μία μοναδική δίοδος προς τη θάλασσα όπου αν είσαι πραγματικά της περιπέτειας, ρίχνεις και μία βουτιά από τα βράχια (να μου αφήσεις πρώτα το σιντί σου, εκείνη τη συλλογή με τα σπιρτόκουτα, τη μπλούζα μπένετον που είχες πάρει από την Ιταλία…)!

Κάτι που αντιλαμβάνεσαι μόνον όταν περιδιαβείς τα στενά σοκάκια και ρίξεις κλεφτές ματιές στα μισάνοιχτα παραθύρια, είναι ότι η καστροπολιτεία συνεχίζει να κατοικείται. Εκεί που περπατάς βλέπεις μία απλωμένη μπουγάδα ή ακούς δύο-τρεις κουβέντες από το πουθενά (και χωρίς να είσαι η Ζαν ντ’Αρκ) ή βλέπεις κάποιον ηλικιωμένο κύριο να χάνεται στα δαιδαλώδη δρομάκια με σακούλες ψώνιων στα χέρια, γεγονός που πιστοποιεί ότι το μουσειακό παρελθόν μπορεί να λειτουργήσει (μπορεί αλήθεια; Θα ήθελα να ρωτήξω κάποιον κάτοικο!) και ως καθημερινό παρόν.

Δεν ξεύρω πόσοι είναι οι μόνιμοι κάτοικοι, το βέβαιο είναι πάντως ότι η καστροπολιτεία κατοικείται από μυριάδες γάτες. Πολλές, καλαναθρεμένες και ιδιαιτέρως βαριεστημένες –τύπου μη με ενοχλείς ανόητε τουρίστα!

Τώρα θα μου πεις καλά όλα ετούτα, αλλά αν πας καλοκαίρι, μπάνιο που θα κάμεις; Εδώ αρχίζουν τα όχι καλά νέα: η ευρύτερη περιοχή δεν έχει καμία αξιόλογη παραλία, επομένως κατεβάζεις τον πήχη σου καμιά δεκαπέντε πατώματα. Προς το νότο υπάρχει η μικρή παραλία των Αμπελακίων (αξιοπρεπής επιλογή, όχι ιδιαιτέρως μεγάλη που σημαίνει το κουβαδάκι σου και οκλαδόν) και λίγο πιο κάτω δυο-τρεις κόλποι ψιλοερημικοί που φαίνονταν συμπαθητικοί αλλά όρκο δεν παίρνω. Στα βόρια (καμιά πεντάρα χιλιόμετρα με κατεύθυνση προς Σπάρτη) υπάρχει το Πορί που είναι μεν τεράστιο ως παραλία αλλά η θάλασσα είναι ολίγον βοτσαλωτή και δύσκολα θα εντοπίσεις κάποιο σημείο της να σε ικανοποιεί. Εάν γουστάρεις να οδηγήσεις λιγάκι παραπάνω έχω να σου προτείνω εκδρομούλα προς εκείνη την κατεύθυνση! Με το τουτού έστριψα δεξιά στην πινακίδα προς Γέρακα και εντόπισα μία συμπαθητική παραλία στην Επίδαυρο Λιμηρά (η οποία είναι μέρος με ιστορία και ονοματεπώνυμο) και δυο-τρία τροχόσπιτα με γάλλους να έχουν στρατοπεδεύσει εκεί. Που έρχεσαι κι αναρωτιέσαι, που πάει ο Ζαν-Ζακ και η Άννα-Μαρί και τα βρίσκουν τέτοια μέρη; Που θα πάρω εγώ την τροχοβίλα και θα κινήσω από το Παγκράτι ή τους Αμπελόκηπους να πάω να κατασκηνώσω εφτάμησι χιλιόμετρα έξω από ένα βλαχοχώρι του Περπινιάν; Ε ζαμέ!

Τέλοσπάντων, αφού έριξα μία βουτιά συνέχισα από απλή περιέργεια το δρόμο που άλλοτε κουτσοσκαρφάλωνε σε ραχούλες άγριας λακωνικής ομορφιάς και άλλοτε κατηφόριζε σε ερημικούς βραχώδεις κολπίσκους, για να βρεθώ σε ένα απίστευτο θέαμα περί τα εικοσιπέντε χιλιόμετρα από τη Μονεμβασία.

Σε ένα σταυροδρόμι που θα βρεις μπροστά σου, έχεις την επιλογή ανάμεσα στον ορεινό οικισμό του Γέρακα (τσου, μπόρινγκ) και το λιμανάκι του Γέρακα (γιέα, ζούπερ), το οποίο –κρατήσου- βρίσκεται μέσα σε ένα φιορδ! Σου μιλώ για τη Νορβηγία την ίδια, αυτοπροσώπως. Το φιορδ έχει τόσο μεγάλο μήκος και η μορφολογία του είναι τέτοια, που νομίζεις ότι πρόκειται για περίκλειστη λίμνη και μόνον όταν φθάσεις στην άκρη του λιμανιού του (όπου σημειωτέον να κάτσεις να απολαύσεις φρέσκο ψάρι, στο λέω εγώ που δεν τα τρώω) αρχίζεις να υποψιάζεσαι πως στην πραγματικότητα η θάλασσα εισχωρεί φιδοειδώς σχηματίζοντας ένα περίεργο τοπίο. Ένας γηραιός κύριος που καθόταν και ψάρευε στο μόλο, μου είπε ότι ο Γέρακας δεν φαίνεται καθόλου από τη θάλασσα, πράγμα που τον καθιστά απόλυτα ασφαλή σε περίπτωση που μας την πέσουν τίποτις πειρατές, ας πούμε!

Γαμώτι, αν για το πρώτο από τα ζίλιον μέρη που επισκέφθηκα έκατσα και σου έγραψα τέτοιο σεντονάκι, σε πόσα τεύχη θα βγάλω τα επόμενα;

5 σχόλια :

  1. Wow!!!! To πτηνό μόλις εξασφάλισε συμβόλαιο με το Lonely Planet!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Οι καρτποσταλικές photo είναι με το νέο κινητάκι να φανταστώ? Έγραψε! Και το κινητό και ο φωτογράφος!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @An-Lu, με ζητάνε και από το National Geographic (να ποζάρω για αφιέρωμα στην πανίδα της Ανταρκτικής), αλλά το παίζω μούρη.

    @mADman, οι φωτό είναι από το καινούργιο γουάου κινητό που μου πήρα! Δεν είναι πολύ τσίλικες;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ΚΑΙ άπαιχτες διακοπές κάνεις ΚΑΙ ωραία τα γράφεις ΚΑΙ αξιόφθονες(sic) φωτογραφίες βγάζεις.

    Κωλόφαρδο πτηνό...

    ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. @7Demons, δικαίως με φθονείς και ακόμα δεν έχεις δει τίποτα λέμε! Το Μένουμε Ελλάδα παίζει στα μάτια μου αυτό το καλοκαίρι!

    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts