Παρασκευή, 6 Αυγούστου 2010

Το πτηνό από τη Νεάπολη στα Κύθηρα

Το πλοίο για τα Κύθηρα (ναι γεια σου, αυτό που και καλά ποτέ δε θα το βρούμε!) εγώ το πήρα από τη Νεάπολη. Όχι το λέω διότι εσύ μπορείς να το πάρεις και από το Γύθειο για να κάμεις τα κουμάντα σου στα χιλιόμετρα. Που αν θέλεις καλά και σώνει να γλιτώσεις βενζίνες, πας και το παίρνεις και από τον Πειραιά που λέει ο λόγος! Επιλογή που σου προτείνω στρόνγκλι διότι ο δρόμος για τη Νεάπολη, απευθύνεται στον πολύ νιρβάνα οδηγό που τα έχει δουλέψει τα ψυχολογικά του.

Όταν πάντως έφθασα στη Νεάπολη διαπίστωσα ότι έχω λίγο χρόνο να εξερευνήσω την πόλη και είπα να αδράξω την ευκαιρία διότι για να ξαναβρεθώ εκεί θα πρέπει είτε (α) να αλλάξει η χάραξη της εθνικής οδού Σπάρτης-Νεάπολης, είτε (β) να εφεύρουν την τηλεμεταφορά. Και δίνω λίγες πιθανότητες μόνο στο δεύτερο!

Στο σημείο αυτο μπορείς και να με πεις ασχετόπουλο, αλλά μέχρι πρότινος δεν ήξευρα καν την ύπαρξη της Νεάπολης (μην το πεις παραέξω, αισθάνομαι καφρούλης). Η οποία λοιπόν σε πληροφορώ –αν δεν το ξεύρεις ήδη δηλαδή- ότι ουχί μονάχα υπάρχει, αλλά είναι και μια-χαρά πόλη, ωραιότατη! Εάν ήμουν μάλιστα λίγο πιο ενθουσιώδες ζώδιο, θα μπορούσα να την επώ και Σαν Τροπέ της Λακωνίας! Διότι τι της λείπει κύριος; Τα ξενοδοχεία της; Τα παραλιακά ταβερνοκαφενεία να πας να κάμεις την περατζάδα σου; Ή μήπως σου πέφτει λίγη η θέα μέχρι την Ελαφόνησο, που σου θυμίζει ότι χέβεν ιζ ε πλέις ον έρθ; Όλα τα διαθέτει η Νεάπολη λέμε! Και επιπλέον έχεις και μία συμπαθέστατη παραλία στα πόδια σου, να πας να πέσεις στην περίπτωση που ο λακωνικός ήλιος βγάλει κέρατα!

(Το πτηνό γουργουρίζει χαρούμενο όταν η Ελλάδα το εκπλήσσει ευχάριστα και μάλιστα, στο ανέλπιστο! Πέραν όλων των άλλων, στην παραλία της Νεάπολης συνάντησε ένα ασκέρι πάπιες και ανταλλάξανε γνώμες για το πλέις και μερικές ραμφιές!)

Το ταξίδι για τα Κύθηρα ήταν ευτυχώς σχετικά ευχάριστο και δεν κούναγε -διότι όπως ξεύρεις πτηνό μπορεί να είμαι, αλλά θαλασσοπούλι δύσκολα με λες! Είχα και κάμποσο χρόνο να διαβάσω τον ταξιδιωτικό οδηγό μου για το νησί και να χαράξω τις διαδρομές μου, μη με πιάσει το άγχος όταν φθάσω! Πράγμα που αποδείχθηκε τελείως άσκοπο διότι όπως θα δεις μερικές αράδες πιο κάτω, όταν έφθασα εκεί πήγα και έκαμα του κεφαλιού μου, ακολουθώντας τις συμβουλές τυχάρπαστης γηγενούς!

Οι πρώτες ώρες στα Κύθηρα είχαν αρκετό μουχφ, λίγο γουάου και μετά πάλι μουχφ!

Το πλοίο πιάνει ένα μέρος που το λένε Διακόφτι και το οποίο αν είσαι ευγενικός το λες μινιμαλιστικό, αν είσαι κακότροπος το λες τέρμα-Θεού। Λίγο πιο άδειο από το κενό, το Διακόφτι ενδείκνυται για τον ερημίτη-τουρίστα που στις διακοπές του θέλει απλώς να βρει τον εαυτό του. Που τελοσπάντων αν πήγες κι έχασες τον εαυτό σου σε ένα τόσο άδειο μέρος, απορώ μ' εσένα! Μουχφ πρώτο!

Από το Διακόφτι ξεκινάει ένας δρόμος που ανηφορίζει ένα ύψωμα και κατόπιν περιφέρεται ακατάσχετα στο εσωτερικό της νήσου. Που έρχεσαι προς στιγμήν κι αναρωτιέσαι εάν ξέρει που πάει ή εάν έχει χάσει (ο δρόμος) το δρόμο του. Μουχφ δεύτερο!

Μετά από κάμποσα χιλιόμετρα, έφθασα στο ξενοδοχείο μου, απέθεσα την πραμάτεια μου, έβαλα το περτικαλί μου μαγιώ που με κάμει πολύ τσίλικο καθώς γυαλίζω από χιλιόμετρα, αλοίφθηκα με το κοπερτάν μου και απεφάσισα να διαγράψω οριστικά κάθε ίχνος μουχφ και να απολαύσω επιτέλους το νησί!

Έλα όμως που πίσω έχει το Τσιρίγο (εμείς οι γηγενείς έτσι το λέμε το Κύθηρο) την ουρά!

Μία ανόητη τσιριγοπούλα, έστειλε το πτηνό στο Λιμνιώνα που βρίσκεται στη δυτική πλευρά του νησιού, λέγοντας ότι πρόκειται για ζουπερτέλεια παραλία σε ειδυλλιακό κολπίσκο που επιπλέον διαθέτει ταβερνίδιο να φας μία πατάτα τηγανητή! Το πτηνό που ψήνεται με το συνδυασμό «κολπίσκος / πατάτα τηγανητή», απεφάσισε να πάρει το παρεάκι και να πάει. Που μαύρη η ώρα που το έκαμε! Μετά από κάμποσες στροφές, ο στενός (ασφάλτινος μεν, αλλά υπογραμμίζω το στενός) δρόμος άρχισε να σκαρφαλώνει σε ένα κορφοβούνι (κι ενώ του φώναζα «stay away of the korfovouni god damn you!») το οποίο στη συνέχεια πρέπει να κατέβεις με μία σειρά από κοφτές φουρκέτες. Και επί ώρα! Που αν έχεις περάσει το αμάξι μου για τέσσερα επί τέσσερα, είσαι γκάβακας και να πας να κοιταχτείς ανόητη τσιριγοπούλα!

Αλλά επειδής είμαι καλόπιστος άνθρωπας (και επιπλέον ήμουν ήδη πασαλειμμένος με το κοπερτάν και αποφασισμένος να περάσω καλά), είπα ότι για να μπει κάποιος στη διαδικασία να φτιάξει τέτοιον δρόμο ιν δε μιντλ οφ νόγουεαρ, θα πρόκειται όντως για ζουπερτέλεια παραλία και στα σίγουρα θα έχει (μιαμ μιαμ) χοντρές τηγανητές πατάτες!

Μέγα λάθος! Την παραλία θα μπορούσες να την επείς γούρνα και να μην προσβληθεί, το ταβερνίδιο ήταν μία μπανάλ προχειράτζα (όχι δεν περίμενα το ντελικατέσεν προς Θεού, αλλά το παράπηγμα καταμεσίς της παραλίας-γούρνας και χωρίς ουδεμία υπόνοια γραφικότητας, δεν το θες στις διακοπές σου) και το κερασάκι στην όλη φωτο που αποτυπώθηκε στη μνήμη μου αλλά ουχί στη φωτογραφική μου (ούτε μισό πίξελ δεν θυσιάζω για το αδιάφορο) ήταν δύο-τρία καρα-αυθαίρετα κτίσματα με κάποιους μυστήριους (Ιθαγενείς; Κοσμοκαλόγερους; Ρεαλιτάδες;) να κάθονται σε πλαστική καρέκλα και να σου έχουν κοτσάρει στη μούρη τη μπουγάδα τους με το κόκκινο το σώβρακο και το σικλαμέν το σεντονάκι με τα λαχούρια. Το νιώθεις το πτηνό που έκαμε μεταβολή και υπέστην εκ νέου τον κωλόδρομο σιχτηρίζοντας σε κάθε φουρκέτα (και με διαφορετικό κοσμητικό επίθετο) την ανόητη τσιριγοπούλα που το έστειλε ως εκεί πέρα!

Οκ, τέλος οι εξυπνάδες, οι αυτοσχεδιασμοί και οι γκαβές τσιριγοπούλες! Φρομ νάου ον, θα ακολουθήσω τον ταξιδιωτικό οδηγό που έδωσα και ένα κάρο λεφτά για να τον αγοράσω.

Προορισμός: Καψάλι.

Στη νέα διαδρομή που χάραξα, πέρασα από μερικούς πολύ χαριτωμένους οικισμούς, διέσχισα δασίλια με φουντωτές πευκοσυστάδες και χαιρετήθηκα με λόγκους που μοσχοβόλαγαν θυμάρι. Προσεγγίζοντας το Καψάλι και περνώντας δίπλα από τη Χώρα, κάτι βαθιά μέσα στην καρδούλα του πτηνού σκίρτησε. Και παρότι η κούραση των προηγούμενων ωρών βάραινε πάνω στο τιμόνι, εκείνη τη στιγμή που κατηφόριζε το δρόμο προς την παραλία, έγινε κάτι μαγικό.

Και το πτηνό τ’αγάπησε το μέρος!

(Αλλά τα γιατί και τα πως θα σου τα πω σε προσεχές ποστάκι, διότι τώρα που έγραφα για τις πευκοσυστάδες και τα θυμάρια, θυμήθηκα το μέλι που έχω πάρει από εκεί, το έφερα και το τσακίζω, πασαλείφτηκα και κολλάνε τα δάχτυλά μου στο πληκτρολόγιο.)

4 σχόλια :

  1. αγαπάμε Τσιρίγο το έχουμε ξαναπεί :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τι γραφεις τετοια τωρα και ζηλευωωωωωωωωωωωωω !!!

    :))

    γραφε, γραφε, μπας και κανουμε διακοπε στο γκαναπε...
    (διακοπε να'ναι κι ό,τι να'ναι)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. αγαπητό πτηνό την πάτησα κι εγώ στο Λιμνιώνα...από συμβουλή ντόπιου... με αποζημίωσαν το Καψάλι, η Παλαιόπολη, το Μελιδώνι (παρά τον άθλιο χωματόδρομο)και το Καλαδί (παρόλο που πήγα να σβήσω ανεβαίνοντας τα σκαλιά). όσο για το δρόμο μετά τη Σπάρτη....ναι είναι εφιάλτης....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο δρόμος μετά τη Σπάρτη είναι ιδανικό σίνερι για θρίλερ -από εκείνα που έρχεται ξοπίσω σου ο σχιζοφρενής φορτηγατζής και δεν ξεύρεις τι να γίνεις μέσα στις ερημιές με τόσες στροφές. Τα Κύθηρα είναι λατρεμένα, οπότε τους συγχωρούμε το Λιμνιώνα. Τα φιλιά μου και τις καλησπέρες μου!

      Διαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts