Δευτέρα, 25 Οκτωβρίου 2010

Ο εξπρεσιονισμός της γειτονιάς

Το πτηνό, αφού ήρθε και μπούκωσε με όλο ετούτο το μαγειρευτό που του σερβίρουν νυχθημερόν τα τηλεοπτικά κανάλια, απεφάσισε να απαρνηθεί τα γκουρμέ θαλασσινά του Λαζάρου και τα καραμελωμένα μύγδαλα του Παρλιάρου και να βουτήξει το ράμφος του στην τέχνη. Σκώθηκε λοιπόν και πήγε στη Δάφνη. Ουχί τη Σημίτη, μηδέ τη Μπόκοτα (παρότι και οι δύο, είναι γνωστές πρέσβειρες του πολιτισμού και δεν σε αδικώ που μπερδεύτηκες), αλλά στη γνωστή συνοικεία. Που μπορεί μέχρι πρότινος ουδόλως να σε παρέπεμπε σε οτιδήποτε το καλλιτεχνικό, αλλά πλέον απέκτησε ένα μουσειάκι από εκείνα που σου κλείνουν το μάτι μόρτικα και σου κάνουν "τσα!" εκεί που δεν το περιμένεις!

Και σου ομιλώ για το ταπεινό σπίτι του σημαντικού και ζουπερτέλειου ζωγράφου Γιώργου Μπουζιάνη που με ένα χόκους πόκους και ένα άμπρα κατάμπρα μετατράπηκε σε υπερμοντέρνο μουσείο που ξεπροβάλει ωσάν αστραφτερό διαμαντάκι ανάμεσα στα βαριεστημένα δρομάκια της Δάφνης. Γκουντ νιούζ: ο κόσμος ήταν πολύς, οι χώροι μυρίζουν καινουργίλα, η υπάλληλος στην είσοδο είναι ευγενέστατη και χαμογελαστή, το παλιό σπίτι συναντιέται με το νέο κτήριο σε μία όμορφη εσωτερική αυλή.

Μορ γκουντ νιουζ: η είσοδος είναι δωρεάν, στην έξοδο σού χαρίζεται ωραιότατο μπουκλετάκι με τα βασικά εκθέματα (το οποίο σε άλλες περιπτώσεις θα σου κόστιζε τουλάχιστον ένα δεκαρικάκι), οι εξωτερικές επιφάνειες είναι καλαίσθητες και δεν σου βγάζουν το μάτι. Η έκθεση δεν είναι πολύ μεγάλη, αλλά τα σκίτσα του Μπουζιάνη με τις σγουρές μολυβιές, οι πίνακες με τις μορφές να αγκαλιάζονται με τα φόντα τους (ελλείψει σαφούς περιγράμματος), οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες και οι νοσταλγικές επιστολές, συνθέτουν ένα ευχάριστο σύνολο, ικανό να σου φτιάξει τη διάθεση.

Και μη μου πεις ότι δεν χρειάζεσαι αφορμές για να βελτιώσεις τη διάθεσή σου!

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts