Παρασκευή, 12 Νοεμβρίου 2010

Φρεναπάτη

Προσοχή: ακολουθεί θεατρική πρόταση πχιότητας!

Αν ψάχνεις μία λέξη για να περιγράψεις τα όσα ζει η χώρα εδώ και κάμποσους μήνες, το Εθνικό Θέατρο σου προτείνει την πιο ταιριαστή: φρεναπάτη! Στην Κεντρική του Σκηνή (που είναι τζιτζί μετά τις πολυετείς εργασίες που της κάνανε για να τη συνεφέρουνε και αξίζει τον κόπο να πάρεις τα ρίσκα σου και να κατηφορίσεις την Αγίου Κωνσταντίνου για να καλοκαθίσεις στα βελούδινα καθίσματά της) ο Χρήστος Λούλης και η Έμιλυ Κολιανδρή (που είναι ζευγάρι και στη ζωή / διαβάζουμε και λίγο Ciao επιτέλους!), ο Γιάννης Βογιατζής και η Εύα Κοταμανίδου κάθονται και σου διηγούνται μία ιστορία πολλαπλών αναγνώσεων και ανατροπών. Όπου μία μάνα αποφασίζει να ψάξει το γιο που η ίδια έδιωξε με την απονιά της και καταφεύγει σε ένα μάγο (και ουχί στη Βίκυ Χατζηβασιλείου) για να τη βοηθήσει. Έλα που ο γιος είναι σουρτούκος και έχει μπλέξει με αλαφρόμυαλους ιππότες, επιτήδειες δεσποσύνες, ξαναμμένες υπηρετριούλες (πέφτει και σεξάκι -τι άλλο να πω για να σε πείσω;) και καταλήγει μπουζουριασμένος στη στενή!

Τώρα αν σου 'μολογήσω ότι το έργο είναι του γαλλικού κλασικισμού (Πιερ Κορνέιγ και 16ος αιώνας), αποδίδεται σε έμμετρο ομοιοκατάληκτο και τσου, η παράσταση δεν κάμει διάλειμμα, θα γελάσεις στα μούτρα μου και θα προτιμήσεις στα σίγουρα να κάτσεις σπίτι να δεις τη Μανωλίδου να ξαλμυρίζει το μπακαλιάρο. Αλλά λιγόψυχε αναγνώστα, μην το φοβού το Εθνικό: η σκηνοθετική προσέγγιση έχει απίθανες μοντερνιές με ζούπερ τρίπατες μεταλλικές κατασκευές που αναδύονται από τα σπλάχνα της σκηνής, ο έμμετρος ομοιοκατάληκτος παιχνιδίζει εξυπνούλικα στ'αυτιά σου και το διάλειμμα δεν το θες γιατί η παράσταση διαρκεί μόλις 90 λεπτά και βγαίνεις κύριος κατά τις 10 και μισή (προλαβαίνεις που λέει ο λόγος και τη Μανωλίδου που είναι τελοσπάντων κι αυτή του κλασικού ρεπερτορίου).

Ξεύρεις γιατί στο προτείνω; Γιατί χορταίνει το μάτι σου θέατρο ρε φίλε (και όχι τηλεοπτικό θέαμα παιγμένο στο σανίδι σαν τις μύριες παραστάσεις που έχω δει τελευταία), με ζούπερ εντυπωσιακά κοστούμια και σκηνικά, ενδιαφέροντες διαλόγους και σπιρτόζες ερμηνείες. Όλοι καλοί σου λέω, σπάνιο πράγμα! Αν πας πάντως να το δεις, θυμήσου να ρίξεις ειδικά ρισπέκτ και χαρωπά τα δυο χεράκια να χτυπήσεις στο Γιάννη Βογιατζή που σου είναι συγκινητικά οικείος έτσι κι αλλιώς από τις παλιές ταινίες με τη Ρένα, αλλά σου προσφέρει εδώ τον πιο γλυκό μάγο που έχεις δει. Α και στο Γιώργο Γάλλο που δίνει στα σίγουρα την πιο αξιομνημόνευτη ερμηνεία του έργου ως θρασύδειλος ιππότης.

Εντάξει, μετά αν θες, δες Μπιγκ Μπράδερ.


1 σχόλιο :

  1. Πητνούλι, μας έπεισες! Όχι ότι βλέπω μαγειρέματα, δεν παρακολουθώ τβ πια, αλλά να, έχω κι άλλες παραστάσεις να δω πρώτα.
    Τα σκηνικά φαίνονται πολύ εντυπωσιακά, το μόνο που μου ξινίζει είναι το "τύπου μιούζικαλ" think που ξεύρεις πολύ καλά ότι δεν το'χω.
    Να σου πω, η Αλκηστούλα θα τραγουδήσει στο Παλλάς με το Φραγκούλη, δεν πάμε εκεί παρέα να μου πεις και σχόλια μετά; Τι λες;
    Χμ χμ χμ

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts