Παρασκευή, 8 Ιανουαρίου 2010

Μωρέ είναι μπερδεμένο!

Έχεις χωρίσει. Όχι, όχι, όχι: μην κατεβάζεις μούτρα και ανάβεις τσιγάρο. Πάνε ζίλιον γιαρς από τότε και την έχεις ξεπεράσει. Μα εντελώς!

Εντάξει τον έχεις καταχωρημένο τον αριθμό της στο κινητό σου. Ενίοτε παρακολουθείς και τα φωτοάλμπουμς της στο φέισμπουκ που ποζάρει στα λευκά σκαλάκια κυκλαδόσπιτου ή στη σεζλονγκ του εξοχικού της στο Ζούμπερη -παρότι κανονικά και ανεξαρτήτως δηλαδή των ζίλιον γίαρς, θα έπρεπε να μυξοκλαίει έγκλειστη στο σπίτι της αγκαλιά με το ουίσκι ακούγοντας στη διαπασόν καψουροτράγουδα της Καιτούλας της Γαρμπή και τρώγοντας πάστες, διότι και πώς να σε ξεπεράσει τον τέλειο!

Επειδή είσαι ανώτερος άνθρωπας (είπαμε "τέλειος"!) την παίρνεις κάθε στη γιορτή της και της λες ένα χρόνια πολλά, μια-δυο ευχές και αφήνεις να εννοηθεί από τα συμφραζόμενα το πόσο αφάνταστα ευτυχισμένος και επιτυχημένος είσαι με το καινούργιο σου το αμάξι, τη ζούπερ τη δουλειά σου και την καταπληκτική σου τη σχέση! Εντάξει απλώς θέλεις να τσεκάρεις αν παντρεύτηκε. Ή αν τα έφτιαξε με εκείνον τον μπουχέσα που τη γούσταρε από τότες. Που τον είδες και σε μία φωτό να καλοκάθεται στα ίδια λευκά σκαλάκια κυκλαδόσπιτου. Που έμοιαζε και με γαρίδα, έτσι όπως ήταν ηλιοκαμένος και με τις κεραίες του να ανεμίζουν.

Σκατά!

Κι ύστερα παίζεις στο μυαλό σου το σενάριο. Ναι, ναι, εκείνο που είστε ακόμη μαζί, έχετε παντρευτεί και έχετε αποκτήσει δίδυμα κι ένα αυθαίρετο στο Κιάτο (πουλήσατε το Ζούμπερη). Πώς θα ήταν άραγες;

Μήπως έκαμα λάθος; Μήπως ήταν η σχέση της ζωής μου και δεν το είχα καταλάβει; Μήπως ρε γαμώτι να έπρεπε να δώσω μία δεύτερη ευκαιρία; Μήπως κλώτσησα την τύχη μου; (φαπ Ζούμπερη φαπ γαρίδα φαπ φέισμπουκ φαπ κυκλαδονήσι φαπ φαπ φαπ φαπ)

Γιατί στα λέω όλα αυτά; Α ναι! Πήγα και είδα το It's Complicated με τη Μέριλ Στριπ, εξού και ο προβληματισμός. Και σου έχω και κουιζάκι, πάρε χαρτί και μολύβι να σημειώσεις απάντηση.

Μούλτιπλ τσόις ερώτημα: Πόσο μπορεί να σε ενδιαφέρει ταινία με τα συναισθηματικά διλήμματα μίας μεσόκοπης αμερικανίδας της upper middle class, από εκείνες που είναι συνδρομήτριες στο Οικία & Διακόσμηση, καλούν μία φορά την εβδομάδα τις φίλες τους για τσάι και διαβάζουν φανατικά την Ιζαμπέλ Αλιέντε στη λέσχη ανάγνωσης;

(α) Καθόλου. Προτιμώ να αυτοπυρποληθώ στο Σύνταγμα, παρά να δω τέτοιο πράμα.

(β) Εξαρτάται. Δίνουν μαζί και καφετιέρα;

(γ) Αρκετά. Διότι παίζει η Μέριλ Στριπ και είμαι φαν.

(δ) Θανατερά πολύ. Είμαι η Νόνικα Γαληνέα.

Για τη Μέριλ τα'χουμε πει, μην τα ξαναλέμε: είναι καλή και τρισκαλή. Που και τον σπάιντερμαν να παίξει, πάλι καλή θα 'ναι! Στη συγκεκριμένη ταινία είναι χωρισμένη μεγαλοαστή με το φούλ πακέτο (σπίτι που βγήκε από τις σελίδες λάιφστάιλ περιοδικού, τρία παιδιά σε ηλικία παντρειάς -άντε και στα δικά μας!-, δικό της φούρνο τύπου Βενέτη), η οποία όμως από τότε που χώρισε, τη χαρά τη βρίσκει μόνο στην οικογενειακή συσκευασία Νιρβάνα της Δέλτα.

Η ανατροπή έρχεται όταν ένα βράδυ βρίσκεται ψιλοτυχαία στο κρεβάτι με τον πρώην σύζυγο (δεν περίμενα ότι θα το πω αυτό, αλλά μετά από δυομιση χιλιάδες μάπες, ο Άλεκ Μπόλντγουιν βρήκε επιτέλους ένα ρόλο που του πάει γάντι και στον οποίον καταφέρνεις να τον ανεχθείς ευχάριστα ξεχνώντας τα όσα τράβηξε στο πλάι του εκείνο το κορίτσι η Κιμ! Όχι η Κίλιαν άσχετε: η Μπάσιντζερ, θε-μου!), ο οποίος έχει ξαναπαντρευτεί μία εικοσιπεντάρα αλλά έχει μετανοήσει και θέλει πίσω την γρια την κότα (σορρυ Μέριλ).

Η ταινία δεν είναι κανένα αριστούργημα αλλά επειδής είμαι καλόπιστος άνθρωπας, νομίζω ότι είναι σκόπιμα έτσι εύπεπτη, για να σου δώσει το χρόνο να σκεφθείς καθόσο τη βλέπεις, τι θα έκαμες εσύ και πώς θα αντιδρούσες εάν βρισκόσουν στο κρεβάτι με την πρώην.

Θα πω βαριά κουβέντα τώρα, οπότε κάτσε.

Η ζωή είναι μία σειρά επιλογών. Ή μη-επιλογών (αν είσαι ακαμάτης άνθρωπας και ζεις τη ζωή σου στο ρελαντί). Δυστυχώς ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος αν έπραξες το σωστό. Το μόνο που μπορείς να κάμεις είναι να μετρήσεις τα πράγματα, να αποφασίσεις βάσει στοιχείων και ενστίκτου και να σταυρώσεις τα δάχτυλά σου, ελπίζοντας για το καλύτερο.

Διότι σπάνια υπάρχει δεύτερη ευκαιρία.

Πέμπτη, 7 Ιανουαρίου 2010

Που πας όταν κοιμάσαι; Θέλω να'ρθω κι εγώ!

Δεν είμαι ο πιο εύκολος άνθρωπας στον ύπνο. Πρέπει να μου έχεις αφήσει ανοιχτή την τηλεόραση (κατά προτίμηση σε εκπομπή διαλόγου με τη Βίκυ Φλέσσα), να μου εξασφαλίσεις ικανό χώρο για να στριφογυρίσω κάμποσες φορές γύρω από τον άξονά μου, να μην έχω φάει κεμπάπ από μοσχαρίσιο κρέας και να μην έχω προγραμματισμένο για την επόμενη ημέρα ταξίδι με πλοίο, επίσκεψη σε οδοντίατρο ή συνάντηση με δικηγόρο. Και το πιο βασικό: να μην χρειάζεται να κοιμηθώ (για να είμαι ας πούμε φρέσκος για μία συνάντηση το επόμενο πρωί ή για αναχώρηση), γιατί τότε δεν υπάρχει περίπτωση να κλείσω μάτι όλη νύχτα!

Όλα τα παραπάνω είναι αναγκαία, αλλά όχι ικανά.

Στην περίπτωση εκείνη που δυσκολεύομαι πραγματικά να κοιμηθώ, παραδίδομαι σε ευχάριστες σκέψεις. Τις οποίες και κλιμακώνω!

Ξεκινάω ας πούμε με το απλό, καθημερινό σενάριο ότι κερδίζω το τρίδυμο πρωτοχρονιάτικο λαχείο και μετακομίζω μόνιμα στα Μπόρα Μπόρα σε μία ζουπερλούξ βίλα με ελικοδρόμιο και ιδιωτική παραλία. Αν δεν έχω ακόμη κοιμηθεί και παρά την εξαντλητική ξενάγηση στα τριανταδύο δωμάτια της βίλας, καταφθάνει στην παραλία σκάφος με τη Βίκυ Καγιά και τις υποψήφιες του Next Top Model για καλλιτεχνική φωτογράφηση του Πεντχάουζ. Αν και πάλι δεν λέει να με πάρει ο ύπνος, μαθαίνω ότι ο απόπλους από την παραλία μου, απαγορεύτηκε για τους επόμενους δεκαεφτά μήνες και τα κορίτσια θα μείνουν στη βίλα μου γιατί και που να πάνε με τέτοιον παλιόκαιρο και χωρίς δεύτερη αλλαξιά από το μπικίνι που φοράνε.

Still sleepless? Προσγειώνεται εξωγήινο σκάφος στο ελικοδρόμιό μου και είμαι έτοιμος να υπερασπίσω τον πλανήτη από τα κακά άλιενς, γεγονός που αυτομάτως με αναδεικνύει σε ιντερνάσιοναλ σελέμπριτι, λαστ άξιον χίροου και Πρόεδρα των Ηνωμένων Πολιτειών.

Δεν κλείνει το μάτι ούτε με αυτό; Ανοίγει η πόρτα του σπέισιπ, βγαίνουν από μέσα η Μέγκαν Φοξ, η Εύα Μέντεζ και η Μαρίσα Μίλερ και ενώ προσπαθούμε όλοι να καταλάβουμε τι διάολο έχει συμβεί, τα κορίτσια αποφασίζουν να μείνουν κι αυτά για πάντα μαζί μου στη βίλα, γεγονός που βγάζει τη Βίκυ από τα ρούχα της (κυριολεκτικά) και την κάμει να επιτεθεί με μανία στη Μέγκαν και να λασποκυλιστεί μαζί της στον ειδικά διαμορφωμένο χώρο που υπάρχει δίπλα στην πισίνα και αριστερά από το τζακούζι.

Εάν το πράμα έχει χοντρύνει τόσο, τότε είναι που δεν μπορώ να κοιμηθώ με τίποτα, γιατί έχω και αγωνία ποια θα με κερδίσει. Η Βίκυ ή η Μέγκαν;

Και φυσικά σε αυτόν τον ονειρικό κόσμο, είμαι και ο ίδιος πολύ ζούπερ τυπάς με τις μεγάλες μου τις πλάτες, το θεληματικό μου το πηγούνι, το σιξπακ μου και τα γκριζοπράσινα μάτια μου. Που με βλέπεις δίπλα στην Εύα Μέντεζ και την ε-λές και τυχερή.

Άβαταρ το λένε και είσαι εσύ αλλιώς.

Ή ο Κάμερον με πολλά λεφτά.

Όταν είχανε πει ότι θα είναι εμπειρία, στο ομολογώ δεν το είχα πιστέψει. Αλλά από τη στιγμή που φοράς τα γυαλιά και βλέπεις το ψηλόλιγνο γαλάζιο πλάσμα να τρέχει μέσα στα λιβάδια ή να εξερευνά τη ζούγκλα του πλανήτη Πανδώρα, σηκώνεις ψηλά τα χέρια (σ'είχα δίπλα μου στ'αστέρια) και παραδίδεσαι άνευ όρων στo θείο Κάμερον.

Ο πρωταγωνιστής κοιμάται και ζει μίαν άλλη ζωή. Και μαζί του εσύ -χωρίς να έχεις καπνίσει τίποτα παράνομο- βλέπεις ψυχεδελικά χρώματα, περπατάς σε πρωτοφανέρωτα τοπία και συναντάς αλλόκοτα πλάσματα. Αν κάμεις το λάθος και πας να το δεις σε αίθουσα που δεν παίζει θρι-ντι, είσαι ΤΝΤ (totally not trendy) και μεγάλο κοροϊδάκι, τύπου σε πετυχαίνουμε στο δρόμο και γελάμε μαζί σου.

Και τώρα ήρθε η ώρα να σε σοκάρω γι'αυτό βαστήξου στην καρέκλα: η ταινία είναι μέτρια! Πιο συγκεκριμένα, της βάζω ένα εξαράκι. Σε έχω χάσει ή είσαι ακόμη στο ακουστικό σου;

Θα εξηγηθώ. Όταν είχες πρωτοδεί τον Τιτανικό πριν ένα ζίλιον χρόνια στο σινεμα, τι είχες πει; Θα στο θυμήσω εγώ γιατί σε θυμάμαι: γουάου, είχες πει! Τα μεγέθη σε είχαν παρασύρει. Μαζί σου παρασύρθηκαν και οι κριτικές. Και τα Όσκαρς.

Τώρα το δείχνει καμιά φορά η τηλεόραση και ούτε να το φτύσεις. Που δεν πα να καρφωθεί στο παγόβουνο η μαούνα; Που δεν πα να γίνει ψαροπλαγκτόν ο Λεονάρντο; Που δεν πα να φορέσει η Όλγα Τρέμη την καρφίτσα της Κέητ και να βγει να σου πει μια δημοσκόπηση; Δεν σου καίγεται καρφάκι!

Το ίδιο θα συμβεί και με τούτο, άκου το σοφό πτηνό που στα λέει και θυμήσου τα λόγια του! Καταπληκτικό θέαμα μεν, μετριότατη ταινία δε. Και όταν κατακάτσει ο (δικαιολογημένος) ενθουσιασμός, θα δεις που θα συμφωνήσεις μαζί μου.

Οι οικολογικές ευαισθησίες και η μεταφυσική διάσταση της σχέσης μας με τη φύση μπορεί να είναι τρέντι, αλλά αν είσαι ταινία χρειάζεσαι κάτι παραπάνω από την αντίσταση στις μπουλντόζες για να χτίσεις το case σου.

Αρχίζω να χώνω. Το στόρι με τις δήθεν new age προεκτάσεις είναι τελείως προσχηματικό. Απλώς εξυπηρετεί το σκηνοθέτη στο να σε ξεναγήσει στις μαγικές εικόνες του πλανήτη. Ο κακός μπουλντόζας είναι αδικαιολόγητα ουγκ, ακόμα και για τα δεδομένα ενός ποπκορν μπλοκμπάστερ: εντάξει και ο Κακλαμάνης έχει ρίξει δέντρα, δεν γρύλιζε ταυτόχρονα! Οι δευτερεύοντες χαρακτήρες (όπως π.χ. ο αδελφός της Φοίβης από τα Φιλαράκια, η Άννα-Λουσία από το Λοστ) είναι απλοϊκοί και σε απασχολούν μόνον ώσπου να καταλάβεις που τους έχεις ξαναδει. Η Σιγκούρνι Γουίβερ από τότε που δεν ζει μέσα της το άλιεν, είναι μπόρινγκ, ενώ και το πρωταγωνιστικό δίδυμο ξεδιπλώνει ένα απόλυτα προβλέψιμο λαβστόρι που αν δεν είχε γαρνιριστεί με όλο το σπέσιαλ εφέ του κόσμου, θα σε αφορούσε όσο το έκτακτο συνέδριο του Σύριζα. Ίσως και λιγότερο.

Θα αλλάξει το Άβαταρ την ιστορία του κινηματογράφου; Όχι, καθεαυτή η ταινία δεν θα αλλάξει απολύτως τίποτα!

Το θριντί και οι νέες τεχνολογίες είναι που θα αλλάξουν τα πάντα! Ο κινηματογράφος θα είναι πλέον έτσι, προσπαθώντας να σου προσφέρει ένα έξτρα μπένεφιτ. Διότι τους έχεις σπάσει και τα νεύρα που έμαθες να κατεβάζεις όλες τις ταινίες από το ίντερνετ και δεν σε προλαβαίνουν.

Σε καμιά δεκαετία από σήμερα, όταν θα έχεις δει άλλες διακόσιες τέτοιες ταινίες και (χόουπφουλι) κάποιες εξ αυτών θα έχουν και στόρι που θα είναι γουόρθ τέλινγκ και δεν θα μένουν στο επίπεδο "κοίτα τι μπορώ να σου φτιάξω με τα κομπιούτερς μου", τότε το Άβαταρ θα σου φαίνεται παλιακό και ανούσιο.

Ερώτημα: αν φορέσω στον ύπνο μου αυτά τα γυαλιά που μου έδωκαν στο σινεμά, θα βλέπω τη Βίκυ και τη Μέγκαν θριντί;

Τετάρτη, 6 Ιανουαρίου 2010

Είναι πολύ άσχημο να γιορτάζεις τα φώτα, με το ένα χαλασμένο!

Εχθές το απογευματάκι που γύριζα με το τουτού, συνειδητοποιώ εξ αντανακλάσεως στα μπροστινά αυτοκίνητα ότι τα δεξιά φώτα πορείας μου χλώμιασαν. Σε σημείο που από μακριά με περνάς για μοτοσακό. Μη σου πω και για πυγολαμπίδα.

Επειδής το αμάξι το χρειάζομαι, έπρεπε να το φτιάξω επειγόντως. Άσε που ήταν ευκαιρία να κοιτάξω και τα τακάκια των φρένων (που ουδέποτε κατάλαβα τι είναι, αλλά πρέπει να τα κοιτάζει αυτά κανείς).

Οριακά φθάνω στο συνεργείο, την ώρα που ο κυρ-τέτοιος κατέβαζε πατζούρια.

-Έχω πρόβλημα με τα φώτα, του λέω. Μπορώ να το αφήσω;
-Δεν γίνεται, μου λέει.
-Γιατί;
-Είμαι κλειστός αύριο για τα φώτα.
-Δηλαδή άλλα πράγματα τα φτιάχνετε; Γιατί θέλω να μου ελέγξετε και τα τακάκια...

Τρίτη, 5 Ιανουαρίου 2010

Θα σε κάμω αφίσα!


Όταν επισκέφθηκα το Λονδίνο στις αρχές της δεκαετίας του 90, είχα ζηλέψει τα πόστερς.

Εντάξει είχα ζηλέψει και άλλα πράματα πιο στοιχειώδη όπως το ότι υπήρχαν πάρκα με τον τσιπ και τον ντέηλ, μάζευες ένα κάρο φρι-πρες έντυπα στο μετρό (που τότες δεν είχες ματακούσει μήτε τα φρι-πρες έντυπα, μήτε το μετρό), μπορούσες να περάσεις μία ολόκληρη μέρα στα Waterstone's διαβάζοντας βιβλία και κόμικς και είχες ένα σκασμό από επιλογές για το βράδυ σου διότι -όπως ξεύρεις- το Λονδίνο έχει λοτς οφ θινγκζ του ντου.

Τα οποία "λοτς οφ θινγκζ" διαφημίζονται. Με χιουτζ αφίσες. Οι οποίες μοστράρουν πολύχρωμες εικόνες, ντιζαϊνάτες γραμματοσειρές, πιασάρικες φράσεις. Και σε κάμουν ινβόλβντ.

Διασχίζοντας τους στενόμακρους, υπόγειους διαδρόμους των σταθμών του μετρό, το μάτι μου έκαμε πάρτι! Ακόμη και το πιο μπορινγκ κονσέρτο με κοψοβλέφικη μουσική για βιόλα και όμποε στο ξεχασμένο κονσερβατουάρ του Χίλινγκτον (που πιο προάστειο δεν υπάρχει!), είχε αφίσα που ήθελες να την κρεμάσεις πάνω από το κρεβάτι σου.

Και το κουτσοσκεφτόσουν μήπως πήγαινες κιόλας.

Την ίδια περίοδο στο Βιλαμπάχο, οι αφίσες μας ήταν παλιακές και άσχημες και αδιάφορες. Θα μου πεις δεν είχαμε και πολλές εκδηλώσεις στο Βιλαμπάχο. Σωστά! Αλλά ακόμη και σε αυτές τις λίγες που είχαμε, έβλεπες την αφίσα και το ιουκ σε αποθάρρυνε αποτελεσματικά από το να πας.

Μας πήρε καμιά εικοσαετία για να καταλάβεις ότι ο περαστικός άνθρωπας δεν έχει χρόνο να κάτσει να ασχοληθεί με την κουλτούρα που οργανώνεις εσύ (και μπράβο σου) απλώς γιατί έχεις πλούσιο εσωτερικό κόσμο, αλλά θέλει κάτι όμορφο ή έξυπνο για να ασχοληθεί μαζί σου.

Από τους πρώτους που το πήρανε χαμπάρι ήταν η Λυρική του Βιλαμπάχο. Και τώρα το κάμουνε και άλλοι. Όπως το Παλλάς καλή ώρα.

Κουλ!

Δευτέρα, 4 Ιανουαρίου 2010

Το Lost και ο Κώδικας Ντα Βίντσι.

Φωτιά στα μπατζάκια μας, σου λέω! Μετράμε μέρες ανάποδα, έχουμε χάσει τον ύπνο μας, μετά βίας πάμε στη δουλειά. Ε, ε, έρχεται!

Καταλαβαίνεις ότι κάθε στοιχείο που δημοσιοποιείται από τους παραγωγούς, αξιολογείται, διερευνάται και σχολιάζεται διεξοδικώς από κάθε ανά την υφήλιο λοστοκαμμένο φαν, μπας και μπορέσουμε να σταυρώσουμε μισή απάντηση στα δυόμιση χιλιάδες ερωτήματα. Που πρώτη φορά μου σε σειρά, όσο περισσότερο βλέπω, τόσο λιγότερο καταλαβαίνω.

Σου παραθέτω λοιπόν δύο φωτό, μήπως δεις εσύ κανένα χιντ και μου το πεις κι εμένα.

Ετούτη είναι η προμόσιοναλ αφίσα του έκτου και τελευταίου κύκλου. Που ως αφίσα δεν λέει πολλά πράγματα, αλλά τουλάχιστον χαζεύεις το καστ -κάτι είναι κι αυτό, έχεις μάθει να είσαι ολιγαρκής.

Κατ'αρχήν ο μόνος που δεν σε κοιτάζει φάτσα είναι ο Λοκ. Μπορεί και να σου κρατάει μούτρα, μην το κάμουμε θέμα! Αν είσαι πίσω και έχεις μείνει στην τελευταία σκηνή του τέταρτου κύκλου, ναι ο Λοκ για σένα είναι νεκρός μέσα σε φέρετρο. Αν είσαι πιο προχώ και έχεις μείνει στην τελευταία σκηνή του πέμπτου κύκλου, (και πάλι) ναι ο Λοκ είναι για σένα νεκρός μέσα σε φέρετρο. Ή που όλοι εμείς έχουμε αρχίσει να βλέπουμε ντεντ πίπλ γουόκινγκ ή που ο Λοκ έχει τον απέθαντο.

Στον τελευταίο κύκλο θα δούμε στα σίγουρα τον Μπουν. Ίσως και τον Τσάρλι. Λένε πως και την Άννα-Λουσία. Σίγουρα την Κλαιρ (πιθανολογώ και το φυστικοβούτυρο). Που σημαίνει δύο πράγματα: ή ότι πρέπει να προετοιμαστούμε για ανηλεή φλασμπακ ή ότι το ίνσιντεντ ανέτρεψε τον σύμπαν-κόσμο μας και νάθινγκ έβερ χάπεντ. Η πτήση θα φθάσει κανονικότατα στον προορισμό της και δεν θα ανοίξει μύτη.

Η δεύτερη φωτό είναι πιο προβοκατόρικη γιατί ναι, ποζάρουν πάνω στο Μυστικό Δείπνο του Ντα Βίντσι. Στη θέση του Ιησού, ο αγαπημένος σου απέθαντος (και πόσους μεσσιανικούς συνειρμούς σού γεννάει αυτό;). Στη θέση του Ιωάννη (ή της Μαγδαληνής αν ακολουθείς τη σχολή Νταν Μπράουν) η Κέητ. Τέρμα δεξιά, στη θέση του Συμεών, ο Λεπίδης (ξύνω κεφάλι, άι ντοντ χαβ ε κλου!). Στη θέση του Ιούδα, μάλλον ο Σαήντ (ξαναξύνω ξεφάλι, με τρώει!). Σε κεντρική πόζα το πρωταγωνιστικό ντούο Τζακ & Σώγιερ.

Χαρούμενο ενσταντανέ μια φορά, δεν είναι! Όλοι αγριοκοιτάζονται, ο απέθαντος σού απευθύνεται.

Κυριακή, 3 Ιανουαρίου 2010

Αραμπέσκ, ποζισιόν κατρ.

Δεν χορεύω. Όχι επειδή στο παίζω βαρύ πεπόνι. Πραγματικά δεν ξεύρω.

Θέλεις που θεωρώ το χορό κατά βάση γυναικεία υπόθεση (μην με πυροβολήσεις σουφραζέτα αναγνώστρια!), θέλεις που ουδέποτε ένιωσα την παραμικρή ανάγκη να μάθω τα βήματα σε κάτι, η ασχετοσύνη μου είναι παροιμιώδης. Ειδικά στο τόπικ "παραδοσιακοί ελληνικοί χοροί και τραγούδια", αδυνατώ να διακρίνω το καλαματιανό από το τσάμικο, το χασαποσέρβικο από τον αρχουλαμά. Στο απίθανα σκέαρι σενάριο που με βάζεις να σύρω κανέναν τέτοιο χορό, η κατάληξη θα είναι ανάλογη με εκείνη στο Ζάλογγο.

Καταλαβαίνεις ότι στις δεξιώσεις των γάμων, με βρίσκεις με γλυκερό χαμόγελο να κοιτάζω τις πιρουέτες των άλλων από την ασφάλεια του τραπεζιού μου.

Αλλά και στους ξένους χορούς σκράπα είμαι, με εξαίρεση τη γιάνκα και τα παπάκια. Ούτε σάμπα, ούτε ρούμπα, ούτε (χίπι-χίπι) σέικ. Για να καταλάβεις, σε σχετική συζήτηση, είχα πάρει όρκο ότι το φοξτροτ ήταν ράτσα σκυλιών! Τώρα αμφιβάλλω και για τα ροντβάιλερ.

Το κρατάς αυτό, αλλάζω θέμα αλλά θα επανέλθω.

Ξεύρεις ποιες εκθέσεις μου αρέσουν πολύ; Οι ολοκληρωμένες. Ας πούμε σαν εκείνη που είχα δει στο Άμστερνταμ με το σύνολο των έργων του Ρέμπραντ ή αυτή που γίνεται τώρα στο Μπενάκη με τον Τσαρούχη. Αφενός διότι έχεις μία πλήρη εικόνα του καλλιτέχνη και εάν ερωτηθείς ποτές εάν έχεις υπόψην σου το τάδε έργο του, μπορείς με ασφάλεια να καγχάσεις ότι ουχί μόνον το ξεύρεις αλλά το έχεις δει κιόλας κι ας μην σου λέει τίποτε -χελόου, έχεις επισκεφθεί την έκθεση με τα άπαντα! Αφετέρου διότι έχεις καθαρίσει φορέβερ με την πάρτι του και δεν θα σου ξαναζαλίσει τον έρωτα με εξειδικευμένες, θεματικές, αναδρομικές ή επαιτιακές εκθέσεις.

Έμαθα λοιπόν ότι στο Μουσείο Ηρακλειδών τρέχει έκθεση με το σύνολο των γλυπτών του Ντεγκά. Επαναλαμβάνω: με το σύνολο! Με νιώθεις.

Η έκθεση δεν είναι πολύ μεγάλη -διότι ο Ντεγκά είχε κι άλλες δουλειές, δεν ήταν μονόχνωτος να κάθεται να σκαλίζει όλη μέρα- και βασικά περιλαμβάνει δύο θέματα: χορεύτριες και άλογα. Όχι στο λέω γιατί αν δεν σου αρέσουν οι χορεύτριες και τα άλογα, να μην πας.

Το μάστερπις του είναι η μικρή δεκατετράχρονη χορεύτρια (βλ. αφίσες) που αν τη δεις από κοντά, είναι λίγο μαμούχαλη και καταλαβαίνεις γιατί αποτέλεσε αντικείμενο σφοδρής κριτικής το 1881, όταν την πρωτοπαρουσίασε στο Παρίσι. Εντύπωση σου κάμει επίσης που οι υπόλοιπες χορεύτριες είναι αφρατούλες. Με τα πιασιματάκια τους και τα πατσοκοιλάκια τους. Πράγμα που μου θύμισε τις χάπι χίππο του Ντίσνευ και με έβαλε αυτομάτως στις υποψηφιότητες για τον πιο γελοίο συνειρμό από έργο του Ντεγκά φέτος.

Ξαναλλάζω θέμα, μην χαθείς.

Την προηγούμενη εβδομάδα βρέθηκα σε μεσημβρινό γεύμα με τους ανθρώπους της δουλειάς και ένεκα Χριστουγέννων. Αφού φάγαμε, ευχηθήκαμε και πέσανε και τα πρώτα χασμουρητά, εξάφνου ο ντιτζέι έπαθε ό,τι και η Μαντάνα στο προηγούμενο άλμπουμ της: μία αναλαμπή ντίσκο! Την αμέσως επόμενη στιγμή άπαντες σκώνονται στην πίστα και αρχίζουν να χορεύουν. Και όχι, δεν είμαι γλαφυρός: άπαντες λέμε! Εκτός πίστας είχα απομείνει εγώ και ένας γρύλλος στο διπλανό τραπέζι.

Ευγενική συνάδελφος πλησιάζει προς το μέρος μου και με τραβάει από το χέρι. Αντιστέκομαι σθεναρά μέχρι τη στιγμή που παρατηρώ ότι και ο γρύλλος έχει σκωθεί.

Μετράω το χώρο, υπολογίζω τις αποστάσεις, σχεδιάζω προχείρως στο μυαλό μου χορογραφία.

Ένα, δύο, αραμπέσκ, ποζισιόν αν.

Τρία, τέσσερα, πλιέ, ποζισιόν ντε.

Πέντε, έξι, πιρουέτ, ποζισιόν τρουά.

Επτά, οκτώ, ούβρ λα πορτ, ποζισιόν κατρ.

Εννέα, δέκα, μην τον είδατε, ποζισιόν ο ρεβουάρ.

Σάββατο, 2 Ιανουαρίου 2010

Σήμερα έχει παλλινδρόμηση

Το βράδυ φύσαγε τόσο πολύ που όταν ξύπνησα το πρωί, άνοιξα τα πατζούρια φοβούμενος ότι θα έχω προσγειωθεί σε καμιά περαχώρα. Νόουπ, είμαι ακόμη στο Κάνσας.

Αφού μας ζάλισε όλη νύχτα με το φιου και φιου (δεν πέφτει λέμε, είναι από τούβλα!), ξημέρωσε μία καταγέλαστη, ζεστή μέρα, από εκείνες που θέλεις να κατέβεις στους δρόμους σφυρίζοντας στη ζωή. Εξού και πήρα εφημεριδούλα (συν απόθεμα ένθετων από προηγούμενες ημέρες) και πήγα για πρωινό καφέ να φωτοσυνθέσω.

Ερώτημα πρώτο: τι να βάλω με τέτοιον καιρό;

Πάρε ιδέες από τη γκαρνταρόμπα του Μάριο. Τώρα καταλαβαίνεις τι τον κάνει ζούπερ!

Το καλό με το να είσαι ακαμάτης άνθρωπας και να μην έχεις αξιωθεί να ανεβάσεις (ακόμη) τα καλοκαιρινά σου από τη ντουλάπα είναι ότι χουρέι, έχεις επιλογές ολ-γιαρ-λονγκ και είσαι global warming ready. Απίστευτο αλλά βγήκα με κοντομάνικο. Και ναι, λαστ τάιμ άι τσέκντ, είναι Γενάρης!

Ερώτημα δεύτερο: που να πάω;

Οι δρόμοι είναι θεοάδειοι και αν το συνδυάσεις με το ζεστό καιρό, νομίζεις ότι όλοι πήγανε για μπάνιο. Είμαι βέβαιος ότι το βράδυ στις ειδήσεις οι χειμερινοί κολυμβητές θα κόβουν την πρωτοχρονιάτικη πίτα τους σε κατάμεστη παραλία, βλαστημώντας την ώρα και τη στιγμή!

Εντέλει βρέθηκα στο Φάρο Ψυχικού και μπήκα σε μία από τις καφετέριες που δεν ξεύρω το όνομά τους, κατεβάζοντας κατά πέντε δεκαετίες το μέσο όρο ηλικίας των πελατών. Άπλωσα τις εφημερίδες μου, ρούφηξα τον καφεδάκο μου και μασούλησα νωχελικά το μπισκοτάκι κανέλα.

Δεν ξεύρω αν το έχεις καταλάβει, αλλά το πρώτο resolution της χρονιάς είναι να μετατρέψω την καθημερινότητά μου σε διακοπές. Πόσο γουάου απόφαση είναι αυτή;


Θυμάσαι εψές που σου έλεγα ότι ήταν λάθος το μοτιβέισιοναλ ημερολόγιο; Λοιπόν πήρα δώρο καλαντάρι με το μικρό Νικόλα! Που πολύ μου αρέσει διότι είναι τεράστιο και πάλευκο και μυρίζει ωραία το χαρτόνι του.

Το οποίο λοιπόν καθώς κρέμαγα, με βοήθησε να κάμω μία σημαντική ανακάλυψη (εντάξει, όχι τόσο σημαντική όσο η ανακάλυψη της πυρίτιδας, της πενικιλίνης ή του κίντερ έκπληξη, αλλά σημαντική ιν ε γουέι): χαζεύοντας τις ημερομηνίες συνειδητοποίησα ότι η σημερινή διαβάζεται μπρος-πίσω. Έχουμε 2010.01.02 αλλά και ανάποδα να το διαβάσεις, πάλι σήμερα δείχνει -πράγμα που θα συμβεί ξανά στις 2 Νοεμβρίου του 2011 και μετά στις 2 Φεβρουαρίου του 2020 (το γκούγκλαρα, δεν είμαι η Ευγενία Λεούση).

Αυτό για να εκτιμήσεις πόσο σημαντική είναι η σημερινή μέρα!

Παρασκευή, 1 Ιανουαρίου 2010

Η καλή χρονιά από το πρωί φαίνεται

Σήμερα το πρωί ξύπνησα νωρίς για να προϋπαντήσω τον καινούργιο χρόνο. Το πρώτο πράμα που έκαμα ήταν να τρέξω στις κάλτσες που είχα κρεμάσει το προηγούμενο βράδυ για να τις τσεκάρω!

Τσου. Δεν είχαν στεγνώσει.

Ακολούθως κοίταξα με αγωνία κάτω από το κριστμας τρι.

Γιεπ. Άρχισε να μαζεύει πάλι σκόνη -που πα να πει ότι (γαμώτι) έχω φασίνα το γουικέντ.

Ξεκρέμασα το παλιό ημερολογιάκι και κρέμασα το καινούργιο. Τράβηξα το πρώτο χαρτάκι και διάβασα από πίσω.

"The measure of success is not whether you have a tough problem to deal with, but whether it's the same problem you had last year."
John Foster Dulles

Αφού το σκέφθηκα εντατικά, κατέληξα στην απόφαση να μην ξαναπάρω μοτιβέισιοναλ ημερολόγιο έβερ.

Ώστε πήγε κιόλας δέκα. Όχι η ώρα. Το έτος!

Διότι δεν στο κρύβω ότι εψές το βράδυ προς στιγμή ανησύχησα! Χαζεύοντας τα προγράμματα της τηλεόρασης φοβήθηκα ότι θα μπει το 1993: στο Μέγκα έπαιζαν οι Απαράδεκτοι με τη Δημητρούλα σχεδόν κορτσούδι, το Μπέζο ως πρωτοεμφανιζόμενο ταλεντάκι, τον Σπύρο πριν τον βαρεθεί και η γιαγιά σου, το Βλάσση που τον έχουμε χάσει καμιά πενταετία τώρα και το Αστροπελέκι είκοσι κιλά νεώτερο (τουλάχιστον!).

Αλλά και στον Αντέννα να το έβαζες, πάλι σκιαζόσουν! Στο X-Factor έκαμε περασμα η παγκοσμίου βεληνεκούς καλλιτέχνιδα Άννα Βίσση (σε ένα διάλειμμα από τη διεθνή της καριέρα) η οποία ήταν τρομακτικά απαράλλαχτη με την εικόνα της δεκαεπέντε χρόνια πριν -που έρχεσαι κι αναρρωτιέσαι αν κοιμάται σε κάψουλα κρυογενετικής τα βράδια! Λίγο πριν το πέρασμα στην καινούργια χρονιά, το κανάλι έκαμε μία αναδρομή στις είκοσι προηγούμενες πρωτοχρονιές, απλώς για να σε διαβεβαιώσει ότι φέτος πραγματικά δεν είχε εορταστικό πρόγραμμα. Το είχες καταλάβει κι από μόνος σου.

Η πρώτη μέρα του έτους είναι φέτος ηλιόλουστη. Σχεδόν ανοιξιάτικη. Και αναγκαστικά αισιόδοξη.

Τόσο που αποφάσισα να πάω για τρέξιμο στο πάρκο.

Φόρεσα ανεβαστική μουσική στ' αυτιά μου και σκαρφάλωσα μισοτρέχοντας το λόφο. Η ώρα ήταν έντεκα, αλλά η Αθήνα φαινόταν ακόμα αποκαμωμένη από το χθεσινό ξενύχτι. Έτσι όπως την έβλεπες, σίγουρα είχε πιει πολύ. Λογικό. Είχε πολλά να ξεχάσει.

Περιέργως το πάρκο είχε μερικούς πρωινούς περιπατητές. Ένας πιτσιρικάς με περιβολή σκεϊτερά, την είχε αράξει κάτω από ένα δέντρο και αγνάντευε σιωπηλός τη θέα. Σε ένα παγκάκι καθόντουσαν δύο κυρίες. Η μία μιλούσε δυνατά στο κινητό κι ευχόταν υγεία.

Στάθηκα στην κορυφή του λόφου και κοίταξα το λαμπερό ήλιο να ξυπνάει εσένα.

Ακόμα δεν ήρθε και έχει απαιτήσεις!

"Ντέκα τέλει πάει άτα!"