Κυριακή, 30 Μαΐου 2010

I wanna do bad things with you

Πες ότι υπάρχουν τα βαμπίρ. Και ότι μετά από αιώνες που ζούσαν στην παρανομία και τις εκπομπές του Χαρδαβέλλα, αποφασίζουν να δημοσιοποιήσουν την παρουσία τους και να διεκδικήσουν τη θέση τους στις ανθρώπινες κοινωνίες. Επειδής μάλιστα η τεχνολογία έχει προοδεύσει, γιαπωνέζικες εταιρίες έχουν κατασκευάσει συνθετικό αίμα που μπορεί το βαμπίρ να βρει στα ράφια του Σκλαβενίτη για να μην τρέχει να απαυτώνει κορασίδες (που'ναι και πολύ πιο φοβιστικές νάουεντειζ).

Όμως το ερώτημα είναι άλλο: θα αποδεχόσουν την κοινωνική συναναστροφή με έναν προ πολλού μακαρίτη που κυκλοφορεί αποκλειστικώς τις μικρές ώρες, πίνει αίμα και είναι πρακτικώς απέθαντος; Για να το προχωρήσω ένα βήμα παρακάτω, θα έπεφτε και σεξάκι; Η σειρά True Blood απαντά: εξαρτάται του πόσο βλάχος είσαι!

Ως γνωστόν η επαρχιακή ζωή είναι μπόρινγκ με μικρά διαλείμματα κουτσομπολικού εξάιτμεντ (τύπου πιάσανε το δήμαρχο με την κουμπάρα του στο τρακτέρ, τον ενωματάρχη με τη δασκάλα να την τρίζουν την κιμωλία, τον παπά με το διάκο να τα ξεσκονίζουν τα μανουάλια κ.λπ.). Το μόνο που μπορεί ίσως να διαταράξει την απάλευτη μονοτονία είναι η εμφάνιση ενός ξένου: του Μαυρογιαλούρου που του έσκασε το λάστιχο, της Τζούλιας σε τουρνέ, του βαμπίρου που σταμάτησε στο μπαράκι να πιεί ένα μπουκάλι αίμα και του γυάλισε η βλαχοπούλα. Και επειδής οι ορμές δύσκολα τιθασεύονται, αντίς να χυμήξει ο βαμπίρος στη βλαχοπούλα, δεν σου κάμει εντύπωση αν του χυμήξει εκείνη πρώτη. Σε έχασα;

Η βλαχοπούλα Σούκι τα φτιάχνει με τον βαμπίρο Μπιλ σε κωλοχώρι της Λουιζιάνα, όπου αναπόφευκτα όλοι το έχουνε το θεματάκι τους. Ο ξαναμμένος αδελφός της βλαχοπούλας είναι εγκεφαλικά καμμένος και με τα βρακιά διαρκώς κατεβασμένα, η καλύτερή της φίλη είναι παντελώς ζωχαδιασμένη με τριακόσια δώδεκα ψυχολογικά κόμπλεξ, ο μπάρμαν του χωριού είναι ένα ζώον και μισό (αν δεις τη σειρά θα καταλάβεις πόσο). Μα τι στόρι είναι ετούτο; Ποιος είσαι και τι έκαμες στο Twilight;

Η ένοχη απόλαυση διζ ντέιζ λέγεται True Blood και αν δεν με πιστεύεις, σε προκαλώ να το δοκιμάσεις (όχι πάνω από ένα μπουκάλι τη φορά). Είναι η μόνη περίπτωση σειράς που περιμένω κάθε φορά να δω τους τίτλους αρχής και μία από τις λίγες, που οι δευτερεύοντες χαρακτήρες είναι εθιστικοί και το στόρι είναι actually συναρπαστικό. Και όλα αυτά σε αισθητική b-movie και με ένα σενάριο που ξεύρει να αυτοσαρκάζεται και να χλευάζει τους ίδιους τους ήρωές του.

Έπειδη άβυσσος η ψυχή τ'ανθρώπου και σε έχω κόψει για διαβαστερό άνθρωπα, αν σε έχει απασχολήσει η ηθική διάσταση της σχέσης του βαμπίρ και της βλαχοπούλας υπάρχει και το κατάλληλο συνοδευτικό ανάγνωσμα. Ο τίτλος του είναι "True Blood & Philosophy" (αποσπάσματα μπορείς να διαβάσεις εδώ) και το ρούφηξα (δεν είναι τυχαίο το ρήμα) μέσα σε ένα απόγευμα -παρότι η φροϋδική ερμηνεία της σχέσης της Σούκι με τον Μπιλ, με βραχυκύκλωσε λιγάκι.

Σε δυο βδομάδες από τώρα το κακό τριτώνει και λέγεται πως στον νέο κύκλο θα ακουστεί και Κραυγή των Λύκων (χωρίς την Αλιφέρη φαντάζομαι -αν και κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος). Δώσε αίμα στο λαό!

Πέμπτη, 27 Μαΐου 2010

Eurοvision 2010 - Προγνωστικά

Τώρα θα μου πεις, ποιος δίνει δεκάρα για τη Γιουροβίζιον φέτος (ή γενικώς μπορώ να σου πω) και για το αν θα τα καταφέρει να κερδίσει εντέλει το Ουζμπεκιστάν! Που μεταξύ μας θα'ναι και μεγάλη έκπληξη, δεδομένου ότι δεν συμμετέχει!

Όμως (α) αν θες να το παίξεις ζούπερ ενημερωμένος το βράδυ του Σαββάτου και να πουλήσεις μούρη στο παρεάκι ή (β) αν έχεις παίξει τις τελευταίες σου οικονομίες στο Πάμε Στοίχημα-Γιουροβίζιον εντίσιον, τότες ο Πιγκουίνος είναι το πτηνό σου! Και όχι, δεν θα σου τρίψει στη μούρη όλες τις προηγούμενες χρονιές που πέτυχε διάνα το νικητή για να μην τον πεις και ξιπασμένο!

Παρότι έχουν προηγηθεί σεντόνια χιουμοριστικής κριτικής και μπορεί να σου φανεί περίεργη ετούτη η διαπίστωση, σου λέω πως φέτος μετράω το μεγαλύτερο πλήθος τραγουδιών που actually ακούγονται, εδώ και πολλά-πολλά χρόνια. Ήδη έχω περάσει στο εμ-πι-θρί μου τη Γαλλία, τη Μολδαβία και την Ισλανδία για να με συνοδεύουν στο τρέξιμο, ενώ έχω κάψει τη Γερμανία, τη Ρουμανία και την Αλβανία σε σιντάκι με τις επιτυχίες του καλοκαιριού που ακούω στο αυτοκίνητο.

Το λοιπόν, η winning πεντάδα για φέτος αποτελείται από Γερμανία, Ισλανδία, Αζερμπαϊτζάν, Αλβανία και Ισραήλ. Νομίζω ότι το Αζερμπαϊτζάν είναι κακό, αλλά θα ψηφιστεί από όλο το ανατολικό μπλοκ και θα φλερτάρει με την κορυφή. Το Ισραήλ θα ψηφιστεί από τις επιτροπές καθότι είναι η πχιοτική επιλογή της βραδιάς και κερδίζει πόντους η ερμηνεία. Η Αλβανία είναι καλή, αλλά έκαμε πολύ λάθος που ντύθηκε αλογόμυγα. Η Γερμανία θα συγκεντρώσει ψήφους από τη Δυτική Ευρώπη και τη Σκανδιναβία (θα εξαρτηθεί από το πόσο τσαχπινογαργαλιάρα θα εμφανιστεί επί σκηνής η φράου).

Εντούτοις εκείνη που νομίζω ότι θα ψηφιστεί από όλους είναι η Ισλανδία. Τα λεφτά μου για φέτος στη χοντρή. Καλή επιτυχία ηφαίστειο!

Σχόλιο μετά το διαγωνισμό: Δύο στα πέντε (Γερμανία και Αζερμπαϊτζάν) είναι πολύ κακή μαντεψιά! Μην έχασε το γκελ του το πτηνό; Όπως και να'ναι, πλάκα είχε, πάμε δυνατά για Μουντιάλ τώρα! Όπου οι προβλέψεις μου για τη winning τετράδα είναι...

Τετάρτη, 26 Μαΐου 2010

Γιατί το Lost είναι η καλύτερη σειρά από συστάσεως κόσμου

Για δες πώς έρχονται τα πράγματα!

Μετά από μία πενταετία συναρπαστικής κορύφωσης όπου ορκιζόμουν ότι το Lost είναι το καλυτερότερο τηλεοπτικό μυθιστόρημα από συστάσεως κόσμου, έφθασα να βλέπω την έκτη σεζόν με το μουφχ στη μούρη. Από το πρώτο κιόλας επεισόδιο με το ναό και το παράλληλο σύμπαν άρχισα να κλωτσάω. Διότι εντάξει, είχες αποδεχθεί τις συνεχείς υπεκφυγές του Lost και μάλιστα επί πέντε συναπτά έτη, είχες βιώσει ωσάν το χάνο τη μετάβαση από την περιπέτεια στην επιστημονική φαντασία και από εκεί ακόμα παραπάνω, στη μεταφυσική. Και το είχες μεν καταπιεί όταν σου είπε ότι "it's all about the characters" αλλά συνέχιζες να σνιφάρεις με ηδονή τις μυθολογικές του τζούρες. Κι εκείνο έδειχνε πάντα πρόθυμο να σε εφοδιάζει με καινούργιες.

Είχες φθάσει λοιπόν στην έκτη σεζόν με το τέλος να πλησιάζει αναπόδραστο. Και άκου να δεις θράσσος: ενώ εσύ ήσουν πνιγμένος στα ερωτήματά σου (ατελείωτες οι λίστες), εκείνο σφύριζε αδιάφορο λες και δεν του καιγόταν καρφί για την πάρτι σου! Χεσμένο σε είχε και συνέχιζε να υπεκφεύγει και να σου ανοίγει νέα μέτωπα, ενώ εσύ ο κακομοίρης πάσχιζες εις μάτειν να κλείσεις κάνα παλιό.

Αλλά η κακή σεζόν από το πρώτο επεισόδιο φαίνεται. Και δεν στο κρύβω, τον νευρικό κλονισμό και τον σεναριακό εκτροχιασμό τον ένιωσα από τη στιγμή που τους είδα ξανά στο αεροπλάνο. Σκηνή πρώτη, ο Τζακ με τον Ντέσμοντ σε διπλανές θέσεις. Ωχ, είπα! Και έμελε να μείνει το ωχ συνεχής και αδιάληπτη διαπίστωση. Στο παράλληλο σύμπαν γίνονταν boring πράγματα με συμπτώσεις στα όρια του γελοίου, ενώ στον πραγματικό χρόνο του νησιού ο Jacob το έπαιζε ακριβοθώρητος μετα-ποιμένας, ο ΜΙΒ (Man in Black) περιφερόταν ασκόπως στις ζούγκλες, το παρεάκι έκαμε σουρταφέρτα στο ναό, στο φάρο, στην παραλία, στο υποβρύχιο, στο Πασαλιμάνι για μαριδούλα και κανείς διάολος δεν φαινόταν να ασχολείται με εσένα τον τηλεθεατή που ξεροστάλιαζες για καμιά ψωροαπάντηση. Ειλικρινά στο λέω όταν φθάσαμε στο επεισόδιο με την ιστορία του Ρίτσαρντ (που for the record ήταν το πρώτο της έκτης σεζόν που μου άρεσε κάπως) αποφάσισα να σταματήσω να γκρινιάζω και να αποδεχθώ το αναπόφευκτο: το σήριαλ πήγαινε ντουγρού στα τσακίδια. Θα μου πεις σιγά! Σήριαλ είναι! Εδώ προς τα εκεί οδεύει η χώρα, θα ασχοληθούμε με ένα τηλεοπτικό hype και θα βαλαντώσουμε επειδής ξεφούσκωσε με κρότο; Αλλά ξεφούσκωσε;

Για δες πώς έρχονται τα πράγματα!

Εγώ που γκρίνιαζα από την αρχή αυτής της σεζόν, που έσκουζα και διαμαρτυρόμουνα, εγώ που σιχτήριζα και τσαντιζόμουνα, να έρχομαι τώρα να σου το υποστηρίξω. Όχι να το υπερασπίσω απλώς. Να αναδιπλωθώ στην αρχική μου θέση.

Το Lost είναι το καλύτερο τηλεοπτικό μυθιστόρημα από καταβολής κόσμου.
(Ακολουθούν spoilers. Που πάει να πει ότι εάν δεν έχεις δει το τελευταίο επεισόδιο και σέβεσαι τον εαυτό σου και τη γνώμη μου όταν σου λέω ότι αξίζει να το δεις, δεν συνεχίζεις από εδώ και κάτω)

Είναι προφανές ότι δεν είχανε ιδέα. Στην πρώτη σεζόν έριξαν απλώς μερικά πυροτεχνήματα -την πολική αρκούδα, τον απειλητικό καπνό και την εν γένει αίσθηση ότι το νησί αποτελεί μία παραδοξότητα που καθιστά ιάσιμες κάποιες ασθένειες και κρύβει ξεχασμένα μυστικά μέσα στη ζούγκλα του. Το έβλεπες στα μισότρελα μάτια της Ρουσσώ ότι κάτι κακό ελλοχεύει πίσω από τους θάμνους και έτρεμες τις σκιές και τα φαντάσματα που δεν ήσουν καθόλου βέβαιος ότι οφείλονταν σε ψευδαισθήσεις. Οι σεναριογράφοι σου υπέδειξαν ως βασικό κλειδί του μυστηρίου τους Others. Ωραία και καβαφική η έμπνευσή τους: Εχθρός είναι πάντοτε οι Άλλοι. Και ποιοι είναι οι Άλλοι; Εκείνοι που δεν είναι Εμείς. Μερικές τέτοιες ηθελημένες ή αθέλητες σεναριακές επιλογές, μαζί με τις ηθικά διφορούμενες συμπεριφορές των ηρώων (π.χ. του κατά συνθήκην εκτελεστή Σαϊντ, του εθισμένου στις ουσίες Τσάρλι, του σχηματικά εγωπαθή Σώγιερ, του καταπιεστικού φαλλοκράτη Τζιν κ.λπ.) έδωσαν μερικά από τα πιο ενδιαφέροντα cases ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης που έχουμε δει στην τηλεόραση.

Υποβοηθούμενα βεβαίως από τα flashbacks. Που λειτούργησαν ως βασικός πυλώνας της αφήγησης, χτίζοντας αναγνωρίσιμους χαρακτήρες που καθένας τους είχε να σου διηγηθεί μία ολάκερη ζωή και να σε κάμει με έναν τρόπο να ενδιαφερθείς γι'αυτήν. Κομμάτια ενός ανθρωποκεντρικού παζλ χαρακτήρων που ξεκινά από μία κλασική περιπέτεια σύγχρονων Ροβινσώνων και μετεξελίσσεται σε ένα εγκεφαλικό παιχνίδι διαπροσωπικών σχέσεων και συμπεριφορών.

Και ύστερα ήλθε η καταπακτή.

Όπου έχεις ένα κουμπί. Και σου λένε ότι πρέπει να το πατάς κάθε 108 λεπτά, αλλιώς ο κόσμος θα καταστραφεί. Ειλικρινά, τι θα έκανες; Είσαι έτοιμος να υποταχθείς σε μία μοιρολατρική λογική ή νομίζεις ότι όλα είναι θέμα επιλογών; Ωραία ερωτήματα. Σημαντικά. Το Lost αποκτά βάθος, παραδίδοντας τους ήρωές του σε ένα πείραμα κοινωνικής ψυχολογίας.

Στη δεύτερη σεζόν εμφανίζονται περισσότεροι επιζώντες από την μοιραία πτήση της Οσεάνικ και σου συστήνονται οι Others με αρχηγό τον δαιμονικά εγκεφαλικό Μπέντζαμιν Λάινους -που αποδεικνύεται ένας ατόφια μυθιστορηματικός χαρακτήρας με προβληματική παιδική ηλικία, συσσωρευμένο μίσος και δυσλειτουργική συμπεριφορά που προκαλεί κυρίως μπερδέματα και προβλήματα. Και το στόρι αποκτά μία πιο αυθεντικά περιπετειώδη ταχύτητα με τη σύγκρουση ανάμεσα στους Επιζώντες της Πτήσης και στους Others να κορυφώνεται και τον Λοκ να αποφασίζει να μην πατήσει το κουμπί. Μόνο για να αποδειχθεί ότι όλα συμβαίνουν για κάποιον λόγο.

Υπάρχει άλλη σειρά που να έχει εντάξει στην αφήγησή της με τόσο επιτυχημένο τρόπο παραδείγματα της Θεωρίας των Παιγνίων (όπως το δίλημμα του φυλακισμένου); Η δεύτερη και η τρίτη σεζόν βρίθουν από περιπτώσεις διαπραγματεύσεων και tradeoffs: ο Μάικλ δέχεται να σκοτώσει προκειμένου να εξασφαλίσει για τον ίδιο και το παιδί του το εισιτήριο της ελευθερίας, ο Τζακ καλείται να σώσει τη ζωή του Μπέντζαμιν Λάινους προκειμένου να σώσει τη ζωή της Κέητ και του Σώγιερ και ο Τσάρλι αποφασίζει να κάμει τη μεγαλύτερη θυσία για να δώσει μία ευκαιρία σωτηρίας στους υπόλοιπους.

Η σκηνή με τον Τσάρλι να πνίγεται και να κολλάει το χέρι του στο φινιστρίνι με το μήνυμα που έχει καρφωθεί έκτοτε στο μυαλό σου, είναι ταυτόχρονα συναρπαστική, συγκινητική και ευφυής. Είναι το Lost στα καλύτερά του.

Και πες μου πόσο γουάου ανατροπή είναι τα flashforward. Του βγάζεις ή δεν του βγάζεις το καπέλο που σταματάει να σου διηγείται το παρελθόν και αρχίζει να σου περιγράφει το μέλλον; Ένα μέλλον όπου οι λεγόμενοι Οσεάνικ Σίξ προσπαθούν να συμβιβαστούν με μία ατελή πραγματικότητα. Γνωρίζουν ότι έχουν αφήσει εκκρεμότητες και ότι δεν μπορούν να διαφύγουν της μοίρας τους όσο κι αν υποκριθούν, όσο κι αν προσποιηθούν ότι όλα είναι οκ. Αυτό δεν συμβαίνει και στην αληθινή ζωή; Μπορεί να ξεγελάσεις τους γύρω σου, μπορείς να προσπαθήσεις να ξεγελάσεις και τον εαυτό σου. Αλλά όταν υπάρχουν αλήθειες που κρύβεις, όταν έχεις σκελετούς στην ντουλάπα, όταν έχεις προδώσει αυτούς που αγαπάς, όταν έχεις ξεγλιστρήσει λάθρα από κάτι που δεν κατάφερες να ολοκληρώσεις, δεν μπορείς να βρεις την προσωπική σου γαλήνη και πληρότητα. Αλλά ο Λοκ αναλαμβάνει να τους φέρει προ των ευθυνών τους και να τους οδηγήσει όλους πίσω στο νησί.

Κορυφαίο επεισόδιο της τέταρτης σεζόν είναι αναμφισβήτητα εκείνο υπό τον τίτλο The Constant. Όταν η σειρά για πρώτη φορά υπαινίσσεται ότι το μόνο που μπορεί να υπερβεί την υπερβατικότητα του μεταφυσικού (=προσέγγιση του Λοκ) ή την κανονιστική αυστηρότητα των φυσικών αρχών (=προσέγγιση του Τζακ και αργότερα του Φάραντεη), η μόνη ισχυρότερη και συνεπέστερη σταθερά όλων είναι η αγάπη. Το συναίσθημα. Ο Ντέσμοντ συνειδητοποιεί τον εαυτό του, αυτοπροσδιορίζεται και πραγματώνεται μέσα από την αγάπη του για την Πένυ. Κορυφαία δραματουργική επιλογή που επιβεβαιώνει τη συγγραφική δεινότητα των δημιουργών. Ακόμη κι αν τίποτα άλλο δεν επρόκειτο να λειτουργήσει σωστά στη συνέχεια, ήδη εκείνη τη στιγμή το Lost κατακτούσε επάξια τον χαρακτηρισμό του αριστουργήματος.

Κατ'εμέ όμως (ευτυχώς) λειτούργησαν πολλά πράγματα σωστά στη συνέχεια.

Η πέμπτη σεζόν υπήρξε καίρια στην έκβαση της σειράς. Οι ήρωες άρχισαν να ταξιδεύουν στο χρόνο καταλήγοντας στη δεκαετία του '70, όπου έπρεπε να αποκαταστήσουν (ή να προκαλέσουν) το επονομαζόμενο incident. Το γεγονός δηλαδή εκείνο που προκάλεσε την ανάγκη στη συνέχεια να πατάει κάποιος το κουμπί προκειμένου να αποφεύγεται η έκλυση της καταστροφικής δύναμης. Το σχέδιό τους ήταν να αποτρέψουν τη ροή των γεγονότων που οδήγησαν εξαρχής στην πτώση της Οσεάνικ. Να αποφύγουν τον πόνο και τα πάθη που η πτώση προκάλεσε. Μπαίνω στον πειρασμό να προβάλω εδώ τις προσωπικές μου ερμηνείες. Να μιλήσω δηλαδή για την αγωνία του ανθρώπου να αποκαταστήσει μία λαθεμένη πορεία, επιζητώντας τη λύτρωση. Την απόγνωση του έκπτωτου που πολύ θα ήθελε να μην χρειαστεί να βασανίζεται με τα επίγεια πάθη της θνητότητας. Anyway, θα επανέλθω στις ερμηνείες παρακάτω.

Τα χωροχρονικά πηγαινέλα μπορεί να βραχυκύκλωσαν τον τηλεθεατή και να απώθησαν το ηλικιακά μεγαλύτερο κοινό (που ίσως αισθάνθηκε αποξενωμένο λόγω της επέλασης του sci fi στοιχείου), αλλά υπηρετήθηκαν με συνέπεια χτίζοντας ένα δυνατό φινάλε απώλειας με τραγικές φιγούρες τον Σώγιερ και την Τζουλιέτ. Αλλά παρά τις προσπάθειες, η ιστορία δεν αλλάζει. Το αεροπλάνο έπεσε. Και οι ήρωες έμελε να υπομείνουν το Γολγοθά τους.

Και ερχόμαστε στο προκείμενο.

Στο τελευταίο επεισόδιο του πέμπτου κύκλου, το Lost ανακατεύει τα χαρτιά και ξαναμοιράζει την τράπουλα. Και ανεβαίνει ένα επίπεδο παραπάνω. Με μία και μόνη σκηνή. Με δύο φιγούρες σε μία ακρογιαλιά. Με δύο δυνάμεις που μόνο σκιωδώς μας είχαν απασχολήσει τα προηγούμενα πέντε χρόνια και που έρχονται τώρα να καταλάβουν την κεντρική θέση στην αφήγηση. Ο πληκτικός Jacob που αξιώνει σεβασμό και θέτει κανόνες και ο Man in Black που επιζητεί να μάθει και προσπαθεί να παραβεί τους κανόνες.

Οι Others υπήρξαν πρωτόγονοι, ανιμιστές και άρα ευκολότερα διαχειρήσιμοι. Οι Dharma ήταν το επόμενο εξελικτικό στάδιο με όπλο τους την επιστήμη και τον τεχνολογικό πολιτισμό. Εντούτοις και οι δύο απέτυχαν να χαλιναγωγήσουν τις δύο ακραίες φιγούρες ή να κατανοήσουν το διακύβευμα της ισορροπίας μεταξύ τους. Οι οποίες δυνάμεις μάλιστα αποδεικνύεται ότι διατηρούν μία στενή συγγένεια μεταξύ τους. Αν το καλοσκεφτείς, δεν σε εκπλήσσει. Τους γέννησε η θάλασσα και τους άνδρωσε η Γη. Αλλά η φανερή της κλίση σε εκείνον που έμελε να την προδώσει, την ανάγκασε να εξοπλίσει τον άλλον με αξιακές αρχές και κανόνες. Θα μπορούσαμε να συζητάμε για ώρες για το επεισόδιο "Across the Sea" αλλά ετούτο το ποστ είναι ήδη μακροσέντονο και έχω να σου πω κι άλλα.

Το παιχνίδι είναι πλέον προφανές και ο MIB καταφέρνει να σκοτώσει τον Jacob χρησιμοποιώντας το δόλο, το μίσος, τη ζήλεια, το φθόνο. Στο πρόσωπο του Μπέντζαμιν Λάινους. Που είναι και Dharma και Other, άρα ο ιδανικός εκτελεστής. Αποτυχημένος σε όλους του τους ρόλους. Ως γιος, ως πατέρας, ως αρχηγός.

Κι ύστερα ο MIB βαδίζει σχεδόν θριαμβευτής και πρακτικά ασταμάτητος προς την έξοδο. Δίνει τελεσίγραφο στους ανθρώπους που συνεχίζουν να κρύβονται στο ναό, παρασύρει ξανά κάποιους σε έναν όψιμο ανιμισμό, απευθύνεται σε χαλεπά ένστικτα και εναλλάσσεται μορφές και ρόλους προκειμένου να υποκρύψει τις πραγματικές του προθέσεις. Είναι όμως αυτοκαταστροφικός και πλανάται οικτρά ότι μπορεί να ξεφύγει και ο ίδιος. Δεν μπορείς να παίξεις με τους κανόνες, δεν μπορείς να βγεις από το πλαίσιο.

Μπορείς όμως να το υπερβείς.

Και ενώ θα δεχθώ και θα προσυπογράψω ότι τα περισσότερα επεισόδια της τελευταίας σεζόν ήταν μάλλον κατώτερα των προσδοκιών, θα αναγνωρίσω την ανυπέρβλητη δύναμη της υπέρβασης. Έστω κι αν αυτή ήλθε ως σχηματική αναφορά, έστω κι αν υπέπεσε ενίοτε στο τέλος σε εύκολους συναισθηματισμούς. Το μάτι του Τζακ κλείνει, αλλά η συνείδησή του μεταφέρεται εκεί όπου μπορεί να κάνει την πραγματική υπέρβαση. Και να φτιάξει μία πραγματικότητα πληρότητας με θεμέλιο την αγάπη που κέρδισε. Ένα τέλος ίσως όχι τόσο μεταφυσικό, αλλά περισσότερο θρησκευτικό με την κλασική έννοια του όρου.

Τώρα είσαι έτοιμος να γκρινιάξεις. Και να πεις, εντάξει όλα αυτά αλλά εγώ θέλω να μάθω γιατί το άγαλμα ήταν αιγυπτιακός θεός, γιατί δεν μπορούσαν να γεννηθούν παιδιά στο νησί, γιατί ο Γουίντμορ μπήκε σε τοσο κόπο και έκαμε μία τρύπα στο νερό, γιατί υπήρχε ο Ρίτσαρντ και σε τι εξυπηρέτησε την πλοκή, γιατί ο MIB δεν μπορούσε να φύγει, γιατί, γιατί, γιατί και γιατί. Και θα σου απαντήσω με όλη την ειλικρίνια που διαθέτω ότι πραγματικά δεν με νοιάζει. Για κάποια μπορώ να εικάσω απαντήσεις, για κάποια άλλα θα πρέπει να σκεφτώ πολύ και ίσως δεν καταλήξω πουθενά.

Αλλά και μόνο το ότι υπάρχει μία τέτοια σειρά που ανέπτυξε τόσες ιδέες και σε έβαλε σε τόσες σκέψεις, που επιδέχεται τόσες αναλύσεις και διαφορετικές ερμηνείες, που μπορείς να την δεις ξανά και να είναι διαφορετική για σένα, που προκάλεσε με τη συγγραφική βιρτουοζιτέ όλους τους κανόνες τις γραμμικής αφήγησης, που προσπάθησε να παίξει ταυτόχρονα εντός και εκτός έδρας, με επιστημονικούς και μυθολογικούς όρους, ναι, θα σου πω ότι είναι μεγάλο επίτευγμα και θα τολμήσω να πω διαχρονικής αξίας.

Ασε με να σου πω ότι το Lost είναι εδώ για να μείνει. Και ότι όταν καταλαγιάσει η έξαλλη αντίδραση των όσων περίμεναν μία απλή ορθολογική λύση (τύπου καλός σκοτώνει κακό, ο κόσμος δεν καταστρέφεται, χάπι έντ), τότε όποιος έχει τη διάθεση να το ξαναμελετήσει θα το εκτιμήσει πολλαπλάσια. Και όλα αυτά από την αμερικανική τηλεόραση. Ρισπέκτ.

Κυριακή, 23 Μαΐου 2010

Eurovision 2010 - Μέρος Πέμπτο

Πορτογαλία



Η 18χρονη Filipa Daniela Azevedo de Magalhães είναι ένα κορίτσι με μακρύ όνομα και θεσπέσια φωνή. Δυστυχώς το τραγούδι είναι μία μέτρια μπαλάντα πάνω σε ένα μονότονο μουσικό μοτίβο με έναν πιανίστα να κοπανάει βαριεστημένα τα ίδια πλήκτρα. Όμως δεν θα πω τίποτα αληθινά κακό, διότι πρώτον είναι μαγκιά τους που στέλνουν αξιοπρεπείς συμμετοχές με καλές φωνές και δεύτερον είναι μαγκιά τους που ουδέποτε υποπέσανε σε αγγλόφωνα ποπάκια (όπως τόσες και τόσες άλλες χώρες, ονόματα δεν λέμε). Ναι, αυτό σημαίνει ότι δεν έχουν κερδίσει ποτέ και ίσως ούτε πρόκειται. Αλλά δες πόσο λίγο τους νοιάζει!

Ρωσία



Όλος ο διαγωνισμός εφέτος αξίζει γι'αυτό το τραγούδι. Για να το εκτιμήσεις όμως, θα πρέπει να το δουλέψεις εσωτερικά. Πολύ. Μη σου πω χρόνια. Διότι θα πρέπει να αγνοήσεις ας πούμε ότι εκ πρώτης ο τραγουδιστής και οι φίλοι του ("Peter Nalitch & Friends") μοιάζουν με τα παιδιά του συνεργείου που πας και σου αλλάζουν τα λάδια, τα φωνητικά ακούγονται σα νηστικές γάτες κάτω από το μπαλκόνι σου και το πόμολο της εξώπορτάς σου έχει καλύτερη σκηνική παρουσία από όλους τους. Αλλά πες μου ειλικρινά, δεν είναι κλάσικ η στιγμή που ο Peter Nalitch λέει "Ι'm looking at your photos" και βγάζει μία φωτογραφία από την τσέπη του (γιατί μπορεί και να μην το καταλάβαινες από τα αγγλικά του) και την κοιτάζει με λυγμούς; Ή που αναστενάζουν μετά οι friends και ξεκουρδίζουν όλοι μαζί τις φωνές τους; Αν δεν τα πάει καλά στο διαγωνισμό, μπορεί να παίζεται ως μουσική υπόκρουση σε κηδείες. Κλάσικ λέμε!

Σερβία



Η βαλκανική απάντηση στη Lady Gaga είναι ο τραγουδιστής Milan Stanković που για κάποιον -ανεξήγητο σε εμένα- λόγο είναι εξαιρετικά δημοφιλής στη χώρα του με τα εκκεντρικά ντυσίματα και χτενίσματά του, σε σημείο να μιλάνε για Milanomania! Εντάξει και εμείς έχουμε το Λάκη Γαβαλά αλλά δεν έχουμε φαινόμενα Λαλακίασης! Πάντως μη σε ακούσω να πεις κακή κουβέντα για το άσμα, διότι είναι τελείως Μπρέγκοβιτς και όταν στα έλεγα τόσα χρόνια ότι είναι βλακοφολκλόρ αυτός ο ήχος, εσύ μου τον είχες τοποθετήσει στην κατηγορία "νεοελληνικό έντεχνο". Αφήνω το μπλα-μπλα για να εστιάσω στο πραγματικά υπέροχο χορευτικό με τις καραγκούνες, οι οποίες συνδυάζουν την αλαφράδα της ραχούλας με τα ανσάμπλ των chearleaders, κερδίζοντας άνετα τις εντυπώσεις. Προτείνω να τις καλέσουμε στην Ελλάδα ως κριτική επιτροπή στο Dancing with the Stars.

Σλοβακία



Η ελφ-κουίν Kristina ντυμένη μπιγκόνια κάμει μία αναφορά στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών και στο λαχανόκηπο ταυτόχρονα. Όντως, είναι eco-fiendly, αλλά επειδή δεν ψηφίζουν οι κάμπιες, το καλύτερο που μπορεί να της συμβεί είναι να φυτευτεί σε κάποια αναδάσωση από τους εθελοντές του ΣΚΑΙ. Η υπενθύμιση ότι η καλύτερη θέση που έχει καταλάβει ποτέ η Σλοβακία είναι η 18η, βάζει όσο να'ναι τα πράγματα στη θέση τους. Και τελοσπάντων το "Σλοβακία" δεν είναι καν χώρα αλλά κατάληξη (-της Τσεχοσλαβακίας, χελόου;).

Σλοβενία



Αυτό μάλιστα: είναι χώρα και όχι κατάληξη (δεν υπάρχει Τσεχοσλοβενία!). Αλλά αυτό δεν είναι τραγούδι, τέλος! Προφανώς ο συνθέτης ήταν λιγάκι διχασμένος για το είδος της μουσικής που ήθελε να γράψει, με αποτέλεσμα η σλοβένα τραγουδίστρια-χωριατοπούλα να την έχει δει πόλκα, ο σλοβένος τραγουδιστής-Τουρνάς να την έχει δει ροκ και ο σλοβένος-δύσμοιρος τηλεθεατής να βλέπει τη χώρα του στον πάτο της βαθμολογίας και της τελικής κατάταξης. Το "Χαϊ-χό" του ρεφρέν, μου θυμίζει εκείνο που σφυρίζανε οι επτά νάνοι όταν επιστρέφανε από τη δουλειά στη Χιονάτη. Ψάξτο, έχω δίκιο. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, έχεις τριακόσια εκατομμύρια καλύτερα πράγματα να κάνεις.

Σουηδία



Συνήθως η χώρα στέλνει κάτι που θυμίζει τους Abba, οπότε εγώ γκρινιάζω, γιουχάρω και γενικώς περνάμε καλά. Αλλά τώρα που βλέπω την Anna Bergendahl (Μπεργερ-γουατ?), δεν ξεύρω για σένα αλλά μωρέ σα να μου λείπουνε λίγο οι Abba. Το πραγματικά αξιοπρόσεκτο στο βιντεοκλιπ είναι το μέγεθος του κοινού που αποθεώνει το άσμα. Ή που έχουν κάμει μοντάζ με συναυλία των Roxette ή που τους τάξανε δωρεάν μπύρες ή που πραγματικά η Σουηδία είναι η μοναδική χώρα στο σύμπαν που συνεχίζει να ασχολείται με το διαγωνισμό (τη στιγμή που ως και η Ελλάδα -γνωστή ακαμάτρα χώρα- άρχισε να ψιλοβαριέται). Το τραγούδι "This is my life" δεν έχει απολύτως καμία ελπίδα διότι φέτος οι σκανδιναβίες και οι βαλτικές δεν φαίνεται να ομονοούν για το ποιαν θα πρέπει να υποστηρίξουν ομαδικώς, οπότε θα φάνε τα μουστάκια τους. Βρήκαν χρονιά να ξεχάσουν τους Abba!

Τουρκία



Ο Τούρκος Κοργιαλάς πλαισιωμένος με τους ντόπιους κουκουλοφόρους τραγουδά συμπαθητικό ροκάκι, καμία σχέση με καρσιλαμάδες και τσιφτετέλια. Η τάχα-μου ανατρεπτική διάθεση μπορεί να μην σε πολυπείσει (και καλώς, διότι είναι προσχηματική), αλλά θα πρέπει να αρχίσεις να παραδέχεσαι ότι η Τουρκία αλλάζει, αλλάζει, μέρα τη μέρα (και σε τρομάζει;). Και βεβαίως δεν το λέω ένεκα ενός τραγουδιού στη Γιουροβίζιον, αλλά της εν γένει εικόνας της. Για να επανέλθω, θα τα πάει συμπαθητικά το άσμα, αλλά το να κερδίσει θα το θεωρούσα μεγαλύτερη έκπληξη από το να βγάλει η κυρία Ερντογάν τη μαντήλα και να αποκαλυφθεί μωβ μαλλί με μόικαν κούρεμα.

Φινλανδία



Πάντως το γέλιο κι η χαρά δεν θα σου λείψει φέτος, το μόνο σίγουρο! Οι αδελφές Μπρόγιερ από το Ελσίνκι (επειδής το όνομα του ντουέτου είναι "Kuunkuiskaajat" και βαριέμαι να κάμω κόπι-πέιστ τη λέξη, για σένα θα είναι Μπρόγιερ φρομ-νάου-ον) φαίνεται πραγματικά να το διασκεδάζουν, παρότι όλοι με την απορία θα μείνουμε προς τι τόση χαρά! Καλόν είναι την τελική βραδιά να μην βγει τόσο μεθυσμένη η κοπέλα με το βιολί που παραπατάει από πίσω γιατί στα χέρια της το δοξάρι θα μπορούσε να αποδειχθεί δολοφονικό (είτε για κάποια από τις Μπρόγιερ, είτε για τ'αυτιά μας)! Γενικά αυτό το τραγούδι θα το περίμενες σε γαμήλιο γλέντι σε κουτσοχώρι της Ουγγαρίας και με τον κουμπάρο σκνίπα στο μεθύσι να προσπαθεί να στερεώσει το κρασοπότηρο στη μύτη του. Καθότι η Φινλανδία ως γνωστόν φημίζεται για την metal σκηνή της, φαντάζομαι ότι η hard rock εκδοχή του μπορεί και να ήταν καλύτερη. Πολύ φολκλόρ φέτος, να ετοιμάζονται οι Κονιτοπουλέοι για το 2011.

Λευκορωσία



Ένα ισχυρό επιχείρημα υπέρ της επανένωσης της χώρας με τη μητέρα-πατρίδα (σ.σ. Ρωσία), είναι η απόσυρσή της από το διαγωνισμό ώστε να μην χρειαστεί να ξανακούσουμε λευκορώσικο τραγούδι. Η φετινή συμμετοχή υπό τον τίτλο "Butterflies" παίζει να είναι και το πιο slow τραγούδι στην ιστορία της μουσικής. Σε σημείο που άμα τους στείλουμε στη Λευκορωσία τον Γαϊτάνο να τραγουδήσει το "αι γενεαί πάσαι" θα κάνουν τσακίρ κέφι! Επειδή θα πάει άπατο, μπορούμε να φέρουμε το συγκρότημα στη Ρόδο και πιο συγκεκριμένα στην Κοιλάδα των Πεταλούδων και να το βάλουμε να κοιμίζει όσες πάσχουν από αϋπνίες.

Ηνωμένο Βασίλειο



Και έλεγα τι ξέχασα, τι ξέχασα! Το τραγούδι λέγεται "That sounds good to me", γεγονός που αυτομάτως θα έπρεπε να στείλει τον τραγουδιστή σε έναν ωτορινολαρυγγολόγο να κοιτάξει τ'αυτιά του. Είναι προφανές ότι η χώρα δεν γουστάρει τη Γιουροβίζιον (μη σου πω και την Ευρώπη), αλλά συνεχίζει να συμμετέχει για να μας σπάει τα νεύρα. Ο τραγουδιστής φαίνεται δώδεκα ετών (δεν είναι, αλλά ας κοιτάξουν και καμιά ταυτότητα), η σκηνική του παρουσία περιορίζεται σε μία κλωτσιά στον αέρα (που περιέργως είναι χειρότερη από την αντίστοιχη που επιχειρεί ο Αλκαίος -κι εσύ που πίστευες ότι δεν υπάρχει χειρότερη!) και θα είχε κοπεί χαλαρά στο "Ελλάδα έχεις ταλέντο" από τη Μανωλίδου, εισπράττοντας παρηγορητικό χτύπημα στην πλάτη από τον Φερεντίνο. Του χρόνου προτείνω να στείλουν τον Πρίγκιπα Φίλιππο και την βασίλισσα Ελισάβετ να τραγουδήσουν την τσιγκολελέτα.

Ουφ, τελείωσα. Τώρα που είσαι πλήρως ενημερωμένος, μπορείς να δεις τίποτα άλλο.

Σάββατο, 22 Μαΐου 2010

Eurovision 2010 - Μέρος Τέταρτο

Νορβηγία



Η χώρα επέλεξε φέτος να μας πει τα κάλαντα και το μικρό τυμπανιστή σε αμπαλάρισμα ερωτικής μπαλάντας. Ο Didrik Solli-Tangen είναι καλλίφωνος και ευπαρουσίαστος, αλλά εμένα μου θυμίζει για κάποιον λόγο τον Μάρτιν τον Χήνο (αυτόν που μετέφερε τον Νιλς Χόλγκερσον στη Λαπωνία). Ίσως να φταίει το λευκό κοστούμι, ίσως η τελευταία κορώνα που μοιάζει με κουακ. Χωρίς να είναι απαραίτητα κακό, το τραγούδι καταφέρνει να σε εκνευρίσει όπως οι ταινίες που πρωταγωνιστεί η Τζένιφερ Άνιστον: ενώ συμπαθείς την πρωταγωνίστρια, τα απανωτά χαστούκια των κλισέ και του στημένου μελό σε κάνουν να νοσταλγείς τον Τσακ Νόρις (ας βγει Θε-μου από κάπου να τους δείρει όλους!). Δέχομαι πάντως ότι το άσμα θα βρει το κοινό του, εκεί ανάμεσα στις λάτρεις του Μάικλ Μπόλτον και τις φραγκόκοτες.

Ολλανδία



Τρελό ρισπέκτ, πέφτουμε κάτω και προσκυνούμε. Το τραγούδι μοιάζει να ξέφυγε από κάποια συλλογή με europop τραγούδια των 70s όπου θα συναντούσες το Τζέκινς Χαν, τη Βίκυ Λέαντρος και την Μπέσσυ Αργυράκη -γεγονός που το αποδίδεις σε όλα αυτά που φουμάρουνε εκεί στο Άμστερνταμ. Το περίεργο είναι ότι ΚΑΙ η τραγουδιάρα ΚΑΙ το χορευτικό είναι 70s, πράγμα που σε κάμει να υποψιάζεσαι ότι στην Ολλανδία χρησιμοποίησαν μία τρύπα στο χωρόχρονο και τους κουβαλήσαν όλους από το 1974, τότες που η ολλανδέζα ήταν μικρή και βλάχα και η αγελάδα μούγκριζε και χτυπούσε την κουδούνα της. Στην πραγματικότητα σήμερα η τραγουδίστρια Sieneke είναι 81 ετών και λέγεται ότι θα παρευρεθεί στην τελική βραδιά για να συναντήσει τον εαυτό της από τα 70ς για να ανταλλάξουν συνταγές για τυρόγαλα. Πάντως εγώ θα τους πέρναγα όλους από ένα τεστ να δω τι έχουνε καπνίσει. Κυρίως αυτούς που κάθονται γύρω από την πίστα και κουνάνε τα σημαιάκια.

Ουκρανία



Πολιτικές διαμάχες, οικονομικά προβλήματα, αγωγοί, ρώσικοι στόλοι και η Ρουσλάνα στη Βουλή. Όπως καταλαβαίνεις και με τόσα προβλήματα, οι ουκρανοί δεν είχαν διάθεση για σύνθεση τραγουδιού, οπότε για να μην πληρώνουν συνθέτες και στιχουργούς, αποφάσισαν να στείλουν την Alyosha και να αυτοσχεδιάσει επί σκηνής. Της είπαν να τα λέει στα αγγλικά με προφορά Κιέβου, την έντυσαν Τουίτυ, είπαν και στον κάμεραμαν να κάμει κοντινό στο μπούστο της, σου λέει ποιος θα καταλάβει; Η Alyosha προσπαθεί μεν, αλλά ενίοτε δεν τα καταφέρνει οπότε απλώς βάζει τα κλάματα και αρχίζει και ουρλιάζει. Το άσμα κυκλοφορεί υπό τον προσχηματικό τίτλο "Sweet People" (=καλοί μου ααααάνθρωποι) και το μόνο που ίσως καταφέρει είναι να εκτρέψει τη μεταναστευτική ροή των αποδημητικών πουλιών.

Πολωνία



Έχασαν τον Πρόεδρα και τη μισή κυβέρνηση, έχουν ένα σκασμό πολιτικά και οικονομικά προβλήματα, τους έτυχαν και οι πλημμύρες, μπορώ να δείξω επιείκεια. Θα πω απλώς ότι η συμμετοχή της Πολωνίας εφέτος δεν είναι ό,τι χειρότερο έχουμε ακούσει (διότι υπάρχει η Εσθονία) και ο τραγουδιστής δεν είναι ο πιο ατάλαντος τραγουδιστής του κόσμου (διότι υπάρχει ο τραγουδιστής της Ρωσίας, βλ. επόμενο ποστ). Ας μας εξηγήσει όμως κάποιος τι εννοεί ο ποιητής με το στίχο "even no matter you didn't want me to be by your side" και "let's be together, even the weather". Στο πρώτο άκουσμα πάντως ειλικρινά δεν είχα καταλάβει ότι το άσμα είναι στα αγγλικά. Και ναι, το άκουσα δύο φορές, πόσα ρισπέκτ μου ρίχνεις γι'αυτό;

ΠΓΔ Μακεδονίας



Η χώρα θα μπορούσε να έχει και την καλύτερη συμμετοχή φέτος με κάποιες μικρομετατροπές. Κατά πρώτον πρέπει να αφαιρέσουν τον καλλιτέχνη γιατί παρά το μαύρο κοστούμι, η μύτη και η κοιλιά δεν κρύβονται. Κατά δεύτερον πρέπει να καταργήσουν την χιπχοπ παρέμβαση του τυπά με τα adidas στα μέσα του άσματος (μα σε όλα τα τραγούδια χρειάζεται πια ένας Νίβο; Νισάφι!). Κατά τρίτον, θα πρέπει να αφαιρέσουν και το τραγούδι, εννοείται. Τι μένει; Οι γκόμενες. Και πες μου πόσο ζούπερ συμμετοχή θα ήταν αυτή, εάν έβγαιναν έξι γκόμενες με μίνι και έδειχναν τα πόδια τους στη σκηνή; Εντάξει, το ξεύρω: είναι διαγωνισμός τραγουδιού. Ας σφυρίζουν το "μακεδονία ξακουστή, του Αλεξάνδρου η χώρα" να γίνει και τζέρτζελο.

Ρουμανία



Η πιο high tech συμμετοχή στην ιστορία του διαγωνισμού έβερ έρχεται από τη Ρουμανία που ως γνωστόν βρίσκεται στην αιχμή της τεχνολογίας και κάθε κάτοικος του Βουκουρεστίου κυκλοφορεί αλαμπρατσέτα με το ρομπότ του. Η παραγωγή του βίντεοκλίπ στοίχισε όσο ο μισός προϋπολογισμός της χώρας, εξού και το ΔΝΤ θα μείνει εκεί έως τη δευτέρα παρουσία -ίσως και μερικά χρόνια αργότερα. Για την επίτευξη του εγχειρήματος προσελήφθησαν ο Κάμερον και ο Σπήλμπεργκ που επιμελήθηκαν τα ρομπότ, τα λέιζερ και τα ούφο (περιλαμβανομένου του τραγουδιστή), ενώ αν έχεις ειδικά γυαλιά, η ρουμάνα τραγουδιάρα φαίνεται σαν το Άβαταρ -ο ντουέτος της πάλι φαίνεται το ίδιο μουρόχαυλος όπως και να τον εδείς. Κάποιοι λένε ότι θα κάνει εισιτήρια, εγώ σίγουρα θα περιμένω το σίκουελ.

Πέμπτη, 20 Μαΐου 2010

Eurovision 2010 - Μέρος Τρίτο

Ισπανία



Πέρσι η χώρα θα είχε τερματίσει τελευταία εάν την ύστατη στιγμή με μία αψυχολόγητη κίνηση η Ελλάδα δεν της έδινε ένα βαθμό! Πιο συγκεκριμένα η ελληνική ψήφος προήλθε από μία γρια στα Κάτω Πετράλωνα, η οποία νόμιζε πως η Ισπανή τραγουδίστρια Σοράγια πουλούσε μπουχάρες και πήρε να παραγγείλει μια για το χωλάκι. Αυτός ο ένας βαθμός όμως έσωσε την Ισπανία από την τελευταία θέση (και το διασυρμό), γεγονός που πολύ το εκτιμήσανε οι Ισπανοί, εξού και εντοπίσαν τη γριά, την καλέσαν στη Μαδρίτη, την παρασημοφόρησε ο Χουανκάρλος, της επέδωσε τιμητική μπουχάρα η Ρένια Σοφία, ενώ θα τη δεις και στην επόμενη ταινία του Αλμοδοβάρ να παίζει μία τραβεστί συνταξιούχο. Για να μην επαναληφθεί το περσινό φιάσκο και θέλοντας να δώκει εθνικό χαρακτήρα στην υπόθεση, η Ισπανία για να επιλέξει τραγούδι φέτος διοργάνωσε ειδικό σόου υπό το βαρύγδουπο τίτλο "¡Tu país te necesita!" (=η χώρα σου σε χρειάζεται) λες και ετοιμαζόταν να μπαρκάρει η Ιερή Αρμάδα και καλούσαν σε επιστράτευση! Εντέλει επέλεξαν τον πατατούφο-μελισσάκι που μας τραγουδά το Algo Pequeñito σε υπόκρουση Τσίρκο Μεντράνο. Εάν το τραγούδι δεν πάει καλά, ο πατατούφος-μελισσάκι μπορεί να πάρει μετεγγραφή για τα Ζουζούνια στο Αλτερ.

Ισραήλ



Ο χαμένος γιος του Μίστερ Σποκ (τσέκαρε φρύδια και αυτιά) τραγουδά το άσμα Μιλίμ, απευθυνόμενος στα Ελουχίμ, τα Σεραφείμ και τα Νεφελίμ που τον εγκατέλειψαν στη γη και τα παρακαλά να γυρίσουν να τον μαζέψουν. Σε κάποια στιγμή μάλιστα θυμάται εκείνον το βλάκα Νεφελίμ που οδηγούσε το ΟΥΦΟ και τον άφησε στη Γη και καλά για να πεταχθεί για τσιγάρα (άκου πώς τον αποκαλεί κάπου μετά το πρώτο λεπτό τραγουδιού! Ντροπής πράγματα!). Η σπαραξικάρδια ερμηνεία πάντως αναμένεται να συγκινήσει τη Μανίνα, τη Σούπερ Κατερίνα, το κοινό του Μιχάλη Χατζηγιάννη και τις απανταχού μεγαλοκοπέλες αναγνώστριες του Άρλεκιν, οδηγώντας τον καλλιτέχνη στην κορυφή -όπου θα πιάνουν και καλύτερο σήμα τ'αυτιά του. Αν είναι να παίξεις ένα στοιχηματάκι, βάλε όλα τα λεφτά πάνω του καθώς προβλέπω πως η σιωνιστική σλας διαγαλαξιακή συνομωσία μπορεί και να του χαρίσει τη νίκη.

Κροατία



Τρεις γκόμενες κλαψουρίζουν ερωτική μπαλάντα υπό τον τίτλο "Lako je sve" και καθώς με ξεύρεις τι περίεργος είμαι, αναρωτήθηκα τι να σημαίνει ο τίτλος: μην πέσανε σε λάκκο; Μην ερωτεύθηκαν το Λιάκο; Μην ανακάτεψαν τη φάβα και εντόπισαν το λάκκο; Εντέλει ανακάλυψα ότι στα κροατικά, η εν λόγω φράση σημαίνει "Όλα είναι εύκολα", γεγονός που εξηγεί την προθυμία στο βλέμμα και όλο το πόδι έξω. Ακόμα κι αν δεν σου αρέσει το τραγούδι, τουλάχιστον έχεις κάτι να χαζεύεις.

Κύπρος



Φέτος η Κύπρος αποφάσισε να κάμει την ανατροπή και να μη στείλει τον Κωνσταντίνο Χριστοφόρου διότι πρώτον τον έχει βαρεθεί η ψυχή της και δεύτερον, τείνουν να νομίζουν στην Ευρώπη ότι ο Χριστοφορου είναι ο μοναδικός τραγουδιστής της νήσου (γεγονός που ίσως και να τους έκαμε να ενσκύψουν με μεγαλύτερη συμπάθεια στο "κυπριακό ζήτημα"). Η απόφαση πάντως να αναθέσουν την εκπροσώπηση σε ένα συγκρότημα Ουαλών πιτσιρικάδων μόνο ως ατόπημα μπορεί να χαρακτηρισθεί, καθώς ένα πράγμα έβγαζε η νήσος (τραγουδιστές), το κάνανε κι αυτό outsourcing! Το τραγούδι είναι συμπαθητικό και αισιόδοξο (μιλάει για την Άνοιξη χωρίς να σου παίρνει τ'αυτιά όπως η Βόσσου), οι πιτσιρικάδες στέκονται αξιοπρεπώς, θα πέσει το δωδεκάρι της Ελλάδας -ίσως και κάνας πόντος από την Αγγλία και την Ιρλανδία- κι από του χρόνου Κωνσταντίνος Χριστοφόρου πάλι κοντά σας.

Λετονία



Αφελής ξανθιά θέτει κρίσιμα υπαρξιακά ερωτήματα, όπως για ποιο λόγο ζούμε, για ποιο λόγο πεθαίνουμε, γιατί είναι ο ουρανός μπλε, που διάολο πήγε το πιστολάκι της και ποιο άι-λάινερ ταιριάζει καλύτερα με το πλατινέ μαλλί. Η τραγουδίστρια Aisha θα σου θυμίσει τη Μπρίτνεϊ (bitch) και την chearleader από το Heroes, αλλά μη δώσεις πολύ σημασία καθώς έτσι κι αλλιώς όλη αυτή η απορία δεν απευθύνεται σε εσένα αλλά στον Mister (;) God. Εμένα πάντως ο μεγάλος μου φόβος είναι άλλος: ότι μετά από όλη ετούτη την αναρώτηση, θα πάθει η ξανθιά αναρρόφηση, θα υπερφορτωθεί ο εγκέφαλός της, θα αρχίζει να βγάζει καπνούς επί σκηνής και θα έχουμε κατάληξη Καμένα Βούρλα!


Λιθουανία




Το τραγούδι "East European Funk" αποτελεί μία εναλλακτική μουσική πρόταση για εκείνον τον τηλεθεατή που φοράει καρό παντελόνια, συλλέγει πεταλούδες και παίζει φυσαρμόνικα. Το συγκρότημα InCulto έχει βαλθεί να σου αποδείξει πόσο groovy την περνάνε στο Βίλνιους, αλλά εσύ δεν ψαρώνεις και πετάς τον Αλκαίο στα μούτρα τους. Ου να μου χαθείς ξενέρωτε ανατολικοευρωπαίε που μου θέλεις και εναλλακτικό τραγούδι, ακόμα δεν έβγαλες την περεστρόικα από πάνω σου. Που μέχρι προχθές η Σβετλάνα νόμιζε ότι το ρέγκε είναι κατεψυγμένο ψάρι και το χιπχοπ, χρόνιος λόξυγγας. Μη με προκαλείς λοιπόν εμένα με τάχα μου funk και punk γιατί θα σου απαντήσω με ελληνικό junk.

Μάλτα



Ως γνωστόν η χώρα εκπροσωπείται σταθερά από τη χοντρή μαλτέζα τραγουδίστρια με την αγγελική φωνή που σου παίρνει κάθε φορά τ'αυτιά. Εντούτοις φέτος, επειδής την έπιασε ο φλεβίτης, έστειλε την ανηψούλα της τη Thea Garrett η οποία μπορεί να είναι μόλις 18 ετών αλλά επειδής είναι καρδαμωμένη, τη λες και σαραντάρα. Το τραγούδι "My Dream" θα μπορούσε να ακούγεται στον Αλαντίν ή στην Μουλάν, αλλά εκτός από τα νήπια και τους φαν της Λάιζα Μινέλι (που μπορεί να διακρίνουν κάποια ομοιότητα στην εμφάνιση της Thea), ουδείς άλλος θα συγκινηθεί. Καλή η προσπάθεια της νεαράς, αλλά έχει πολλά κιλά μπροστά της!

Μολδαβία



Μπορεί να αποτελεί την προσωπική μου ένοχη απόλαυση για εφέτος αλλά η μόνη ρεαλιστική προοπτική για το τραγούδι είναι να γίνει καλοκαιρινό σουξέ στα κλαμπάκια του Ευξείνου Πόντου. Διότι για το νυσταλέο τηλεθεατή που εκείνη την ώρα θα ξύνει τη μύτη του, η προτροπή που του κάνει ο ίδιος ο τίτλος του άσματος "Run Away" θα αποδειχθεί προφητικός: κανείς δεν θα ασχοληθεί πολύ σοβαρά μαζί του! Η τραγουδιάρα Olia Tira κουνάει εύστοχα το μίνι της, λικνίζεται υποδειγματικά στο dance μπιτάκι και έχει και τη μοντερνιά στο μαλλί αλλά φοβούμαι πως το σαξόφωνο, ο ντουέτος και ο -γραμμένος στο πόδι- στίχος μπορεί να εκληφθούν ως ένα συνολικό ό,τι-να-ναι. Αυτό είναι που λέμε: "τα πάντα Ol(i)a".

Παρασκευή, 14 Μαΐου 2010

Eurovision 2010 - Μέρος Δεύτερο

Δανία



Εντάξει δεν υπάρχει παρθενογένεση στην τέχνη, αλλά η Vanessa Mae των 90ς και ο Sting των 80ς να τραγουδάνε Police των 70ς, είναι μεγάλη μπαμπεσιά. Για να προλάβω πικρόχολα σχόλια, η τραγουδιάρα δεν έφαγε τηγάνι στο κεφάλι και στην Κοπεγχάγη το διάσημο άγαλμα είναι "μικρή" γοργόνα και όχι "κοντή" γοργόνα: ε λοιπόν ναι, η Christina Chanée είναι μισή ταϊλανδή (η άλλη μισή προφανώς έμεινε σπίτι) και για την ιστορία εμένα μου αρέσει πολύ. Το τραγούδι θα ψηφιστεί ανηλεώς από όλη τη σκανδιναβική οικογένεια -τον Χανς, τον Φριτς, τη Γερτρούδη, τη Μπαμπέτ, το φιόρδ- αλλά τα ποσοστά αυτοκτονίας από πλήξη θα παραμείνουν υψηλά.

Ελβετία



Κανονικά ο τραγουδιστής Michael von der Heide, θα μπορούσε να λέγεται και Michael von der Haidi-η-μικρούλα των βουνών. Δυστυχώς γι'αυτόν τίποτα δεν βοηθά την περίπτωσή του: ούτε το χρυσαφί σακάκι, ούτε το πορτοκαλί τσουλούφι, ούτε οι σκιώδεις φιγούρες τύπου Πατίστας, ούτε το φωτεινό ματσούκι που περιφέρει (και όλοι τρέμουμε στην ιδέα που μπορεί να το βάλει), ούτε ο στίχος "Il pleut de l'or" -που μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε Il pleut des hommes. Και χωρίς να είμαι μετεωρολόγος, μια βρόχα τη βλέπω να του 'ρχεται.

Ελλάδα



Η λαβωμένη από την κρίση χώρα αποφάσισε να στείλει φέτος το πιο ψαγμένο, συμβολικό και βαθιά πολιτικό τραγούδι που έχει να ματαδεί ο διαγωνισμός από τότες που η Μαρίζα Κωχ είχε εμφανιστεί με μία κελεμπία και έβγαλε μία δυνατή στριγκλιά για την εισβολή του Αττίλα. Φορώντας το ελληνάδικο πάνω του, ο ξεχασμένος καλλιτέχνης Γιώργος Αλκαίος θα δώσει μία γερή κλωτσιά στο ευρωπαϊκό κατεστημένο, αφήνοντας σύξιλους τους γαλλογερμανούς που νομίζουν ότι θα τιθασεύσουν τον υπερήφανο ετούτο λαό με μέτρα δημοσιονομικής πειθαρχίας. Στοιχισμένοι πίσω από το Γιώργο άπαντες οι έλληνες με μία φωνή δίνουν στους πιστωτές τους τη βροντερή απάντηση ΩΠΑ!

"Δάκρυα καυτά (του συνταξιούχου, του μισθωτή, του μεροκαματιάρη, της Ρούλας Βροχοπούλου), ψέματα πολλά (του πολιτικού, του μεγαλοεπιχειρηματία, του μεγαλογιατρού, της Τζούλιας προς το κοινό της), πλήρωσα όσα χρωστούσα και τα δανεικά (δεν θα πτωχεύσουμε ποτέ, κουφάλα κερδοσκόπε). Ρίαλ πόετρι λέμε! Άσε που ακούγεται ότι για να κάμει περισσότερο τζέρτζελο, ο Γιώργος θα πλαισιωθεί με πέντε κουκουλοφόρους των Εξαρχείων οι οποίοι θα πραγματοποιήσουν live το στίχο "βάζω μια φωτιά (χέι) σ'όλα τα παλιά (χέι)" καίγοντας επιτόπου το σκηνικό και πετώντας μολότοφ στο κοινό.

Παρότι το άσμα έχει δεχθεί σφοδρή κριτική, εγώ το υποστηρίζω διότι αποτελεί από μόνο του μία ρετροσπεκτίβα σε όλες τις προηγούμενες συμμετοχές της Ελλάδος: το μιλιτέρ λουκ παραπέμπει στο Μιχάλη, το νταχτιντιρέ ρεφρέν στο Σαρμπέλ, η κρητική λύρα στην Έλενα, ο στίχος "δανεικά" στη Μαντώ (που σου θυμίζω πως εύστοχα είχε τραγουδήσει κάποτες "δανεικά, τα πάντα είναι δανεικά και για όλα αναδρομικά, έρχεται η ώρα που πληρώνουμε" προειδοποιώντας για την κατρακύλα της χώρας -αλλά ενώ στα έλεγε, εσύ κοιτούσες το μπούστο της), η μουσικούλα στο ντίρι-ντίρι-τρεχαντήρι του Μπίγαλη και η εν γένει αισθητική στο "κλόουν, κλόουν είμαι ο κλόουν". Κανονικά και μόνο για την προσπάθεια να αδυνατίσει, ο Γιώργος αξίζει το δωδεκάρι της Μάλτας.

Εσθονία



Έφθασε η ώρα του Μεγάλου Διαγωνισμού! Πολυτελή αυτοκίνητα, μετρητά, κότερα, διακοπές σε εξωτικούς προορισμούς, πολυμίξερ, αποχυμωτές, υπογεγραμμένα dvds της Μαριάννας Ντούβλη και πολλά ακόμη πλούσια δώρα, περιμένουν το φίλο ή τη φίλη που θα μπορέσει να δει ολόκληρο το τραγούδι της Εσθονίας. Η χώρα γλίτωσε στο παρά πέντε τη μη συμμετοχή της στο διαγωνισμό, καθώς χρώσταγε κάτι λεφτά στην EBU (ενώ η δική μας η ΕΡΤ είναι κιουρία στους λογαριασμούς της με την αλλοδαπή -όχι να τα βλέπεις αυτά για να εκτιμάς), αλλά τελευταία στιγμή ο εσθονικός ΕΟΤ έκαμε μία χορηγία διότι σκέφθηκε ότι θα ήταν κρίμα να χάσει η χώρα μία τέτοια ευκαιρία προβολής της σε τόσα εκατομμύρια τηλεθεατάς. Κανονικά πάντως και εάν ενδιαφέρονταν πραγματικά για το γόητρο της χώρας, θα έπρεπε να κάνουν χορηγία στους τηλεθεατές ένα σετ ωτοασπίδες ή να πληρώσουν τον καλλιτέχνη να μείνει σπίτι του. Από την άλλη δεν θα ήταν κακή ιδέα να του δοθεί ένα αναμνηστικό βραβείο από το διαγωνισμό. Γιατί ουχί μόνο τραγουδά το πιο άθλιο άσμα από καταβολής κόσμου, αλλά κατάφερε να το πλαισιώσει με ένα ακόμη πιο ανατριχιαστικό βιντεοκλίπ.

Ιρλανδία



Μολονότι τα ξεψυχισμένα ξωτικά και οι ζουμπουρλές μεγαλοκοπέλες δεν είναι της μοδός, η χώρα αρνείται πεισματικά να ξεράσει το Τζόνι Λόγκαν από μέσα της. Αν ήμασταν στα 90s αυτό το τραγούδι θα ήταν φαβορί, γεγονός που σε κάμει αν μη τι άλλο, να εκτιμάς το σήμερα. Η αρτίστα λέγεται Niamh Kavanagh και μπορεί εσένα να μη σου λέει τίποτα, αλλά παρότι σήμερα φέρνει λίγο στη Μαριέττα (όχι τη Χρουσαλά, τη Γιαννάκου-Κουτσίκου), το 1993 είχε κερδίσει το διαγωνισμό με ένα εξίσου ξενέρωτο τραγούδι που οδήγησε τότε στην κατάρρευση της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Μετά από δεκαεπτά χρόνια και μία λαμπρή καριέρα σπίτι της, αποφάσισε να επανέλθει ακολουθώντας το παράδειγμα της Βίσση που κάθε δεκαετία κάνει ένα πέρασμα από το διαγωνισμό (το επόμενο έχει ήδη προγραμματισθεί για το 2027). Πάντως εκτός από τη Niamh Kavanagh, φέτος επιστρέφει και ο Φρέντι Κρούγκερ στο Δρόμο με τις Λεύκες. Κρίπι (αλλά εσύ σε ποιο από τα δύο αναφέρεσαι;).

Ισλανδία



Πλήθος από αναπάντητα ερωτήματα έχουν ανακύψει τις τελευταίες ημέρες και μετά την προβολή αυτού του βίντεοκλιπ. Πρώτον, οι Ισλανδοί διέθεταν τόσον καιρό ετούτη την τραγουδιάρα και δεν σκέφθηκαν ούτε για λίγο να την χρησιμοποιήσουν ως πώμα για να βουλώσουν το ηφαίστειο; Δεύτερον, η πτώση στην πισίνα που επιχειρεί η τραγουδιάρα στο τέλος του βίντεοκλιπ αποτελεί έμμεση απειλή προς τους πιστωτές της Ισλανδίας; Ότι δηλαδή μη με πιέζεις, διότι δεν το'χω σε τίποτα να τη βουτήξω στην ανοιχτή θάλασσα και να σηκώσω τσουνάμι μέχρι την Αστραλία! Τρίτον, τα αεροπλάνα δεν πετούν τόσον καιρό όντως λόγω του ηφαιστείου ή μήπως έφαγε δαύτη καμία φασολάδα και το ρίχνουν και καλά στο καημένο το ηφαίστειο; Φαίνεται πάντως ότι το επίθετο Βjork είναι το μόνο που μοιράζεται με τη διάσημη παρτσακλή συμπατριώτισσά της, καθώς το στιφάδο της το τρώει μόνη.

Σάββατο, 8 Μαΐου 2010

Eurovision 2010 - Μέρος Πρώτο

Τώρα να σου πω ότι με όλα αυτά που συμβαίνουν ήταν εύκολη απόφαση, ψέματα θα'ναι. Εντούτοις σκέφθηκα ότι χρειάζεται να σκάσει ένα χαμόγελο στο χειλάκι σου και επειδής δεν είχα να σου γράψω τίποτις αστείο, σκέφθηκα να χρησιμοποιήσω την πατροπαράδοτη συνταγή της Γιουροβίζιον μπας και ξεχαστούμε λιγάκι και δεν αυτοκτονήσουμε μαζικά σήμερα το βράδυ κοιτάζοντας την Τρέμη. Ανασκουμπώσου διότι έχουμε τριανταεννιά χώρες να λουστούμε και οι περισσότερες από αυτές μας έχουν δανείσει και λεφτά (οπότε έναν ψήφο τουλάχιστον θα πρέπει να τον δώσεις).

Αλβανία



Η Juliana Pasha είναι μία κοπέλα με πείσμα. Το 2007 πήρε μέρος στους τοπικούς προκριματικούς και βγήκε 3η. Το 2008 πήρε μέρος στους τοπικούς προκριματικούς και βγήκε 2η. Το 2010 πήρε μέρος στους τοπικούς προκριματικούς και βγήκε 1η. Για να μην αναρωτιέσαι, το 2009 πήρε τις άδειές της. Το τραγούδι λέγεται "It's all about you" και στο βίντεοκλιπ η Juliana κυλιέται στα χορτάρια, χαϊδεύει τις πεταλούδες και χαριεντίζεται με τα δέντρα γιατί της λείπει ο καλός της. Ο οποίος όπως θα διαπιστώσεις στα μισά του κλιπ είναι ο Γιακουμής που είχε μπαρκάρει από το Δυρράχιο, έπεσε το κατάρτι πάνω του και έχασε το φως του, ναυάγησε ανοιχτά των Μπόρα Μπόρα, τον φάγανε οι ξέρες και τα σκυλόψαρα, βρέθηκε στην Αραπιά όπου δούλεψε στις φυτείες του ζαχαρότευτλου, του ξαναήρθε το φως μαζί με μία συγνώμη από τη ΔΕΗ και εντέλει μετά από δώδεκα χρόνια γύρισε στη Juliana η οποία είχε εντωμεταξύ λαλήσει από τη στέρηση -πράγμα που εξηγεί επιτέλους και το χαριεντισμό με τις πεταλούδες και τα δέντρα. Όπως καταλαβαίνεις, το τραγούδι είναι αφιερωμένο στον άγνωστο ναύτη και στη φουκαριάρα τη μάνα του.

Αζερμπαϊτζάν



Η Safura Alizadeh είναι μόλις 17 ετών, γεγονός που σε οδηγεί σε μία σειρά από διαπιστώσεις: Πρώτον, τα κοριτσόπουλα από το Μπακού είναι ξεπεταγμένα διζ ντέιζ. Δεύτερον, μπορεί στα σχολεία της χώρας τα παιδάκια να μαθαίνουν ωραιότατα εξισώσεις δευτέρου βαθμού και αρχαία αζέρικα, αλλά τα αγγλικά διδάσκονται πλημμελώς. Τρίτον, ακόμα κι αν δεν σε έχει επηρεάσει η οικονομική κρίση, είναι βέβαιο ότι όσο ακούς το συγκεκριμένο τραγούδι, το επαναλαμβανόμενο "drip drop, drip drop" μπορεί εύκολα να σε οδηγήσει στην παράνοια και να αρχίσεις να βαράς το κεφάλι σου στην εταζέρα. Τέταρτον, αν η Safura θεωρείται όντως η αυριανή σταρ της χώρας καθόπως διαδίδεται, το "Αζερμπαϊτζάν έχεις ταλέντο" πραγματικά δεν θα βλέπεται. Πέμπτον, τώρα που έχεις ακούσει αυτό το τραγούδι, η έννοια "μαρτύριο της σταγόνας" έχει αποκτήσει πλέον για σένα ήχο: Drip Drop, Drip Drop. Drip Drop, Drip Drop. Αααααααααααργκ!

Αρμενία



Ως γνωστόν, τραγουδιστικά το βερίκοκο συνοδεύεται από το ρικο-ρικο-ρίκο-κο ρίκο-ρικο-κό. Εντούτοις επειδής ούτε Μπεμπέκου, ούτε Διαμαντοπούλου φυτρώνει στο Ερεβάν, η Αρμενία (που για να μαθαίνεις εκτός από τον Ατόμ Εγκογιάν, τον Άραμ Χατσατουριάν και τη Σερ, είναι η πατρίδα και του βερίκοκου -κάπως συνδέονται όλα αυτά με συμπαντικό τρόπο, αλλά μη μπαίνω και στα χωράφια του Χαρδαβέλα) στέλνει το άσμα "Apricot Stone" με την μακρομαλλούσα γενοβέφα Eva Rivas που κανονικά λέγεται Valeriya Reshetnikova-Tsaturian αλλά σκέφθηκε (ορθώς) ότι μπορεί να στραμπουλίξεις και τη γλώσσα σου όταν θα πας να ζητήσεις από το Μετρόπολις το σιντί της (λέμε τώρα). Το τραγούδι που τοποθετείται στο τοπ-φάιβ του πτηνού, δεν είναι κατιτίς το εξαιρετικό αλλά σου ψιλομένει γιατί κάνει το έθνικ τσαλιμάκι του. Ο μεγάλος σου φόβος είναι ότι θα το διασκευάσει η Αρβανιτάκη και θα πεις το ρίκοκο, βερίκοκο!

Βέλγιο



Τόσες δεκαετίες συμμετέχει η χώρα, δεν έχει καταλάβει την τύφλα της. Μα είναι απλό: αν θέλεις πραγματικά να κερδίσεις, στέλνεις μία τσιριμπιμ-τσιριμπόμ κορασίδα με εθνοποπ τραγουδάκι-σετάκι με γουάου χορευτικό ή εναν κουλτουρονεαρό με σακάκι με κρόσσια, βιολί στο χέρι και πέντε χοντρές στα φωνητικά. Χελόου, πόσο δύσκολο είναι αυτό; Αν πάλι θέλεις να σου πετάξουν μερικά κέρματα στο καπέλο, στέλνεις τον Tom Dice με μία κιθάρα, ένα μπλουτζήν και ένα ψευτο-accoustic άσμα να σου θυμίζει τουρίστα που έχει ξεμείνει στην Αθήνα και κουτσοτραγουδάει στο μετρό για να τον λυπηθείς. Επόμενη στάση Ευαγγελισμός.


Βοσνία & Ερζεγοβίνη



Τη Βοσνία τη συμπαθώ (η Ερζεγοβίνη είναι που μου τη σπάει). Και αυτός ο τυπάκος ο Vukašin Brajić προσπαθεί να ροκάρει χωρίς να βρωμάει βαλκανίλα από χιλιόμετρα, να του το αναγνωρίσουμε τ' ανθρώπου. Θα το πεις συνεπές, θα το πεις και φιλότιμο. Αλλά επειδής έχεις να δεις τριανταεννέα χώρες και το χασμουρητό θα σε πεθάνει, δεν έχεις χρόνο για φλατ τραγουδάκια: φίλε Brajic ή πρέπει να μας πεις κάτι ενδιαφέρον ή κάνε μας να γελάσουμε! Παρότι θα τραγουδήσει στα αγγλικά, ο ορίτζιναλ τίτλος του άσματος ήταν "Munja I Grom" και στο ομολογώ απογοητεύτηκα όταν συνειδητοποίησα ότι η λέξη "μούντζα" σημαίνει κεραυνός. Διότι είχα πλάσει ολόκληρο σενάριο ότι και καλά τα είχε με κάποια βόσνια που την ελέγανε Ιγκρόμ και αφού τον κεράτωσε με έναν ερζεγοβίνο (που χειρότερο δεν μπορεί να σου συμβεί), της πέταξε μία μούντζα. Δυστυχώς σε κάτι αστραπόβροντα αναφέρεται ο καλλιτέχνης, αλλά και παρά την προσπάθεια, ο Σάκης Αρναούτογλου ροκάρει καλύτερα στην ΕΤ3 και με το ίδιο θέμα.

Βουλγαρία



O Miroslav Kostadinov τραγουδά για τους αγγέλους και στοιχηματίζω ότι θα τον εδείς με πολύ φτερό και πούπουλο επί σκηνής -εξού και στην ευρύτερη περιφέρεια της Σόφιας δεν έχει μείνει περιστέρι ξεπουπούλωτο! Ο βουλγαρικός τίτλος είναι "Angel Si Ti" που δεν είναι παρά μία παράφραση του γνωστού "Αλτ! Τις ει;", καθώς φαίνεται πως ο καλλιτέχνης δέχεται επίθεση από σμήνος ζοχαδιασμένων αγγέλων που μετά τις συνεχιζόμενες προσβολές που έχουν δεχθεί από την Κούκα που αμφισβήτησε την ύπαρξή τους ("Δεν υπάρχουν άγγελοι σου λέω, νόμιζα πως είχα αγκαλιά τον τελευταίο"), την Πρωτοψάλτη που τους νεκροφίλησε (ο ά-γγελοοοοοοός μου, ο θα-να-τοοοοός μου, εσύυυυυυυ) και την Αγγελική Ηλιάδη που τους γλέντισε και τους πέταξε σαν στυμμένη λεμονόκουπα ("άγγε-λέ μου και αλήτη, στου κορμιού σου το ξενύχτι, με τα χάδια σου μεθάω, σαν τρελή σε αγαπάω / άγγελέ μου και αλήτη, έλα απόψε απ' το σπίτι, την αγάπη μου να νιώσεις και μετά να με τελειώσεις"), έφθασαν τα πετούμενα στο μη παρέκει τους και φτεροκοπούν μέχρις θανάτου βαλκάνιους καλλιτέχνες -τύφλα να'χουν τα πουλιά του Χίτσκοκ!

Γαλλία



Καλωσήρθατε στο Αφρικαβίζιον δυοχιλιάδεςδέκα! Η Γαλλία αποφασίζει -για μία ακόμη φορά- να τη δει μουλτικουλτουρέλ καθότι έχει μπολιαστεί με όλη αυτή τη Σενεγάλη που έχει έρθει και έχει κατσικωθεί στο Παρίσι και πουλάει ψευτορόλεξ όξω από τη Γκαλερί Λαφαγιέτ. Μολονότι οι Ζουλού ρυθμοί στις κρύες αρένες της Νορβηγίας (εκεί γίνεται ντε φέτος ο διαγωνισμός -τόσο Ρούπακ με βιολί είδες πέρσι, τίποτα δεν σου'μεινε;) θα είναι σαν τη μύγα μες το γάλα, επέτρεψέ μου να πω ότι αυτό το άσμα είναι ό,τι πιο πρωτότυπο και μοντέρνικο θα ακούσεις φέτος στο διαγωνισμό. Το ότι δεν είναι καθόλου ευρωπαϊκό, θα πρέπει να σε προβληματίσει πολύ για τη μουσική που παράγεται πια σε αυτήν εδώ την ήπειρο. Αν ήμουν η Νότια Αφρική θα είχα υιοθετήσει το "Allez Olla Olé" για επίσημο χιτάκι του Μουντιάλ! Ζούπερ λέμε!

Γερμανία



Η πιτσιρίκα Lena Meyer-Landrut μπορεί να είναι συμπατριώτισσα με τη φράου Μέρκελ και τον χερ Σόιμπλε, αλλά βλέποντας το σκαμπρόζο βλέμμα της, εύχεσαι να μας είχαν ανακοινωθεί κι εμάς οι περικοπές με τόση τσαχπινιά! Όλως περιέργως, η γερμανική συμμετοχή είναι φέτος η μεγαλύτερη φρεσκαδούρα του διαγωνισμού και το πιο ραδιοφωνικό χιτάκι που δεν θα βαρεθούν να βάζουν οι σταθμοί για το προσεχές δίμηνο. Φυσικά και βρίσκεται στο τοπ-φάιβ του πτηνού, παρότι αποδεδειγμένα οι Γερμανοί πια ΔΕΝ είναι φίλοι μας. Προσοχή πάντως γιατί ακούγεται ότι σε περίπτωση που ψηφίσεις το εν λόγω άσμα με ες-εμ-ες, η φράου Μέρκελ θα σου φορολογήσει το κινητό και θα σου κατασχέσει το σπίτι -μπορεί να στο χέσει κιόλας.

Γεωργία



Ναι, ναι και ναι. Είναι ομορφούλα, έχει φωνή, υποστηρίζουμε Υπερκαυκασία γιατί είναι στου διαόλου τη μάνα. Αλλά γλυκιά μου κοπέλα να χαρείς τους υπεραιωνόβιους παππούδες σου, έχουμε φάει στη μάπα τόση μπαλάντα που και η ίδια η Σελίν Ντιον βρίσκεται σε κλινική αποτοξίνωσης για να σταματήσουν να βουίζουν τ'αυτιά της. Όσο shine και να φωνάξεις, κανείς δεν θα συγκινηθεί εκτός ίσως από τη στερημένη αγγλίδα νοικοκυρά που χαζεύει τη γιουροβίζιον έχοντας κατεβάσει τρεις μπύρες και ρεύεται το fish & chips της. Και τελοσπάντων για να δει η γεωργιανή πόντο, θα πρέπει να σκιστεί το καλσόν της (μη με κατηγορήσεις εμένα για κλισέ, αυτή άρχισε πρώτη!).

[συνεχίζεται]