Σάββατο, 13 Νοεμβρίου 2010

Μαυρογιαλούρεια 2010

Επειδής τα Όσκαρς όσο να πεις αργούν, τα Γκράμις έχουν καταντήσει μία σάχλα και μας έχουν καταργήσει και τα Αρίων, θα ήταν νομίζω εξαιρετική ιδέα να δημιουργηθεί ένας νέος θεσμός που θα απονέμει βραβεία σε πολιτικούς. Στο κάτω κάτω, έχουνε φάει τόσα φάσκελα τελευταία, ας τους βραβεύσει και κάποιος! Στο πνεύμα των πρόσφατων εκλογών τοπικής αυτοεκδίκησης λοιπόν, τα χρυσά αγαλματάκια Μαυρογιαλούρος απονέμονται ως εξής: 

Βραβείο Καλύτερου Πρωτοεμφανιζόμενου Δημάρχου πηγαίνει δικαιωματικά στο γιο Μπακογιάννη. Διότι υποστηρίζουμε τη νέα γενιά καλλιτεχνών, αγαπάμε Καλομοίρα, Ησαΐα Ματιάμπα και Τάμτα. Και τελοσπάντων εάν δεν του βγει το δημαρχιλίκι στο Καρπενήσι, μπορεί να τραγουδήσει του χρόνου με την Ήβη Αδάμου και τους Μαζού εντ δε Ζου. 

Βραβείο Προμελετημένης Πολιτικής Μητροκτονίας απονέμεται στην κα Αλεξάνδρα Πάλλη, θυγατέρα της Φάννης Πάλλη-Πετραλιά, η οποία κατέβηκε στο Δήμο Γλυφάδας τη στιγμή που το επίσημο χρίσμα της Νέας Δημοκρατίας εδόθη στο Βαρβιτσιώτη τζούνιορ (ζήλεια-ψώρα). Επειδής όμως όλα συνδέονται σ'ετούτο το μάταιο δοβλέτι, άκου να δεις το ντόμινο των εξελίξεων: εάν βγει εντέλει ο Βαρβιτσιώτης τζούνιορ, θα πρέπει να εγκαταλείψει τη βουλευτική του έδρα, την οποία αμέσως μετά θα καταλάβει γκες-χου: μα η μαμά Φάννη Πάλλη-Πετραλιά βεβαίως -βουλωμένο γράμμα διαβάζεις απίθανε αναγνώστα! Δηλαδής κάτσε να το καταλάβω: χάνει η κόρη/κερδίζει η μάνα στη μία περίπτωση, κερδίζει η κόρη/χάνει η μάνα στην άλλη, και έλα πες μου εσύ αν δεν είναι αυτό ματίριαλ για τις Οικογενειακές Υποθέσεις του Alpha, τότε τι είναι! Τώρα βέβαια θα αναρωτηθείς -και δικαίως- για ποιο λόγο η κοράκλα αντίς να αφήσει τη δόλια μάνα να επιστρέψει κιουρία στα έδρανα της Βουλής που τόσο της πηγαίνουν, θέλησε να κάμει το γινάτι της και να κατέβει υποψήφια δημαρχίνα! Κάνε παιδί να δεις καλό! Όλο αυτό πάντως με τους γόνους των τζακιών, θυμίζει Τόλμη και Γοητεία, που πριν καλά καλά το καταλάβεις έχουν ξεπεταχθεί τα μούλικα των πρωταγωνιστών (που δύο κύκλους ενωρίτερα ήσαν βρέφη και τώρα έχουν γίνει κοτζαμάν βούβαλοι και γαϊδάρες) και βλέπεις το γιο του Ριτζ και την κόρη της Μπρουκ να ξεμαλλιάζονται στο κεφαλόσκαλο της βίλας Φόρεστερ μη-χειρότερα! 

Βραβείο Αγαπημένου Αποτυχημένου Δημάρχου απονέμεται στο Νικήτα Κακλαμάνη, ο οποίος αφού έκοψε δέντρα για να τσιμεντοποιήσει πάρκινγκ, εγκατέλειψε τις γειτονιές του κέντρου στο μαύρο έλεος της γκετοποίησης και μετέτρεψε τη μεταολυμπιακή Αθήνα που παρέλαβε σε μεταεμετική χαβούζα σκουπιδιών, έρχεται και ζητά με περισσό θράσος την ψήφο του αθηναίου πολίτη. Ο οποίος αθηναίος πολίτης είναι γενικώς διαταραγμένος με όλα όσα του έχουνε συμβεί τα τελευταία χρόνια (και δεν αναφέρομαι μόνο στο δέντρο του Αβραμόπουλου) και είναι ικανός να βγάλει δήμαρχο και τη Μάγια τη Μέλισσα άμα κατέβει με πιασάρικο συνδυασμό! Εξακολουθώ να απορώ αν η μαζοχιστική εμμονή αυτής της πόλης να ψηφίζει ό,τι-να-ναι αποδίδεται σε παροιμιώδη αφέλεια ή σε χιουμοριστική σκοπιμότητα. 

Βραβείο Lady Gaga απονέμεται στον κύριο Ψινάκη. Τον οποίο εσταύρωσε σύσσωμο το κοινό του Σάκη Ρουβά και του Μαρτάκη με την κρυφή ελπίδα να δει τους μεγάλους καλλιτέχνες να σκίζουν τα μπλουζάκια τους σε μεγάλη πρωτοχρονιάτικη συναυλία στο Σύνταγμα. Ο Ψινάκης θα φέρει στα σίγουρα μεγάλες αλλαγές στην πολύπαθη πόλη: ας πούμε θα προχωρήσει σε εκτεταμένα λίφτινγκ -ουχί στις πλατείες και τους δρόμους -που είναι μπανάλ ως παρέμβαση- αλλά στους ίδιους τους αθηναίους. Τέρμα πια οι σταφιδιασμένες και κακομοιριασμένες γριές: όλες τους θα κυκλοφορούν με κολλαγόνο στα χείλη, μπότοξ δια χειρός Φουστάνου, στάιλινγκ επιμελημένο από τη Τζούλια Αλεξανδράτου, ενώ και ο Τρύφωνας Σαμαράς θα περιοδεύει στα ΚΑΠΗ για να τους περνάει εξτένσιονς. Σε σημείο που πλέον, λαϊκή αγορά στον Κολωνό και πασαρέλα του Βερσάτσε στο Μιλάνο θα διαφέρουν μόνο στα μπρόκολα. Κόλαση! (ή μήπως «Κώλαση»; Με την καλή έννοια...) 

Τη στιγμή που τα ξενυχτάδικα κλείνουν και οι μεγάλοι λαϊκοί καλλιτέχνες αναπολούν με θλίψη τις παλιές δόξες στ’Αστέρια και τη Φαντασία, Ειδικό Βραβείο Καλλιτέχνη της Παραλιακής απονέμεται στον Πέτρο Ίμβριο που τολμά και κατεβαίνει (ως υποψήφιος έστω) στη Γλυφάδα! Το Βραβείο συνοδεύεται με δύο πανέρια λουλούδια και πέντε στοίβες πιάτα. 

Το Βραβείο Την Έκανα Αλέκος, μοιράζονται οι κύριοι κύριοι Αλέκος Αλαβάνος και Αλέξης Τσίπρας. Λόγω απουσίας των δύο ηγετών (τους καλέσανε στο μεγάλο επιταχυντή του CERN να εξηγήσουν στους επιστήμονες πώς μπορούμε να διασπάσουμε ένα απειροελάχιστο σωματίδιο ύλης σε διακόσιες εξήντα εφτά συνιστώσες), το βραβείο θα παραλάβει ο κύριος Φώτης Κουβέλης και θα το παραδώσει στο ΠΑΣΟΚ. 

Το Βραβείο Ευσεβέστερου Ορθόδοξου Χριστιανόπουλου πηγαίνει στον κύριο Γκιουλέκα ο οποίος εσήκωσε τον τιμημένο σταυρό της Ορθοδοξίας και εβάδησε εν μέσω επιθέσεων του άπιστου και βδελυρού Μπουτάρη (γνωστού συμφοριασμένου αντίχριστου) προς το Δημαρχείο Θεσσαλονίκης για να συνεχίσει το λαμπρό έργο του Παπαγεωργόπουλου και των λοιπών αγίων της πόλης. Όταν και εφόσον ολοκληρωθεί και ο δεύτερος γύρος και επιβεβαιωθεί η νίκη Γκιουλέκα, τα χριστιανόπουλα θα πάνε με φτερά, να πούνε μήνυμα που φέρνει τη χαρά. Στον Άνθιμο ντε! Ο οποίος αμέσως μετά θα κάμει ένα ευχέλαιο στην πλατεία Αριστοτέλους να ‘σχωρεθούν τα πεθαμένα μας.

Τέλος, το βραβείο Καλύτερου Καλλιτεχνικού Σχήματος πηγαίνει στο Δημοτικό Συμβούλιο της Αθήνας, που πέραν του κυρίου Ψινάκη, φαίνεται πως θα περιλαμβάνει τη Βάσια Τριφύλλη, τη Μαρία Τζομπανάκη, το Νίκο Ψαρρά, το Δημήτρη Κωνσταντάρα, την Άννα Βερούλη, το Γιώργο Κατσαρό και το σαξόφωνό του. Επειδής η τηλεόραση εφέτος δεν έχει τίποτα της προκοπής, προτείνω να μεταδίδονται ζωντανά οι συνεδριάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου, μπας και κάνουμε λίγο κέφι.

Παρασκευή, 12 Νοεμβρίου 2010

Φρεναπάτη

Προσοχή: ακολουθεί θεατρική πρόταση πχιότητας!

Αν ψάχνεις μία λέξη για να περιγράψεις τα όσα ζει η χώρα εδώ και κάμποσους μήνες, το Εθνικό Θέατρο σου προτείνει την πιο ταιριαστή: φρεναπάτη! Στην Κεντρική του Σκηνή (που είναι τζιτζί μετά τις πολυετείς εργασίες που της κάνανε για να τη συνεφέρουνε και αξίζει τον κόπο να πάρεις τα ρίσκα σου και να κατηφορίσεις την Αγίου Κωνσταντίνου για να καλοκαθίσεις στα βελούδινα καθίσματά της) ο Χρήστος Λούλης και η Έμιλυ Κολιανδρή (που είναι ζευγάρι και στη ζωή / διαβάζουμε και λίγο Ciao επιτέλους!), ο Γιάννης Βογιατζής και η Εύα Κοταμανίδου κάθονται και σου διηγούνται μία ιστορία πολλαπλών αναγνώσεων και ανατροπών. Όπου μία μάνα αποφασίζει να ψάξει το γιο που η ίδια έδιωξε με την απονιά της και καταφεύγει σε ένα μάγο (και ουχί στη Βίκυ Χατζηβασιλείου) για να τη βοηθήσει. Έλα που ο γιος είναι σουρτούκος και έχει μπλέξει με αλαφρόμυαλους ιππότες, επιτήδειες δεσποσύνες, ξαναμμένες υπηρετριούλες (πέφτει και σεξάκι -τι άλλο να πω για να σε πείσω;) και καταλήγει μπουζουριασμένος στη στενή!

Τώρα αν σου 'μολογήσω ότι το έργο είναι του γαλλικού κλασικισμού (Πιερ Κορνέιγ και 16ος αιώνας), αποδίδεται σε έμμετρο ομοιοκατάληκτο και τσου, η παράσταση δεν κάμει διάλειμμα, θα γελάσεις στα μούτρα μου και θα προτιμήσεις στα σίγουρα να κάτσεις σπίτι να δεις τη Μανωλίδου να ξαλμυρίζει το μπακαλιάρο. Αλλά λιγόψυχε αναγνώστα, μην το φοβού το Εθνικό: η σκηνοθετική προσέγγιση έχει απίθανες μοντερνιές με ζούπερ τρίπατες μεταλλικές κατασκευές που αναδύονται από τα σπλάχνα της σκηνής, ο έμμετρος ομοιοκατάληκτος παιχνιδίζει εξυπνούλικα στ'αυτιά σου και το διάλειμμα δεν το θες γιατί η παράσταση διαρκεί μόλις 90 λεπτά και βγαίνεις κύριος κατά τις 10 και μισή (προλαβαίνεις που λέει ο λόγος και τη Μανωλίδου που είναι τελοσπάντων κι αυτή του κλασικού ρεπερτορίου).

Ξεύρεις γιατί στο προτείνω; Γιατί χορταίνει το μάτι σου θέατρο ρε φίλε (και όχι τηλεοπτικό θέαμα παιγμένο στο σανίδι σαν τις μύριες παραστάσεις που έχω δει τελευταία), με ζούπερ εντυπωσιακά κοστούμια και σκηνικά, ενδιαφέροντες διαλόγους και σπιρτόζες ερμηνείες. Όλοι καλοί σου λέω, σπάνιο πράγμα! Αν πας πάντως να το δεις, θυμήσου να ρίξεις ειδικά ρισπέκτ και χαρωπά τα δυο χεράκια να χτυπήσεις στο Γιάννη Βογιατζή που σου είναι συγκινητικά οικείος έτσι κι αλλιώς από τις παλιές ταινίες με τη Ρένα, αλλά σου προσφέρει εδώ τον πιο γλυκό μάγο που έχεις δει. Α και στο Γιώργο Γάλλο που δίνει στα σίγουρα την πιο αξιομνημόνευτη ερμηνεία του έργου ως θρασύδειλος ιππότης.

Εντάξει, μετά αν θες, δες Μπιγκ Μπράδερ.