Πέμπτη, 13 Ιανουαρίου 2011

Έχω μύτη εγώ!

Ξεύρεις κανέναν με μεγάλη μύτη; Εντάξει, εκτός από τον Πινόκιο, την Μπάρμπρα και τον Γκόντζο. Και ερωτώ, διότι έρχεται τα τελευταία χρόνια η επιστήμη και σου αποκαλύπτει ότι η μεγάλη μύτη έχει θετική συσχέτιση με την υψηλή νοημοσύνη και -μπόνους για εσένα τον μυτόγκα- προστατεύει από τις ιώσεις και τα κρυολογήματα. Άσε που κυκλοφορεί και η φήμη ότι η μεγάλη μύτη συνεπάγεται και άλλα πράματα στο έξτρα λαρτζ τους. Και δεν ξεύρω πόσο προικισμένος ήταν ο Πινόκιο, αλλά για τη Μπάρμπρα δεν θέλω καν να το σκεφτώ!

Υπάρχουν μύτες και μύτες: γαμψές, στρουμπουλές, μελιτζανάτες, γαλλικές. Και υπάρχει και η μύτη του Συρανό ντε Μπερζεράκ. Ο οποίος -αν δεν το ξεύρεις- υπήρξε υπαρκτό πρόσωπο, έζησε το παλιά (15ο αιώνα) και εκτός από δεινός ξιφομάχος, είχε γράψει ωραιότατα έργα με πιο ονομαστά την Αγριππίνα και το Ταξίδι στη Σελήνη. Πολύ φέιμους δεν ήταν, μέχρι τη στιγμή που -δυόμιση αιώνες περίπου μετά το θάνατό του- ο Ροστάν εμπνεύστηκε και συνέγραψε θεατρικό με τη ζωή του. Που όταν το 1897 πρωτοανέβηκε στο παρισινό σανίδι, προκάλεσε φρενίτιδα ενθουσιασμού.

Το στόρι το ξεύρεις γιατί το έχεις δει σε ένα σκασμό διασκευές. Συρανό αγαπάει Ρωξάνη, Ρωξάνη καλοκοιτάζει Κριστιάν, Κριστιάν μυαλό κουρκούτ, Συρανό γράφει στιχάκια για λογαριασμό Κριστιάν, Ρωξάνη ερωτεύεται Κριστιάν γιατί μαγεύεται από εσωτερικό κόσμο Συρανό. Την αμαρτία μου θα σου την πω: εμένα αυτό το στόρι μού φαινόταν πάντοτε ανιαρό, τετριμμένο, κουζουλό. Ήταν κι αυτή η γκροτέσκα μύτη, σκέτη ξενέρα το εργάκι.

Υπέρβαση θα την επείς την απόφασή μου να πάω στο Εθνικό και να δω το Συρανό του Καραθάνου. Και έγινε η υπέρβαση, ανάβαση! Σε πρωτόγνωρα επίπεδα ερμηνευτικής, σκηνοθετικής και εικαστικής βιρτουοζιτέ! Δύο γιομάτες ώρες να παρακολουθώ ωσάν το χάνο και να απολαμβάνω ένα εγκεφαλικό παιχνίδι με ευφυέστατα ευρήματα να ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μου. Οι ερμηνείες του πρωταγωνιστικού τρίο (αισθαντικός Καραθάνος / ζουμπουρλού Κιτσοπούλου / μετρημένος Λούλης), το ιντεράξιον με το κοινό (ως και γλυκό μπορεί να φας!), ο ενθουσιασμός του υπόλοιπου καστ, η μεγαλειώδης σκηνή με τη Ρωξάνη ανεβασμένη στο μπαλκόνι (σκάλα), ο συγκινητικός μονόλογος του Καραθάνου στο τέλος! Όλα ζούπερ λέμε!

Αν έπρεπε να σε στείλω σε μία παράσταση εφέτος, εμπιστεύσου το Πτηνό και πήγαινε στο Εθνικό. Και τελοσπάντων, δεν ξεύρω για ιώσεις και νοημοσύνες, αλλά αν πας και ανοίξεις τα ρουθούνια σου, θα μυρίσεις στα σίγουρα θέατρο!

2 σχόλια :

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts