Κυριακή, 23 Ιανουαρίου 2011

Hereafter

Σε έχει απασχολήσει ο θάνατος; Το κακάρωμα; Το καπούτ; Και δεν εννοώ προσχηματικά και επιφανειακά, τύπου σου μιλάνε για το θάνατο και χαμηλώνεις το βλέμμα ή καμώνεσαι το θλιμμένο ή φτύνεις στον κόρφο σου. Διότι ναι, από τα μικράτα σου, το σακουλεύεσαι ότι το θέμα είναι δύσκολο. Αλλά κακά τα ψέματα, ο θάνατος δεν μπορεί να σε απασχολήσει παρά μόνο βιωματικά: χάνεις κάποιον, σκίζεται το μέσα σου, συνειδητοποιείς το μη-παρέκει της ζωής, τέλος. Ή τελοσπάντων αν είσαι ταγμένος σε κάποια θρησκεία, αίρεση, δοξασία ή urban legend, το τέλος ζαχαρώνεται με κάποια γενικόλογη υπόσχεση για μεταθανάτια ζωή, βουνά από πιλάφια, σετάκι από φτερά με ασορτί άρπα και τη Μέγκαν Φοξ να σε αλείφει με μαρμελάδα βερίκοκο.

Δεν ξεύρω αν υπάρχει παραπέρα, αλλά άσε με να αμφιβάλω πολύ γι'αυτό. Θες να με πεις κυνικό; Υπαρξιστή; Ολυμπιακό μη με πεις και όλα τα άλλα τα αποδέχομαι. Κατ'εμέ ο θάνατος σε διδάσκει τι σημαίνει ζωή. Πολύ εύγλωττα το υποστηρίζει μέσα από τις σελίδες του βιβλίου "Στον Κήπο του Επίκουρου", ο Ίρβιν Γιάλομ. Το ολοκλήρωσα προσφάτως και τολμώ να πω ότι -εγώ που κοροϊδεύω επιδεικτικά όσους διαβάζουν βιβλία ψυχολογίας, αυτοβοήθειας, θινκ πόζιτιβ και νικολοκαρτέρι- το βρήκα εντελώς χρήσιμο.

Όπως ενδιαφέρουσα βρήκα την τελευταία ταινία του Κλιντ που ασχολείται περίπου με το ίδιο θέμα. Υπάρχει μετά, ρε γαμώτο ή άδικα κάμω καλές πράξεις; Σαφείς απαντήσεις δεν θα πάρεις. Θα παρακολουθήσεις όμως τρεις ιστορίες ανθρώπων που βρίσκονται αντιμέτωποι με το θάνατο και αυτή τους η αναμέτρηση, τους οδηγεί στο να επαναχαράξουν τη ζωή. Να προσδιορίσουν πώς ακριβώς θέλουν να τη ζήσουν. Και αυτό ακριβώς είναι το πόιντ.

Είναι καλή η ταινία; Έχει τις αδυναμίες της, ήθελε περισσότερο δούλεμα στο σενάριο, σε καθησυχάζει με ένα γλυκερό τέλος, παντρεύει με ελαφρώς προσχηματικό τρόπο τις επιμέρους ιστορίες. Αλλά σε σύνολο ναι, είναι μία καλή ταινία. Έχει τις στιγμές της, πλέκει σταυροβελονιά τα συναισθήματα, έχει τον τρόπο της να σε συγκινήσει αν αφεθείς, αλλά και να σε κάμει να πεις γουάου με το τσουνάμι των πρώτων δέκα λεπτών (δια χειρός Σπήλμπεργκ παρακαλώ). Και πάνω απ'όλα, σου συζητάει κάτι που σε αφορά αλλά που δεν γουστάρεις να σε απασχολεί.


Αλλά φίλε, το τέλος είναι αυτό που προσδιορίζει τα πάντα. Τη διάθεσή σου να ερωτευθείς, να γίνεις παραγωγικός, να ταξιδέψεις, να γνωρίσεις τον κόσμο, να κάμεις παιδιά, να επηρεάσεις τους άλλους, να γράψεις ένα χαζοπόστ και να το αφήσεις παρακαταθήκη στη μπλογκόσφαιρα να'χουν να σε θυμούνται όταν θα'σαι κοσμική σκόνη. Καλή ζωή να'χουμε!

4 σχόλια :

  1. Τσιου! Τελικά δε μας είπες, σε άρεσε το φιλμ για όχι;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Με άρεσε αρκετά και με κράτησε και με έκαμε να σκεφτώ. Έτυχε να διαβάζω και το Γιάλομ την ίδια περίοδο και ήρθα και τα συνδύασα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Εμένα πειράζει που το "Η ζωή μετά" του Αρκά μου άρεσε περισσότερο??? Δεν πιστεύω να παρεξηγηθεί ο θείος Clint. xaxaxa

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. @mADman, ο θείος δεν παρεξηγεί. Αν και κλειδαμπαρώσου τις νύχτες γιατί καθόπως γνωρίζουμε, ως Κάλαχαν το χειρίζεται το ριβόλβερ του. Λολ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts