Τρίτη, 25 Ιανουαρίου 2011

Το χαμόγελο της γάτας

Τρου στόρι: τη δεκαετία του '50 ένας πατέρας στο Μεξικό απεφάσισε να ρίξει πέντε φάσκελα στην κενωνία και να απομονωθεί μαζί με τη φαμίλια εντός του σπιτιού του. Να κλειδαμπαρωθεί πίσω από τη δίμετρη περίφραξη του κήπου του και να αποκρύψει από τα τρία παιδιά του την ύπαρξη του κόσμου. Θα τον επείς σαλεμένο; Ε μια φορά, το φάδερ-οφ-δε-γίαρ αγουόρντ δεν του το δίνεις! Τα παιδιά του που έμειναν δεκαοκτώ χρόνια έγκλειστα (μην ακούσω έφηβο να ξαναγκρινιάξει επειδή έμεινε γκράουντεντ για καμιά βδομάδα) αγνοούσαν παντελώς οτιδήποτε υπήρχε πέραν του κήπου τους. Τα ονόματά τους ήταν Porvenir (=μέλλον), Voluntad (=δύναμη της θέλησης) και Utopia (=χελόου, πόσο χαζός είσαι που περιμένεις κι εδώ μετάφραση;) και δεν είχαν ιδέα τι είναι το αεροπλάνο, η καμηλοπάρδαλη ή ο πόλεμος. Δεν είχαν δει ποτέ τους τη θάλασσα, μήτε και το βουνό. Δεν είχαν παρακολουθήσει ποτές τηλεόραση (που σημαίνει ότι το μεξικάνικο σήριαλ τουλάχιστον το είχαν γλιτώσει). Και κυρίως δεν είχαν την παραμικρή ιδέα ότι υπάρχουν μερικά δισεκατομμύρια άνθρωποι όξω από τους τοίχους της ζωής τους. Μιλάμε για το υπέρτατο κοκούνινγκ. Επαναλαμβάνω, τρου στόρι!

Υπάρχει μία ταινία. Στην πραγματικότητα είναι δύο ταινίες. Η πρώτη λέγεται "El castillo de la pureza" (=το κάστρο της αγνότητας, τι θα γίνει θα πας να μάθεις κανένα ισπανικό γιατί βαρέθηκα;), είναι μεξικάνικη της δεκαετίας του '70 και ασχολείται με το ως άνω συμβάν. Η δεύτερη λέγεται "Κυνόδοντας" και είναι ελληνικιά. Όχι από εκείνες με τη Ζέτα Μακρυπούλια να περιφέρεται στην οθόνη χωρίς σενάριο, από τις άλλες για το ελαχιστοελάχιστο κοινό που επιμένει να δίνει ευκαιρίες στον πχιοτικό (;) ελληνικό κινηματογράφο και παρά τα αλλεπάλληλα χαστούκια.

Ο Κυνόδοντας είναι αυτό που λέμε "γροθιά στο στομάχι", οπότε εάν έχεις φάει πριν σπεντζοφάι ή μελιτζάνες αλά πολίτα, να μην πας. Δεν θέλουμε να λερώσεις τη μοκέτα του μουλτιπλεξ, καθόλου πρέπον! Την είδα πριν ένα χρόνο και ενώ μού έκαμε εντύπωση και ήθελα να σου τη σχολιάσω από τότες, απεφάσισα να την αφήσω να ωριμάσει μέσα μου για να μπορώ να είμαι πιο αντικειμενικός.

Σήμερα ανακοινώθηκαν οι υποψηφιότητες των Όσκαρς και ο Κυνόδοντας είναι μέσα στην πεντάδα για το Ξενόγλωσσης Ταινίας. Που σε τέτοια γκαλά, υποστηρίζουμε Ελλάδα και θέλουμε να σηκώσουμε γαλανόλευκη ψηλά να έχουμε να τσαμπουκαλευόμαστε. Η ταινία έχει όντως ένα ηχηρό μήνυμα. Σου χτίζει μία δυνατή αλληγορία. Και επιπλέον είναι καλογυρισμένη. Μοιάζει ντοκιμαντερίστικη, που το εκτιμάς. Σου βγάζει έναν κοινωνικό αυτισμό, νιώθεις την αγανάκτηση και τον εγκλεισμό. Έχει όμως και αδυναμίες. Μοιάζει σε κάποιες της σκηνές με δοκιμιακή ταινία σπουδαστή. Δεν αποφεύγει τα (γνώριμα στον ευρωπαϊκό κινηματογράφο, αλλά τόσο μα τόσο μπόρινγκ) διαλείμματα σιωπής, τύπου "πέσε κάτω και στοχάσου τώρα". Αλλά ως μελέτη περίπτωσης σε κάμει να σκεφτείς. Και τελοσπάντων, εάν αντέξεις το νοσηρό της θέμα, δεν μπορεί παρά να προβληματιστείς.

Η ένστασή μου είναι άλλη. Η ταινία αυτή είναι ριμέικ της μεξικάνικης. Ο δημιουργός της όμως (Λάνθιμος, κράτα το όνομα γιατί έχει ταλέντο και μπορεί να τον εδείς -του το εύχομαι ειλικρινώς- να σηκώνει και τ' αγαλματάκι) σου το απέκρυψε συστηματικά. Δεν το είπε ποτέ. Σε άφησε να πιστέψεις ότι είναι δική του ιδέα. Ότι του ήλθε η επιφοίτηση μη-χειρότερα και σου έσιαξε κοτζαμάν αλληγορία από το τίποτα. Και δεν σου κρύβω ότι αυτό με έχει επηρεάσει. Όχι γιατί δεν μου αρέσουν τα ριμέικς, όχι γιατί πιστεύω ότι πρέπει να υπάρχει παρθενογένεση στην τέχνη (ιουκ! πτηνό χάφτει κλισέ!), αλλά γιατί δεν γουστάρω την καλλιτεχνική ανειλικρίνεια.

Γαβ!

6 σχόλια :

  1. Οπως το αντιλήφθηκες εσύ κάποιοι άλλοι θα το καταλάβουν, που θα πάει. Πάντως ακόμη και στο σινεμά η ιδέα του plagarism είναι ευρέως διαδεδομένη, δυστυχώς

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Όλο αυτό μου θυμίζει το The Village (http://www.imdb.com/title/tt0368447/) μια ταινία που μου είχε αρέσει. Μόνο που εκεί δεν είχαμε να κάνουμε με μια οικογένεια, αλλά με ένα ολόκληρο χωριό.

    Όσον αφορά τον Κυνόδοντα, δεν το έχω δει, αλλά γενικώς δεν μπορώ αυτές τις ταινίες με τις σιωπές που λες και εσύ. Θέλω πλοκή, δράση και εξέλιξη σε μια ταινία.

    Ίσως να το δω από απλή και καθαρή περιέργεια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. δεν εχω να πω για ολα τα άλλα, αλλά σιωπές δεν είχε η ταινία...

      Διαγραφή
  3. @Marina, τέτοια αντιγραφή καραμπινάτη, μου μοιάζει εμένα ανέντιμη.

    @DaNaH, μαζί σου με τα χίλια! Αρκετά με αυτό το μύθο που θέλει την πχιότητα να είναι βαρετή, σιωπηλή και απονευρωμένη. Η μαγκιά είναι να κάμεις κάτι που να είναι συναρπαστικό και ουσιαστικό ταυτόχρονα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Όπως γράφτηκε πολύ επιτυχημένα και στο twitter ... επιτύχαμε "εξαγωγή κυνόδοντα"!!! χαχαχα

    Άντε μπράβο στο Λάνθιμο! Με το καλό να σηκώσει το αγαλματάκι και να ευχαριστήσει εκτός των άλλων και τον Arturo Ripstein!

    Εύχομαι απλά να μην έχει δει τους "Ηλίθιους" του Lars von Trier και παραδειγματιστεί για την επόμενη ταινία του ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. @mADman, εξαγωγή κυνόδοντα; Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχα........

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts