Πέμπτη, 13 Ιανουαρίου 2011

Ξυπόλυτοι στο πάρκο

Ένα από τα πράματα που μου κάμουν κάθε φορά εντύπωση όταν επισκέπτομαι τα εξωτερικά, είναι το αστικό πράσινο. Τη στιγμή που στην Αθήνα (και τη Θεσσαλονίκη και την Πάτρα και το Ηράκλειο κ.λπ.) το δέντρο το ψάχνεις με το τουφέκι, και η τελευταία ευρωπαϊκή μεγαλούπολη σού πετάει στη μούρη πάρκο εξτραβαγκάντσα με χιλιόμετρα από γκαζόν και δασώδη βλάστηση, λιμνούλες, ποταμάκια και ανθρώπους να ρεμβάζουν, να διαβάζουν, να τρέχουν και να απολαμβάνουν τη φύση.

Στη γλυκιά πατρίδα μας όμως, η έννοια πάρκο είναι το δίχως άλλο, παρεξηγημένη. Θα σου δώσω και ορισμό: πάρκο στην Ελλάδα είναι ένας εγκαταλελειμένος χώρος με σαπισμένα παγκάκια, ξεμαλλιασμένο γρασίδι, κακάκια σκύλων και ξεχαρβαλωμένες κούνιες όπου συχνάζουν (α) ανώμαλοι, (β) γριές, (γ) αλητάκια, (δ) αλλοδαποί, (ε) ναρκομανείς, (στ) συνδυασμοί των παραπάνω (π.χ. αλλοδαπές γριες ή ανώμαλοι ναρκομανείς). Εξού και το πάρκο το αποφεύγουμε, το παρακάμπτουμε (κυρίως τις νύχτες) και το έχουμε γενικώς χεσμένο (ενίοτε και κυριολεκτικώς).

Καχύποπτο λοιπόν με βρήκαν οι ανακοινώσεις περί σουπεργουάου αναμόρφωσης του Πεδίου του Άρεως, το οποίο ενθυμούμαι ως παιδί με ουχί ιδιαιτέρως καλές αναμνήσεις. Όταν ήμουνα μικρός, οι γονείς μου με πηγαίναν εκεί για βόλτα ή με περιπατούσαν στις εκθέσεις βιβλίου ή με καθίζανε στο Άλσος να δω τους κονφερασιέ να ψυχοραγούν (ως είδος) και να ρουφήξω μία γκαζόζα ή να γλείψω ένα υποβρύχιο (Θε-μου ξαφνικά νιώθω ηλικιωμένος!). Και ναι, το ντεκαντάνς που νιώθεις, εντάθηκε έκτοτε και κυρίεψε το πάρκο.

Παρότι περνάω συχνά από εκεί με το αμάξι, έχω να σταματήσω χρόνια. Την περασμένη Κυριακή, απεφάσισα να το κάμω όμως. Τσιμπάω εύκολα σε οτιδήποτε μυρίζει καινουργίλα και τελοσπάντων είχα περιέργεια να δω το αποτέλεσμα του λίφτινγκ στο σαγόνι της αρτίστας.

Τα έργα δεν έχουν τελειώσει και σε πολλά σημεία βλέπεις εργοτάξια. Αλλά το όσο έχει παραδοθεί, είναι ζούπερ! Φροντισμένα λιθόστρωτα καλντερίμια, υπέροχα μεγάλα ξύλινα παγκάκια, φροντισμένα λουλούδια, έξυπνες επιφάνειες για να τρέξεις και να περπατήσεις, ελαιόδεντρα μπροστά από την πολύπαθη Αθηνά, Αγωνιστές του 21 πνιγμένοι στο πράσινο και ένα στριφογυριστό ποταμάκι με τρεχούμενο νερό. Α, και κόσμος! Πολύς κόσμος! Που χαιρόταν το ανέλπιστο διάλειμμα μέσα στον τσιμεντένιο εφιάλτη. Που έβρισκε επιτέλους ένα λόγο να χαμογελάει. Που έβλεπε τους φόρους του να πιάνουν τόπο, ρε αδελφέ!

Και ξαφνικά ένιωσα από το τίποτα, μία βελτίωση στην πχιότητα ζωής μου. Τόσο απλά! Και θα με βρεις σύντομα εκεί ξανά. Με το βιβλιαράκι μου και το σπορτεξάκι μου και την πιο ηλιόλουστη διάθεσή μου να σου χαμογελάσω.

6 σχόλια :

  1. Θέλουμε κι άλλο (πάρκο εννοώ). Για μας που αγαπάμε την Αθήνα και θέλουμε να κάνει ένα γενικό lifting άκουσα πως η πλατεία Ομονοίας θα γίνει αγνώριστη οσονούπο. Με πεζόδρομους και μείωση τηε κυκλοφορίας και τα σχετικά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Άσε με να εκλάβω την ανάπλαση του Πεδίου του Άρεως ως μία ένδειξη ότι κάτι αλλάζει στην πόλη. Η πεζοδρόμηση της Πανεπιστημίου και οι παρεμβάσεις στις μεγάλες (και υποβαθμισμένες) πλατείες του κέντρου, θα μπορούσαν υπό μία έννοια να αποδώσουν την πόλη πίσω στους πολίτες της.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μωρέ εσύ ωραία τα λες αλλά δυστυχώς πιστεύω ότι αν πας κανα 6μηνο μετά το τέλος της ανάπλασης θα διαπιστώσεις με τρόμο την επιστροφή της ανώμαλης γριάς και όλης της καταστροφής που μόνο εμείς οι Έλληνες απ' όλο τον πολιτισμένο κόσμο ξέρουμε να φέρνουμε!!!

    Για να δούμε ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Δυστυχώς και εγώ θα συμφωνήσω με τον mADman. Ακόμα και έτσι όπως τα λέει να μην είναι, είναι σχεδόν βέβαιο ότι σε λίγο καιρό τα παγκάκια θα έχουν γεμίσει γκράφιτι και συνθήματα! Μακάρι να βγω ψεύτρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ολα τα καλα εχασα τωρα που κατεβηκα... την ανοιξη παλι ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. θέλω να πάω κάποια στιγμή να βγάλω και καμιά φωτογραφία. Νόμιζα πάντως πως έχει ολοκληρωθεί το έργο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts