Πέμπτη, 17 Μαρτίου 2011

The Sun Will Rise Again (or Not)

Εξήντα έξι χρόνια μετά, η ιστορία επαναλαμβάνεται. Σαν φάρσα. Ίδιοι πρωταγωνιστές, ίδια σκηνικά, παρόμοιο σενάριο.

Καλωσορίσαμε στην τελευταία πράξη. Όποιος επιζήσει, ας ρίξει ένα γερό χειροκρότημα.

Παρασκευή, 4 Μαρτίου 2011

Δεν πληρώνω!

Προ καιρού, κίνησα και πήγα στην εφορία. Βρήκα μία χοντρή υπάλληλο –από εκείνες που συναγωνίζονται τους θαλάσσιους ελέφαντες στο εκτόπισμα, τα μουστάκια και τους χαυλιόδοντες– την πλησίασα με τρόπο και της ανακοίνωσα περιχαρής ότι από τούδε και στο εξής, δεν θα πληρώνω τους φόρους μου γιατί είμαι μέλος του κινήματος «Δεν πληρώνω» -τουτέστιν δεδηλωμένος τζαμπατζής- και ορίστε και η υπεύθυνη δήλωσή μου. Η υπάλληλος σήκωσε με μεγάλη βαριεστιμάρα το βλέμμα της, με κοίταξε με ύφος «ξέρεις πόσο χεσμένο σε έχω κι εσένα και τη μανικιουρίστα μου, που μου έσπασε η ηλίθια ένα νύχι προχθές;», έβγαλε έναν υπόκωφο ήχο –ίσως και να ρεύτηκε- και εντέλει μου ψέλλισε μέσα από τα δόντια της ότι «δεν γίνονται αυτά, κύριος».

Απογοητευμένος από τη συμπεριφορά ενός ανάλγητου συστήματος που δεν με καταλαβαίνει και δεν δείχνει ευαισθησία στα δίκαιά μου, απεφάσισα να αρχίσω απεργία πείνας. Αρχικώς στο σπίτι μου. Άδειασα το ψυγείο (έκανα επ'ευκαιρίας και απόψυξη, που είχα να κάνω χρόνια) και πήρα το ΕΚΑΒ να έρθει να μου χορηγεί σε καθημερινή βάση, ζάχαρη και αλάτι. Μετά από κάνα πεντάωρο, με έπιασε μία τρομερή λιγούρα για γαλακτομπούρεκο από του Γαλιφιανάκη, συνειδητοποίησα ότι το ΕΚΑΒ δεν θα έρθει ποτέ και επίσης σκέφθηκα ότι όλη αυτή η προσπάθεια θα πάει χαμένη εάν δεν βγω δημοσίως και εάν δεν ευαισθητοποιήσω τις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, τους οικολόγους, τους αριστεριστές, τον Αλαβάνο, τον Τσίπρα, τους μπλόγκερς και το Λάκη Λαζόπουλο.

Κι έτσι πήρα το αντίσκηνό μου και πήγα έξω από το Μουσείο στην Πατησίων.

Κάρφωσα μία πινακίδα με το αίτημά μου, φωτογραφήθηκα με ένα group ιαπώνων τουριστών, έδωσα τα τελευταία μου κέρματα στα ζόμπι της πρέζας που με πλησιάσανε από το στέκι της γειτονικής Τοσίτσα και όταν με το καλό βράδιασε, έπιασα την κουβέντα με τις Νιγηριανές που κάνανε πιάτσα δίπλα στην πινακίδα μου. Το πρωί που σηκώθηκα, η πινακίδα έλειπε και αναγκάστηκα να στήσω δεύτερη με το σύνθημα «τσογλάνι αρχ..δα, γύρνα την πινακίδα!» (η οποία επίσης εκλάπη την επόμενη ημέρα και πολύ στεναχωρήθηκα γιατί ήταν πραγματικά ωραία πινακίδα).

Την τρίτη ημέρα, όταν βγήκα το πρωί από το αντίσκηνό μου διαπίστωσα με χαρά ότι είχε στηθεί ακριβώς απέξω ένα τραπεζάκι με δύο άλουστους και αξύριστους τύπους που μοιράζανε φυλλάδια για το αίτημά μου. «Επιτέλους κάποιος ασχολήθηκε μαζί μου», σκέφθηκα, «φθάνει η ώρα της δικαίωσης»! Οι τύποι, μου εξομολογήθηκαν ότι ανήκουν στη Μη Κυβερνητική Οργάνωση για τα Δικαιώματα των Ανέργων Λιμενεργατών της Παραγουάης και κανονικά ήθελαν να πάνε να στήσουν το κονάκι τους στο κτήριο της Υπατίας (που αυτές τις ημέρες, είναι μεγάλο must αν είσαι άλουστος Μη Κυβερνητικός) αλλά τους εκτοπίσανε από εκεί άλλες πιο γκλαμουράτες Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις –από εκείνες που χρηματοδοτούνται γενναιόδωρα από το ελληνικό κράτος, το οποίο εγώ όμως πλέον «δεν πληρώνω»!

Σε κάθε περίπτωση χάρηκα που είδα τα παιδιά, γιατί θα είχα λίγη παρεούλα και κάποιον να παίζω τάβλι τα απογεύματα. Κι ας παίρνω όρκο ότι η Παραγουάη δεν έχει θάλασσα…

Την τέταρτη ημέρα, ξύπνησα από μία μεγάλη οχλαγωγία. Βγαίνοντας από το αντίσκηνο, διαπίστωσα ότι πλήθος κόσμου είχε εγκατασταθεί τριγύρω μου. Τραπεζάκια με αριστεριστές και πανό, κοπελίτσες με κόκκινα μαλλιά να μοιράζουν κονκάρδες με τη φάτσα μου, μπλόγκερς να αναμεταδίδουν με wifi την κατάσταση της υγείας μου, κανάλια να ζητούν μία συνέντευξή μου, μία καλοβαλμένη κυρία να μοιράζει κουπόνια για αδυνάτισμα, τεράστια ηχεία να παίζουν το Ζαβαρακατρανέμια σε σημείο να τρίζει η άσφαλτος και ένας πακιστανός να έχει στήσει δίπλα μου αντίσκηνο και να ζητάει πολιτικό άσυλο. Πρώτη φορά γινόταν τόσο τζέρτζελο για μένα, που το’χα απωθημένο γιατί όταν ήμουνα μικρός οι γονείς μου δεν μου κάνανε ποτέ πάρτι και ήμουν το μοναδικό παιδάκι στην τάξη μου που δεν του είχε φέρει την τούρτα γενεθλίων του, ο Φόζι ο Αρκούδος.

Την πέμπτη ημέρα πραγματικά είχα λυσσάξει στην πείνα. Όμως επειδή είμαι παλικάρι και είχα γίνει και επερώτηση στη Βουλή, αποφάσισα να κάνω την κοιλιά μου πέτρα και να συνεχίσω. Με μεγάλη μου χαρά έμαθα πως είχα αναγορευθεί «ήρωας» από πολλές αντιπολιτευτικές εφημερίδες (ζούπερ!), είχα προκαλέσει σοβαρό πρόβλημα στη διεθνή εικόνα της χώρας (γιες!), είχα εμπνεύσει χιλιάδες άλλους πολίτες να μην υπακούουν πλέον σε νόμους και διατάξεις ωθώντας το κράτος σε χρεοκοπία (γουάου!) και οργανωνόταν ήδη για το βράδυ ένα εκτεταμένο κίνημα αντεξουσιαστών που θα έκαναν την πόλη λαμπόγυαλο για την πάρτι μου. «Θα καεί το πελεκούδι απόψε», μου είπε υπερήφανα μία άπλυτη διαδηλώτρια, κουνώντας το ταγάρι της.

Την έκτη ημέρα και μετά το κύμα κατακραυγής από σύσσωμη την κοινή γνώμη, απεφάσισε να με προσεγγίσει η κυβέρνηση. Στην αρχή μου υποσχέθηκαν ότι δεν θα με απελάσουν από τη χώρα, αλλά ναι, είχε γίνει προφανώς λάθος και τους εξήγησα ότι αυτό είναι αίτημα άλλων απεργών πείνας. Πράγμα που ενίσχυσε την πεποίθησή μου ότι αυτό το κράτος που δεν μπορεί να ξεμπερδέψει τα μπούτια του, εγώ ΡΕ δεν το πληρώνω!

Εντέλει την έβδομη ημέρα, βρέθηκε συμβιβαστική λύση: ο πρωθυπουργός δέχθηκε να μην πληρώνω τους φόρους μου για πέντε χρόνια («και μετά βλέπουμε», είπε, «ποιος ζει, ποιος πεθαίνει ως τότε» -δήλωση που προκάλεσε πτώση του χρηματιστηρίου, κύμα απολύσεων και αναθεώρηση του Μνημονίου). Δικαιωμένος και χαρούμενος μάζεψα τα πράγματά μου, ξέστησα το αντίσκηνο, πήγα στο πλησιέστερο ζαχαροπλαστείο, πλάκωσα έξι σεράνο και γύρισα επιτέλους σπιτάκι μου.

Ο λόγος που σας γράφω αυτό το άρθρο είναι για να σας πω ότι έκτοτε έχουν περάσει δύο εβδομάδες. Και θα ήθελα να ειδοποιήσει κάποιος όλους εκείνους τους ανθρώπους, τους αριστεριστές, τους Μη Κυβερνητικούς, τις Νιγηριανές, τα κανάλια και τους μπλόγκερς, ότι μπορούν να φύγουν πλέον από το χώρο: δεν είμαι εκεί!

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts