Τρίτη, 17 Μαΐου 2011

Να Βγω Μέσα (ή να κάτσω Έξω);

Εγώ είμαι κομ-ιλ-φο άνθρωπας. Που σημαίνει ότι τη μουσική μου τη χαμηλώνω τις ώρες κοινής ησυχίας, στο ασανσέρ φροντίζω να μπαίνω τελευταίος και στο λεωφορείο τη θέση μου την παραχωρώ πάντοτε σε γηραιές κιουρίες (που ένα φχαριστώ να έλεγες, δεν θα σου έπεφτε η μασέλα, τσαντόγρια!). Επίσης δεν φθάνω καθυστερημένος σε παραστάσεις και δεν μπαίνω εν τω μέσω της ταινίας στο σινεμά, να με σιχτηρίζει ολάκερη η σειρά ώσπου να κάτσω στη θέση μου.

Η λογική λοιπόν του μπες-όποτε-θες, βγες-όποτε-θες στο πολυσυζητημένο "Μέσα" του Παπαϊωάννου, λίγο με προβλημάτισε. Με μία συστολή γλίστρησα μέσα στο σκοτάδι της αίθουσας και αναζήτησα άκιχος (δίχως κιχ, άσχετε και αγράμματε), μία κενή θέση. Στη σκηνή, ένας τύπος έτρωγε. Μετά σηκώθηκε και κοίταξε τη θέα από το μπαλκόνι του. Έκανε ένα ντουζ, κοιμήθηκε. Μετά μπήκε ένας άλλος. Κρέμασε το μπουφάν του, άναψε το θερμοσίφωνα, έβγαλε τα παπούτσια του, έκανε ένα ντουζ, έφαγε, κοίταξε τη θέα από το μπαλκόνι του, κοιμήθηκε. Μετά ένας άλλος τύπος και δεν στα ξαναλέω, γιατί το έπιασες το κόνσεπτ.


Του το αναγνωρίζεις του Παπαϊωάννου. Έχει ταλέντο. Και ιδέες έχει. Και υψηλό γούστο. Και αισθητήριο. Ακόμα και τα πιο αδύναμά του, έχουν κάτι. Το νέο εγχείρημα δεν θα το πεις εύκολα παράσταση. Μάλλον εικαστική παρέμβαση στο χώρο και το χρόνο της πόλης θα το χαρακτηρίσεις -στο χώρο, γιατί έβαζε το θεατή "Μέσα" στα ενδότερα της ιδιωτικότητας και στο χρόνο, γιατί διαρκούσε έξι ώρες σε μία αέναη επιστροφή στις ίδιες κινήσεις. Αφού συνειδητοποιούσες την επανάληψη του πράγματος και συμβιβαζόσουν με τη μη-εξέλιξη, το "Μέσα", σου δημιουργούσε διάφορες σκέψεις: η καθημερινότητά μου μπορεί να ιδωθεί και ως χορογραφία! η ρουτίνα μου κρύβει μία μοναξιά! πώς διάολο τυλίγονταν όλοι στο τέλος του κύκλου των κινήσεών τους με το σεντόνι και εξαφανίζονταν; σκατά θέα βλέπουμε από τα μπαλκόνια μας στην Αθήνα! κ.λπ.

Συμπαθητικές ιδέες, αλλά στη μία ώρα, έχεις αρχίσει να σκέφτεσαι τι θα φας αύριο και να αναρωτιέσαι αν θα βρέξει γιατί έχεις απλωμένη τη μπουγάδα. Θέλω να πω, γουάτ ε νάις αϊντία Ντιμίτρις, αλλά θα έπρεπε κάπως να την εξελίξεις! Είτε να την εντάξεις σε ένα μεγαλύτερο έργο με πολλαπλές αναγνώσεις της καθημερινότητας, είτε να την εκθέσεις σε ένα δημόσιο χώρο (π.χ. μία πλατεία) ως street art που θα κοντοστέκεται ο κόσμος και θα κοιτάζει ή να τη γυρίσεις σε video art και να την προβάλεις σε αίθουσες τέχνης. Αλλά ως αυτοτελές θέαμα, επέτρεψέ μου να σου το πω επειδή σε σέβομαι και σ'εκτιμώ: είναι κομματάκι αδύναμο. Όχι κακό. Ούτε αδιάφορο. Αδύναμο.


Ένα πλεονέκτημα όμως σημαντικό, θα του το αναγνωρίσω: το "Μέσα" δίνει μία ωραία αφορμή για συζήτηση. Κι αν ακόμα δεν σου άρεσε, θέλεις να μιλήσεις γι'αυτό. Ακόμα και για να το θάψεις. Και ναι, η επιτυχία κρίνεται και εκεί. Νοτ μπαντ.

1 σχόλιο :

  1. Λοιπόν, επειδή το ξανασκέφτηκα το όλο θέμα, τελικά είμαι σίγουρος ότι αν ΔΕΝ ήταν σε θέατρο δε θα μου άρεσε και τόσο. Τον ήθελα το χρόνο μου για να χαθώ μέσα σε αυτό που έβλεπα. Να βυθιστώ στην πολυθρόνα στη σκοτεινή αίθουσα του Παλλάς (αντί να είμαι όρθιος για 5 λεπτά σε μία αίθουσα τέχνης ή στο δρόμο) και να νοιώσω το όποιο συναίσθημα. Διαφορετικά θα ήταν μία one-off απλή παρατήρηση μερικών σκηνών χωρίς ιδιαίτερο point.

    Το γεγονός ότι εκτός των άλλων σκέψεων και συναισθημάτων που μου προκάλεσε με έκανε να βλέπω τους ανθρώπους με την ίδια τρυφερότητα και αθωότητα που παρατηρώ τη γάτα μου, είναι στα θετικά για μένα.

    Και ναι! Το όλο concept εντέλει με κάλυψε και θεωρώ πολύ μάγκα τον Π που το τόλμησε. Το μόνο που θα παρατηρούσα αρνητικά είναι το μάλλον υψηλό - αναλογικά - κόστος.

    Για να δούμε ... Θα του το ξαναδώσουν το Παλλάς μετά από αυτό;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts