Τετάρτη, 18 Μαΐου 2011

Άφρικα κόκο!

Είμαστε όλοι αφρικανοί, διατείνονται οι ανθρωπολόγοι κι αν κρίνω από τους ουρακοτάγκους που κυκλοφορούν σε αυτή τη χώρα, θα έλεγα ότι δεν εξελιχθήκαμε και πολύ από τότες που εγκαταλείψαμε τη σαβάνα. Η αλήθεια είναι ότι με την Αφρική δεν πολυασχολείσαι. Παλαιότερα η μόνη εικόνα που είχες ήταν τα ντοκιμαντέρς Wild Africa της κρατικής με τις γαζέλες να τρέχουν αλαφιασμένες να αποφύγουν το λιοντάρι και τη μαϊμού να ξύνει τη μύτη της. Τελευταία έμαθες τη βουβουζέλα και τo Πορτ Ελίζαμπεθ ένεκα του Μουντιάλ, θυμήθηκες τις Αλγερίες και τις Λιβύες λόγω των εξεγέρσεων και υιοθέτησες ένα παιδάκι στο Τζιμπουτί για να υποστηρίξεις την Κατερίνα Μητσοτάκη (διότι τη Ντόρα μια φορά, δεν την ψηφίζεις).

Αλλά όλα αυτά είναι θεωρίες.


Η Αφρική άρχισε να διεισδύει βιωματικά στην καθημερινότητά σου, μόλις προσφάτως. Τη δεκαετία του '90, άρχισες να συναντάς που και που κανέναν μαύρο στο δρόμο, και τον κοίταζες με περιέργεια λες και κατέβηκε το ούφο και αμόλησε ένα άλιεν καταμεσίς της πόλης. Θυμάμαι ας πούμε πίσω στη δεκαετία του 90, έναν κάποιον Richard από το Μπουρούντι που σπούδαζε στην ΑΣΟΕΕ και ήτανε μεγάλη μούρη, διότι εργαζόταν στη βιβλιοθήκη και -λέγεται- ότι βοήθησε στη χειραφέτηση μίας ολάκερης γενιάς ελληνίδων φοιτητριών, αν με πιάνεις. Κι ενώ σε έγχρωμο σελέμπριτι, μόνον την Υβέτ γνώριζες και ήταν και από Αμερική, σου προέκυψε ξαφνικά και ο Ησαϊας Ματιάμπα, η Νίκη Σερέτη (σηκώσει πόδια κύριος Ζάχος, Δεβόρα καθαρίσει καναπέ!) και η Ορελί που σου ανέλυε το μέλλον με αναφορά στο ζωροαστρισμό -τι θυμήθηκε πάλι το πτηνό!

Κάθε φορά που διασχίζω τη βραδινή Πατησίων, ο τίτλος Wild Africa λαμβάνει νέο περιεχόμενο. Επί ενάμιση χιλιόμετρο και ανά δέκα μέτρα, χαμογελαστές νιγηριανές μού κουνάνε το τσαντάκι τους και μου χορεύουν τσαχπίνικα. Κι έρχεται η πολύπαθη Αφρική και σε καλεί να την εξευτελίσεις ξανά. Είδα εκείνη την εκπομπή του Σταύρου Θεοδωράκη. Που ήταν αφιερωμένη στην εξ Αφρικής πορνεία που έχει λάβει θηριώδεις διαστάσεις στο πολύπαθο ιστορικό κέντρο. Έλεγε ότι οι νιγηριανές υφαρπάζονται από τα χωριά τους και καταλήγουν μέσω ενός πολυσχιδούς δικτύου τράφικινγκ στα πεζοδρόμια της Ευρώπης και υπό την απειλή του βουντού. Ναι, καλά το διάβασες: βουντού, είπα. Η μαυρούκα με την πλακουτσωτή μύτη και τον τσουπωτό πισινό, τρέμει στη σκέψη ότι της έχουν κάμει μάγια και υποτάσσεται στους επιτήδειους θηρευτές των κυκλωμάτων. Κι έρχεται το πρόβλημα και καλοκάθεται στην πόρτα της πολυκατοικίας σου. Η βουντού μπροστά, ο νταβατζής από πίσω, η Πατησίων όπως δεν την έχεις ξαναματαδεί.

Γιατί στα λέω όλα αυτά; Προχθές διοργανώθηκε Φεστιβάλ Αφρικανικής Γαστρονομίας και Λαϊκής Τέχνης στην Αθήνα. Όπου διάφορες χώρες έστηναν περίπτερα, πουλάγαν χαϊμαλιά και ξυλόγλυπτα ζωάκια και ψήνανε λογής λογής καλούδια που σου σπάγανε τη μύτη. Όπου το πτηνό έφαγε ωραιότατη τηγανητή μπανάνα από τα χέρια καμερουνέζας, πατατοκιοφτέ από την Ακτή του Ελεφαντοστού, αιθιοπικό ψωμί και αιγυπτιακό χούμους. Κι εκεί, στην υπέροχη αυλή της οικίας του νοτιοαφρικανού πρέσβη, μελαμψοί μαροκινοί, χαρούμενες κενυάτισσες, νωχελικοί αιγύπτιοι και κατάξανθοι νοτιοαφρικάνοι έστησαν κάτω από το λαμπερό μαγιάτικο ήλιο της Αθήνας, τρελό γλέντι με ψησταριές, μπαρμπεκιου και χορούς ταμ-ταμ-ταμ ν'ανοίγει η ψυχή σου!

Κι ύστερα σκέφθηκα πόσα πολλά χάνουμε σε αυτήν την πόλη, που κλώτσησε την ευκαιρία να γίνει πολυπολιτισμική και να κερδίσει από τέτοιες δημιουργικές συναντήσεις. Μόνο για να κλαψουρίζει πάνω από το νεκρό αστικό της ιστό που υποθάλπει την παραβατικότητα και τρομοκρατεί τη λογική.

Ουφ, πάλι στο μαύρο καταλήγω. Όχι στο όμορφο μελαμψό. Στο άλλο, το μαύρο κι άραχνο.

2 σχόλια :

  1. αυτή η χώρα και αυτή η πόλη είναι γεμάτη χαμένες ευκαιρίες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. @mahler76, ...και χαμένα κορμιά, επέτρεψέ μου να συμπληρώσω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts