Δευτέρα, 6 Ιουνίου 2011

Έκθεση Οικονόμου στη Δημοτική Πινακοθήκη

Επειδής όταν αναφέρεσαι πλέον στην εξουσία τη μούντζα εύκολα την εκτοξεύεις, αλλά τον καλό το λόγο δύσκολα τον ε-λές, απεφάσισα να σου ποστάρω έτσι για αλλαγή, μία ευχάριστη έκπληξη για την οποία υπεύθυνος είναι ο Δήμος. Ουχί ο Δήμος Μούτσης, αλλά ο Δήμος Αθηναίων. Που έπιασε και αναπαλαίωσε ωραιότατο μπίλντινγκ στο Μεταξουργείο (δημιούργημα του δανού αρχιτέκτονα Κρίστιαν Χάνσεν, αδελφού του Θεόφιλου Χάνσεν που σχεδίασε την αθηναϊκή Τριλογία -πολλά ρισπέκτ στο Χανσενέικο) και εστάγασε εκεί τη Δημοτική Πινακοθήκη, η οποία εδώ και χρόνια ήταν στα αζήτητα, κοιμόταν στα παγκάκια και έψαχνε τα σκουπίδια.

Georg Tappert, Κυρία στο θεωρείο θεάτρου, 1923
Η πχιότητα πάει ασορτί με το καπέλο και το σκουλαρίκι.


Josef Scharl, Άνδρας με γαλάζια ζακέτα, 1949
Και κόκκινο αυτί.


Moise Kisling, Μπροστά από το παράθυρο, 1925.
Από την Κρακοβία και της φαίνεται.

Κι ας είναι χωμένη μέσα στο ντεκαντάνς της γύρω περιοχής, η Νέα Δημοτική Πινακοθήκη μυρίζει φρεσκαδούρα μέσα-έξω, έχει ευγενικούς υπαλλήλους, συνοδεύεται με παρκάκι και για να σου κάμει κούκου και να την προσέξεις, σου οργανώνει αυτήν την περίοδο, έκθεση με τη συλλογή του εφοπλιστή Γιώργου Οικονόμου. Η οποία συλλογή μπορεί εκ πρώτης όψεως να μη σου πολυγεμίζει το μάτι και να σου δημιουργεί ερωτηματικά (ποιος είναι ο Γιώργος Οικονόμου και γιατί θέλει να μου δείξει τη συλλογή του;) αλλά αρκεί να σου πω ότι περιλαμβάνει από Ντελακρουά μέχρι Πικάσο και από Ματίς εώς Γκογκέν και Ντεγκά. Μιλάμε για ένα σκασμό έργα σε μία από τις πιο ενδιαφέρουσες αναδρομές στα σημαντικότερα κινήματα της τέχνης! Που αν σου έκαμε τέτοια έκθεση η Μαρίνα Λαμπράκη-Πλάκα στην Εθνική Πινακοθήκη, θα ήσουν τώρα στην ουρά μαζί με άλλους δεκάδες για να μπεις.


Nikolas Tarkhoff, Μητρότητα, 1871
Μαμά, με τρώει το κεφάλι μου.


Nadja Khodassievitch Leger, Πορτρέτο του συνθέτη Shostakovitch
Ψυχεδέλεια στο φόντο.

Επειδής η συλλογή Οικονόμου είναι ζουπερτεράστια, η έκθεση γίνεται σε δύο μέρη. Το πρώτο ήταν αφιερωμένο στην περίοδο από το 15ο αιώνα μέχρι τη Νέα Αντικειμενικότητα (τς τς τς), αλλά τελείωσε και το έχασες. Το δεύτερο που έχει περισσότερες μοντερνιές και φθάνει έως τη δεκαετία του '80, αν τρέξεις, το προλαβαίνεις. Το πτηνό σού έβγαλε φωτό και από τα δύο μέρη και σου τις αραδιάζει να χορτάσεις κι εσύ χρώματα.


Louis-Mathieu Verdilhan, Το λιμάνι της Μασσαλίας, 1875
Από εκεί που βγάζουν και τα ομώνυμα σαπούνια.


Robert Weise, Καλοκαιρινή Μέρα, 1914
Η Ποτούλα έβαλε το κοπερτάν και κατέβηκε στο Φάληρο με το μπλε της παρασόλ.


Herman Ebers, Γυμνό με μαύρες κάλτσες, περίπου 1920
Δεν σου έβγαλα τις μαύρες κάλτσες για να μην σε σκανδαλίσω.


Vera Rockline, Γυμνό, Δεκαετία του '20
Κλείσε τα μάτια σου και αφήσου.

4 σχόλια :

  1. Τη χάζευα προ 2βδομάδων από ένα καφέ στην πλατεΐτσα πίσω πίνοντας καφέ με φίλες.
    Σου ευχαριστώ που μου έδωσες την ευκαιρία να τις παρακινήσω να δούμε κτίριο κι έκθεση. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μία πολιτιστική προσφορά του πτηνού στους αναγνώστες του! (α και ξέχασα να σου πω ότι το εν λόγω κτήριο είναι το "Μεταξουργείο" που έδωκε το όνομά του στην περιοχή! Γουάου, όμως!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αυτό το ήξερα. ;)

    Είχα διαβάσει πληροφορίες σε μια σελίδα που μου περιλαμβάνει τα Μεσαιωνικά και Νεότερα κτίρια που υπάρχουν στην Αθήνα (η πρώτη "δουλειά" που μου άρεσε να κάνω μεγαλώνοντας) .

    http://www.eie.gr/archaeologia/gr/arxeio.aspx

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Εννοούσα στο ακατανόητο σχόλιο μου πως η αρχιτεκτονική ήταν η πρώτη "δουλειά" που άθελα να κάνω μεγαλώνοντας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts