Δευτέρα, 6 Ιουνίου 2011

Ο Κορνήλιος, οι Αγανακτισμένοι κι εγώ

-Ιζ δις γιορ φέρστ τάιμ ίν Αθενς;
-Νο. Μάι σέκοντ.

Πριν ένα χρόνο ο Κορνήλιος είχε ξανάρθει εδώ, αλλά έμεινε μόνο μερικές ώρες. Και στην πραγματικότητα, Άθενς δεν είδε! Διότι ούτε που ξεμύτησε από το αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος. Είχε έρθει για μήνα του μέλιτος με την καλή του και πήρανε απευθείας το επόμενο αεροπλάνο για Κρήτη. "Κρέτα ιζ γκρέιτ!" μου είπε χαμογελώντας και συμφώνησα.
Ήμασταν για ώρα σταματημένοι στο μποτιλιάρισμα της Κηφισίας και έκανα νευρικό ζάπινγκ στο ραδιόφωνο. Η πρώτη μεγάλη ζέστη του Ιουνίου, μου είχε ήδη φέρει την απόγνωση (θε-μου πώς θα το βγάλουμε κι ετούτο το καλοκαίρι;) αλλά ο γερμανός έδειχνε να το απολαμβάνει. Στο Αμβούργο όπου γεννήθηκε, τα θερμόμετρα σταματούν στους εικοσιπέντε βαθμούς κελσίου. Το παραπάνω δεν υπάρχει. "Νάις γουέδερ!" είπε.

Η Κηφισίας το μεσημέρι, θέλει την υπομονή της.

Με ένα ξαφνικό ελιγμό και χωρίς φλας, ένας νεάντερνταλ άουντι μπήκε μπροστά μας και φρέναρα απότομα. Τον κόρναρα με μένος. Μου έδειξε το δάχτυλο. Θυμήθηκα μερικούς μήνες πριν, όταν οδηγούσα στους δρόμους της Βαυαρίας, πόσο εντυπωσιασμένος ήμουν από το φιλικό τρόπο με τον οποίο οδηγούν οι γερμανοί και το ανέφερα στον Κορνήλιο. Εκεί όλοι σου δίνουν προτεραιότητα. Κανείς δεν οδηγεί γρήγορα ή νευρικά μέσα στις πόλεις, κανείς δεν καβαλάει πεζοδρόμια για να παρκάρει, σέβονται ο ένας τον άλλο και κυριότερο όλων, δείχνουν τρελό ρισπέκτ στους πεζούς. Χαίρεσαι να οδηγείς βρε αδελφέ! Εδώ, πέντε λεπτά στο τιμόνι και τα νεύρα σου κρόσσια. "Απλώς τηρούμε τους κανόνες" μου είπε με νόημα. Άουτς, μπηχτή!

Νάμαστε λοιπόν στους Αμπελόκηπους με βήμα σημειωτόν. Ο μνημονιακός Έλληνας του Παπανδρέου και ο ευκατάστατος Γερμανός της Μέρκελ. "Φοβάμαι ότι θα κάνουμε αρκετή ώρα και δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι θα καταφέρουμε να φθάσουμε στο κέντρο της πόλης." είπα προειδοποιώντας τον. "Είναι κλειστό λόγω συγκέντρωσης" εξήγησα. Προσπάθησα να σκεφτώ τη λέξη "αγανακτισμένοι" στα αγγλικά. Άνγκρι; Φιούριους;

Ρίλι άνγκρι γκρικ.

"Και γιατί είστε αγανακτισμένοι;" ρώτησε. "Με πολλά πράγματα: με το Μνημόνιο, με τους πολιτικούς μας, με τη μαύρη μας τη μοίρα." είπα χαμογελώντας μάλλον αδέξια. "Μα δεν καταλαβάινω: το Μνημόνιο είναι η μόνη λύση για να μην χρεοκοπήσετε και πεινάσετε, τους πολιτικούς τους ψηφίζετε και τη μοίρα σας τη φτιάχνετε εν πολλοίς οι ίδιοι. Έτσι δεν είναι;"

Δεν του το παραδέχτηκα. Αλλά έτσι είναι.

Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθώ τα όσα συμβαίνουν στο Σύνταγμα με ανάμικτα αισθήματα. Ναι, είναι καλό που καταφέραμε να υπερβούμε τις ανόητες κομματικές περιχαρακώσεις του καφενείου και να ομονοήσουμε σε μία παλλαϊκή διαμαρτυρία χωρίς βία και τραμπουκισμούς. Ναι, είναι καλό που κατέβηκε στο δρόμο και η άλλη Ελλάδα. Εκείνη που δεν φοράει κουκούλα, δεν ετοιμάζει μολότοφ από χόμπι και δεν προσκυνάει το δογματισμό της Αλέκας. Μία Ελλάδα, μακριά από τους συνδικαλιστές που έχουν εθιστεί στη λούφα των κεκτημένων και από τους λογής λογής Πάμε που διατηρούν στον ψυγειοκαταψύκτη της κουζίνας τους το μουχλιασμένο Μπάρμπα Στάλιν.

Υπάρχουν πολλοί καλοί λόγοι να σε βγάλουν στο πεζοδρόμιο. Αλλά επέτρεψέ μου να επισημάνω πως η αγανάκτηση αυτή, άργησε μία μέρα.

Είτε παίδες Ελλήνων, να κάψουμε το Σύστημα!

Θα σου το πω απερίφραστα, πτηνό προς αναγνώστα: όλα αυτά εμένα μου μοιάζουν γραφικότητες. Πρώτον, γιατί διαμαρτυρία με σουβλάκια, χορούς και χαρλεάδες (πόσο είπαμε ότι έχει μία χάρλεϊ;), πολύ πειστική δεν θα την επείς. Δεύτερον, γιατί η εθνομαγκιά ότι μας προκάλεσαν οι ισπανοί και τους απαντήσαμε και μας είπαν μπράβο και μετά θα τους κάνουμε λάικ στο φέιζμπουκ, είναι τουλάχιστον παιδαριώδης. Και τρίτον και σημαντικότερο, γιατί πρώτη φορά βλέπω "επαναστάτες" που δεν έχουν συγκεκριμένη διεκδίκηση: άλλος ζητάει να φύγει ο Παπανδρέου, άλλος ζητάει να μπουν φυλακή τα λαμόγια, άλλος ζητάει να γίνει δημοψήφισμα για να διώξουμε την Τρόικα, άλλος ζητάει να μην απολυθούν οι συμβασιούχοι, άλλος ζητάει να απολυθούν οι χαραμοφάηδες του δημοσίου, άλλος να μην γίνουν μειώσεις στους μισθούς, άλλος να γίνουν μειώσεις στους μισθούς των άλλων (π.χ. των υπαλλήλων της Βουλής), άλλος για Χίο τράβηξε πήγε κι άλλος για Μυτιλήνη. Πολλά εξ αυτών θα μου πεις, παράλογα δεν είναι. Όλοι δίκιο έχουν με τον τρόπο τους, σωστά; Πολιτική πλατφόρμα δεν έχουν, θα σου πω. Ούτε υποδεικνύουν τρόπους εξόδου από την κρίση. Απλώς μηρυκάζουν την εθνική μας γκρίνια. Που όσο δικαιολογημένη κι αν είναι, παραμένει απαξιωτική, αντιπαραγωγική και ισοπεδωτική. Είναι η ίδια γκρίνια που μας οδηγεί συνεχώς σε αδιέξοδα.

Η Μέρκελ.

Δεν σου αρέσει το Μνημόνιο; Κανένα πρόβλημα. Ούτε εμένα μου αρέσει. Πες μου τη δική σου λύση (όχι τις παρωχημένες κορώνες τις αριστεράς, ούτε τις υπεραπλουστεύσεις λαϊκής κατανάλωσης με τα Ζάπεια και τις θεωρητικολογίες: λύση σου ζητάω!), αιτιολόγησέ την, ενέταξέ την σε μία πολιτική πλατφόρμα και είμαι πρόθυμος να κατέβω στο πεζοδρόμιο μαζί σου. Απλώς μην μου τη στείλεις μέσω φέιζμπουκ και ανάμεσα στο τεστ με τα ζώδια που μου ταιριάζουν και το λάικ που έκαμες στο τελευταίο τραγούδι της Lady Gaga. Μα ειλικρινά όμως; Έτσι βλέπεις εσύ το μέλλον των μεγάλων ρήξεων;

Κι εγώ αγανακτισμένος είμαι. Ένας αγανακτισμένος που συνεχίζει να δουλεύει έντεκα με δώδεκα ώρες ημερησίως κατά μέσο όρο. Που πληρώνει τους φόρους του κανονικά. Που ουδέποτε παρενέβη τους κανόνες -κι ας μην μου άρεσαν, κι ας έβλεπα τόσους άλλους να τους χλευάζουν και να τους καταργούν στην πράξη. Ένας αγανακτισμένος που πάντοτε πήγαινα να ψηφίσω, αναλογιζόμενος τη δική μου ευθύνη έναντι των θεσμών και του πολιτεύματος. Ένας αγανακτισμένος που υπέστη αγόγγυστα τις αστοχίες του δημόσιου εκπαιδευτικού συστήματος, τις αναμονές των αναποτελεσματικών δημόσιων υπηρεσιών και νοσοκομείων, τη σπατάλη προσωπικού μου χρόνου για να φυλάω άδειες αποθήκες στα ελληνικά στρατά. Ω ναι, έχω πολλούς λόγους να είμαι αγανακτισμένος.

Και ω ναι, δεν πιστεύω σε νεοφιλελεύθερες λύσεις σαν αύτες που προτείνει το Μνημόνιο. Ουδέποτε τις πίστεψα. Αλλά ξεύρεις κάτι; Στην παρούσα συγκυρία, ή που θα μου πεις την αντιπρότασή σου ή που θα ήθελα να κάτσεις ήσυχος, να αναλογιστείς και τη δική σου ευθύνη και να αρχίσεις να δουλεύεις γι'αυτή τη χώρα της οποίας τη σημαία κουνάς με περισσό πατριωτισμό στις πλατείες. Μου θυμίζεις τον ονειροπαρμένο Δονκιχώτη που μάχεται τους φαντασιακούς του γίγαντες.

Ή ταν ή επί τας.

Μία σειρά από κλούβες είχαν κλείσει τη Βασιλίσσης Σοφίας. "Θα σε αφήσω εδώ" είπα στον Κορνήλιο. Εξυπηρέτηση του έκαμα έτσι κι αλλιώς, γιατί από την Κηφισιά που τον επήρα, δεν θα μπορούσε να κατέβει στο κέντρο με τον ηλεκτρικό (χελόου, γίνονται έργα στις γραμμές, εδώ και ζίλιον γίαρς) και το ταξί θα του έπαιρνε μία περιουσία με το μποτιλιάρισμα. "Θα πάρεις το μετρό και το Μουσείο της Ακρόπολης είναι η επόμενη στάση. Α, μισό λεπτό, περίμενε: δεν λειτουργεί το μετρό γιατί έχει στάση εργασίας. Χμ και τώρα που το σκέφτομαι, τρόλεϊ ή λεωφορείο δεν μπορείς να πάρεις γιατί δεν περνάνε από το κέντρο λόγω των αγανακτισμένων. Το ταξί δεν στο προτείνω γιατί μου είπες ότι σε έκλεψε προχθές ο ταξιτζής που ερχόσουν από το αεροδρόμιο -τι να σε κάμω που φωνάζεις από μακριά ότι είσαι ξανθομπούρμπουλος γερμαναράς; Εύκολος στόχος είσαι για τους επιτήδειους! Αγαπητέ Κορνήλιε, τελείωσε και πάρτο απόφαση: θα περπατήσεις. Θα διασχίσεις τα σουβλάκια, θα περάσεις τις σημαίες, θα βαδίσεις μέσα από την αγανάκτηση, θα φας και καμία μούντζα (προσοχή, μην σου ξεφύγει πουθενά ότι είσαι Γερμανός!) και σου εύχομαι ειλικρινά για τις υπόλοιπες δύο μέρες που θα περάσεις εδώ, να βρεις τρόπους να ζήσεις το μύθο σου στην Ελλάδα."

Γιατί εγώ τριαντατόσα χρόνια, δεν τα έχω καταφέρει.

6 σχόλια :

  1. Να αγιάσει το ράμφος σου Πιγκουίνε! Well said!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. "Γιατί εγώ τριαντατόσα χρόνια, δεν τα έχω καταφέρει."
    --------------------------
    Ούτε κι εγώ ... (62 συναπτά)
    Τίποτε άλλο . Απλά επέτρεψέ μου (κι εσύ και ο φίλος mADman , να επαναλάβω το σχόλιο του :
    - Να αγιάσει το ράμφος σου Πιγκουίνε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ξέχασα να σου κλείσω το μάτι ;-) και για τις πολύ πετυχημένες φωτό & λεζάντες! Έγραψες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. "Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει", έλεγε το παλιό εμβατήριο.
    Διασωληνωμένη, στην Εντατική είναι από τότε που την θυμούμαι :-(

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. @mADman, το ευτυχές είναι ότι ο Κορνήλιος γύρισε σπίτι του (μου έστειλε και email ότι το βρήκε εντέλει το Μουσείο της Ακρόπολης και του άρεσε πολύ). Το δυστυχές είναι ότι εμείς είμαστε ακόμα εδώ.

    @silia, να είσαι καλά! Μόνον αυτό! Είμαι βέβαιος ότι βρίσκεις τρόπους να ζεις το Μύθο σου και εις πείσμα της Ελλάδας. Όπως προσπαθώ κι εγώ.

    @dodo, ουχί μόνον είναι διασωληνωμένη, αλλά κάποιοι βλέπουν τους επιθανάτιους σπασμούς της και πανηγυρίζουν ότι είναι ζωντανή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Διάβασα σχόλιο σου σε provato και τώρα αυτό. Νομίζω ότι σε έχω ερωτευτεί. Να αγιάσει το ράμφος σου πράγματι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.