Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2011

Απαγορευμένη Πόλη

Εμένα όλοι οι κινέζοι μού φαίνονται ίδιοι. Βέβαια έχω ακούσει ότι και στους κινέζους, όλοι εμείς, ίδιοι τους φαινόμαστε. Με αυτές τις σκέψεις και με την παντελή αδυναμία μου να προφέρω σωστά το όνομα Jiang Guofang έφθασα στο Ίδρυμα Θεοχαράκη στο Σύνταγμα. Ναι, το συνδύασα και με άλλες δουλίτσες στο κέντρο, γιατί δεν ήμουν σίγουρος ότι θα λέει κάτι η έκθεση ενός κινέζου ζωγράφου που δεν μπορώ να προφέρω, αφιερωμένη σε ένα μέρος που δεν έχω πάει και που είναι ένα ζίλιον χιλιόμετρα μακριά από τις κάλτσουραλ αναφορές μου.

Εικοσιεπτά πίνακες –οι περισσότεροι μεγάλων διαστάσεων- αφιερωμένοι στην Απαγορευμένη Πόλη του Πεκίνου. Εκεί που μπουσούλαγε ο τελευταίος αυτοκράτορας. Με σχεδόν φωτογραφικό ρεαλισμό που υπό κανονικάς συνθήκας, το αρρωσταίνει το πτηνό. Αλλά θέλεις η τσάινίζ θεματολογία, θέλεις η βιρτουοζιτέ του καλλιτέχνη, θέλεις η απόσταση από τα συνήθη ευρωπαϊκά αισθητικά μοτίβα, οι πίνακες μού φάνηκαν πως είχαν μία μεγάλη εσωτερική δύναμη.

Ωραιότατες κινεζούλες να κυλιούνται στα γρασίδια και να ποζάρουν θλιμμένες στο κεφαλόσκαλο της πόρτας, στρατιώτες με στολές και σπάθες να φρουρούν τις εντυπωσιακές πύλες και ένας μόρτης πιτσιρικάς να σκαρφαλώνει στο θρόνο, θυμίζοντάς σου τον μικρό Που Γι της τελευταίας δυναστείας των Τσινγκ, στις σκηνές που φιλοτέχνησε ο Μπερτολούτσι.

Το πτηνό καταφχαριστήθηκε την έκθεση και παρότι το Πεκίνο του πέφτει μακριά, όταν εντέλει επέστρεψε το βράδυ σπίτι του, μπήκε στο νετ, διάβασε ένα κάρο πράματα για την Απαγορευμένη Πόλη, παρήγγειλε κινέζικο και έμαθε ότι στο εκείθε ωροσκόπιο είναι Δράκος μη-χειρότερα. Ναι, εκείνο το ιπτάμενο πλάσμα με τη μούρη του αλόγου, το σώμα του φιδιού και τα γαμψά νύχια του αετού. Χάου κουλ ιζ δατ;

1 σχόλιο :

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts