Κυριακή, 12 Ιουνίου 2011

Πάμε πλατείες;

Βαθιά νυχτωμένε! Που βλέπεις τριάντα τουρίστες και δύο πούλμαν παρκαρισμένα όξω από το Αρχαιολογικό στην Πατησίων και καμώνεσαι ότι η Ελλάδα είναι τουριστική χώρα! Το πτηνό πέρασε προσφάτως μερικές ημέρες στη Ρώμη και έχει να σου αραδιάσει ωραιότατες ταξιδιωτικές εμπειρίες και ένα σκασμό φωτογραφίες, τύπου κοίτα-τι-ωραία-που-πέρασα-ζήλια-ψώρα! Μπου-χα-χα στα μούτρα του αναγνώ-στα!

Στη Ρώμη είχα ξαναπάει όταν ήμουν δώδεκα, διάβαζα Τιραμόλα και άκουγα τα Παπάκια. Έκτοτε, πολλά έχουν αλλάξει: και εννοώ στη Ρώμη, διότι εγώ ακόμη διαβάζω Τιραμόλα και ακούω τα Παπάκια! Η αλήθεια είναι πως όταν επιστρέφεις μετά από καιρό σε έναν τόπο, όλα σου φαίνονται διαφορετικά. Όταν ήμουν δώδεκα, οι μοναδικές μου σκοτούρες ήταν ο βαθμός μου στη Γεωγραφία και το αν το σιχαμερό κογιότ θα πιάσει το καημένο το μπιπ μπιπ. Σήμερα στα τριαντατόσα μου, ακόμα δεν μπορώ να εντοπίσω τα Γρεβενά στο χάρτη και όσο για το κογιότ, ειλικρινώς εύχομαι να το πιάσει το χαζοπούλι και να το κάμει στιφάδο.

Ως παιδί είχα πολύ εντυπωσιαστεί από τη Φοντάνα ντι Τρέβι όπου υποτίθεται ότι αν ρίξεις ένα κέρμα πίσω από την πλάτη σου, η μοίρα θα σε φέρει ξανά στη Ρώμη. Εκτός κι αν είσαι πραγματικά άστοχος και πετύχεις στο μάτι την τουρίστρια, οπότε αντίς για την Αιώνια Πόλη θα δεις τσαντιά στο δοξαπατρί ή σανδαλιά στα απαυτά σου. Το δικό μου πάντως το εικοσάρικο με τον Κολοκοτρώνη (σνιφ, τι μου θύμησες τώρα με τις δραχμές) τον είχε βρει το στόχο του και παρότι δεν πιστεύω σε λαϊκές δοξασίες, urban legends και τον Άγιο Βασίλη, βαθιά μέσα μου είχα πάντοτε τη βεβαιότητα ότι θα επιστρέψω.

Και επέστρεψα. Το χοτέλ μου παραδίπλα στη Φοντάνα. Την οποία και στην έχω φωτογραφίσει ένα ζίλιον φορές και σε διάφορες ώρες τις ημέρας: το πρωί με την τουρίστρια να πίνει το μιλκ σέικ της, το μεσημεράκι με την τουρίστρια να λιάζεται στο κεφαλόσκαλο και το βράδυ με την τουρίστρια να ξερνάει τα ξίδια που ήπιε ολημερίς μη-χειρότερα. Πάντως η Φοντάνα είναι πολύ ζούπερ αξιοθέατο: πρώτον, διότι βρίσκεται εντοιχισμένη σε μπαρόκ κτήριο να-πέσει-να-σε-πλακώσει, δεύτερον, διότι έχει Ωκεανούς, Τρίτωνες και αλογάκια μπορντούρα και τρίτον, διότι εκεί τσαλαβούτησε η Ανίτα στη Ντόλτσε Βίτα, εκεί ξεκουράστηκε η Όντρεϊ στις Ρόμαν Χόλιντειζ κι εκεί έβγαλε τα γοβάκια της η Αλίκη στη Μοντέρνα Σταχτοπούτα. Που αν είσαι σιντριβάνι, οι μετοχές σου ανεβαίνουν θεαματικά με κάτι τέτοια σελέμπριτις. Η Φοντάνα αποτελεί ένα ζωντανό σημείο συνάντησης, όπου θα συναντήσεις τη Σάρα και τη Μάρα να γλείφουν τα τζελάτι τους και να απολαμβάνουν τον παφλασμό των υδάτων.

Λοιπόν, ξεύρεις τι μου αρέσει στη Ρώμη; Που έχει όλο το πακέτο: ένα σκασμό αξιοθέατα να μην προλαβαίνεις να πάρεις ανάσα, εντυπωσιακό σίνερι με πανέμορφα κτήρια και ειδυλλιακό ποτάμι, όμορφα μαγαζιά με καλόγουστες βιτρίνες να κάμεις το σόπινγκ σου, καταπράσινους λόφους και μεγάλα πάρκα να φχαριστηθείς βλάστηση, ζουπερτέλειες πιάτσες με σιντριβάνια, αγάλματα και οβελίσκους να χορτάσει η φωτογραφική σου με πόζες. Και ναι, φαγητό: αχνιστά ζυμαρικά, λαχταριστές πίτσες και υπέροχο κρασί. Που δεν πα να ίδρωσα για να περπατήσω όλη τη Ρώμη πέντε φορές πάνω κάτω, γύρισα με δύο κιλά έξτρα. Ντούε!

Η πόλη σφύζει από ζωή. Υπήρχαν μέρες που τα αυτοκίνητα μετά δυσκολίας διασχίζανε τους δρόμους, καθώς μία κεφάτη λαοθάλασσα από τουρίστες και ρωμαίους καταλάμβαναν ουχί μόνο τα πεζοδρόμια, αλλά και τα οδοστρώματα! Τόσον κόσμο μαζεμένο και σε τόση μεγάλη έκταση, δεν έχω ματαξαναδεί. Στην Πιάτσα ντι Σπάνια, μετά βίας μπορούσες να ανέβεις τα σκαλοπάτια για να ανηφορίσεις προς την Τρινιτά ντέι Μόντι. Στο Βατικανό, έπρεπε να περιμένεις για ώρες προκειμένου να διαβείς το περιστύλιο του Αγίου Πέτρου και να περάσεις τις πύλες του. Το ίδιο στα Μουσεία του Καπιτωλίου και στο Κολοσσαίο. Αλλά και παρά την ταλαιπωρία με τα πλήθη και τις ουρές, η Ρώμη σε αποζημιώνει πάντα και με το παραπάνω.

Περιδιαβαίνοντας το κέντρο, συνειδητοποίησα ότι η πόλη είναι σχεδιασμένη να είναι υπαίθρια. Από τη Φοντάνα ντι Τρέβι και την ομώνυμη συνοικία, πήρα το δρόμο ανατολικά και έφθασα στην Πιάτσα ντελά Κολόνα όπου εθαύμασα τα κτήρια και φωτογράφισα την εντυπωσιακή κολώνα του Μάρκου Αυρήλιου που δεσπόζει στο κέντρο και η οποία περιγράφει σε μία σπειροειδή ανάγλυφη απεικόνιση, τη θριαμβευτική του προέλαση στις πέραν του Δούναβη εσχατιές του αρχαίου κόσμου. Τα κεφάλια των εικονιζόμενων λεγεωνάριων είναι δυσανάλογα μεγάλα σε σχέση με τα σώματά τους και παρότι αυτό έγινε σκόπιμα για να ξεχωρίζεις και καλά τις εκφράσεις τους, εσύ μπορείς να τους πεις χοντροκέφαλους και να γελάσεις μαζί τους!

Ακολούθως κατευθύνθηκα προς την Πιάτσα ντελά Ροτόντα. Όπου αν είσαι αρχαιολάτρης, σε περιμένει η υπερπαραγωγή: το μεγαλύτερο, καλύτερα σωζόμενο μπίλντινγκ της αρχαιότητας που ακούει στο όνομα Πάνθεον, σε περιμένει να σε συντρίψει με τα μνημειώδη του μεγέθη. Το κτήριο είναι κυκλικό (ναι, θα έπρεπε να σε υποψιάσει το «ροτόντα» που λέγαμε πρίν), διαθέτει εντυπωσιακή πρόσοψη με οκτώ γρανιτένιες κολώνες κορινθιακού ρυθμού (και δύο ζεύγη από τετράδες ακριβώς από πίσω) και κυκλοφορεί σε χρώμα πετρώδες σταχτί. Το πιο σουπεργάου όμως σε περιμένει όταν διαβείς την τεράστια πύλη της εισόδου: το κτήριο έχει ένα και μοναδικό άνοιγμα στο κέντρο του θόλου του, από όπου τρυπώνει το φυσικό φως και σχηματίζει έναν ολοστρόγγυλο φωτεινό δίσκο που σέρνεται στο πάτωμα ή σκαρφαλώνει τους τοίχους, ανάλογα με τη θέση του ήλιου.

Μερικά τετράγωνα παραπέρα και αφού μου τρύπησαν τη μύτη οι τρατορίες και μου έτρεξαν τα σάλια με τα μαγαζάκια που πουλάγανε πίτσα με το κομμάτι, έφθασα στην Πιάτσα Ναβόνα. Που αν δεν την εξεύρεις, είναι μία μακρόστενη πλατεία με τρία εντυπωσιακά σιντριβάνια όπου πέραν όλων των άλλων, γυρίστηκαν σκηνές με τον Τομ Χανκς να προσπαθεί να ξεφύγει από τους Ιλουμινάτι μη-χειρότερα. Διαβάζοντας τον οδηγό μου έμαθα ότι το σχήμα της πλατείας οφείλεται στο ότι φτιάχτηκε πάνω στο χώρο αρχαίου σταδίου. Στο κέντρο σε περιμένει η περίφημη Φοντάνα ντέι Κουάτρο Φιούμι (για εσένα που δεν πήγες φροντιστήριο Καπάτου να μάθεις ιταλικά, αυτό σημαίνει Σιντριβάνι των Τεσσάρων Ποταμών) όπου εικονίζεται ο Νήλος να εκπροσωπεί την Αφρική, ο Δούναβης την Ευρώπη, ο Γάγγης την Ασία και ο Πλάτε (Ρίο ντε λα Πλάτε –όλε μουτσάτσος, πέτα το σομπρέρο) την Αμερική. Και επειδής οι ποταμοί, τα άλογά τους και ο λοιπός μπαροκοδιάκοσμος μπορεί και να σου φανεί λίγος, η Φοντάνα σού κοτσάρει στη μέση και αιγυπτιακό οβελίσκο για να την ολοκληρώσει την υπερβολή. Γουάου!

Κάνα χιλιόμετρο πιο πέρα με περίμενε η Πιάτσα ντελ Πόπολο. Τεράστια, με τις φοντάνες της και με δύο δίδυμες εκκλησιές (που δεν είναι τελείως πανομοιότυπες γιατί το ένα οικοπεδάκι ήταν πιο στραβό, αλλά ο μάγκας ο αρχιτέκτονας σού δημιουργεί την εντύπωση ότι είναι διδυμάκια), όπου στριτ άρτιστς είχανε στήσει χορό με συμμετοχή των διερχόμενων, κάτι χιπχοπάδες χορεύανε στο μπιτ τους και ένας τενόρος με στεντόρεια φωνή τραγουδούσε άριες με τον κόσμο να στροβιλίζεται από το ένα θέαμα στο άλλο.

Η βόλτα μου στις κεντρικές πλατείες ολοκληρώθηκε στην Πιάτσα ντι Σπάνια. Ναι, εκείνη τη σκάλα με το λουλουδικό και τους άπειρους τουρίστες που φωτογραφίζονται λες και δεν έχουν ματαδεί σκαλοπατάκι. Όταν την έβλεπα στις φωτογραφίες, μεγάλη εντύπωση δεν μου έκαμε. Διότι εγώ για να εντυπωσιαστώ θέλω το αρχαίο μου το μπίλντινγκ, το σιντριβάνι το μπιχλιμπιδάτο, το ντουόμο με το σκαλιστό το καμπαναριό. Βάλε με το μυαλό σου λοιπόν τι υπέροχη σορπρέσα ένιωσα, που έφθασα εκεί, αναμίχθηκα στο πολύχρωμο πλήθος, εθαύμασα τα υπέροχα ολάνθιστα παρτέρια που αγκαλιάζονται από τις σκάλες και συναισθάνθηκα μέρος ενός καταγέλαστου ιμπρεσιονιστικού συνόλου, κάτω από το λαμπερό μεσογειακό ήλιο.

Επειδή το πτηνό γουστάρει να σου βγάζει και συμπεράσματα, εκείνο που κατάλαβα είναι πως υπάρχουν πόλεις που σε προσκαλούν να τις περπατήσεις και να τις ζήσεις μέσα από τους δημόσιους χώρους τους.

Και υπάρχουν άλλες (ξεύρεις εσύ) που σε φυλακίζουν μέσα στο διαμέρισμά σου, γαμώτο.

4 σχόλια :

  1. Benvenuto pinguino

    Εκπληκτικός ο γύρος που μας έκανες στις πλατείες της Ρώμης. Ελπίζω να έριξες και πάλι νόμισμα στη Φοντάνα ντι Τρέβι να μην πέτυχε τουρίστρια ώστε να ξαναπάς για να έχουμε κι άλλη βόλτα.

    Αλέγρο κείμενο, εξαιρετικές φωτογραφίες, όπως πάντα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ζουλεύω και τα συναφή.
    Αυτές είναι πλατείες, έχεις δίκιο !;)

    Δεσμεύομαι ν΄ανταποδώσω με Β. Ιταλία τον Ιούλιο ;) :P

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @Τσαλαπετεινέ, αυτή τη φορά ουχί μόνον δεν έριξα νόμισμα, αλλά έτοιμος ήμουν να βουτήξω, να μαζέψω και τα νομίσματα των άλλων. Καταραμένη μνημονιακή φτώχεια!

    @renata, να πας στις λίμνες, να βγάλεις φωτό και να τις δημοσιεύσεις για να ζηλέψει και το πτηνό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. exeis poly dikaio,agapimeni polh.
    andy

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts