Τρίτη, 26 Ιουλίου 2011

Ο αγαπημένος μου εν ζωή καλλιτέχνης

Όταν επισκέφθηκα για πρώτη φορά το Λονδίνο ήμουν στα δεκάξι. Βλάκας και ανίδεος, ένα παιδαρέλι. Καλά καλά δεν είχα θέσει τα γιατί μου. Και για απαντήσεις, ούτε λόγος. Σα χάνος κοιτούσα τριγύρω και όλα μού κάνανε εντύπωση: τα πάρκα, οι πλατείες, οι δρόμοι, οι άνθρωποι.

Βρέθηκα στην Tate Gallery. Από μοντέρνα τέχνη, να σκαμπάζω ελάχιστα. Τον κονστρουκτιβισμό και την αφαίρεση, το ντανταϊσμό και το σουρεαλισμό, ζήτημα αν τα'χα ματακούσει. Κι ένας καινούργιος κόσμος ξανοίχτηκε μπροστά μου. Με τον ενθουσιασμό του νεοφώτιστου, τριγυρνούσα εκστασιασμένος στις αίθουσες και περιεργαζόμουν τους πίνακες και τα γλυπτά.

Κοντοστάθηκα μπροστά της. Την προσπέρασα. Ύστερα από λίγο ξαναγύρισα. Ήταν μία γυναίκα με έναν άσπρο σκύλο.

Φορούσε μία πράσινη ρόμπα και καθόταν στον καναπέ. Το δεξί της στήθος ήταν γυμνό -λες και ήθελε να στο επιδείξει. Ακόμα πιο αποκαλυπτικό ήταν το βλέμμα της. Σχεδόν ψυχαναλυτικό. Το ένα πόδι της απλωμένο και ο σκύλος ακουμπισμένος πάνω του. Μία οικειότητα που σου επιβαλλόταν.

Κοίταξα το όνομα του ζωγράφου. Τον έλεγαν Φρόιντ. Λούσιαν Φρόιντ.

Τα επόμενα χρόνια τον αναζήτησα ξανά. Τον εξερεύνησα περισσότερο. Έμαθα ότι δεν είναι απλή συνωνυμία -είναι ο εγγονός. Και ότι ζούσε στο Λονδίνο. Και ότι ήταν γυναικάς και πολύ συστηματικός στην τέχνη του. Αγόρασα βιβλία του, τον γκούγκλαρα στο ίντερνετ.

Και ανακάλυψα τα γυμνά του. Εκείνα τα σώματα που αφήνονται στην καθημερινότητά τους με τρόπο εντελώς γήινο. Που παρότι προτάσσουν το σαρκικό στοιχείο, παραμένουν βαθιά στοχαστικά. Κι είναι τα σώματα αυτά ένας ύμνος στον υπαρξισμό που τόσο πολύ με συγκινεί και με εκφράζει.

Σε περισπούδαστες συζητήσεις περί τέχνης -σε αυτές που αγωνιάς να επιδείξεις την όποια σου καλλιέργεια και να αναδείξεις τη σημαντικότητά σου- όταν έφθανε το θέμα στους αγαπημένους μου εν ζωή καλλιτέχνες η απάντηση ήταν ξεκάθαρη: εμένα μού αρέσει ο Φρόιντ. Ποιος; Ο Λούσιαν Φρόιντ.

Το 2008 έμαθα με μεγάλη μου χαρά ότι ένας πίνακάς του (εκείνος με την υπέροχη τετράπαχη κυρία ξαπλωμένη πάνω στον καναπέ) πωλήθηκε στην αστρονομική τιμή των 33,6 εκατ. δολαρίων -τιμή που παραμένει μέχρι σήμερα αξεπέραστο ρεκόρ. Με μεγάλη μου λύπη συνειδητοποίησα ότι αγοραστής ήταν ο Αμπράμοβιτς. Ας είναι.

Την προηγούμενη Τετάρτη ο Λούσιαν Φρόιντ πέθανε στα ογδόντα οκτώ του. Η καλλιτεχνική κοινότητα έχασε έναν από τους σημαντικότερους ζωγράφους της. Τα κάμποσα εξώγαμά του χάσανε τον πατέρα τους. Και εγώ έχασα τον αγαπημένο μου εν ζωή καλλιτέχνη.

2 σχόλια :

  1. Μεγάλος καλλιτέχνης, ένας αντιπροσωπευτικός μετα-μοντέρνος ρεαλιστής. Το έργο βρίθει ωμότητας, αυτής της καθημερίνης που αν και κομμάτι του ίδιου μας του εαυτού, την αποστρεφόμαστε ή ακόμη και την αρνούμαστε. Είναι σημαντικό πως έχει να αναδείξει ένα σημαντικό όγκο καλών έργων κι όχι αποσπασματικά κομμάτια καλλιτεχνικής έμπνευσης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Επέστρεψα μετά από πολλά χρόνια σε αυτήν την ανάρτηση. Και βρήκα εξαιρετικά εύστοχο το σχόλιό σου. Σε ευχαριστώ ειλικρινά.

      Διαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts