Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2011

Rehab

Γαμώτο, γαμώτο, γαμώτο. Τσαντίζομαι πολύ όταν με πιάνει κόκκινο σε αυτή τη συγκεκριμένη διασταύρωση. Στουρνάρα και Πατησίων γωνία. Ανάμεσα στο Πολυτεχνείο και τα καρβουνιασμένα κομπιουτεράδικα. Ανάμεσα στον καστανά και τον ανθοπώλη του απέναντι πεζοδρομίου. Το βλέπω προχθές από μακριά να γίνεται πορτοκαλί και ύστερα κόκκινο και σιχτηρίζω. Κοντοζυγώνω με χαμηλή ταχύτητα μπας και ανάψει και περάσω. Αργεί το πράσινο όμως. Και αναγκαστικά, ακινητοποιούμαι. Φυσικά με πλησιάζει. Με το βήμα το εδώ πατώ και αλλού βρίσκομαι. Με το βλέμμα που σε κοιτάζει αλλά δεν σε βλέπει. "Φίλε έχεις ψιλά να πάρω κάτι να φάω;"

Τ'ομολογώ, είναι από τα πράγματα που δεν μπορώ να αντιμετωπίσω. Με υπερβαίνει, πώς να στο πω; Να τον θεωρήσω άρρωστο; Είναι ασθενής ο τύπος; -πες μου! Ή μήπως ένα χαμένο κορμί; Ένα ρεμάλι της κοινωνίας; Ένας αλητάκος του περιθωρίου. Αλλά καλά ρε φίλε κι εσύ, νιονιό δεν έχεις καθόλου: πώς πας και πέφτεις στην πρέζα, χαζός είσαι στα σίγουρα! Αλλά αυτό το απλανές πάνω σου. Χρειάζεσαι στα σίγουρα βοήθεια γαμώτο! Αλλά τι είδους βοήθεια; Να σου δώσω κάτι ή να μην σου δώσω; Όλοι οι συνειρμοί μου καταλήγουν στη δόση σου. Και όλες οι επιλογές είναι ζονγκ. Τσαντίζομαι.

Που δεν ξεύρω πώς να αντιμετωπίσω αυτές τις μικρές αμήχανες στιγμές μέσα στην καθημερινότητά μου. Στη γωνία της Στουρνάρα όταν περνώ με το αυτοκίνητο (και ανεβάζω το τζάμι, τάχα μου ότι ψάχνω κάτι στο τσεπάκι της πόρτας), στη στάση στην Τοσίτσα όταν περιμένω το τρόλεϊ (και καμώνομαι ότι διαβάζω τις εφημερίδες στο περίπτερο), στο παρκάκι απέναντι από τον Ευαγγελισμό όταν το διασχίζω για να κατέβω στο μετρό (και προσπερνάω με ταχύτερο βήμα τάχα πως δεν τους βλέπω). Εκεί που βρίσκονται χυμένοι οι εγκαταλελειμμένοι των ουσιών.

Ναι, χάσαμε προχθές την Amy. Τη Winehouse, τα έμαθες. Όχι ότι δεν το περίμενες. Την είχες δει να βολοδέρνει πάνω στη σκηνή στο Βελιγράδι. Και όλο και είχε πέσει το μάτι σου στους μυριάδες εξευτελισμούς που γνώρισε σε δημόσιες εμφανίσεις ως τζάνκι σελέμπριτι τα τελευταία χρόνια. Ωραία φωνή θα πεις. Θεσπέσια! Τρελό ρισπέκτ στο ταλέντο: σου έδωσε πίσω τη μουσική soul, σου άνοιξε διάπλατα μία νέα πόρτα στο R&B, σε ξάφνιασε που μπορούσε να σου τραγουδήσει κάτι παλιακό και να σε ξεσηκώσει.

Την περιμέναμε. Σαν το θείο Αριστείδη που τον είχαμε διασωληνωμένο δύο μήνες στο Τζάνειο. Η διαφορά ήταν ότι η Amy ήταν εικοσιεπτά και καρά-φέιμους καλλιτέχνιδα, ενώ ο θείος Αριστείδης κοντά στα ενενήντα και καρά-φλούλης συνταξιούχος. Ναι είναι τραγικό ότι την περιμέναμε στα εικοσιεπτά της.

Το παραδέχομαι: έχω μιξντ φίλινγκς για τον αυτοκαταστροφικό άνθρωπο. Για εκείνον που αφήνεται. Που αστοχεί και δεν πετυχαίνει τη ζωή.

Θα είμαι κυνικός. Λυπάμαι πολύ Amy Winehouse. Ήσουν πραγματικά σπουδαία για όσο κράτησες.

Και λυπάμαι πολύ φίλε στη Στουρνάρα και Πατησίων γωνία. Σε περιμένουμε κι εσένα.

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts