Τετάρτη, 31 Αυγούστου 2011

Να πω (επιτέλους) καλό χειμώνα;

Βασιλικές διακοπές δεν κάμει μόνο ο Πρίγκιπας Γουίλιαμ με το στεφάνι του. Αλλά και κάποια φαγάδικα κοντά στο Σύνταγμα.

Θυμησέ μου εσύ πότε πήρες τελευταία φορά τέσσερις συνεχόμενες εβδομάδες άδεια;

Τρίτη, 30 Αυγούστου 2011

Aύγουστος στην Αθήνα του 2011

Πανεπιστημίου, Σάββατο 20 Αυγούστου 2011, 11:30

Ο Αύγουστος δεν της πάει της Αθήνας. Κι ας λέμε όλοι όσοι απομείναμε στην πόλη τον δεπαενταύγουστο, ότι -και καλά- την απολαμβάναμε χωρίς το θόρυβο, την πολυκοσμία και το μποτιλιάρισμα. Ναι, η κίνηση μπορεί να μειώθηκε εκείνες τις ημέρες δραματικά, αλλά την εικόνα της αυγουστιάτικης Αθήνας ειδυλλιακή δεν τη λες: νεκροί δρόμοι, κενές πλατείες, κλειστά μαγαζιά. Η πόλη παραδομένη στη θλίψη της.

Ερμού, Δευτέρα 15 Αυγούστου 2011, 12:10

Επειδή έλειπες, κάτσε να σου δώκω εγώ εικόνα από Αύγουστο στην πρωτεύουσα. Στο κέντρο μαγαζιά κλειστά, σκονισμένα πεζοδρόμια, βρωμεροί τοίχοι με τα γκράφιτι, τα συνθήματα και τις αφίσες να έχουν γίνει ένας αντιαισθητικός πολτός. Στις στάσεις, οικονομικοί μετανάστες που περιμένουν το λεωφορείο. Αν είσαι τουρίστας και έχεις ξεμείνει στην Αθήνα, σόρι μεγάλε, την έχεις πατήσει -δεν υπάρχει απολύτως τίποτα ανοικτό. Αν είσαι κάτοικος και έχεις ξεμείνει στην Αθήνα, σόρι μεγάλε, την έχεις πατήσει χειρότερα: ο τουρίστας θα γυρίσει τουλάχιστον σπίτι του, εσύ εδώ μένεις.

Στην Κυψέλη, στους Αμπελόκηπους και στα Πατήσια, η ζέστη κυριεύει τους δρόμους και παρέες μεταναστών χυμένες μπροστά στις εισόδους των πολυκατοικιών πίνουν μπύρες ως αργά το βράδυ. Σε κάθε γωνία της Δροσοπούλου, μαύροι έχουν στήσει παρεάκια και συζητούν (κάποιος πιο καχύποπτος θα έλεγε ότι κάμνουν και άλλα πράματα). Μετανάστες έχουν κυριεύσει και το –υποτίθεται αναμορφωμένο- Πεδίον του Άρεως που μοιάζει πιότερο με κεντρική πλατεία του Ισλαμαμπάντ, παρά με χώρο αστικού πρασίνου ευρωπαϊκής πρωτεύουσας. Μαντιλοφόρες ξαπλωμένες στο γκαζόν, μελαμψοί με κελεμπίες στα παγκάκια, πακιστανοί παίζουνε μπάλα. Σαγιονάρα και ξυπολισιά παντού.

Τις μέρες που οι πολιτογραφημένοι κάτοικοί της, την είχαν εγκαταλείψει, το έβλεπες ακόμα πιο ξεκάθαρα: ετούτη η πόλη έχει πεθάνει.

Φίλε, για τέτοια χαζά τσιτάτα υπάρχει το twitter, όχι το συντριβάνι του Συντάγματος.

Δεκαπενταύγουστο πέρασα από το Σύνταγμα. Είχε καθαρίσει επιτέλους ο Δήμος (πτηνό προς Καμίνη: υπάρχεις αλήθεια;) την πλατεία από τα ρετάλια, τις σκηνές και τη μπίχλα των αγανακτισμένων. Από την πρώτη μέρα ήμουν έξαλλος με δαύτους και με την –ιδεολογικά φτηνή και κατά βάση φασιστική- κατάληψη της πλατείας.

Όλ τάιμ κλάσικ. Και το άγαλμα και το σύνθημα και η νεοελληνική αλητεία.

Δυστυχώς φοβούμαι ότι το ανέκδοτο της αφηρημένης κοινωνικής διαμαρτυρίας "κατά παντός υπευθύνου" δεν έχει ακόμα τελειώσει. Απλώς όταν έπιασαν οι μεγάλες ζέστες, οι περισσότεροι «αγανακτισμένοι» προτίμησαν καθ'οπως φαίνεται να πνίξουν την αγανάκτησή τους στις ξαπλώστρες και τα μπαράκια, οπότε έφυγαν για διακοπές (αλήθεια, τι επανάσταση είναι αυτή, που οι θιασώτες της κάνουν «αυγουστιάτικο διάλειμμα» για να πάνε για μπάνιο; Μούφα επανάσταση είναι και τσάμπα μάγκες οι τύποι! Στα τέλη Ιουλίου ένα παρεάκι είχε απομείνει στην πλατεία που έκαμε κάμπινγκ λες και το Σύνταγμα ήταν τίποτις μεταμοντέρνα Μάταλα!), ξεφούσκωσε το μπαλόνι και αποκαλύφθηκε ο αέρας κοπανιστός. Οι δηθενιές του φέιζμπουκ δεν κρατάνε πάνω από ένα-δύο μήνες. Όμως τα σπασμένα μάρμαρα, τα ζωγραφισμένα αγάλματα, η παρακμή των δέντρων, έχουν απομείνει εκεί, αδιάψευστοι μάρτυρες του πόσο λάθος τα έχουμε καταλάβει όλα. Μα όλα.

Και μετά εσύ περιμένεις τον τουρίστα στο Μοναστηράκι.

Αύριο-μεθαύριο μπαίνει Σεπτέμβρης. Οι τελευταίοι αδειούχοι γυρίζουνε, τα σχολεία ανοίγουν, το Τζάμπο έβγαλε νέα διαφήμιση, ο Πρωθυπουργός θα πάει στη ΔΕΘ. Πίσω όμως από τα μαυρισμένα ντεκολτέ και τα ξεκούραστα χαμόγελα, η παρακμή παραμένει παρούσα.

Θα τον παλέψουμε ετούτον το χειμώνα;

Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2011

Πρέπει να διδάσκεται η εξελικτική θεωρία στα σχολεία;



Υποψήφιες για τον τίτλο Miss America απαντούν. Και έρχεσαι κι αμφισβητείς κι εσύ την εξελικτική θεωρία. Μήπως όντως ο Θεός δημιούργησε τις αμερικάνες, ανακατεύοντας αυγά στο μπλέντερ; Μήπως εντέλει ο πίθηκος δεν είναι προηγούμενο αλλά επόμενο στάδιο στην εξελικτική αλυσίδα; Και τελοσπάντων, μήπως ο Αδάμ ήταν από το Όρεγκον;

Πάντως πραγματικά: όσες απάντησαν ότι δεν πιστεύουν στην εξελικτική θεωρία ή ότι είναι "ανοιχτές" σε άλλες θεωρίες, προτείνω να αποφύγουν να δουν τον Πλανήτη των Πιθήκων. Θα μπερδευτούν πολύ.

Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2011

Μου λείψατε...



Αναφερόμουν βασικά στα Muppets που έβγαλαν καινούργιο δίσκο. Αλλά εντάξει, κι εσείς μου λείψατε αγαπημένοι αναγνώστες!

Τετάρτη, 3 Αυγούστου 2011

X-Men: First Class

Ακόμα και αν δεν σου αρέσουν οι επιστημονικές φαντασίες και τα υπερηρωικά κόμικς, δεν μπορεί παρά να υποκλιθείς στο πανέξυπνο κόνσεπτ που σκάρωσε ο Σταν Λι στα μέσα της δεκαετίας του '60: μία παρέα από μεταλλαγμένους εφήβους με υπερφυσικές δυνάμεις μάχεται το κακό, παρότι έχει να αντιμετωπίσει την εχθρότητα της κοινωνίας και τα ψυχολογικά σύνδρομα που δημιουργεί η ιδιαιτερότητά των μελών της. Τις επόμενες δεκαετίες οι επονομαζόμενοι X-Men, μεγάλωσαν, ωρίμασαν, έλαβαν περίοπτη θέση στη σύγχρονη ποπ κουλτούρα και αναπόφευκτα μεταπήδησαν στη μεγάλη οθόνη.

Μετά από μία εμπορικά επιτυχημένη τριλογία X-Men, τα κινηματογραφικά στούντιο απεφάσισαν να επανέλθουν στο χρυσωρυχείο για ακόμα μία θεαματική αρπαχτή. Και τελοσπάντων, το να θέλεις να βγάλεις μπικικίνια είναι θεμιτό. Το να παίρνεις ένα κόνσεπτ με τέτοιο ποτέντσιαλ, να διαθέτεις τεράστιο μπάτζετ για παραγωγή και προώθηση, να έχεις έτοιμο κοινό χωρίς να κουνήσεις το δαχτυλάκι σου κι εσύ να πας και να γυρνάς μία αδιάφορη ανοησία, είναι τεράστιο φέιλ.

Η ταινία Χ-Men: First Class είναι ένα μεγάλο λάθος. Υποτίθεται ότι σου δείχνει το όριτζιν της ομάδας, δηλαδής το πώς δημιουργήθηκε και ενορχηστρώθηκε το τιμ των μεταλλαγμένων από τον καθηγητή Xavier. Που χελόου, αυτό σημαίνει ότι θα έπρεπε να έχουμε τα πέντε αρχικά μέλη τα οποία σοφά έπλασε ο Σταν Λι και που εσύ ανόητε σεναριογράφε δεν έχεις κανέναν μα κανένα λόγο να αλλάξεις. Αλλά τσου: εδώ έχουμε μία ομάδα του ό,τι-να'-ναι και του ό,τι-θυμάμαι-χαίρομαι, με διάφορους (και α-διάφορους) χαρακτήρες από το σύμπαν του κόμικ ατάκτως ερριμμένους σε έναν αχταρμά που ελάχιστα θυμίζει το πρωτότυπο.

Και σα να μην έφθανε η παραπάνω σύγχυση προσώπων, το στόρι τοποθετείται άγαρμπα πάνω στην αμερικανική ιστορία και δη στην υπόθεση των σοβιετικών πυραύλων στην Κούβα, προκειμένου η ταινία να αντλήσει -και καλά- ρεαλισμό από γεγονότα που συνέβησαν εκείνη την εποχή. Όπου οι μεταλλαγμένοι εμπλέκονται στην ψυχροπολεμική σύγκρουση μεταξύ Αμερικής και Σοβιετικής Ένωσης και εντέλει καταφέρνουν να αποτρέψουν τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο, ν'αγιάσει το χέρι τους! Μα ποιος αθεόφοβος πήγε και το σκέφθηκε όλο αυτό; Και αχταρμάς και σύγχυση και τερατώδης παραχάραξη της ιστορίας! Με νιώθεις; Μεγάλο φέιλ.

Μέσα στο γενικό χαμό, ο James McAvoy ως καθηγητής Xavier δεν σε πείθει μα με τίποτα ότι είναι το πιο ισχυρό τηλεπαθητικό μυαλό του κόσμου (θυμίζω ότι ο τελευταίος μεγάλος ρόλος του τύπου είναι που έκαμε τη φωνή του Ζουμπαίου στο "Ζουμπαίος και Ιουλιέτα" αν έχεις το Θεό σου!), ο Michael Fassbender υποδύεται τον αρχετυπικά κακό Magneto αλλά ούτε στο δαχτυλάκι του και η January Jones (των τηλεοπτικών Mad Men) περιφέρει αμήχανα το μπούστο της χωρίς ίχνος από το ντελικάτο σνομπισμό της Emma Frost την οποία υποδύεται. Και τελοσπάντων, τι να σου κάμουν και τα εφέ όταν το όλο πράμα μπάζει νερά από παντού;

Βεβαίως η ταινία τα εισιτήριά της τα έκοψε, οπότε τα σίκουελς τα βλέπω να έρχονται το ένα μετά το άλλο. Ελπίζω μόνο η επόμενη ταινία να γίνει από ανθρώπους που έχουν άξουαλι διαβάσει κάνα τεύχος των X-Men. Λέω εγώ τώρα...

Δευτέρα, 1 Αυγούστου 2011

Thundercats 2.0

Όταν παίρνεις ένα παλιό επιτυχημένο κόνσεπτ και αποφασίζεις να το ρετουσάρεις, ο θεατής σε περιμένει στη γωνία. Για να μπορέσεις να σταθείς στη σύγκριση με το ορίτζιναλ πρέπει να γίνεις πραγματικά πρωτότυπος: να πάρεις το στόρι και τους ήρωες, να τους αλλάξεις τα φώτα ανάποδα, να τους ανασκευάσεις πλήρως, αλλά χωρίς να προδώσεις την κεντρική ιδέα -μη σε πάρουμε και με τις ντομάτες! Δύσκολο εγχείρημα.

Έκατσα να δω τους νέους Thundercats με ένα μίγμα νοσταλγίας και περιέργειας. Πάνε σχεδόν δύο δεκαετίες (και βάλε -κλαψ!) από τότε που στηνόμουν μπροστά στην τηλεόραση και παρακολουθούσα τις περιπέτειες του Λάιον-Ο και της Τσιτάρα. Δεν ξεύρω αν έφταιγε που ήμουν τόσο-δα πτηνούλι, αλλά οι μεταμορφώσεις του σατανικού Μάμ-ρα που κατοικούσε στη σαρκοφάγο μέσα στη μυστικιστική πυραμίδα, μου προκαλούσαν τρόμο! Και τώρα δηλαδή που τον ξανασκέφτομαι, ένα μπρρρρ το νιώθω!

Το ριμέικ μυρίζει μοντερνιά από μακριά! Η αισθητική αξιοποιεί την τελευταία λέξη των anime, τα χρώματα είναι νταρκ, το στόρι είναι σχεδόν κινηματογραφικό και παίζει σε παραπάνω από ένα επίπεδα. Οι ήρωες έχουν ξαφνικά ένα βάθος που δεν υπήρχε στο πρωτότυπο: κάμουν λάθη, έχουν αδυναμίες, συνδέονται με πιο σαφείς σχέσεις μεταξύ τους -δεν συνυπάρχουν, αλλά διαπλέκονται! Και για δες που πετυχαίνει να είναι ενήλικο και παιδικό ταυτόχρονα: μεγάλη μαγκιά αν είσαι καρτούν.

Στα υπέρ του, το τρίγωνο Λάιον-Ο, Τάιγκρα και Τσιτάρα που δείχνει να αποτελεί κεντρικό άξονα του στόρι, η γούτσου-γούτσου μετάλλαξη του Σναρφ σε βουβό πετ και η αναβάθμιση των μεταλλαγμένων σε σοβαρούς αντιπάλους. Στα κατά του, η βιαστική εμφάνιση του Μάμ-ρα που θα μπορούσε να έχει δουλευτεί καλύτερα. Δε βαριέσαι όμως; Είναι τόσο γουάου η γενική εντύπωση που μου άφησε το πρώτο διπλό επεισόδιο, που δεν κρατιέμαι για τη συνέχεια! Και ναι, σα να μην πέρασε μία μέρα από τότε που ήμουνα τοσοδούλικο πτηνό! Τον ίδιο ενθουσιασμό γαμώτο!

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts