Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2011

Πώς περπατάνε οι Τούρκοι;


Ανηφόριζα την Ιστικλάλ -τον κεντρικό πεζόδρομο όπου χτυπάει η καρδιά της Κωνσταντινούπολης- μέσα σε ένα πολύβουο ποτάμι κόσμου και ενόσω προσπαθούσα με αλλεπάλληλα ζιγκ ζαγκ, να αποφύγω τη μετωπική με τους λογής λογής διαβάτες που κινούνταν αντίστροφα, θυμήθηκα ένα άρθρο που είχα κάποτες διαβάσει για τους διάφορους τρόπους περπατήματος σε ένα πεζοδρόμιο.

Για παράδειγμα, υπάρχουν άνθρωποι που περιπατούν ανέμελα και σιγά. Που όταν συζητούν κάτι σημαντικό με το παρεάκι τους, δεν διστάζουν να σταματήσουν εν τω μέσω του πεζοδρομίου για να δώσουν μία κάποια έμφαση στα λεγόμενά τους ή να κοντοσταθούν όποτε τους καπνίσει για να χαζέψουν μία βιτρίνα ή κάποια ταμπέλα –συχνά χωρίς να ελέγχουν εάν έπεται κάποιος δύστυχος με πιο κανονικό βηματισμό, που μπορεί και να πέσει επάνω τους μη-χειρότερα. Υπάρχουν άλλοι που περιπατούν γρήγορα και νευρικά, ενίοτε ακόμα και επιθετικά. Που συνεχίζουν ατάραχοι την πορεία τους κατά πάνω σου, αξιώνοντας να μεριάσεις δρόμο να περάσουν. Υπάρχουν επίσης άλλοι που περιπατούν σε δυάδες (ζευγαράκια), τριάδες (φιλαράκια) ή πολυπρόσωπα σχήματα (παρεούλες, πολλά ζευγαράκια μαζί, ποδοσφαιρικές ομάδες, διαδηλωτές του ΠΑΜΕ, η οικογένεια Χωραφά) και υπό μορφή αδιαπέραστου φράγματος: αν βρεθείς ο κακομοίρης σε αντίστροφη πορεία, τότε θα πρέπει να παρακάμψεις ολόκληρο το σχήμα, διότι απλούστατα είναι δεμένοι αγκαζέ ή κρατιούνται χέρι-χέρι ή κολλάνε ο ένας στον άλλο και δεν μπορείς να περάσεις που να είσαι ο τζώνυ γουόκερ ο ίδιος.


Στην Τουρκία λοιπόν οι άνθρωποι περπατούν με τον ίδιο τρόπο που οδηγούν: άτσαλα και χωρίς ίχνος ευγένειας. Για έναν άνθρωπα όπως εγώ, που έχει συνηθίσει να δίνει προτεραιότητα σε αναξιοπαθούντες, να βγαίνει τελευταίος από το ασανσέρ, να παρακάμπτει διακριτικά τους όσους θέλει να προσπεράσει όταν περιπατεί, τα πεζοδρόμια της Τουρκίας είναι η κόλαση του Δάντη. Οι δε δρόμοι της, χειρότεροι.

Τον μπουνταλάδικο τρόπο με τον οποίο περπατούν τα πλήθη στην Τουρκία, προσωπικώς τον εξέλαβα ως μία ακόμη απόδειξη της παντελούς έλλειψης αγωγής και καλών τρόπων. Η αντίφαση εδώ είναι η εξής: στην επικοινωνία τους μαζί σου, οι τούρκοι μπορεί να είναι χαμογελαστοί και βοηθητικοί. Αν σε δουν τουρίστα και μπερδεμένο, δεν διστάζουν να σταματήσουν για να σου προσφέρουν οδηγίες, ακόμα κι αν δεν πολυμιλάνε αγγλικά και χρειαστεί να χρησιμοποιήσουν παντομίμα. Εντούτοις αυτό που λέμε τακτ, διακριτικότητα, κοινωνική ευγένεια βρε παιδί μου, απλώς δεν υπάρχει! Οι συμπεριφορές χαρακτηρίζονται από μία χοντροκοπιά, μία καταφανή άγνοια των κοινωνικών συμβάσεων που έχεις μάθει εσύ ως νεωτερικός ευρωπαϊος (αν είσαι!) και ως αναγνώστης του Ζαμπούνη (που είσαι!).

Το πτηνό που αρέσκεται σε περισπούδαστες φιλοσοφίες, κατέληξε σε ωραιότατο συμπέρασμα που θα το σημειώσεις στο τετραδιάκι να μην το ξεχάσεις: ο τρόπος που περπατεί και οδηγεί ένας λαός είναι ένδειξη του κοινωνικού πολιτισμού του. Θα σου εξηγηθώ με παράδειγμα. Το να διασχίσεις ένα δρόμο στις βορειοευρωπαϊκές χώρες είναι απλό: αρκεί να πατήσεις το πόδι σου στο οδόστρωμα και –εάν βεβαίως βρίσκεσαι σε διάβαση- η ευρωπαία σωφεράντζα φρενάρει αυτομάτως, παγώνει το όχημα και η αυτού εξοχότης σου χύνεται με τουπέ από το πεζοδρόμιο. Η Ελλάδα σε τέτοια επίπεδα πολιτισμού δεν έχει φθάσει (και αισιόδοξος δεν είμαι) αλλά τελοσπάντων ένα φανάρι να περάσεις το βρίσκεις. Στην Τουρκία ο κόσμος περνάει απ’όπου βρει και με τακτικές ανταρτοπόλεμου: κοιτάς στα μάτια τους οδηγούς, ζυγίζεις τις διαθέσεις τους και στην κατάλληλη στιγμή βουρ, αρχίζεις να τρέχεις ωσάν τον παλαβό ρίχνοντας συνάμα και μερικές προσευχές σε Θεό, σε Αλλάχ ή απλώς σε αχ και βαχ!

6 σχόλια :

  1. Μα το κάνουν επίτηδες για να μη βαριούνται. Τζάνκι της αδρενλίνης ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Προχθές στο σουπερμάρκετ, μία και ο άντρας της (και το καρότσι τους) είχαν κλείσει τον διάδρομο εντελώς. Κι όταν πλησιασα, γύρισαν και με κοίταξαν, και δεν κουνήθηκαν καν από τη θέση τους... Έμεινα άναυδη, θυμήθηκα την Αγγλία (το Γιόρκ) όπου οι άνθρωποι στο σουπερμάρκετ απομακρύνονται μ ένα χοροπηδητό κι ένα χαμόγελο (ούπς!) κάνοντας χώρο για να περάσεις, καθώς σε βλέπουν από μακριά...
    Άλλοι τόποι, άλλα (γαιδουρο)ήθη...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Κι εδώ λοιπόν έρχεται η κρίση και σου λέει Πιγκουίνε μου ότι ό,τι ήξερες να το ξεχάσεις ... και τους τρόπους που είχες και αυτούς που δεν είχες ...

    Πουλάς το αυτοκίνητο γιατί η εξίσωση τέλη κυκλοφορίας (ε-ε-έρχονται) + βενζίνη + συνεργείο + ΚΤΕΟ + κάρτα καυσαερίων + φαρμακείο/τρίγωνο/πυροσβεστήρας στη μπαγκαζιέρα βγαίνει πλέον αρνητική ...

    Και ταμπουρώνεσαι στο σπίτι με πατάτες μπλουμ γιατί δε βγαίνεις να βγαίνεις ...

    Οπότε με ένα σμπάρο δυο τριγώνια ... δεν κυκλοφορούμε ούτε οδικώς ούτε πεζή και ξεμπερδεύουμε ...

    Α καλο, εεε???

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Στο μετρό της Πόλης μπήκες; Εκεί είναι άλλος κόσμος; Θυμάμαι είχαμε μπει με γονείς, αδερφή κλπ και οι άντρες μόλις έβλεπαν γυναίκα να μπαίνει μέσα σηκωνόνταν από τις θέσεις τους να κάτσει (και όχι για γνωριμία). Πάντως ο παππούς μου όταν τον παρακαλάγαμε να έρθει στην Αθήνα από την Πόλη έλεγε πάντα "καλύτερα εδώ με τους Τούρκους παρά εκεί με όλους αυτούς που έχετε μαζέψει" ...και είχε δίκιο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Μήπως οι Ευρωπαίοι σταματούν να περάσεις επειδή φοβούνται την τιμωρία του νόμου (που εφαρμόζεται) και όχι επειδή είναι φιλότιμοι; Ρωτάω εγώ τώρα απο περιέργεια...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ερμή, έστω και έτσι να είναι, σίγουρα η ζωή είναι καλύτερη με το να σέβεσαι τους νόμους και να κάνεις επομένως τη ζωή των πολιτών καλύτερη (αν και πιστεύω όπως είπε και ο Πιγκουίνος ότι είναι θέμα πολιτισμού και συνήθειας).

    Εδώ μπροστά στην τροχαία της περιοχής μου περνούν επί καθημερινής βάσεως αυτοκίνητα με κόκκινο και ούτε μια φορά δεν έχω δει έναν αστυνομικό της τροχαίας να βγει να σταματήσει κάποιον!

    Όταν ήμουν στις Βρυξέλλες θυμάμαι χαρακτηριστικά μια μέρα που γυρνούσα πολύ φορτωμένη από το σουπερμάρκετ και σε κεντρικό δρόμο προσπάθησα να περάσω απέναντι όταν θα έβρισκα κενό από αυτοκίνητα καθώς δεν υπήρχε κοντά φανάρι με διάβαση και σταμάτησαν τα αυτοκίνητα για να περάσω! Μου είχε φανεί πολύ παράξενο και εντυπωσιάστηκα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts