Τρίτη, 13 Σεπτεμβρίου 2011

Η Zaha Hadid και το MAXXI


Στις αρχές του καλοκαιριού διάβαζα τις ενθουσιώδεις ανακοινώσεις για την ανάπλαση του πρώην Ιπποδρόμου στο Φάληρο, την κατασκευή της Εθνικής Βιβλιοθήκης και της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και τη δημιουργία ενός μεγάλου πάρκου με δέντρα, ήπιες κατασκευές και υδάτινες επιφάνειες. Και όλα ετούτα ουχί με λεφτά δικά μου και δικά σου, αλλά με λεφτά του Ιδρύματος Νιάρχου, που τελοσπάντων ένα μπράβο τους το λες. Αλλά κοιτώντας τα σχέδια για τα νέα κτήρια, μία επιφύλαξη την ε-κρατώ και πες με κακομοίρη, μίζερο και μικρόψυχο.


Σε προάστιο της Ρώμης, υπάρχει ένα Μουσείο που σχεδίασε η Zaha Hadid, μία από τις μεγαλύτερες φίρμες στα διεθνή αρχιτεκτονικά σαλόνια, με τα κτίριά της να θεωρούνται πολύ τρέντι και να συζητιούνται πολύ. Το Μουσείο λέγεται MAXXI, φιλοξενεί μοντέρνα τέχνη και άνοιξε τις πύλες του πολύ προσφάτως. Το σημείο δεν είναι πάρα πολύ βολικό για τον τουρίστα, καθώς απέχει αρκετά από το ιστορικό κέντρο και το μετρό της Ρώμης απλώς δεν σε εξυπηρετεί σε τίποτα. Εντούτοις το αγαπημένο σου πτηνό που τόσα είχε ακούσει για την Zaha αλλά κτίριό της ουδέποτε αντίκρισε, απεφάσισε να βουτήξει ένα ταξί και να πάει.


Η ιταλίδα ταξιτζού πολλά αγγλικά δεν μιλούσε. Αλλά τα ιταλικά τα χειριζόταν ωραιότατα όταν έβριζε τους άλλους οδηγούς και κόρναρε συγχυσμένη στα μποτιλιαρίσματα. Εντούτοις ανάμεσα στις χριστομαντόνες που εξαπέλυε -και επειδής με είχε κόψει τουρίστα διψασμένο για σουρτούκεμα- φρόντιζε να μου δείχνει διάφορα κτήρια και εκκλησίες μορφάζοντας με θαυμασμό "Bello! Bello!” και περιμένοντας να της επιβεβαιώσω πως “Si! Molto bello!”.

Όταν φθάσαμε εντέλει στο MAXXI, γύρισε και με κοίταξε. «Questo è meraviglioso!» μου είπε χαμογελώντας.

Το MAXXI είναι ένα τεράστιο κτηριακό γλυπτό. Και σε κερδίζει από την πρώτη στιγμή που το βλέπεις. Καμπύλες και ευθείες γραμμές σού δημιουργούν την αίσθηση ότι το κτήριο είναι ρευστό και ότι είναι έτοιμο να κινηθεί, χωρίς να ξεύρεις ακριβώς για πού το έβαλε ή ποιες οι διαθέσεις του.


Ένα τζαμένιο «μάτι» σε μία προεξοχή πάνω δεξιά, κοιτούσε προς τα απέναντι κτήρια που καθρεφτίζονταν μέσα του δημιουργώντας ένα κοντραστ αισθητικής. Κάποια άλλα μέλη του κτηρίου στριφογυρίζανε και αιωρούνταν πάνω από τον υπέροχο κήπο. Στάθηκα για ώρα και το κοιτούσα σα χάνος, με την περιέργεια του πώς διάολε είναι φτιαγμένο αυτό το πράμα και με την απορία του τι μορφή έχει το εσωτερικό του. Αποφάσισα να μην βιαστώ να μπω και έκατσα στο ντελικάτο καφεστιατόριο του κήπου, πίνοντας έναν εσπρέσο και θωρώντας το δημιούργημα της Hadid με δέος. Ο κόσμος ήταν αρκετός και παρότι –όπως σου είπα- το Μουσείο βρίσκεται μακριά από τις συνήθεις τουριστικές διαδρομές, άκουσα και μερικά ελληνικά από κάπου. Για δες, σκέφθηκα!


Δεν κρατήθηκα για πολύ και τρύπωσα στο κτήριο. Πάνω από το φουαγιέ ένας τεράστιος ενιαίος χώρος. Και αστραφτεροί φιδωτοί διάδρομοι που σαν πλατφόρμες περιπλέκονταν πάνω από το κεφάλι σου. Το μέρος είναι ζωντανό φίλε. Οργανικό.


Οι συλλογές ήταν ενδιαφέρουσες. Δεν θα πέσεις και τ’ανάσκελα με τα εκθέματα, αλλά κάποια σού κλείνανε το μάτι και σε ιντριγκάρανε να τα περιεργαστείς για ώρα. Κακά τα ψέματα όμως, δεν ήσουν εκεί για τα εκθέματα: το κτήριο ήταν που σου κέντριζε την περιέργεια. Οι πλατφόρμες που σε οδηγούσαν στα περαδώθε, οι τοίχοι που δοκίμαζαν την αφή σου, τα ανοίγματα που σου επέτρεπαν να δεις τον περιβάλλοντα χώρο.


Αποχαιρέτησα το κτίριο, πραγματικά γεμάτος από εντυπώσεις. Και σκέφθηκα ότι να ένα παράδειγμα όπου η αρχιτεκτονική κάμει τη διαφορά. Ακόμα και σε μία πόλη τόσο κλασική και αρχαιοπρεπή, τόσο μπαρόκ και αναγεννησιακή, όσο είναι η Ρώμη. Και μετά σκέφθηκα τις ελληνικές πόλεις και τις δικές μας αρχιτεκτονικές επιλογές: τα κουτιά του Μεγάρου Μουσικής και του Αρείου Πάγου, τις χαμένες ευκαιρίες για μνημειακή ή μοντέρνα αρχιτεκτονική που μπορεί να αλλάξει τη φυσιογνωμία της πόλης και να επηρεάσει τη διάθεση και την καλαισθησία των πολιτών της.

Κοιτάζω πάλι τα σχέδια για τα νέα κτήρια στο Φαληρικό Δέλτα. Και -ελπίζω ειλικρινά να διαψευστώ- βλέπω ακόμη μία χαμένη ευκαιρία

5 σχόλια :

  1. Ενδιαφέρουσα περιήγηση και καλή ιδέα. Τα σχέδια είναι κάπου διαθέσιμα να έχουμε μια άποψη;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Στο site του Μουσείου http://www.fondazionemaxxi.it/) μπορείς να βρεις ένα σκασμό πληροφορίες για τα σχέδια και την αρχιτεκτονική του κτηρίου. Εγώ αγόρασα και ωραιότατο βιβλίο-οδηγό με πολλές λεπτομέρειες για το πώς το συνέλαβε η Zaha και πώς το υλοποίησε. Τι ωραίοι που είναι οι άνθρωποι με ιδέες βρε παιδί μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Όντως πολύ όμορφο, μοντέρνο και ενδιαφέρον κτίριο!

    Πες μου ότι η φαντασία μου οργιάζει αλλά αυτό το "μάτι" που είπες εσύ μου θύμισε τη βάση των Thundercats χαχαχα!

    Όσο για τις χαμένες ευκαιρίες και τα κτίρια-"κουτιά" που είπες, πόσο δίκιο έχεις!! :-/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πόσο δίκιο έχεις...
    Την δουλειά της κυρίας την ξέρω ...
    Είχα διαβάσει ότι είχε αναλάβει το κολυμβητήριο της Ολυμπιάδας του Λονδίνου και περιμένω με αγωνία να το δω τελειωμένο...

    Είναι κρίμα μια χώρα που τόσα έδωσε κάποτε να μένει τόσο πολύ πίσω στην αρχιτεκτονική... Οσον αφορά τώρα στην κριση σου περί "κουτιών" δεν συμφωνώ... Κουτί με κουτί έχει διαφορά... Δεν έχει να κάνει μόνο το σχήμα ... όσο και να είναι βαρετό ένα τετράεδρο υπάρχουν τρόποι να το κάνεις να ξεχωρίσει από τα τετριμμένα...

    Τόσες χαμένες ευκαιρίες... όντως... :(

    Y.Γ. Το γραφείο που ανέλαβε με περηφάνεια την "ανάπλαση" της Ομόνοιας μετά από διαγωνισμό θα έπρεπε να ΝΤΡΕΠΕΤΑΙ... αυτό μόνο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. @ΛΙΑΚΑΔΑ, το περιμένω κι εγώ το κολυμβητήριο να δω τι έσιαξε εκεί η Ζάχα (είμαι μεγάλος φαν της). Η Ελλάδα δεν επένδυσε καθόλου στην αρχιτεκτονική και αυτό θεωρώ πως είναι (ακόμα ένα) από τα μεγάλα ελλείμματα της μεταπολίτευσης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts