Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2011

Το Όχι του 1940 και το Ναι του 2011


Πώς γίναμε έτσι βρε παιδί μου; Τι κατάντια κι αυτή να κρεμιόμαστε πίσω από τη φούστα της κάθε φράου Μέρκελ (ή έστω από το ταγιεράκι της) για να εξασφαλίσουμε τη δόση μας! Ναι, η Αγκέλα είναι απόγονος εκείνων των Γερμανών και ναι, εσύ είσαι απόγονος εκείνων των Ελλήνων. Χαζεύεις τις φωτογραφίες με τους στρατιώτες που κινούσαν για το μέτωπο ξυρισμένοι με την ψιλή και δακρύζεις. Βλέπεις τις λιπόσαρκες κατοχικές φιγούρες –ο παππούς σου είναι και ο πατέρας σου- κι αυτούς κουρεμένους, με την απελπισία να μαυρίζει τα μάτια. Βάζεις τη Βέμπο και στα θυμίζει, μέρα που’ναι! Ύστερα ακούς στις ειδήσεις τα περί κουρέματος της σύγχρονης Ελλάδας. Έχεις δει και το μισθό σου κουρεμένο. Και τις ελπίδες σου. Και τσαντίζεσαι ακόμα περισσότερο. Που δεν πα να κουρεύονται όλοι, εσύ μία ζωή έχεις να ζήσεις: αυτήν, γαμώτο!

Πώς γίναμε έτσι βρε παιδί μου; Τι ξεπεσμός είναι ετούτος που επιφυλάξαμε στη χώρα μας; Κι αν η ευθύνη δεν βαραίνει όλους, βαραίνει σίγουρα πολλούς. Εσένα πατριώτη ταξιτζή που κυκλοφορούσες με πειραγμένο ταξίμετρο, έπαιρνες διπλοκούρσες, κάπνιζες στα μούτρα μου και δεν έδινες αποδείξεις. Εσένα πατριώτη φούρναρη που μου πουλάς την κατεψυγμένη τυρόπιτα 1,80 ευρώ και μικραίνεις συνεχώς το μέγεθος της φρατζόλας. Εσένα πατριώτη υπάλληλε Υπουργείου που μπήκες από το παράθυρο και μου κλείνεις εμένα στα μούτρα την πόρτα όταν έρχομαι να εξυπηρετηθώ σε ώρα που δεν σε βολεύει. Εσένα πατριώτη εφοριακέ που αντί να μου συμπεριφέρεσαι με ευγένεια και να με βοηθάς να βγάλω καμιά άκρη με το γραφειοκρατικό χαρτοβασίλειό σου, μου το παίζεις μπλαζέ και γουστάρεις να με παιδεύεις. Εσένα πατριώτη συμβολαιογράφε, που έρχομαι για μία απλή πράξη τριών λεπτών και με χρεώνεις εκατόν ογδόντα ευρώ (που για μένα αυτά είναι τα μισθά μου μιας βδομάδας). Εσένα πατριώτη αγρότη, που απολαμβάνεις αραχτός τη φραπεδιά σου στο καφενείο του χωριού με τη μερσεντές σου παρκαρισμένη πάνω στο πεζοδρόμειο και με το χωράφι σου να καλλιεργείται στον αυτόματο πιλότο (από το μετανάστη που ήτανε Αλβανός και έγινε τελευταία Μπαγκλαντές). Εσένα πατριώτη ξενοδόχε του ζούπερ τρέντι νησιού, που μου χρεώνεις δωμάτιο με θέα τον ακάλυπτο λες και είμαι ο Άκης στο FourSeasonsτων Παρισίων. Εσένα πατριώτη μεγαλοπαράγοντα των γηπέδων, που προκειμένου να τσεπώσεις, στήνεις αγώνες, ταΐζεις ντόπες, αφήνεις τον νεάντερνταλ να σπάει τα γήπεδα για να εκτονώσεις τη μαγκιά σου. Εσένα πατριώτη γιατρέ, που πεθαίνω γαμώτο και με κοιτάζεις στο πορτοφόλι σα δεν ντρέπεσαι. Εσένα πατριώτη αγανακτισμένε, που μου κλείνεις το δρόμο και μου επιβάλλεις την αισθητική της απλυσιάς και του μπάχαλου, ενώ θα έπρεπε να κόπτεσαι να μένει ο δρόμος ανοιχτός και η πλατεία καθαρή (αυτό θα ήταν ένδειξη μίας αγανάκτισης με νόημα). Εσένα πατριώτη του κινήματος Δεν Πληρώνω, που θεωρείς μαγκιά να σηκώνεις τις μπάρες και να βαφτίζεις το τσαμπέ σου, επανάσταση (εγώ πληρώνω και για σένα). Εσένα πατριώτη πολιτικέ, που επιμένεις να μου μιλάς λες και είμαι αυτιστικός και θεωρείς ότι θα συνεχίζεις να πορεύεσαι εσαεί με την ασχετοσύνη και την παροιμιώδη ανικανότητά σου, πατώντας στην πελατειακή κουλτούρα που εξέθρεψες. Ασόβαρη χώρα είμαστε, δεν περιμένεις το πτηνό να σου το πει.

Κάποιοι λένε τις τελευταίες μέρες πως ήρθε η ώρα να πούμε ένα νέο ιστορικό Όχι. Στους Γερμανούς, στο ΔΝΤ, στους πιστωτές μας, στις Τράπεζες, στο Μνημόνιο, στο Ευρώ. Ωσάν γνήσιοι ελληνάρες, αυτοί οι κάποιοι οραματίζονται μία γενναία (αλλά σίγουρα πτωχότερη) χώρα που θα χαράξει αυτόνομη πορεία προς το άγνωστο τραγουδώντας το «Τη Υπερμάχω». Κοινώς, θα βάλει η Παναγία το χέρι της και με κάποιο μαγικό τρόπο η πατρίδα θα διασωθεί ώστε η κατεψυγμένη τυρόπιτα να συνεχίσει να κοστίζει 1,80 ευρώ, ο αγρότης να αγοράσει και τέσσερα επί τέσσερα, ο ξενοδόχος να πετάξει έναν ημιυπαίθριο και να φτιάξει δύο ακόμα αυθαίρετα δωμάτια, ο αγανακτισμένος να συνεχίσει να στρατοπεδεύει σε κεντρικές πλατείες νταβαντούρι-να-γίνεται και ο μεγαλοοφειλέτης (οπαδός κι αυτός του Δεν-Πληρώνω) να συνεχίσει να μην αποδίδει δεκάρα στην εφορία.

Κι όμως, μας σώθηκαν τα Όχι. Φίλε ήρθε η ώρα νομίζω να πούμε ένα ιστορικό Ναι. Να κάμουμε –έστω και καθυστερημένα- την κοινωνική και προσωπική μας αυτοκριτική, να σηκώσουμε τα μανίκια, να συναντήσουμε ο ένας τον άλλο, να δώσουμε τα χέρια, να υπερβούμε ακόμα και τους εαυτούς μας και να πούμε ένα ειλικρινές και συνειδητό Ναι στο μέλλον μας, στην προοπτική μας, στις ζωές μας.

7 σχόλια :

  1. Απλώς ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ και τις ευχαριστίες μου!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καταπληκτικός! Αυτά, που τα θεωρώ προφανή, σκέφτομαι κι εγώ, αλλά μου λένε ότι με έχει αλλοτριώσει η δουλειά μου...
    (Δες το σχόλιό μου εδώ)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Τα λέμε, τα συζητάμε, τα φωνάζουμε. Κι ύστερα έρχεται η κάθε αφασική μειοψηφία και ισοπεδώνει τη λογική. Το τέλος έχει αρχίσει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μακάρι να έλεγε η πλειοψηφία το ΝΑΙ. Μακάρι σύσσωμοι να ανασκουμπωνόμαστε να δουλέψουμε ώστε να βγάλουμε τη χώρα απο το τέλμα που έχει πέσει. Δεν το κάνουμε όμως γιατί ο καθένας κυττάει πρώτα τη βολεψούλα και μετά το κοινωνικό σύνολο. Και έτσι θα πορευόμαστε στα περιθώρια της Ευρώπης, του κόσμου, τυπικός λαουτζίκος που θέλει πάντα δεκανίκια για να περπατά, αλλά που τα δαγκώνει κιόλας γιατί έτσι του αρέσει.

    Φοβάμαι για το μέλλον αυτής της κοινωνίας, που μαθαίνει στα νέα πλευρά να μην έχουν καμμία υποχρέωση, μόνο απαιτήσεις. Τι θα εμποδίζει τους σημερινούς 15άρηδες, να φέρουν ακριβώς τις ίδιες πολιτικές καταστάσεις, στα 30 τους, γιατί τους βολεύουν;

    Μακροπρόθεσμα, η Ελλάδα θα πεθάνει, γιατί οι Ελληνες έτσι θέλησαν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Διόρθωση "στα νέα ΠΑΙΔΙΑ" αντί για "πλευρά"..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. @Marina, από τη στιγμή που φθάσαμε να παρελαύνουν αυτάρεσκα οι 12χρονοι με μαύρα περιβραχιόνια και να καμώνονται τους αγανακτισμένους, δεν υπάρχει ίχνος αισιοδοξίας μέσα μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts