Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2011

Οχλοκρατία


Δεν μου αρέσουν οι παρελάσεις -αλλά δεν είναι της παρούσης. Δεν συμπαθώ τον Παπούλια -αλλά ούτε αυτό είναι της παρούσης. Αηδία -αυτό είναι της παρούσης. Γιατί αυτό ένιωσα προχθές, βλέποντας τηλεόραση. Αηδία, θλίψη και απόγνωση. Δεν ξεύρω πόσοι το συνειδητοποίησαν (πραγματικά έχω αρχίσει να αναρωτιέμαι ποιος καταλαβαίνει τι σε αυτή τη χώρα) αλλά ανήμερα της εθνικής επετείου, είχαμε μία σαφέστατη περίπτωση εκτροπής. Πολιτικής και κοινωνικής. 

Μία ομάδα -δεν με ενδιαφέρει αν ήταν μεγάλη ή μικρή, δεν πα'να'τανε και τρία εκατομμύρια κόσμος- απεφάσισε να παρεμποδίσει εορτασμούς της συντεταγμένης Πολιτείας σε ημέρα εθνικής μνήμης. Ήταν ζήτημα χρόνου, θα πεις. Πρώτα κατασκηνώνω στο Σύνταγμα, μετά φασκελώνω τη Βουλή, ύστερα βαράω τον πολιτικό, έπειτα καίω τον Άγνωστο Στρατιώτη. Στο τέλος, καθυβρίζω τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και σταματάω την παρέλαση. Αύριο άμα λάχει, λιθοβολώ μέχρι θανάτου τον Υπουργό, πυρπολώ το Κοινοβούλιο, κατουράω έξω από το Προεδρικό Μέγαρο και δείχνω τον πισινό μου στον Πρωθυπουργό. Γιατί είμαι αγανακτισμένος, δεν σέβομαι το κράτος και νομιμοποιούμαι να κάμω ό,τι γουστάρω. Γιατί απεφάσισα -αφ'εαυτού μου δηλαδή- ότι εκφράζω το εθνικό αίσθημα και μη μου πολυκολλάτε γιατί ΕΓΩ είμαι ο λαός. Και τελοσπάντων έχω και το Γλέζο να μου λέει ότι είμαι πολύ μεγάλος αγωνιστής, τύπου Κολοκοτρώνης κι έτσι. Ή ακόμη καλύτερα, Άρης Βελουχιώτης στο Βουνό. 

Έχουμε δημοκρατία ή όχι, γαμώτο; Γενικευμένη ανομία έχουμε και οχλοκρατία. Όταν παρεμποδίζονται παρελάσεις και εκδιώχνονται πολιτειακοί θεσμοί (υπέρτεροι των όποιων κομματικών ταυτοτήτων), τότε τα πράγματα είναι ανησυχητικά. Όταν μπαίνουν κουκουλοφόροι, παίζουνε ξύλο και τα σπάνε σε αγώνα βόλεϊ γυναικών στο Μαρκόπουλο (έγινε σήμερα κι αυτό), τα πράγματα είναι ανησυχητικά. Επαναλαμβάνω: σε αγώνα βόλεϊ γυναικών στο Μαρκόπουλο. Ούτε Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός, ούτε Πασόκ-Νουδού. Δεν χρειαζόμαστε καν προσχήματα πλέον για να εκδηλώσουμε την πιο νεάντερνταλ καφρίλα μας. Όλα είναι αντικείμενο χλευασμού, απαξίωσης και λοιδορίας. Ήρθε η στιγμή που αν μπορώ να σε βαρέσω, θα σε βαρέσω. Αν μπορώ να σπάσω το παγκάκι, θα το σπάσω. Αν μπορώ να καταλύσω το Σύνταγμα, θα το καταλύσω.

Οι φασιστικές μειοψηφίες τείνουν να επιβάλουν την αισθητική και την αμεριμνησία τους. Σε μία αφασική και μπερδεμένη κοινωνία που αδυνατεί -ακόμη κι αυτήν την ύστατη ώρα- να αναχαιτίσει τις δυνάμεις που τη σπρώχνουν στο κενό. 

Κρούω τον κώδωνα του κινδύνου. Το τρένο από στιγμή σε στιγμή βγαίνει από τις ράγες. Θα σκοτωθούμε όλοι.      

7 σχόλια :

  1. και από πότε σε μια δημοκρατία απαγορεύεται να εκφράζει την κρίση του ο λαός?? Μήπως μπορούν να τους βρούν και αλλού τους πολιτικούς να τους γιαουρτόσουν?? Η δημόσια αποδοκιμασία είναι κάτι που συνέβαινε και στην αρχαιότητα ακόμα και στο αυτοκρατορικό Βυζάντιο. Οι πίπες περί Ιερών ημερών είναι νεοελληνικό φαινόμενο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ο λαός σε μία δημοκρατία έχει πολλούς τρόπους να εκφράζει την κρίση του. Και μπορώ να δεχθώ ακόμη και τη δημόσια αποδοκιμασία ως επιλογή (παρότι δεν ταιριάζει στη δική μου αισθητική και στον τρόπο που αντιλαμβάνομαι την έννοια του πολίτη -αλλά το τι μου ταιριάζει εμένα δεν είναι σημαντικό).

    Όμως προσοχή: τι αποδοκιμάστηκε προχθές; Το κομματικό σύστημα ή η ίδια η δημοκρατία; Μία λαοσυγκέντρωση που δεν ξεύρει ούτε πώς να αντιδράσει, ούτε προς ποια κατεύθυνση, ούτε μπορεί να αξιολογήσει ποιος είναι ο καταλληλότερος χρόνος και τόπος για να το κάμει, είναι ένας λαός σε πλήρη σύγχυση. Μαύρα μεσάνυχτα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Συμφωνώ με το άρθρο και τους φόβους σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Έχεις απόλυτο δίκαιο και θα ήθελα να προσθέσω δύο ερωτήσεις: είναι φρόνιμο να κάνουμε στρατιωτικές παρελάσεις όταν είμαστε σχεδόν χρεοκοπημένοι; Ζούμε σε φασιστική κοινωνία και κάνουμε μαθητικές παρελάσεις;

    Αν έχεις ορθολογικές απαντήσεις σε παρακαλώ να μου τις δώσεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. @Marina, χαίρομαι που δεν φοβάμαι μόνος. Συζητώντας μόνο, συνειδητοποιώ πόσοι πολλοί είμαστε και καθησυχάζομαι ότι οι εκτροπείς ανήκουν σε μειοψηφίες.

    @ΙωάννηΚ, επαναλαμβάνω ότι δεν μου αρέσουν οι παρελάσεις. Αλλά μου αρέσει πολύ η δημοκρατία. Και έχω δεχθεί ότι σε μία δημοκρατία, δεν είμαι εγώ που αποφασίζω για το τι είναι φρόνιμο και τι όχι. Είμαστε όλοι μαζί. Και το κάνουμε στις εκλογές, στις πολιτικές μας παρεμβάσεις, στη δράση μας ως κοινωνία πολιτών (και όχι ως άτακτη οχλαγωγία).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Κι εγώ συμφωνώ, όπως σχεδόν πάντα, μαζί σου. Και χαίρομαι πάρα πολύ που δεν είμαι η μόνη που σκέφτεται έτσι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. @lemon, χαίρομαι κι εγώ που συμφωνείς. Κι αν είμαστε κι εμείς μειοψηφία, υπάρχουμε πάντως.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts