Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2011

Η Biennale της ελληνικής κατάντιας


Τελευταία φορά που βρέθηκα στην Πλατεία Θεάτρου -πάνε πολλά χρόνια από τότες- ήταν για να πάρω μία έγκριση από το ΙΚΑ που στεγαζόταν σε ένα παρακείμενο κτήριο, για κάτι ιατρικές εξετάσεις. Βεβαίως και μόνο που διασχίζεις την Πλατεία Θεάτρου, ένα σκασμό εξετάσεις οφείλεις να τις κάμεις μετά. Η ολική απαξίωση της περιοχής πίσω από το Δημαρχείο, είχε αρχίσει εδώ και πολύ καιρό και είχε μετατρέψει τους εκεί δρόμους σε ένα δύσοσμο ανθρώπινο σκουπιδοτενεκέ. Πακιστανοί, Ινδοί, Αφγανοί και Κινέζοι να διακινούν μπροστά στα μάτια σου λαθραία τσιγάρα, κλοπιμαία, ναρκωτικά και τις αξιοθρήνητες μοίρες τους, ιερόδουλες παρκαρισμένες στις γωνίες και δεκάδες ναρκομανείς χυμένοι στα πεζοδρόμια να βαρούν ενέσεις στα απαυτά τους μη-χειρότερα, καθώς φλέβα αλλού δεν πιάνει. Αν σ'έβγαζε ο δρόμος σου κατά κει, επιτάχυνες το βήμα σου και διπλοκοιτούσες ξωπίσω σου να δεις μην σε έχει πάρει στο κατόπι ο Φρέντι Κρούγκερ.

Και πε-μου εσύ αν είναι αυτός χώρος για να κάμεις τη Biennale 2011 της Αθήνας!  


Στο μέσο της Πλατείας Θεάτρου, υπάρχει ένα ογκώδες κτήριο που ακούει στο όνομα Διπλάρειος Σχολή και την οποία παίζει και να μην έχεις ξανακούσει, εκτός αν σου είχε κληρώσει να μαθητεύσεις εκεί στις βιοτεχνικές ειδικότητες που φιλοξενούνταν στις αίθουσές της επί 118 συναπτά έτη: επιπλοποιοί, διακοσμητές επίπλων, τεχνίτες ηλεκτρολογικών εγκαταστάσεων και ειδικοί σε ξενοδοχειακές και επισιτιστικές υπηρεσίες.


Η Σχολή έκλεισε το 2009 (φαντάζομαι εικόνα με τους τελευταίους σπουδαστές να φεύγουν από κει τρέχοντας, σα να τους κυνηγάγανε τα ζόμπι της πλατείας) αλλά πριν μερικές εβδομάδες το κτήριο άνοιξε εκ νέου τις πόρτες του για να φιλοξενήσει Biennale Μοντέρνας Τέχνης υπό τον εύγλωττο (;) τίτλο "Μονόδρομος". Το πτηνό -που καθότι φιλόμουσο, τρέχει σε κάτι τέτοια ιβέντς που δεν πα να οργανωθούν και στην Καμπούλ- πλήρωσε το ωραιότατο δεκάευρω (άουτς) εισιτήριο και άρχισε να περιδιαβαίνει τις ατελείωτες αίθουσες στους τέσσερις ορόφους. Και η μία φρίκη διαδεχόταν την άλλη: κάτι ανόητες φωτογραφίες, ανέμπνευστα ψευτοσχεδιάκια, βίντεο αρτ για απροσάρμοστους, διάφορες (και παντελώς αδιάφορες) συνθέσεις με γάντια, σφουγγάρια, αγάλματα, παπούτσια κι ό,τι άλλο του φανεί του λωλοστεφανή.


Σου μιλάω για τεράστια κατάντια. Αν αυτή η ανέμπνευστη προχειράτζα είναι η σύγχρονη τέχνη στην Ελλάδα, πραγματικά τη μετανάστευση στο Τατζικιστάν, αρχίζω να τη σκέφτομαι ως επιλογή. Που σημαίνει πως όχι να μην πας, με το τίποτα όμως. Ειδικά σε τέτοιους χαλεπούς καιρούς, το δεκάευρω που καλείσαι να πληρώσεις για να δεις το τίποτα, το λες ως και αλητεία.


Εντούτοις και επειδής το πτηνό προσπαθεί να βρίσκει ενδιαφέρον και μέσα στο κενό, μετά το αρχικό σοκ της έκθεσης καθαυτής, έστρεψε την προσοχή του (και το φωτογραφικό του φακό) στο κτήριο της Διπλαρείου Σχολής. Και μέσα στο γκρίζο της εγκατάλειψης, ανίχνευσε μνήμες γενεών από σπουδαστές που περπάτησαν σε αυτούς τους διαδρόμους, ονειροπόλησαν σε αυτές τις αίθουσες και κάπνισαν σε αυτές τις ταράτσες.


Σε μία αίθουσα διδασκαλίας, ένας τεράστιος χάρτης της Ελλάδας υπό τον τίτλο "¨Καταστροφαί και Ανοικοδόμησις", προσμετρούσε διάφορες καταστροφές με χρωματικές διαβαθμίσεις σε κατηγορίες όπως "κατά την κατοχήν", "εκ σεισμών και κατολισθήσεων" και "εξ άλλων αιτιών". Κοίταξα με ενδιαφέρον τα συμβάντα που είχαν καρφιτσωθεί πριν δεκαετίες στο χάρτη. Ο τίτλος μού φάνηκε εντελώς επίκαιρος. Φαντάζομαι ότι το Μνημόνιο εντάσσεται στις άλλες αιτίες.


Από τα θολά τζάμια έβλεπες τα θλιμμένα κτήρια τριγύρω. Ημικατεστραμμένα γραφεία, αποθήκες που σου φώναζαν για το παράνομο περιεχόμενό τους, στοιβαγμένοι μετανάστες σε διαμερίσματα και εγκαταλελειμμένους χώρους. Παντού η πόλη βρωμάει και ζέχνει.


Είχα ξεχάσει εδώ και ώρα ότι επισκεπτόμουν τη Bienale και αδιαφορώντας εντελώς για τα ανεγκέφαλα εκθέματα, στάθηκα σε μία αίθουσα όπου είχαν αφεθεί παλιά μεταλλικά γραφεία της Σχολής. Τέτοια είχαν και οι καθηγητές μου στο σχολείο. Κοίτα με τι σκληρές, γκρίζες και αφιλόξενες εικόνες μεγάλωσαν γενιές παιδιών σε αυτή τη χώρα.


Ύστερα έστρεψα το φακό μου στις λεπτομέρειες. Ένα καλοριφέρ, πρίζες, διακόπτες και σωληνώσεις. Όλα τα φτιάξαμε άσχημα και έπειτα όλα τα μισήσαμε.


Ακολούθησα τους δαιδαλώδεις διαδρόμους, η ασχήμια του μέρους απερίγραπτη. Αλλά η αλήθεια του, σαγηνευτική. Παλιακά δάπεδα με μωσαϊκό, λερωμένοι τοίχοι, ξεχαρβαλωμένες πόρτες. Αυτοί είμαστε κι ας καμωνόμασταν τους τρέντι τα τελευταία χρόνια. Η Ελλάδα όλη είναι αυτός ο διάδρομος. Του σχολείου, του Πανεπιστημίου, της εφορίας, του νοσοκομείου, της αναμονής και της απογοήτευσης.


Από τα παράθυρα μπαίνει ο Ήλιος και φωτίζει την ασχήμια μας.


Τριγύρω η κόλαση της εγκατάλειψης και της εγκληματικής ανικανότητάς μας. Αποτυχημένη χώρα.


Στο βάθος η Ακρόπολη. Λες και την έχεις πάρει κοπι-πέιστ και την έχεις κοτσάρει στο Ισλαμαμπάντ. Αταίριαστη είναι, ξένη κι αυτή στον τόπο της.



Έφυγα θλιμμένος. Όχι για την έκθεση που ήταν εντελώς άτεχνη και ασόβαρη. Ούτε καν για τα δέκα ευρώ που προκλητικά, μου στοίχισε.

Για τις ζωές μας γαμώτο, είμαι θλιμμένος. Για μας.

9 σχόλια :

  1. Μου θύμισε το φριχτό γυμνάσιο που φοίτησα, αυτά τα απαίσια μωσαϊκά και αυτή ακριβώς η εγκατάλειψη... όταν έβρεχε έμπαζε νερά το πάτωμα και μας έδιωχναν, εγκαταλελειμένοι είμασταν από τότε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. τόσα χάλια η έκθεση??? (για την Αθήνα δεν λέω τα ξέρω).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @tremens, αυτό το κτήριο είναι γιομάτο μνήμες από την ανάλγητη Ελλάδα μας.

    @mahler76, χάλια όμως. Το τίποτα. Καμία ιδέα, καμία πρωτοτυπία, καμία νέα αισθητική πρόταση. Θα περίμενε κανείς ότι σε καιρό κρίσης, η τέχνη τουλάχιστον θα είχε θέματα να αναπτύξει. Είναι και αυτή νεκρή στην Ελλάδα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ακόμα ψάχνω την έκθεση...
    κρίμα, κρίμα, κρίμα

    Καλύτερα να τους δώσεις εσύ τις φωτό σου να εκθέσουν, εκεί θα τα δώσουμε με χαρά τα 10ευρα.

    Καλημέρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. πολύ λυπηρό πραγματικά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Μάθε τέχνη και ... βράστηνε ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Μία λέξη μου έρχεται μόνο βλέποντας τις φωτογραφίες: Αίσχος!!! Προσωπικά θα ζητούσα τα λεφτά μου πίσω! Και εγώ θα έφευγα θλιμένη αν βρισκόμουν αντιμέτωπη με μια τέτοια κατάσταση! Είναι κρίμα ένα τόσο όμορφο εξωτερικά κτίριο να είναι τόσο παρατημένο και φθαρμένο εσωτερικά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. @Σουσουράδα, όσο και να την έψαξα κι εγώ, η έκθεση δεν ήταν εκεί.

    @LiDa, μαύρο χάλι. Είναι που είναι η κατάσταση έτσι, κάνουνε και καταθλιπτικές εκθέσεις, να πέσουμε απ'τα μπαλκόνια είμαστε.

    @mADman, επίσης αυτή η έκθεση είναι αυτό που λέμε "ναι, μη φας"!

    @DaNaH, είναι όντως κρίμα. Και για το κτήριο που είναι παρατημένο και ρημαγμένο και για τη χώρα που είναι παρατημένη και ρημαγμένη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts