Κυριακή, 13 Νοεμβρίου 2011

Τι υπάρχει στα άδυτα της Πινακοθήκης;

Κυρία (1925) του Μίμη Βιτσώρη
Η Εθνική Πινακοθήκη κατεβάζει ρολά σε μερικές βδομάδες. Όχι δεν έπεσε θύμα της κρίσης, μηδέ σου κάμει νάζια που έχεις να την επισκεφθείς τόσον καιρό! Απλώς μετά από ζίλιον γίαρς που γκρινιάζουμε όλοι για το πόσο παλιακό και αφιλόξενο είναι το κτίριο της, απεφάσισε να προχωρήσει σε φιλόδοξο λίφτινγκ με επέκταση των χώρων της και συνολικό φρεσκάρισμα της εικόνας της. Πες με γκρινιάρη, πες με ανάποδο άνθρωπα, το όλο πρότζεκτ δεν μου πολυγεμίζει το μάτι -τουλάχιστον από αυτό που είδα σε σχετικές μακέτες: κάτι γυάλινες ψευτοδήθεν κατασκευές πάνε να χτυπήσουν μερικά μποτοξάκια στο γερασμένο πρόσωπο της Πινακοθήκης, αξιοποιώντας εκ νέου το πίσω κτήριο που εδώ και χρόνια το'χαμε ξεχασμένο (και καλά είχαμε κάμει!). Αν θες τη γνώμη του πτηνού, το όλο κτιριακό συγκρότημα θέλει κατεδάφιση και ξαναχτίσιμο από την αρχή σε σχέδια μίας Zaha Hadid (αλλά όταν η Ολυμπιάδα έβρεχε λεφτά, η Πινακοθήκη χτενιζόταν -σχόλιο που παραπέμπει και στον κάτωθι πίνακα).   

 Η μικρή Τερέζα (1950) του Κώστα Ηλιάδη
Για να μας αποχαιρετίσει λοιπόν, η Πινακοθήκη απεφάσισε να οργανώσει ειδική έκθεση με τους κρυμμένους θησαυρούς της, ήτοι πίνακες που σκονίζονταν για χρόνια στα ανήλιαγα υπόγεια και τις αποθήκες. Ανάμεσα σε αυτά, έχεις να δεις Τσαρούχη, Λύτρα, Μιχάλη Οικονόμου. Αλλά και Πικάσο, και χαρακτικά του Ρέμπραντ και του Durer. Αρκετά εντυπωσιακό, σωστά;

Γιάννης Τσαρούχης
Χμ, περίπου! Βλέπεις, η έκθεση δεν είναι ακριβώς θεματική, οπότε θα συναντήσεις στο διάβα σου το ό,τι να'ναι. Το κλασικό παρέα με το μοντέρνο, το νατουραλιστικό με το εξπρεσιονιστικό, το νεοελληνικό με το δυτικοευρωπαϊκό. Άκρη μην προσπαθήσεις να βγάλεις, διότι παρότι οι επιμελητές της έκθεσης πασχίζουν να συνενώσουν σε υποομάδες τα έργα και να τους προσδώσουν μία κάποια νοηματική συνάφεια, έρχεται ας πούμε στο άσχετο ένα κατσικάκι και βελάζει στα μούτρα σου.

 Κατσικάκι (1938) της Φρόσως Ευθυμιάδη-Μενεγάκη

Αυτό βεβαίως δεν σημαίνει ότι δεν βρίσκεις ενδιαφέροντα πράγματα να δεις, ούτε αναιρεί τη σπάνια ευκαιρία που σου δίνει η Πινακοθήκη να απολαύσεις κάποιους από τους θησαυρούς της (που η ίδια βέβαια σού αποστερούσε για χρόνια, αλλά τέλοσπάντων). Δηλαδή να πας! Αλλά να πας προετοιμασμένος να δεις ένα σύνολο ετερόκλητων έργων με μεγάλη ανομοιογένεια ύφους και καλλιτεχνικής αξίας. 


Τώρα να έρθω και στο πραγματικά καλό σχόλιο: η έκθεση έχει πάρα πολύ κόσμο. Εντάξει, πήγα σαββατοκύριακο. Και γύρω στις 11. Αλλά και πάλι, μία τέτοια έκθεση με όχι ιδιαιτέρως πιασάρικο περιεχόμενο, θα περίμενε κανείς ότι θα ενδιέφερε οριακά το κοινό, μη σου πω και καθόλου. Που σημαίνει ότι ήμουν προετοιμασμένος να δω τον εκκεντρικό τύπο με το κασκόλ, τις γηραιές φιλενάδες που παστώνονται στην κολόνια και καναδυο σπουδαστές της Καλών Τεχνών. Αν είχανε ξυπνήσει.  

 Αυτοπροσωπογραφία του Ρέμπραντ (που κατ'εμέ είναι ο σπουδαιότερος ζωγράφος όλων των εποχών)
Τουναντίον, είχε κόσμο λέμε! Πολύ κιόλας! Μα πάρα πολύ! Μαμάδες με παιδάκια, νεαρά ζευγάρια, παρέες φοιτητών, κυρίες με κυρίους. Για δες που υπάρχει μέσα σ'αυτή τη μιζέρια, ένας κόσμος που αποζητά την τέχνη. Που νοιάζεται για την αισθητική του. Που διψάει να μάθει και να δει. Που πληρώνει τα πέντε ευρώ όχι για να ρουφήξει τον καφέ του χυμένος στα τραπεζοκαθίσματα της πλατείας, αλλά για να περιδιαβεί μία έκθεση που δεν έχει πολυδιαφημιστεί, ούτε περιλαμβάνει έργα-κράχτες. Και δεν είναι μετρημένος στα δάχτυλα του ενός χεριού. Είναι ένας κόσμος ευμεγέθης. Μία άλλη κοινωνία μέσα στην κοινωνία. 

 Το Θησείο του Vicenzo Lanza
Και ξεύρεις κάτι; Για πρώτη φορά εδώ και αρκετές εβδομάδες, πήρα μία ανάσα αισιοδοξίας. Η ελληνική κοινωνία δεν είναι μόνο οι λογής λογής μειοψηφίες που καπηλεύονται τη λαϊκή αγανάκτηση για να επιβάλουν την ακαλαισθησία και τον ιδεολογικό τους αυτισμό. Δεν είναι μόνον εκείνοι που εμμένουν στις ανόητες κομματικές ταμπέλες, προσκολλημένοι σε ένα παρελθόν που τελείωσε. Δεν είναι μόνον εκείνοι που κραυγάζουν για να κρύψουν την ασημαντότητά τους, που σπάνε τα μάρμαρα, που γράφουν συνθήματα στους τοίχους. Γιατί ναι, όλα είναι και θέμα αισθητικής.

 Πεντέλη (1915-1920) του Νίκου Λύτρα
Και να που πάνω στο γκρίζο καμβά της καθημερινότητάς μας, ξεχύνονται ακαταμάχητα τα πράσινα και τα λαδιά χρώματα που επιφυλάσσει ο Λύτρας στην Πεντέλη του, τα γαλάζια και τα μενεξεδιά στη Θαλασσογραφία του Οικονόμου. 

Θαλασσογραφία (πριν το 1926) του Μιχάλη Οικονόμου

8 σχόλια :

  1. Οικονόμου;;;;; Τρέχοντας θα πάω!Επειδή είναι τα έργα του ακριβοθώρητα.Όχι, πως δε θέλω να δω έργα των υπολοίπων (Νίκου Λύτρα κλπ).

    Χτες είχαμε πάει με φίλη στην έκθεση για τον Αγήνωρα Αστεριάδη στο Μπενάκη, οποίος έχει διακοσμήσει και σχολικά βιβλία . Μου άρεσε :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. πάλι καλά που δεν είχαμε λεφτά να μας χτίσει κάποιο από τα γνωστά της αίσχη η βλαχάρα η Ζάχα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @renata, να πας και να μου πεις αν σου άρεσε! Ο Αγήνωρας Αστεριάδης είναι και στην ατζέντα του πτηνού (που πολύ γουστάρει τη Γενιά του 30) επομένως σύντομα θα έχω ιδία άποψη!

    @mahler76, έχεις δει τα σχέδια για την επέκταση της Πινακοθήκης; Μη που πεις ότι δεν είναι (ακόμα μία) χαμένη ευκαιρία για την αρχιτεκτονική αισθητική της πόλης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλά, είναι σοβαροί οι υπεύθυνοι της Πινακοθήκης; Τα ξέθαψαν για να κατασχεθούν από τους δανειστές;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. @Κωνσταντίνε Καντακουζηνέ, αν σου πω ότι συνάντησα εκεί κάτι γερμανούς τουρίστες που καλοβλέπανε το Λύτρα, τι θα πεις; Σε λίγο ή που θα μας κατασχέσουν ή που θα μας καταχέσουν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Πτηνουλι...μεχρι πότε ειναι το ηβεντ;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. @An-Lu, θαρρώ μέχρι τις αρχές Ιανουαρίου. Μαζί θα κάμουμε Χριστούγεννα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Αχχχχ...μακαρι να προλαβω...στειλε ολιγη θετικη ενεργεια πληζ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts