Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2011

"Δε μένει παρά να τελειώσεις στους ορίζοντες"


Υπάρχουν οι λογής λογής ποιητές, υπάρχει και ο Ελύτης. Που σε παίρνει από το χέρι και σε ταξιδεύει σε όμορφες σκέψεις. Που διαβάζεις δυοτρεις στίχους του κι αμέσως καταλαβαίνεις τι σημαίνει ποίηση. Που έχεις γίνει κοινωνός των έργων του, μέσα από τη μελοποίηση που τους επιφύλαξαν οι μεγάλοι συνθέτες μας. Που έχει πει πως "διάφανοι γίνονται εκείνοι που αγαπάνε" και πως "είμαστε το αρνητικό του ονείρου". Ωραία πράματα, γιομάτα.


Λοιπόν εφέτος συμπληρώνονται εκατό χρόνια από τη γέννησή του και θα έχεις ίσως πάρει πρέφα διάφορες εκδηλώσεις στη μνήμη του. Ανάμεσα σε αυτές, την περιέργειά μου κέντρισε μία έκθεση στο Ίδρυμα Θεοχαράκη. Όπου εκτίθενται διάφορα σχέδια του, κολάζ, τέμπερες και υδατογραφίες. Μα ήταν ο υπέροχος μας ποιητής συνάμα και εικαστικός καλλιτέχνης αξιώσεων;

Θα είμαι ειλικρινής: δεν ήταν. Στα έργα που εκτίθενται διακρίνεις (ίσως) μία πιο οξυμένη αισθητική αντίληψη, αλλά ταλέντο εικαστικό δεν πολυβλέπεις. Μερικά όμορφα χρώματα, κάποια συμπαθητικά κολάζ, πουθενά όμως εκείνο το κάτι που διαθέτει ο αληθινός καλλιτέχνης για να υπερβεί τον ερασιτεχνισμό των υπολοίπων. Θα μου πεις, αν κάποιος είναι καλός με τις λέξεις, δεν συνεπάγεται αυτομάτως ότι είναι καλός και με τα πινέλα. Δίκιο έχεις. Μαζί σου. Δεν μειώνει σε τίποτα αυτό, την αξία του Ελύτη ως αριστοτέχνη του λόγου.


Πάντως η έκθεση δεν έχει μόνο έργα του Ελύτη, αλλά και έργα ζωγράφων που αγάπησε ο Ελύτης και που έγραψε γι'αυτά. Ίσως αυτό το κομμάτι είναι και το πιο ενδιαφέρον. Θεόφιλος, Τσαρούχης, Γκίκας, Καπράλος, Κανέλλης, Μόραλης, Δέρπαπας και Φασιανός.


Κοιτάζοντας τους πίνακές τους, σκέφθηκα ότι θα μπορούσαν να αποτελούν εναλλακτικές εικονογραφήσεις των ποιημάτων του Ελύτη. Αν οι λέξεις του γίνονταν χρώματα, θα βουτούσαν για παράδειγμα στις παχιές γαλάζιες πινελιές του Τέτση. Ή θα πατούσαν πάνω στη γαιώδη θνητότητα του Τσαρούχη. Που με τέτοιες αναλύσεις που σου κάμω, θα'πρεπε να έχω τουλάχιστον δικιά μου εκπομπή για την τέχνη και τον πολιτισμό στην ΕΤ1. Τι εννοείς κλείνει η ΕΤ1;


Τελευταίο ντεσού της έκθεσης είναι το νόμπελ που έλαβε ο ποιητής και που εκτίθεται σε ειδική προθήκη. Που δεν ξεύρω για σένανε αλλά εγώ νόμπελ δεν είχα ξαναδεί. Εντάξει δεν είναι τόσο γουάου όσο το όσκαρ ή το γκράμι, αλλά όπως και να το κάμουμε αποπνέει μία σοβαρότητα, διαθέτει ειδικό βάρος.


Κοιτάζοντας το, αναρωτήθηκα αν ετούτος ο τόπος θα ευλογηθεί ξανά με τέτοιους ανθρώπους.

7 σχόλια :

  1. Με εχεις αποτελειωσει με τα εικαστικα σου βρε πτηνο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. @An-Lu, κάμω μία επίθεση πχιότητας στο κοινό μου. Εντάξει, αύριο υπόσχομαι να γράψω για σπλατεριές ή για το νέο σουξέ της Άννας Βίσση. Ναι, θα είναι και τα δύο στο ίδιο ποστ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Σε πρόλαβα! Πήγα πριν δυο βδομάδες! :) Συμφωνώ μαζί σου. Θα διάλεγα βέβαια όχι το "μπλε Ιουλίτας" που διάλεξες απ΄τους πίνακες των ζωγράφων που αγάπησε.

    Έχω το βιβλίο με τα κολάζ του (συνεικόνες τα λέει), τα άπαντα ποιήματα και τα δοκίμια (Ανοιχτά Χαρτιά, Εν λευκώ). Αν δνε το κατάλαβες, είναι ο αγαπημένος μου ποιητής! :P

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. στέκομαι στην τελευταία φράση σου...μακαρι να αξιωθεί και η γενιά μας να βγαλει έναν Ελύτη, έναν Ρίτσο, έναν Καβάφη...αλλα με την απαισιοδοξία που με διακρίνει δεν το πολυπιστευω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. @renata, μου άρεσε πάντως που απέδωσε ένα μπλε στην Ιουλίτα! Δεν είναι όμορφο να σου χαρίζουν χρώματα;

    @LiDa, μεταξύ μας ούτε εγώ το πολυπιστεύω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Για ξαναθύμισέ μου ποια είναι αυτή η Ιουλίτα??? Αυτή που έκανε κάποτε πατίνια στην Πάνια???

    xaxaxaxaxa

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. @mADman, η αλήθεια είναι ότι για μας, "Ηλιοπούλου" θα είναι πάντα η γλυκιά Εβίτα με τα πατίνια της.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts