Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2011

Όλα αυτά είναι θυσία σε βρώμικο βωμό*


Δεν υπάρχουν φορές που τους βαριέσαι όλους και όλα; Που θέλεις να ξεβγάλεις τις σκέψεις από το μυαλό σου; Να βγεις από το καβούκι της καθημερινότητας και να αποστασιοποιηθείς από τον προσωπικό σου μικρόκοσμο; Να αφήσεις σπίτι βρε αδελφέ την ταυτότητά σου και να χαθείς σε μέρη ξενικά και ανοίκεια, απλός παρατηρητής και όχι συμμέτοχος; Σε μία τέτοια βόλτα, οδήγησα ως το Πέραμα. Εκεί που τελειώνει το πολεοδομικό τέρας της Αθήνας. Εκεί που θάβονται οι ορίζοντές της. Είχα να πάω χρόνια.


Ανηφόρισα τους δρόμους προς την κορφή της Αγίας Τριάδας. Οι ώχρες του απογεύματος χρωμάτιζαν με καθησυχαστική γλυκύτητα τα εκατοντάδες ψυχρά κοντέινερς, τους άχαρους μεταλλικούς γερανούς και τις ορφανές πολυκατοικίες. Η θάλασσα παραμένει η μόνη διέξοδος από την ασχήμια που μας πλακώνει σ'αυτή τη χώρα. 



Σκαρφαλωμένος στα σκαλοπάτια του βράχου, παρακολουθούσα από ψηλά ωσάν τον Ξέρξη τις ζωές των άλλων και τα ναυαγισμένα κουφάρια των ονείρων τους. Ένας ηλικιωμένος είχε βγει στο μπαλκόνι και τίναζε ένα χαλάκι. Τρεις γυναίκες χάρασσαν μία αγέλαστη διαδρομή στο πεζοδρόμιο. Ένα ξωκλήσι -άσχημο κι αυτό- έθετε το σουρεαλιστικό δίλημμα Ορθοδοξία ή Θάνατος. Δίπλα του μία αφημένη σακούλα σκουπιδιών.


Αυτές οι βόλτες μού υπενθυμίζουν πόσα ξεκινούν εκεί που σταματώ εγώ. Και μου μαθαίνουν πως η πολυκοσμία αυτής της μίζερης πόλης κρύβει μέσα της ένα πλήθος μοναξιές.

*Στίχος των Active Member. Από το τραγούδι "είναι θυσία" που αναφέρεται στο Πέραμα.

3 σχόλια :

  1. Πας συχνά τέτοιες ωραίες βόλτες; :)

    Οι φωτό κι ο τίτλος τα σπάσανε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. @renata, κάνω ολοένα και συχνότερα τέτοιες αποδράσεις. Κι ύστερα επανατοποθετώ τον εαυτό μου στην καθημερινότητά μου, με μεγαλύτερη επίγνωση.

    Χαίρομαι που σου άρεσαν οι φωτό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. πω, πω...την ημέρα που αναρτούσες το κείμενο, εγώ δούλευα κάπου στο Πέραμα :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts